Strategia rozwoju turystyki




старонка6/8
Дата канвертавання25.04.2016
Памер0.64 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

1.3. Walory kulturowe DPN
Bogaty zasób walorów przyrodniczych Drawieńskiego Parku Narodowego sprawia, że walory antropogeniczne często umykają uwadze obserwatorów. Mimo braku ogólnie znanych zabytków na tym terenie warte zainteresowania są elementy będące efektem działalności człowieka i drobne świadectwa przeszłości tworzące specyfikę krajobrazu. Pozostałościami materialnego dorobku społeczności zamieszkujących ten obszar jest system bindug - składnic służących flisakom do magazynowania drewna. Składały się ze składowiska i stoczyska. Drawa była wykorzystywana jako szlak spławu drewna od XVIII wieku do lat 70-tych XX wieku. Bindugi są czytelnym elementem w krajobrazie na styku rzeki z dużym kompleksem leśnym. Stanowią cenny zabytek dawnej kultury leśnej, a obecnie niektóre wykorzystywane są jako pola namiotowe.

Drawa była wykorzystywana jako szlak żeglugowy od XIV wieku. Już w 1662 roku oczyszczano rzekę


z pni, umacniano brzegi i pogłębiano ją w miejscach dawnych brodów. W 1700 roku przewożono Drawą miód z Drawska do Frankfurtu. Żegluga przetrwała do II wojny światowej, najdłużej na odcinku Osieczno - Krzyż.
Charakter zabytkowy ma przebieg dawnych dróg i brukowe nawierzchnie dróg leśnych przystosowanych w XIX wieku do wywozu drewna. Kamienne nawierzchnie skoncentrowane
są w formie długich odcinków w zachodniej części Puszczy (Moczele - Osieczno, Moczele - Wygon, Zatom - Radachowo) oraz jako krótkie odcinki umacniające miejsca piaszczyste i podjazdy we wschodniej części. Poza tym, przez dzisiejsze tereny DPN i otuliny wiodły kiedyś ważne szlaki komunikacyjne:

  • droga marchijska przez Mirosławiec do Czaplinka,

  • droga solna przez Moczele na Pomorze,

  • droga Berlin - Barnimie - Dominikowo - Mirosławiec - Gdańsk,

  • droga Stargard - Recz - Drawno - Sieniawa - Wałcz.

Składnikiem decydującym o charakterze krajobrazu dzisiejszych lasów są niepozorne obiekty rozproszone w Puszczy Drawskiej, takie jak: kamienne drogowskazy (szczególnie liczne w rejonie Zatom - Wygon i na północ od jez. Szczucarz, po Jeleni Róg), kapliczki ceglane, pompy z korpusem wykonanym z pnia drzewa, pozostałości zaporowych pasów przeciwpożarowych (Bory Dominikowskie, okolice Sitnicy). W lasach Puszczy Drawskiej wiele jest miejsc po dawnych osadach ludzkich, których lokalizację zdradza dziś tylko roślinność synantropijna oraz dawne cmentarze ewangelickie. Pochodzą głównie z połowy XIX wieku. Często są malowniczo usytuowane,
z wartościowym starodrzewem, czytelnymi granicami pierwotnego układu przestrzennego, zwykle jednak ze zniszczonymi nagrobkami. Do rejestru zabytków został wpisany cmentarz przykościelny koło Ostrowca z ruinami kościoła i dzwonnicy. Niegdyś na rzekach Parku i otuliny funkcjonowały młyny wodne, tartaki, fabryka krochmalu, małe elektrownie wodne i liczne mosty. Współcześnie
są to ruiny bądź tylko elementy tych budowli. Atrakcyjnym miejscem widokowym jest tzw. Węgornia, gdzie pozostały ruiny budynku dawnego młyna i relikty budowli piętrzących oraz ruiny komór
do odławiania węgorzy. Interesujące, chociaż niepozorne, są obiekty hydrotechniczne, m. in. kanały nawadniające: Kanał Głuchy, Sicieński, Suchy i kanał na północy Parku w dolinie Rudnicy i Płocicznej. Najciekawszy jest Kanał Sicieński. Biegnie od jeziora Sitno prawym brzegiem Płocicznej, obiega jeziora Płociczno, Ostrowieckie dochodząc do łąk doliny Drawy koło Głuska. Kanał powstał ok. 1820 roku z inicjatywy Fryderyka von Sydowa. Eksploatowany był do II wojny światowej do nawadniania łąk koło Miradza i Głuska. Kanał Sicieński przebiega na dystansie około 22 km. Poprowadzono
go stokami, trawersem doliny rzecznej, wysoko ponad lustrami jezior - tuż nad ich brzegami,
a odcinkami odbiegał od linii brzegowych i prowadzony był nad poziomem terenu łąk akweduktem ziemnym. To charakterystyczna budowla dla sztuki hydrotechnicznej początku XIX wieku, stanowi podstawowy składnik tzw. skokowo-grzbietowego systemu melioracyjnego. Po wojennych zniszczeniach przeprowadzono remont - pogłębiono koryto niszcząc przy tym warstwę izolacyjną. Kanału nie udało się już nawodnić i obecnie na całej długości pozostaje suchy.

Na terenie Parku istnieją pozostałości dawnych gospodarstw stawowych; są to:



  • stawy Rybakówki i Kanał Głuchy,

  • resztki „Stawów Zawiślaka”, „Stawów UFO”, stawów w Rynnie Moczelskiej, stawów
    na zachód od jeziora Kociego, Stawy Paciorkowe na Suchej.

  • Zabytki techniki drawskich lasów to między innymi elektrownia z kołem wodnym na Płocicznej w Pustelni, ślady kolejki leśnej Springe - Sitnica - Jelenie - Krępa, zespół techniki wiejskiej w Głusku: kuźnia, browar, strzelnica, wodociąg, lokalizacja młyna; resztki dawnego zespołu papierni i młynów Bogdanka - Jaźwiny - Sówka.

Na uwagę zasługuje obiekt działający kolejno jako elektrownia wodna, papiernia, fabryka papy
i fabryka wełny drzewnej w Jaźwinach (otulina), który został zbudowany w 1814 r. Produkcję papieru prowadzono do 1879 r., w latach kolejnych produkowana była papa, a już od 1891 roku wełna drzewna, którą używano do pakowania szkła. 70 lat później pomieszczenia owej fabryki przystosowano do potrzeb zaplecza pobliskiej hodowli pstrąga. Budynki po wielu przebudowach
i modernizacjach utrzymały charakter przemysłowy. Stan zachowania budynku jest dobry, zniszczona została jedynie kotłownia i komin przemysłowy. Wśród przemysłowych budowli na uwagę zasługuje browar w Głusku oraz sitnicka serownia. Budynek browaru został wzniesiony ok. 1820 roku, a po 1849 obiekt został przebudowany na kościół protestancki. W murach kościoła czytelna pozostała faza przebudowy dawnego browaru. Serownię w Sitnicy zbudowano w 1870 r. Od lat 70-tych XIX wieku produkowano tutaj „sery głuskowskie”, które wcześniej wytwarzane były w Głusku. W roku 1945 serownia przestała funkcjonować, pozostał z niej jedynie budynek mieszkalno-produkcyjny.

Najciekawszym zabytkiem przemysłu na terenie Drawieńskiego Parku Narodowego jest elektrownia „Kamienna” o mocy 0,96 MW. Powstała w 1903 roku w miejscu dawnej fabryki karbidu. Budowę siłowni wodnej rozpoczęto w 1896 r., budując stopień wodny tuż przy fabryce karbidu, powyżej stopnia wodnego młyna. Zespół składa się z budynku elektrowni, jazu z upustem jałowym, zapory ziemnej, przepławki dla ryb i pochylni do spławiania drewna, zbiornika wody i rozdzielni


z transformatorownią. Elektrownia „Kamienna” przedstawia oryginalny i reprezentatywny dla początków XX w. model hydroelektrowni. Posiada wybitne walory historyczno - techniczne; utrzymano oryginalne wyposażenie: dwa hydrozespoły z turbinami Francisa firmy Escher Wyss ze Szwajcarii, generatory produkcji AEG z Berlina i regulatory systemu Voitha.

