Strategia rozwoju turystyki




старонка5/8
Дата канвертавання25.04.2016
Памер0.64 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Warunki historyczno – kulturowe
W X w. obszary, na których obecnie leży Choszczno podlegały państwu Piastów. W XII w. ziemia choszczeńska weszła w skład obszaru państwa polskiego i stanowiła północno-zachodnią rubież Polski. W 1269 ziemie te zajęła Brandenburgia i włączyła pod administracyjne władanie Nowej Marchii. Początki Choszczna należy wiązać z osadnictwem słowiańskim, poprzedzającym lokację miasta. Dokument z 1364 wymienia grodzisko znajdujące się poza miejskimi murami. Dopiero
po umocnieniu się władzy margrabiów i zakończeniu wojen pomorsko-brandenburskich doszło
(nie wcześniej jak w 1284) do lokacji miasta na prawie magdeburskim, na wzór miasta Tangermünde w Starej Marchii.


W okresie rozkwitu gospodarczego i politycznego XIV i XV w., zabudowę miasta tworzyły: czworoboczny rynek, plan czterech ulic głównych i poprzecznych , system fortyfikacyjny. Na rynku znajdował się kościół parafialny z cmentarzem, ratusz, dom handlowy, kramy i jatki. System obronny miasta składał się z murów kamienno-ceglanych, 36 czatowni, 5 baszt obronnych i 3 bram: Wysokiej, Młyńskiej, Kamiennej.

Dokładne zrekonstruowanie posiadanych przez miasto praw miejskich i przywilejów utrudnia brak dokumentu lokacyjnego, który jeszcze w 1445 został potwierdzony przez Krzyżaków. Już w końcu XIII w. powstała rada miejska. Początkowo wybierano dwóch burmistrzów sprawujących swoją funkcję zamiennie przez okres jednego roku każdy. Rada kontrolowała finanse, miary i wagi. Zajmowała się posiadłościami miejskimi, ochroną przed pożarami i obronnością miasta. Wraz z nadaniem praw miejskich, samorząd uzyskał prawo do używania pieczęci i herbu. Najstarsze wizerunki herbu znalazły się na pieczęciach miejskich w XIV i XV w. Nawiązywał on do godła margrabiów brandenburskich


z dynastii askańskiej oraz miejscowej tradycji. Obecnie obowiązujący oparty jest na najstarszych wizerunkach.

Miasto wielokrotnie było niszczone przez pożary. W pierwszej połowie XVII w. zaraza i wojna trzydziestoletnia wyludniły Choszczno. W 1806 zatrzymała się tutaj królowa pruska Luiza uciekająca przed oddziałami francuskimi, a 9 lat później choszczeński garnizon brał udział w bitwie pod Waterloo. W XIX w. Choszczno miało gimnazjum i szkołę elementarną.


W 1935 utworzono szkołę gospodarczą. W latach 1926-1944 istniało Muzeum Powiatowe, które założył miłośnik regionu - Walter Schumacher. II wojna światowa to czas utworzenia w Choszcznie obozu jenieckiego Oflag II B Arnswalde. Przebywało w nim około 2 tys. oficerów wziętych do niewoli, w tym m.in. dowódca Westerplatte major Henryk Sucharski, dramaturg Leon Kruczkowski, wielu profesorów uniwersytetów, naukowców, malarzy i literatów. Wydawali oni polską gazetkę
pt. "Za drutami".

Choszczno zostało zdobyte przez wojska radzieckie 23 lutego 1945. Zniszczeniu uległo 1 345 budynków, co stanowiło 83% zabudowy. Niemal całkowitej zagładzie uległo stare miasto.


W rezultacie II wojny światowej miasto zostało włączone do Polski, zaś jego dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec. Odbudowa Choszczna trwała do lat 60. W 1984 r. miasto obchodziło
700 rocznicę powstania.

Pomniki i miejsca pamięci narodowej


  • pomnik „Odwrócona karta historii” przy ul.Wolności,

  • pomnik upamiętnienia jeńców oflagu Arnswalde,

  • głaz narzutowy w parku Moniuszki, z datą wyzwolenia powiatu choszczeńskiego i tablicą upamiętniającą 50-lecie powojennego Choszczna,

  • groby żołnierzy polskich poległych w czasie II wojny światowej na cmentarzu komunalnym,

  • Pomnik Wdzięczności wzniesiony dla uczczenia poległych w walce o Choszczno żołnierzy
    2 Armii Pancernej Gwardii z I Frontu Białoruskiego, znajduje się on w Parku Moniuszki,

  • symboliczna tablica upamiętniająca miejsce śmierci choszcznianina Karola Sonnenburga, rozstrzelanego przez Gestapo w 1933 za działalność antyfaszystowską,

  • Pomnik Zwycięstwa,

  • drzewko przyjaźni gmin partnerskich w centrum miasta,

  • Choszcz – legendarny założyciel miasta, drewniana rzeźba wykonana przez Zbigniewa Tracza w 1984; ukazuje ona wojownika z mieczem i tarczą, na której znajduje się herb miasta Choszczna. Od legendarnego założyciela miasta - Choszcza nazwę bierze miasto Choszczno. Rzeźba umieszczona została na Rondzie Partnerskim (u zbiegu ul. Wolności z ul. Bohaterów Warszawy),

  • Wał Piastowski ciągnący się wzdłuż ul. Piastowskiej,

  • "Tablice Partnerstwa" przy ul. Wolności,

  • głaz narzutowy poświęcony pamięci Jana Pawła II,

  • pomnik pamięci Jana Pawła II poświęcony w 2008 przy kościele pw. Narodzenia NMP,

  • Lipa siedmiu braci (Czarnieckiego).

Zabytki chronione prawem

  • założenie urbanistyczne powstałe na przełomie XIII / XIV wieku zakwalifikowało cały obszar starego miasta Choszczna do rejestru zabytków, nr rej. O/27/55 z 30 lipca 1955. Szczególnym miejscem jest rynek staromiejski, który przez setki lat był centrum administracyjno-gospodarczym miasta, a podczas wojny doznał sporych zniszczeń,

  • kościół pw. Narodzenia NMP nr rej. 6/23/55 z 30 lipca 1955 oraz nr 244 z 27 kwietnia 1979. Budowla gotycka z XIV w. przy rynku wybudowana przez joannitów. Kościół parafialny, rzymskokatolicki należący do dekanatu Choszczno, archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. W latach 50. kościół odbudowano, nadając mu wygląd nawiązujący do stanu pierwotnego tj. z okresu średniowiecza. 8 grudnia 1993 w nawiązaniu do kultu Matki Boskiej, wywodzącego się jeszcze z XVII w., przy parafii Narodzenia NMP utworzone zostało Sanktuarium Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Wewnątrz kościoła
    na uwagę zasługują:

    • epitafium nagrobne burmistrza Mikołaja Rebentischa z XV w.,

    • epitafium nagrobne kolatorki Elżbiety von Schack z 1787, fundatorki dachu kościoła,

    • drzewo Jessego z XIV w., biblijnego ojca Dawida. To płaskorzeźba
      z genealogicznym drzewem Chrystusa. Z Jessego wyrasta pień z gałązkami zakończonymi wizerunkami królów żydowskich. W centrum umieszczona jest pasja
      z ukrzyżowaniem Chrystusa, Marią, św. Janem Chrzcicielem. Choszczeńskie Drzewo Jessego jest rzadkością na skalę europejską,

  • obwarowania miejskie nr rej. 228 z 6 kwietnia 1957 oraz nr 245 z 27 kwietnia 1979:

    • mury obronne z XIV-XV w. Fragmenty: północny, południowy