Na Pomorzu, w tym także na opisywanym terenie, od XVII do XVIII wieku pospolite były małe huty szkła. Z puszczańskich lasów wykorzystywano niezbędne surowce do produkcji szkła: piaski szklarskie, gliny techniczne, wapień i drewno bukowe. Zlokalizowane były w okolicy Głuska, Podszkla, przy ujściu Cieszynki do Płocicznej. Jedynymi śladami po hutach jest znajdowany w kilku miejscach rozproszony materiał szklarski.



1.4. Walory turystyczne

  • Udostępnianie terenu Drawieńskiego Parku Narodowego odbywa się na podstawie ustawy
    z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.) w celu ochrony przyrodniczych i kulturowych walorów terenu Drawieńskiego Parku Narodowego.

Do ruchu pieszego przeznaczone są  przez cały rok, od świtu do zmierzchu  znakowane szlaki turystyczne, ścieżki . Rowerem lub na nartach biegowych można poruszać się wyłącznie po trasach udostępnionych do ruchu pieszego. Do ruchu pojazdów wyznaczono drogi.

Do uprawiania turystyki wodnej (kajak, kanu, ponton) dostępny jest szlak wodny rzeki Drawy od


1 lipca do 15 marca, w godzinach 9.00 – 19.00. Dla zrównoważenia ruchu kajakowego na rzece Drawie, wprowadzony został podział rzeki na dwa odcinki: I Odcinek: Drawno – Most Zatom,
II Odcinek: Most Zatom – ujście rzeki Płocicznej. Na każdym Odcinku w ciągu jednego dnia nie może przebywać więcej niż 350 osób. Liczebność grupy kajakarzy korzystających ze szlaku wodnego rzeki Drawy nie może przekroczyć 20 osób. Spływ kajakowy Korytnicą od mostu Bogdanka do biwaku Bogdanka dozwolony jest od 1 lipca do 15 marca. Uprawianie turystyki kajakowej oraz używanie sprzętu pływającego na innych akwenach nie jest dozwolone. Wody DPN udostępnione są do wędkowania na zasadach określonych w "Regulaminie amatorskiego połowu ryb". Za wstęp
i  udostępnienie terenu DPN pobierane są opłaty w wyznaczonych punktach Opłaty pobierane przez Park stanowią rekompensatę za wywołanie działaniem człowieka negatywnego wpływu na wartości przyrodnicze objęte ochroną w formie Parku Narodowego.

  • Szlaki turystyczne - Na terenie Drawieńskiego Parku Narodowego wyznaczona jest sieć szlaków pieszych o długości 91,4 kilometrów. Wiodą przez lasy, nad rzekami, jeziorami, piaszczystymi drogami, brukiem, oraz przez wzgórza i doliny.

Piesze, dostępne również dla rowerzystów
Szlak czerwony im. St. Czarnieckiego Drawno - Drawnik - Barnimie – biwak Barnimie – rez. Drawski Matecznik - Zatom (szlak zielony do Korytnicy) – Święta Hala (Wydrzy Głaz) – rez. Radęcin - osada leśna Moczele (szlak niebieski do jez. Ostrowieckiego) - Głusko (szlak żółty do jez. Ostrowieckiego) – elektrownia Kamienna - Stare Osieczno, długość w granicach DPN: 36,7 km.
Szlak niebieski most koło Miradza – Drawno Most koło Miradza (szlak czerwony Tuczno - Człopa) – Miradz – Jelenie - Nowa Korytnica – jez. Środkowe – jez. Szerokie - pole biwakowe Biały Zdrój – jez. Krzywe – jez. Dominikowo Wielkie – Dominikowo – Sieniawa – Drawno (szlak żółty dookoła jezior drawieńskich, szlak czerwony Drawno - Stare Osieczno). Długość w granicach DPN: 0,8 km
Szlak niebieski Moczele – jez. Ostrowieckie, Moczele (szlak czerwony Drawno - Stare Osieczno) –
jez. Ostrowieckie (szlak żółty Pustelnia - Głusko), dł. w granicach DPN: 4,2 km
Szlak żółty Pustelnia – Głusko, Pustelnia (szlak czerwony Tuczno – Człopa) – jez. Ostrowieckie – Głusko (szlak czerwony Drawno- Stare Osieczno), dł. w granicach DPN: 10,6 km
Szlak zielony Zatom – Nowa Korytnica, Zatom (szlak czerwony Drawno- Stare Osieczno) – leśniczówka Międzybór – Jaźwiny – Nowa Korynica (szlak niebieski wzdłuż jezior dominikowskich), dł. w granicach DPN: 3,8 km

Szlak wodny- Drawa, uważany jest przez kajakarzy za jeden z najpiękniejszych szlaków wodnych
w Polsce. Swoje źródła ma na wysokości 150 m n.p.m. w Dolinie Pięciu Jezior koło Połczyna Zdroju. Płynie przez dwie krainy geograficzne: Pojezierze Drawskie, gdzie przepływa przez liczne jeziora
i Równinę Drawską wijąc się wśród pomorskich lasów. Powierzchnia jej dorzecza wynosi prawie 3300 km2. Kończy bieg wpływając do Noteci na wysokości 30 m n.p.m. w okolicy Krzyża Wlkp. Średni spadek Drawy wynosi 0,6‰. Długość Drawy w granicach Parku wynosi 41 km. Szlak wodny rzeki Drawy w granicach Parku udostępniony jest od 1 lipca do 15 marca. Maksymalna liczba osób mogących przebywać jednocześnie na szlaku wodnym rzeki Drawy wynosi: 700 osób, z czego: 
350 osób na I odcinku w ciągu jednego dnia i na drugim 350 osób.

Szlak konny- dla jeźdźców dużą atrakcją mogą być wyprawy po lasach Puszczy Drawskiej. Tereny Drawieńskiego Parku Narodowego można przemierzać na końskim grzbiecie po wyznaczonych
w terenie szlakach konnych oraz drogach publicznych. Oznakowanie szlaku konnego stanowi emblemat pomarańczowego koła na białym tle namalowanego na pniach drzew i innych obiektach terenowych.

Szlaki konne Drawieńskiego Parku Narodowego służą turystycznemu i rekreacyjnemu wykorzystywaniu koni wierzchowych, a tam gdzie pozwalają na to warunki terenowe, również zaprzęgów konnych.  Na odcinkach szlaku, na których może dojść do spotkania z pojazdami kołowymi obowiązują ogólne przepisy o ruchu drogowym.



Szlak wodny- na terenie DPN Drawa ma zmienny charakter; najpierw jest spokojna, następnie przyspiesza bieg, a w bystrym nurcie pojawiają się liczne zwalone drzewa. Kręte koryto wśród łąk
i lasów podcina wysokie brzegi piaszczystych skarp. Szybki prąd i kamieniste dno zmieniają się
na kolejnych odcinkach szlaku w leniwy nurt i piaszczyste dno porośnięte podwodnymi łąkami.

  • Drawno (wypływ z jeziora Dubie) – Przytań Wodna Drawnik – 1 km

  • Przytań Wodna Drawnik – Miejsce postoju dla kajakarzy „Most Barnimie” – 4,6 km

  • Miejsce postoju dla kajakarzy „Most Barnimie – Miejsce biwakowania „Barnimie” – 3,5 km

  • Miejsce biwakowania „Barnimie” – Miejsce postoju dla kajakarzy „Kładka Konotop” – 4,4 km

  • Miejsce postoju dla kajakarzy „Kładka Konotop” – Miejsce odbioru kajaków „Most Zatom” 4,4 km

  • Miejsce odbioru kajaków „Most Zatom” – Miejsce biwakowania „ Bogdanka” – 0,4 km

  • Miejsce biwakowania „ Bogdanka” – Miejsce biwakowania „Sitnica” – 7,9 km

  • Miejsce biwakowania „Sitnica” – Miejsce biwakowania „Pstrąg” – 5,9 km

  • Miejsce biwakowania „Pstrąg” – Most niskowodny w Głusku – 3,3 km

  • Most niskowodny w Głusku – Miejsce biwakowania „Kamienna” – 2,5 km

  • Miejsce biwakowania „Kamienna” – ujście rzeki Płocicznej (granica DPN) – 3,2 km

Wędkarstwo- w wodach Parku amatorski połów ryb dozwolony jest na podstawie wykupionej licencji łącznie z kartą wędkarską. Wędkowanie na rzece Drawie od jeziora Dubie Płd. (Adamowo) do mostu przy elektrowni Kamienna dozwolone jest od 1 stycznia do 14 marca oraz od 1 lipca
do 31 grudnia , z zachodniego brzegu jeziora Ostrowieckiego jedynie z pomostów oraz    z północno-zachodniego brzegu jeziora Sitno jedynie z pomostów. Wędkowanie na jeziorach dozwolone jest
od 1 kwietnia do 30 listopada natomiast wędkowanie spod lodu jest zabronione.

  1. Obszary chronionego krajobrazu

D” Choszczno – Drawno – łączna powierzchnia wynosi 24 520 ha w tym w gminie Drawno 6707 ha. Obszar obejmuje jezioro Dominikowskie, okolice Drawna z jeziorami drawieńskimi, lasy między Drawnem a Kiełpinem wraz z jeziorem Piaseczno, cały kompleks Czarnych Gajów od Drawna po Lubieniów, Kraśnik, dolinę Drawy między Drawnem a Prostynią. Na krajobraz tych terenów składają się głównie lasy borowe, przemieszane tereny rolnicze i leśne o różnym układzie siedlisk, obszary źródliskowe. Wschodnia część obejmuje fragment Puszczy Drawskiej.

F” Bierzwnik– zajmuje powierzchnię 28 500 ha w tym 1312 ha w obrębie gminy – były teren OChK Puszczy Drawskiej. Celem ochrony są charakterystyczne cechy fizjograficzne, oraz nieprzekształcone środowisko przyrodnicze. Zagrożenia dla obszaru to inwestowanie i zabudowa otwartego krajobrazu polno - leśnego, zalesianie łąk, zmiany stosunków wodnych – melioracje


i regulacja w dolinach rzecznych, intensyfikacja rolnictwa, sukcesja na nieużytkowanych łąkach.

E” Korytnica Rzeka – łączna powierzchnia wynosi 3550 ha w tym w gminie Drawno


3572 ha. Położony jest na terenie Puszczy Drawskiej. Przedmiotem ochrony jest leśno – jeziorny krajobraz puszczy. Teren charakteryzuje się mozaiką rozproszonych wśród licznych lasów i jezior, mszarnych torfowisk. Główne zagrożenia to niewłaściwa gospodarka leśna i zabudowa letniskowa.

Dominikowo – Niemieńsko - zajmuje powierzchnię około 5 755 ha. Położony jest częściowo na terenie Borów Dominikowskich i w południowej części Polany. Drawskiej pomiędzy Drawieńskim Parkiem Narodowym, Choszcznem, Drawnem i rzeką Korytnicą. Celem ochrony jest zachowanie walorów krajobrazowych, kulturowych i przyrodniczych tego terenu. Teren ten charakteryzuje się harmonijnym połączeniem rolniczego i leśnego użytkowania terenu. Występują tu liczne gatunki flory ciepłolubnej. Teren słynie też z doskonale zachowanych, w skali regionu, alei przyrodniczych.

  1. Pomniki przyrody -według wykazu Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Szczecinie

lp

Lokalizacja pomnika

Rodzaj obiektu

Obwód (cm)

Ilość

1

Borowiec/ N-ctwo Drawno obręb Drawno,oddz.160p

dąb szypułkowy

502-635

grupa 3szt.

2

Święciechów/park za pałacem

buk pospolity

435,395

grupa 2szt.

3

Święciechów/park za pałacem

dąb bezszypułkowy

380-500

grupa 6 szt.

4

Drawno/na placu targowym za kościołem

wiąz szypułkowy

335

poj.

5

Święciechów –łąka

głaz narzutowy

1100x170

szt.

6

Barnimie

głaz narzutowy

510x210

szt.

Pomniki przyrody na terenie gminy Drawno. Waloryzacja przyrodnicza woj.zachodniopomorskiego

  1. Inne

Cały obszar gminy Drawno leży w obrębie korytarza ekologicznego o randze krajowej na obszarze połączenia korytarzy o znaczeniu międzynarodowym 6M i 7M (Pojezierze Drawskie, Obszar Drawy), występują także korytarze o znaczeniu regionalnym i lokalnym. Gmina włączona została do europejskiej sieci obszarów chronionych NATURA 2000. Na części jej terytorium występuje obszar o najwyższych walorach przyrodniczych „Drawa”, włączony do krajowej sieci ekologicznej ECONET - POLSKA.

Szlaki turystyczne na terenie gminy 8

Szlaki : piesze, rowerowe

Stare Osieczno - Podszkle – Głusko. Znaki czerwone- 6,3 km . Szlak stanowi dojście do położonego w głębi parku narodowego Głuska. Wiedzie wzdłuż rzeki Drawy i Płocicznej. Na trasie ładne punkty widokowe i elektrownia wodna Kamienna - unikatowy zabytek techniki. Dla rowerzystów dość łatwy.

Zatom - Barnimie – Drawno. Znaki czerwone- 14,3 km. Szlak wiedzie wzdłuż Drawy, przez wspaniałe lasy. Na trasie piękne widoki nadrzeczne, a także ciekawe zabytki w Barnimiu i Drawnie.
Dla rowerzystów szlak dość łatwy, z wyjątkiem jednego odcinka, który można ominąć.

Nowa Korytnica - Krępa Krajeńska. Bez znaków, projektowane przedłużenie szlaku zielonego 7,6 km. Praktyczne dojście z Nowej Korytnicy do stacji kolejowej, malowniczy krajobraz leśno-jeziorny.
Dla rowerzystów szlak łatwy.


Drawno - Rościn – Prostynia. Znaki niebieskie- 14,4 km. Szlak wiedzie wzdłuż doliny Drawy, płynącej tu wśród rozległych łąk, na obrzeżu pofałdowanego terenu leśnego. Na trasie piękne widoki
i interesująca miejscowość Prostynia.Dla rowerzystów szlak dość łatwy.


Dookoła jezior drawieńskich. Znaki żółte -13,8 km (5,6 + 8,2 km). Szlak okrężny w kształcie ósemki, prowadzący wokół jezior nad którymi leży Drawno: Rudno od pn.- wsch. i Dubie od pd.- zach. Bardzo dobra trasa na dwie krótkie wycieczki z Drawna. Po drodze ładne widoki nadjeziorne, pola, łąki i lasy.
Dla rowerzystów odcinek wokół jeziora Rudno łatwy, natomiast wokół jeziora Dubie częściowo niedostępny.

Szlaki kajakowe –poza terenem Drawieńskiego Parku Narodowego- dostępne całorocznie

Odcinek 1. Prostynia – Drawno- 13 km (odcinek łatwy) Uregulowana rzeka płynie wśród szuwarów
i turzycowisk przez rozległe, malownicze łąki, obramowane lasami.
Przepływamy pod mostem lokalnej drogi, leśnej osady Rościn. Z prawej strony góruje zwieńczony bocianim gniazdem komin zniszczonej cegielni. Niżej rzeka przybiera bardziej urozmaicony charakter: kręta, odcinkami
o bystrym prądzie meandruje wśród szerokich na przemian podmokłych łąkach
o brzegach zarośniętych trzciną, tworząc różnej wielkości rozlewiska.


Infrastruktura turystyczna gminy

W Drawnie funkcjonuje jedyne w powiecie Centrum Informacji Turystycznej (CIT) , którego siedzibą jest budynek dawnego spichlerza zbożowego położonego w najstarszej części miasta.

CIT udziela informacji o :


  • Obsłudze ruchu turystycznego

  • Szlakach turystycznych

  • Bazie gastronomicznej

  • Bazie noclegowej

  • Atrakcjach turystycznych

  • Aktywnym wypoczynku

fot. Centrum Informacji Turystycznej w Drawnie
W gminie rozwija się turystyka wiejska i agroturystyka. Coraz bogatszy jest wachlarz oferowanych usług. Baza noclegowa ma przeważnie charakter prywatnych kwater, domków kempingowych i pól namiotowych. Dla grup zorganizowanych usługi kwaterunkowe świadczą także placówki oświatowe.

Na terenie gminy dostępnych jest ok. 1700 miejsc noclegowych w tym:

campingi, pokoje, pola namiotowe, karawaning, kwatery agroturystyczne, pokoje gościnne.

Obok bazy noclegowej rozwija się sfera usług turystycznych związanych z obsługa turystyczną,


tj. usług : transportowo-kajakowych, miejsca zakwaterowania, oraz gastronomia.
Obiekty sportowe i kulturalne

Na terenie gminy funkcjonuje Drawieński Ośrodek Kultury w Drawnie wraz z salą widowiskowo-kinową, oraz podległe ośrodkowi administracyjnie świetlice wiejskie w sołectwach.

Z obiektów sportowych na uwagę zasługuje:

- Kompleks boisk sportowych Orlik 2012 w Drawnie (boisko wielofunkcyjne do piłki ręcznej, koszykowej, siatkówki i tenisa ziemnego)

- Kompleks boisk sportowych w Niemieńsku przy Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym

- pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej, kort tenisowy, oraz kąpielisko miejskie na terenie Ośrodka Sportu i Rekreacji w Drawnie



Walory historyczne-kulturowe gminy9
Pierwsze ślady człowieka na terenie Drawna i okolic pochodzą z paleolitu (ok. 9 tys. lat temu). Specyficzny charakter terenu z dużą ilością rzek, jezior i lasów zapewniał obfitość ryby i zwierza. Ukształtowanie terenu sprzyjało zakładaniu osad i ich obronie. We wczesnym średniowieczu tereny dzisiejszego Drawna były zasiedlone przez plemiona. W wieku X Drawno wraz z ziemią choszczeńską zostało włączone przez Mieszka I do Państwa Polskiego. Po śmierci Przemysława II w lutym 1296 roku cały teren, aż po Gwdę na wschodzie opanowali margrabiowie brandenburscy stając się częścią tzw. Nowej Marchii.

Objęcie we władanie Ziemi Drawieńskiej przez ród Wedlów, ciągłe walki na tym obszarze oraz zmiany właścicieli nie sprzyjały osadnictwu. Z rąk Marchii Brandenburskiej przeszła pod panowanie Luksemburgów, później sprzedano ją w 1402 r. Zakonowi Krzyżackiemu, a następnie elektorowi brandenburskiemu. Od 1466 do 1472 Drawno znalazło się w rekach pomorskich. Dopiero w XVI w. odnotowano nasilenie osadnictwa za sprawą Rüdigera Wedel. Za jego panowania powstały nowe wsie i folwarki. W tym czasie powstały Brzeziny, Niemieńsko, Dominikowo, Rościn.

Głównym zajęciem przez wieki pozostało rolnictwo, gospodarka leśna, rybołówstwo, gorzelnictwo
a także bartnictwo. W wieku XIX następuje rozwój przemysłu w Drawnie. Złoża gliny w pobliżu Drawna wykorzystywane były w powstających cegielniach. Powstała również fabryka wyrobów ceramicznych ETRURIA, w której produkowano skrzaty ogrodowe - jedne z pierwszych w Europie. Pierwsza oferta z tej fabryki pochodzi z 1886 roku. Powstają wiatraki, młyny wodne i tartaki wykorzystujące w pierwszym okresie turbiny wodne. Powstaje również jedna z nielicznych fabryk sieci w Europie.

W roku 1313 Drawno zostało po raz pierwszy wymienione w dokumentach pod Nazwą „Nowy Wedel”. Nazwa pochodzi od nazwiska starego saksońskiego rodu von Wedel. Nie jest znana dokładna data lokalizacji. Historycy datują otrzymanie praw miejskich na okres od 1313 do 1333. Miasto było we władaniu rodziny von Wedel. Z tego okresu pochodzi nazwa miasta „Wedele”, która zmieniana była wielokrotnie i do roku 1945 nosi nazwę „Neuwedell”. 12 lutego 1945 roku miasto znalazło się w granicach państwa polskiego. Na wskutek działań wojennych zniszczone zostało 25% zabudowy, głównie śródmieście. Na terenie Miasta i Gminy Drawno zachowało się wiele cennych obiektów

zabytkowych o charakterze obronnym, sakralnym, dworskim, oraz związanych z budownictwem ludowym. Do najcenniejszych zabytków, pochodzących z różnych okresów historycznych, na terenie gminy należą:

· Drawno – ruiny renesansowego zamku Wedlów z XIV - XVI w. Do dzisiaj zachowały się dwa wschodnie narożniki,

· Drawno - Kościół p.w. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy - gotyk / XIII - XIV w., przebudowany w XV, XVII i XIX w., świątynia jednonawowa z transeptem i pięciobocznym prezbiterium, zabytkowy ołtarz
z 1696 r., chrzcielnica i ambona barokowa z XVIII w; dokościoła przylega wieża ryglowa z 1800 r.,

· Drawno - dawny układ urbanistyczny miasta z wąskofrontowymi domami o konstrukcji ryglowej


z XVIII i XIX w. oraz kilkoma studniami artezyjskimi,

· Drawno - dwór ryglowy z XIX w.,

· Drawno - poniemiecki cmentarz z XIX w. z pojedynczymi nagrobkami. Tutaj również wzniesiony jest na miejscu dawnego pomnika ku czci poległych w l wojnie światowej Niemców, tzw. Kamień Pojednania polsko-niemieckiego, z pamiątkową tablicą poświęconą pamięci i porozumieniu pomiędzy narodami polskim i niemieckim

· kościoły zabytkowe we wsiach Dominikowo, Barnimie, Brzeziny,

· barokowy pałac z XVIII w., przebudowany w XIX w. i odbudowany w 1964 r. na Dom Pomocy Społecznej w Brzezinach,

· późnobarokowy dworek myśliwski z XVIII w. w Kiełpinie w kształcie podkowy, przebudowany


w 1804 r.,

· gorzelnia z 1880 w Niemieńsku,

· dawny pałac myśliwski w Niemieńsku zwany Zamkiem, zbudowany w latach 1922-30

· ruiny pałacu oraz park krajobrazowy z XIX w. z licznymi pomnikami przyrody w Konotopiu,

· kościół z XIX w Święciechowie, przebudowany w 1980 r., z ciekawymi stacjami drogi krzyżowej oraz zespół pałacowo-folwarczny z początku XX wieku.

Gmina Krzęcin
Położenie i ogólna charakterystyka

Gmina Krzęcin położona jest na południowym krańcu województwa zachodniopomorskiego


w granicach powiatu choszczeńskiego. Od zachodu graniczy z Gminą Pełczyce, od północy z Gminą Choszczno, od południa ze Strzelcami Krajeńskimi (woj. lubuskie), a od wschodu z Gminą Bierzwnik. Obszar gminy przecina linia kolejowa na trasie Szczecin - Poznań. Położona jest na południowym krańcu województwa zachodniopomorskiego, w granicach powiatu choszczeńskiego.

Głównym elementem krajobrazu naturalnego są liczne jeziora (rynnowe - wąskie i głębokie oraz moreny denne - rozlewiskowe), największe z nich to: Żeńskie, Chłopowo (Chłop), Kościelne, Paprzyca Duża, Bukowskie, Czyste, Krzęcińskie (Brudne), Mielęcin i Rakowo. Przez gminę przepływa rzeka Mała Ina. Rzeźba terenu jest wyraźnie pofałdowana z licznymi pagórkami, wałami, kotlinami i dolinkami,


z niewielkimi kępami lasu oraz większym zwartym kompleksem leśnym (sosna, buki, dęby)
w okolicach wsi Chłopowo i Krzęcin.
Gmina Krzęcin jest gminą wiejską o powierzchni 140,47 km2., wody - 321 hektarów (stan na dzień 01.01.2011 roku) i użytki rolne - 9.150 hektarów. Na dzień 31 grudnia 2011 roku teren gminy zamieszkiwało 3910 mieszkańców. Na terenie gminy znajduje się 28 miejscowości oraz 8 sołectw.
Pod względem gospodarczym jest to gmina o charakterze rolniczym. Siedziba gminy znajduje się
w położonej centralnie miejscowości Krzęcin , w której zlokalizowany jest m.in.: urząd gminy, gminne centrum kultury, ośrodek pomocy społecznej, środowiskowy dom samopomocy, Zespół Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, szkoła podstawowa, gimnazjum, urząd pocztowy, ośrodek zdrowia, choszczeńska filia Gospodarczego Banku Spółdzielczego, cmentarz komunalny, strażnica Ochotniczej Straży Pożarnej, restauracja, placówki handlowo-usługowe oraz zakład firmy 2x3 S.A.
Lasy i tereny zielone

Większość lasów gminy leży w zasięgu Nadleśnictwa Bierzwnik i Choszczno. Część powierzchni leśnych stanowią obecnie parki wiejskie, rezerwaty przyrody oraz użytki ekologiczne. Pokrycie lasami obszaru gminy jest bardzo nierównomierne. Cała część środkowa i południowa jest właściwie bezleśna, na jej obszarze występują duże kompleksy gruntów ornych i łąk. Lasy i grunty zadrzewione i zakrzewione zajmują powierzchnię 3.192 hektarów, co stanowi 22,76% pow. gminy. Na terenie gminy występują tereny zieleni urządzonej. Należą do nich parki miejskie : w Nowym Klukomiu i Krzęcinie.



Na terenie gminy Krzęcin rozciąga się Obszar Chronionego Krajobrazu „F” Bierzwnik, obejmujący wschodnią część gminy, na terenie którego położone są projektowane rezerwaty i użytki ekologiczne oraz 12 pomników przyrody w postaci drzew.

Lokalizacja

Rodzaj obiektu

Obwód (cm)

Ilość

Nowy Klukom /park pałacowy/ L-ctwo Wężnik,oddz.404c na skarpie

dąb szypułkowy

402

poj.

Nowy Klukom/park pałacowy

platan klonolistny

369

grupa 2 szt.

Mielęcin/park pałacowy

dąb szypułkowy

470

poj.

Krzęcin/park wiejski

buk pospolity

402-500

grupa 3 szt.

Rakowo/ przy drodze

dąb szypułkowy

450

poj.

Żeńsko/ / L-ctwo Wężnik,oddz.409f/przy leśniczówce

dąb szypułkowy

385

poj.

Nowy Klukom/park pałacowy

klon zwyczajny

369

poj.

Krzęcin/ L-ctwo Wężnik,oddz.416 n/ park wiejski

grab pospolity

180

poj.

Krzęcin/ L-ctwo Wężnik,oddz.416 n/ park wiejski

grab pospolity

195

poj.

Krzęcin/ L-ctwo Wężnik,oddz.416 n/ park wiejski

lipa szerokolistna

335

poj.

Krzęcin/ L-ctwo Wężnik,oddz.416 n/ park wiejski

lipa szerokolistna

327

poj.

Krzęcin/park wiejski

Lipa drobnolistna

304-320

grupa 3 szt.

Pomniki przyrody na terenie gminy Krzęcin.
Obszary Sieci Natura 2000 obejmujące obszar gminy Krzęcin to:

Lasy Bierzwnickie

PLH320044

Lasy Puszczy nad Drawą

PLB320016


Wody powierzchniowe

  1. Rzeki , cieki wodne, kanały

Mała Ina, mająca swe źródła na terenie Gminy Krzęcin jest jedną z większych rzek Pojezierza Choszczeńskiego. Łączy ona swe wody za Witkowem pod Stargardem Szczecińskim z (Dużą) Iną, dopływem Odry. Wypływa ona z jeziora Mielęcin, położonego ok. 3 kilometry na południe od Krzęcina. Dorzecze Małej Iny na całej długości jej biegu, stanowi 368-370 m kw.

Rzeki: Koczynka, Ogardna

Kanały: Objezierze

Strumienie: Granowo, Sobieradz

Wielki Rów Krzęciński- ma swoje źródła pod lasem na południu wsi Granowo, potem opływa pola, przepływa drogą Granowo-Krzęcin i wpada do Małej Iny koło Smużyka.

  1. Jeziora

Na terenie gminy znajduje się 13 jezior o łącznej powierzchni- ok. 307 ha, największe i najcenniejsze przyrodniczo jeziora : Chłopowo, Bukowskie. Wody powierzchniowe zajmują 2,29 % powierzchni gminy .
Walory historyczno- kulturowe gminy 10

W średniowieczu obszar ten kilkakrotnie zmieniał przynależność państwową. W X-XIII wieku wchodził w skład monarchii wczesnopiastowskiej. W 1269 roku został podporządkowany przez margrabiów brandenburskich i został włączony do Nowej Marchii. W XIII-XV wieku stanowił część Ziemi Choszczeńskiej, a następnie (od XIV w.) Powiatu Choszczeńskiego.

Istniejąca sieć osadnicza wykształciła się w różnym okresie. Zdecydowana większość dużych wsi ma średniowieczne pochodzenie. Około roku 1300 istniały już Żeńsko, Chłopowo i Krzęcin. Pojedyncze miejscowości mają metrykę XVIII-wieczną lub z przełomu XVIII i XIX wieku np. Mielęcin, Rakowo
i Przybysław. Pozostałe osady, leśniczówki i wsie zostały założone w XIX wieku np. Kaszewo i Słonice.

Wśród występujących zabytków na terenie gminy Krzęcin spotykamy przede wszystkim obiekty sakralne (kościoły) oraz rezydencje ziemiańskie (pałace).

1. KRZĘCIN jest wsią o bardzo dawnej metryce średniowiecznej. Prawdopodobnie już w 1238 r. został nadany templariuszom przez księcia wielkopolskiego Władysława Odonica. W katastrze ziemskim margrabiego Ludwika Starszego z 1337 r. wśród 64 łanów należących do wioski nie wymienia się uposażenia plebana, które w majątkach tej wielkości wynosiło zazwyczaj 4 łany. Mimo to można przypuszczać, że już w XIV w. istniała w Krzęcinie parafia. Pierwsza wzmianka o niej zapisana została w aktach kapituły kamieńskiej z 4 lutego 1491 r. ("Ecciesiam parochialeih ville Krantzin...").    
W czasach przedreformacyjnych Krzęcin - podobnie jak cała Ziemia Choszczeńska, mimo wcielenia do Nowej Marchii należał do diecezji kamieńskiej. Ok. 1540 r. parafia krzęcińska przejęta została przez protestantów. W niewiadomym czasie połączona została z parafią w Chłopowie. Być może stało się
to w 1679 r., kiedy to kościół w Krzęcinie spłonął od uderzenia piorunu w wieżę. Wkrótce, dzięki staraniom pastora z Chłopowa - Krzysztofa Fischera i datkom miejscowej szlachty kościół odbudowano. Stać musiał już w 1681 r., wtedy to bowiem Dorota Maria von Rowedel
z d. Schönebeck ufundowała nowy dzwon. W 1690 r. powstały witrażyki z herbami członków rodu von Rowedel, na przełomie XVII i XVIII wieku barokowy ołtarz, a w 1773 r. drugi, mniejszy dzwon
o średnicy 70 cm (obecnie w Hamburgu). Ówczesny kościół był najprawdopodobniej budynkiem ryglowym, być może z drewnianą wieżą. W 1809 r. wymieniana jest w Krzęcinie filia parafii Chłopowo, należącej do inspektoratu w Choszcznie. Neogotycki kościół parafialny powstał
od podstaw w 1910 r. Do nowej świątyni przeniesiono niektóre stare elementy wyposażenia: barokowy ołtarz, dzwony z 1681 i 1773 r., trzy herbowe witrażyki z 1690 r. (czwarty umieszczono w 1928 r. w muzeum w Choszcznie). Niemal równocześnie z budową wykonano nowe wyposażenie wnętrza (organy zbudowane zostały przez firmę Gruneberg ze Szczecina już w 1910 r.).
Po II wojnie światowej kościół w Krzęcinie przejęty został przez katolików i poświęcony dnia
23 grudnia 1945 r.    W okresie powojennym wygląd kościoła i jego wnętrza z wyposażeniem nie uległ większym zmianom. W pierwszych latach po wojnie zaginął obraz "Ukrzyżowanie" z ołtarza głównego, a następnie został zastąpiony nowym malowidłem o tej samej tematyce. W 1998 r.
w prezbiterium zamontowano nowe witraże, w 2000 r. w środkowym oknie ściany północnej wstawiono nowy witraż z wizerunkiem papieża Jana Pawła II, a stary witraży herbowy zdemontowano i przeniesiono na plebanię. Ołtarz, dzwon i witrażyki herbowe są najstarszymi
i najcenniejszymi zabytkami w krzęcińskim kościele zachowanymi do dzisiaj.

2. CHŁOPOWO.  Kościół w Chłopowie istniał już w średniowieczu; brak jednak wiadomości o formie architektonicznej i konstrukcji tej świątyni. Istniejący obecnie kościół zbudowany został w latach


1907 - 1909 w formach neobarokowych, w miejscu obiektu starszego. Jest to świątynia salowa, której korpus nawowy przecięty jest transeptem; po stronie zachodniej z korpusu nawowego wyprowadzona jest wieża z neobarokowym hełmem. Przed 1945 r. w kościele przechowywane były księgi parafialne od 1678 r. W Chłopowie istniała parafia ewangelicka (wraz z filią w Krzęcinie), należąca do superintendentury w Choszcznie. Po II wojnie światowej obiekt przejęli katolicy (poświęcenie kościoła 16 grudnia 1945 r.); parafię erygowano 18 maja 1951 r. Obok dawnej oficyny dworskiej, niewielki park z aleją starych lip.

3. GRANOWO . Istniejący dziś kościół powstał prawdopodobnie w końcu XV, lub w pocz. XVIw. (na co wskazuje niestaranny wątek muru z niemal nie obrobionych głazów narzutowych, widoczny spod tynku na ścianie pomocnej). Była to budowla salowa, z wieżą drewnianą, lub bezwieżowa, z wolno stojącą dzwonnicą, na której zawieszone były dwa dzwony o średnicy 110 i 90 cm, odlane w 1404 r. przez mistrza Henninga. Około 1540 r. kościół i parafia w Granowie przejęte zostały przez ewangelików. W okresie protestanckim prawo patronatu nad nimi należało do miasta Choszczna.


W 1855 r. przekształcono i rozbudowano kościół w formach neogotyku zacierając ślady poprzednich faz stylowych. Dobudowano wówczas ceglaną wieżę od zachodu, a elewacje korpusu nawowego obłożono dachówką i otynkowano.    Po II wojnie światowej kościół przeszedł w użytkowanie katolików. Już 1 czerwca 1945 r. poświęcony został pod obecnym wezwaniem. W okresie powojennym z wnętrza kościoła usunięto empory przy ścianach bocznych i ścianie wschodniej oraz ambonę, dobudowano od strony wschodniej zakrystię i kostnicę, a w trakcie remontu w końcu lat
90-tych XX w. - zamurowano wnękę w ścianie wschodniej.

4. NOWY KLUKOM Nowy Klukom jest to wieś o metryce średniowiecznej. Kościół został wzniesiony w 2 poł. XVI w. i stanowił fundację rodziny v. Blankensee; datowanie to potwierdzała - obecnie niezachowana - chorągiewka 1573 C.H.v.B. oraz renesansowa forma architektoniczna. Była


to świątynia protestancka, filia parafii w Zamęcinie, która podległa inspektoratowi w Choszcznie. Świątynię wybudowano bezpośrednio po przejęciu okolicznych kościołów przez protestantów oraz przyjęciu nowej wiary przez miejscową szlachtę, zaś - zachowane - uposażenie pochodzi głównie
z XVII w. Na pocz. XVIII w. kościół został częściowo przebudowany, o czym świadczyła druga data 1713 na w/w chorągiewce; w owym czasie dobudowano drewnianą (szkieletową) wieżę. Kolejny remont kościoła wykonano na pocz. XX w., kiedy to dostawiono przypory wschodnie, wprowadzono podmurówkę pod ścianą północno- wschodnią oraz zmieniono formę niektórych otworów okiennych.    Po II wojnie światowej, przez ok. 30 lat obiekt był nieużytkowany; wieś przypisano do parafii rzymsko-katolickiej w Zamęcinie, tym samym utrzymując historyczny związek obu wsi. Dnia
15 czerwca 1975 r. kościół w Nowym Klukomiu poświęcono jako świątynię rzymsko-katolicką p.w. św. Ap. Piotra i Pawła i włączono do nowo erygowanej parafii w Raduniu (p.w. MB Szkaplerznej).
      Kościół w Nowym Klukomiu to niewielka (kameralna) świątynia salowa, bez architektonicznie wyodrębnionego prezbiterium.   Wieża przykościelna (dzwonnica) w Nowym Klukomiu jest obiektem wolnostojącym, w formie stojącego prostopadłościanu, nakrytego hełmem namiotowym; forma architektoniczna nie wykazuje cech wtórnych, jest typowa dla wiejskich budowli na obszarze Pomorza i Brandenburgii. Naprzeciw kościoła położony jest park krajobrazowy z początków XIX w.
z dużym stawem.

5. OBJEZIERZE. Wieś położona 4 km na wschód od Krzęcina. Obszar wsi ma urozmaicony krajobraz, dlatego posiada duże walory letniskowe. Najwyżej położony punkt w okolicy dochodzi do 105 m


(na północy od wsi) i 67 m (na południu). Przez wieś przechodzi droga, która była starą trasą pocztową z Choszczna do Dobiegniewa. Wieś średniowieczna znajdowała się na obszarze nadanym joannitom z Korytowa w 1237 roku. W Objezierzu wieś umiejscowiono pomiędzy dwoma jeziorami. Od północy przylegała do jeziora Bukowego, a od południa do jeziora Objezierze. Badania archeologiczne ustaliły intensywne osadnictwo wokół wsi. Są to ślady datowane na XIV -XVII wiek.     Obecna polska nazwa została utworzona w XX w. od nazwy jeziora Objezierze.    W 1539 roku rozwiązano klasztor w Bierzwniku i utworzono Domenę Państwową w Bierzwniku, w skład której weszła także wieś Objezierze.

6. RAKOWO . Kościół z kamienia polnego z końca XVI w., przebudowany z 1735 r. z barokowym wyposażeniem wnętrza i wieżą z kamienia ciosanego, w górnej kondygnacji drewnianą (dobudowaną w 1890 r.), neoklasycystyczny dworek z początku XX w. oraz park krajobrazowy założony w latach 1840-50. Wieś położona na południowej granicy ziemi choszczeńskiej, wśród wzgórz, na południe od osady znajduje się Jezioro Rakowskie.  Kościół kamienny z XVI w. (z kamienia polnego, ze ściętym tylko bokiem zewnętrznym, tzw. technika kamienia ciosowego), z wieżą dobudowaną w XIX w.


i dzwonem. Świątynia ma bardzo bogate i zabytkowe wyposażenie: barokowy ołtarz z 1718 r., ambonę z 1714 r. z baldachimem oraz chór muzyczny z poł. XVIII w . Między Kościołem a pałacem jest grób ostatniego właściciela.

7. SŁONICE . Majątek wyodrębniony z wsi Objezierze w XIX w. Od 1848 prowadziła tutaj linia kolejowa, a stacja powstała w końcu XIX w. W 1945 niemiecki punkt obrony, a potem Rosjanie tutaj mieli swój punkt.

8. ŻEŃSKO .Wieś oddalona o 4 km na północny-zachód od Krzęcina, położona w Gminie Krzęcin
i powiecie choszczeńskim w atrakcyjnej okolicy ze wzgórzami morenowymi. Najwyższy punkt
na obszarze wsi to wzgórze koło wioski, mające 98 m n.p.m. W południowej części obszaru duże Jezioro Żeńskie. Część zachodnia obszaru wsi pofałdowana morenowymi wzgórzami. W części wschodniej teren bardziej płaski. Sama wieś położona w niewielkiej dolince otoczonej wzgórzami.
Z każdej jednak strony widać charakterystyczną starą wieżę kościelną. Sama wieś ulokowana 30 m ponad poziomem lustra rzeki Małej Iny, która stanowi od wieków odcinek południowej granicy wsi.
     Okolica była zasiedlona w epoce kamiennej, brązu i wczesnym średniowieczu, o czym świadczą liczne znaleziska archeologiczne.    W średniowieczu wieś rycerska, niszczona przez najazdy wojsk pomorskich w XV wieku. Zamieszkiwały tutaj w XIV-XV wieku rody rycerskie: Hagenów, Bojtynów, Brederlowów. Niewielki dział ziemi od XIV do XVI wieku posiadał klasztor cysterek z Pełczyc. Od XIV wieku część ziem w okolicy Żeńska przejmowało miasto Choszczno, aż stało się jedynym właścicielem wsi. Po wymarciu wsi, w 1661 roku miasto odsprzedało wieś władcy za 3.300 florenów, który dołączył wieś do Domeny Państwowej w Reczu . Kościół pochodzi z XIII wieku. Obecnie pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej. Pod pełną ochroną konserwatorską. W 1937 roku wspomniano wielobarwne rzeźby Apostołów pochodzące z kościoła w Żeńsku, prezentowane na wystawie kościelnej sztuki w Marchijskim Muzeum w Berlinie. Pochodzące z 1922 roku i znajdujące się na wieży kościoła w Żeńsku dzwony, posiadają napis Schönefeld, stanowiący świadectwo fundowania ich przez miejscową parafię. Dawniejsze dzwony nie zachowały się. Obszar kościoła otacza murek kamienny - niegdyś mur cmentarny, który przechodzi w ozdobną bramę wejściową, datowaną na XV/XVI w. Brama przykościelna jest również w rejestrze zabytków. Poza wsią umiejscowiono w XIX w. drugi cmentarz. Wśród nielicznych zachowanych starych grobów jest grób rzeźbiarza Otto Beyera (1873-1913), na którym znajdowała się miniatura jego ostatniej pracy tzw. "Żniwiarki", która w pełnym rozmiarze znajdowała się niegdyś na fontannie na rynku Choszczna.

Walory turystyczne gminy

Trasy rowerowe 11. Centralne położenie ośrodka administracyjnego jakim jest Krzęcin w stosunku
do pozostałych miejscowości gminy i dobry układ dróg, pozwala praktycznie poza wymienionymi tutaj trasami objechać gminę dookoła i umożliwia powrót z każdej miejscowości do Krzęcina.

Trasa nr 1

Trasa rowerowa biegnie z północy na południe i łączy miasto Choszczno ze Strzelcami Krajeńskimi


w woj. lubuskim. Szlak rowerowy można rozpocząć już od miejscowości Choszczno. Następnie przez mało uczęszczane drogi gminne, do miejscowości Żeńsko oddalonej od Krzęcina ok. 4 km
( do obejrzenia: Kościół granitowy z XIV w. z wieżą dobudowaną z XVI w.,w murze otaczającym kościół bramka ceglana z XVI w). Dalej osada leśna- Wężnik i tam pomnikowy dąb. Dalej drogą polną do miejscowości Granowo- wieś 4 km na płd-zach. od Krzęcina (do zobaczenia: neogotycki kościół
z 1895 r. spalony w 1929 r. odbudowany w 1950 r., dwór z końca XIX w). Następnie przez piękny las do Przybysławia. Po drodze można zwiedzić miejscowość Mielęcin , w której znajduje się dwór z XIX w. z parkiem krajobrazowym (4,4 ha) z I poł. XIX w. z pomnikowymi drzewami. Wracając na trasę możemy zwiedzić Przybysław- pałac z przełomu XVIII i XIX w. Park Krajobrazowy ( 4 ha) z I poł. XIX w. z pomnikowymi drzewami i regularnym kręgiem różnej wielkości i kształtów głazów. Wyjeżdżając
z Przybysławia mijamy fermę drobiu i jedziemy drogą oznakowaną kamiennymi drogowskazami w kierunku miejscowości Bobrówko. Droga prowadzi pięknymi lasami mieszanymi wzdłuż linii wysokiego napięcia do granicy gminy Krzęcin i leśnego parkingu. Dalej już drogą asfaltową koło osady leśnej Tuczenko do Bobrówka w województwie lubuskim.
Oznakowanie trasy rowerowej
Trasa nr 2

Trasę rozpoczyna się od miejscowości Nowy Klukom – (do zobaczenia: Kościół kamienny z końca XVIw. o cechach wczesnorenesansowych, z drewnianą wieżą- dzwonnicą dostawioną w XVIII w. , barokowy ołtarz z 1717 r., naprzeciw kościoła park krajobrazowy (7,5 ha) z pocz. XIX w. z dużym stawem (2 ha) przegrodzony groblą). Z Nowego Klukomia, drogą żużlową w kierunku Objezierza


i dojeżdżamy do skrzyżowania z drogą Krzęcin- Zieleniewo, z której możemy zboczyć i zwiedzić miejscowości: Rakowo i Krzęcin. Rakowo- (do zobaczenia: Kościół z kamienia polnego z końca XVI w. przebudowany w 1735 r. z wieżą z kamienia ciosanego w górnej kondygnacji drewnianą, dobudowaną w 1890 r. z barokowym wyposażeniem wnętrza. Pseudoklasycystyczny dworek z pocz. XX w). Krzęcin (do zobaczenia: Kościół z XVII w. podworski park (5,5 ha) założony pod koniec XVIII w. z pomnikowymi drzewami)

Na płn.-zach. od wsi położone są trzy niewielkie jeziora: Krzęcin (24 ha), Czyste (10 ha) i Żeńsko


(29 ha). Po powrocie na trasę - Objezierze - duża wieś położona między dwoma rynnowymi jeziorami: Bukowskim (61 ha) oraz jeziorem Objezierze (18 ha) (do zobaczenia: Kościół z XVIII w. murowany
z kamienia i cegły z wieżą z 1825 r.). Z Objezierza koło remizy strażackiej wyruszamy w kierunku Chłopowa. Jest to wieś na przesmyku pomiędzy jeziorami Chłopowo (73 ha), a Kościelnym (18 ha).
Do zobaczenia: barokowy kościół z późnogotyckim tryptykiem z XV w. wewnątrz. Jadąc ulicą Bukową w stronę Rembusza, około 500 metrów za wsią znajduje się potężny dąb (obw. 735 cm), pomnik przyrody. Trzymając się trasy nr 2 można wrócić do Chłopowa i ulicą Leśną w kierunku Strzelec Krajeńskich, po około 2 km skręcamy zgodnie z ustawionym kamiennym drogowskazem na drogę leśną prowadzącą do Bobrówka. Dojeżdżamy do punktu czerpania wody, przy rozlewisku leśnym zwanym "Kanadą". Z miejsca tego rozciąga się ładny widok na rozlewisko - miejsce lęgowe dzikiego ptactwa (łabędź niemy, gęś gęgawa, żuraw) oraz siedlisko coraz częściej występujących bobrów.
Z punktu czerpania wody jedziemy leśną drogą w kierunku południowym do drogi powiatowej Choszczno-Strzelce Krajeńskie i dalej drogą leśną do parkingu na granicy gminy, gdzie łączymy się

z trasą nr 1.

Mapa szlaków rowerowych 12


Infrastruktura kulturalna, sportowa, rekreacyjna na terenie gminy

1. „Zespół Rekreacyjno-Sportowy" w Kaszewie  składa się z boiska wielofunkcyjnego
ze sztuczną nawierzchnią do gry  w koszykówkę, siatkówkę i mini piłkę nożną o wymiarach 22 na 44 metry, wiaty z grillem, małej architektury oraz stołów do ping-ponga, szachów
i parkingu.

2. „Wiejski Dom Kultury w Granowie" posiada powierzchnię użytkową 360 metrów kwadratowych, w skład którego wchodzi sala widowiskowa ze sceną, zaplecze gospodarcze, garderoby, szatnia, sala komputerowa i inne pomieszczenia. Projekt został dofinansowany
ze środków

3. „Zespół Rekreacyjno-Sportowy w Objezierzu" składa się z boiska ze sztuczną nawierzchnią
o wymiarach 22 na 44 metry, a także sceny, podłogi do tańca, wiaty z grillem, placu zabaw oraz parkingu.

4. Centrum Kształcenia na Odległość w Objezierzu" wyposażone zostało w 11 stanowisk komputerowych z dostępem do Internetu oraz wysokiej jakości sprzęt multimedialny wraz
z telewizorem LCD. Pracowania posiada również bezpłatny dostęp do wysokiej jakości szkoleń e-learningowych.

5. Centrum Kształcenia na Odległość w Chłopowie" wyposażone zostało w dziesięć komputerów i laptop oraz sprzęt multimedialny.

6. Centrum Kształcenia na Odległość w Przybysławiu" wyposażone zostało w 11 stanowisk komputerowych z dostępem do Internetu oraz wysokiej jakości sprzęt multimedialny wraz
z telewizorem LCD. Pracowania posiada również bezpłatny dostęp do wysokiej jakości szkoleń e-learningowych.

7. „Zespół Rekreacyjno-Sportowy w Krzęcinie"  składa się z boiska wielofunkcyjnego ze sztuczną nawierzchnią do gry w koszykówkę, siatkówkę, tenisa i mini piłkę nożną, bieżni, skoczni w dal oraz rzutni kulą.

8. „Amfiteatr w Krzęcinie"  wybudowano i oddano do użytku w 2006 roku. Amfiteatr składa
się ze sceny wraz z oświetleniem i zadaszeniem, a także z 284 miejsc siedzących. Obiekt znajduje się przy boisku sportowym w Krzęcinie.

9. Kompleks boisk sportowych Orlik 2012 w Krzęcinie, Mielęcinie i Przybysławiu








Gmina Pełczyce
Położenie i ogólna charakterystyka

Położona w północno-wschodniej części Pojezierza Myśliborskiego w południowej części województwa zachodniopomorskiego w powiecie choszczeńskim. Od strony południowej graniczy


z woj. lubuskim, od zachodu z gminą Barlinek. Granicę północną wyznaczają Dolice
i Choszczno. Natomiast na wschodzie gmina graniczy z gminą Krzęcin. Pod względem obszarowym gmina plasuje się w środku miejsko wiejskich gmin woj. zachodniopomorskiego; jej powierzchnia ewidencyjna wynosi około 200,8km2. Gminę zamieszkuje około 8,5 tys. mieszkańców. Stanowi to 0,5% liczby ludności woj. zachodniopomorskiego oraz 15,2% liczby ludności powiatu choszczeńskiego.

Gmina należy do grupy gmin-miejsko-wiejskich o średnio niskim zaludnieniu; na 1 km2 przypada tu około 41 mieszkańców. Gminna sieć osadnicza wraz z niemal centralnie usytuowanym miastem Pełczyce (ok. 2800 mieszkańców) składa się z 21 miejscowości. Pełczyce nie stanowią oddzielnej jednostki samorządowej. Na terenie miasta są zlokalizowane władze i agendy samorządu gminy. Pełczyce jako miasto gminne, skupia większość historycznie wytworzonych ciążeń społeczno-gospodarczych jakie wypływają z okalających miasto obszarów wiejskich. "Przedłużeniem" tych wielostronnych więzi jest miasto Barlinek, położone na południowy zachód od Pełczyc, a oddalone


w linii komunikacyjnej o ok. 9 km.

Do podstawowego połączenia drogowego prowadzącego przez gminę i miasto Pełczyce należy droga wojewódzka Gorzów Wlkp.-Recz. Gminę charakteryzuje brak, w znacznej części, wyraźnych granic naturalnych. Istotnym elementem krajobrazu gminy są wody. 21 jezior o łącznej powierzchni 500 ha to atrakcyjna oferta dla wędkarzy, miłośników sportów wodnych i plażowiczów.



Pełczyce położone są między czterema jeziorami: Duży Pełcz, Mały Pełcz, Panieńskie
i Krzywe, a w środku miasta jest jeszcze małe jeziorko Stawno. Do jeziora Panieńskiego przylegają tereny rekreacyjne z promenadą, parkiem, stadionem, plażą i malowniczą ścieżką zdrowia wokół jeziora. Nad jeziorem Stawno jest nowo zagospodarowany park z placem zabaw dla dzieci. Do terenów rekreacyjnych można także zaliczyć odnowiony Rynek Bursztynowy w centrum miasta. Szczególnym powodzeniem cieszy się jezioro Duży Pełcz o długości ok. 8 km. Na skraju jeziora przy wjeździe do Pełczyc znajduje się plaża, a kilkaset metrów dalej swoją przystań ma Klub Żeglarski "Sztaksel". Na drugim końcu Dużego Pełcza w Krzynkach znajduje się pole namiotowe z piękną plażą. Coraz więcej rolniczych terenów wokół jeziora zmienia swój charakter. Powstają pola namiotowe
i działki rekreacyjne. Corocznie 15 sierpnia rozgrywany jest na jeziorze Duży Pełcz maraton pływacki
dla amatorów na dystansie ok. 3 km. W północno-zachodniej części gminy znajduje
się malownicza dolina górnego biegu rzeki Płoni wypływającej z lasów koło Barlinka. Okolica wsi Laskówko, Niepołcko, Żydowo położone wśród wzgórz, wąwozów i stawów rybnych
są najpiękniejszym zakątkiem gminy. Lasy położone głównie w południowej części gminy,
to część Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego. Myśliwi mogą tu zapolować na dzika, jelenia, sarnę oraz ptactwo wodne.

Obszary chronione na terenie gminy Pełczyce:

    1. Obszary Natury 2000 „Dolina Płoni i jezioro Miedwie”, „Lasy Puszczy nad Drawą”

    2. Obszar Chronionego Krajobrazu „C” Barlinek

    3. projektowany „Ostoja Barlinecka” (niewielki fragment)

    4. pomniki przyrody

Lokalizacja

Opis obiektu

Obwód

Ilość

Nadarzyn/park pałacowy

buk pospolity

500

poj.

Boguszyny/park wiejski

buk pospolity

367

poj.

Bolewice/obok transformatora

buk pospolity

357

poj.

Pełczyce/ul. Kościuszki 5, szkoła

dąb bezszypułkowy

360

poj.

Lubiana/park pałacowy

dąb szypułkowy

312,390

grupa 2 szt.

Krzynki/zabudowa folwarczna

dąb szypułkowy

420-470

grupa 7 szt.

Nadarzyn/pobliże kościoła

dąb szypułkowy

545

poj.

Krzynki/ ośrodek rekreacyjny

dąb szypułkowy

470

poj.

Płotno/L-ctwo Płotno/ oddz 22Ag (476j)

dąb szypułkowy

450

poj.

Jarosławsko/park pałacowy

dąb szypułkowy

440

poj.

Nadarzyn/park pałacowy

dąb szypułkowy

420,485

grupa 2 szt.

Niesporowice/N-ctwo Barlinek, oddz.777a

dąb szypułkowy

437,540

grupa 2 szt.

Płotno/L-ctwo Płotno, oddz. 474g

dąb szypułkowy

500

poj.

Warszyn/L-ctwo Płotno, oddz.464g

dąb szypułkowy

450

poj.

Jagów/ L-ctwo Płotno, oddz.537h przy rz. Płonia obok drogi do Laskówka

dąb szypułkowy

430

poj.

Przekolno/park pałacowy

jesion wyniosły

526

poj.

Bolewice/przy Kościele

jesion wyniosły

313

poj.

Przekolno/park pałacowy

klon zwyczajny

314

poj.

Nadarzyn/park pałacowy

lipa drobnolistna

390, 435

grupa 2 szt.

Przekolno/park pałacowy

lipa drobnolistna

270

poj.

Niesporowice/park folwarczny

lipa drobnolistna

420

poj.

Wierzchno/park folwarczny

lipa drobnolistna

390

poj.

Niesporowice/N-ctwo Barlinek, odd. 77g

lipa drobnolistna

391

poj.

Lubiana/ przy stawie w parku

lipa drobnolistna

750

poj.

Jarosławsko/park pałacowy

platan klonolistny

345

poj.

Płotno/L-ctwo Płotno,oddz. 475j przy ścieżce dydaktycznej

sosna pospolita

300

poj.

Lubiana/na polu przy drodze Boguszyny-Lubiana, ok.200 m od rowu

wierzba biała

580

poj.
1   2   3   4   5   6   7   8


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка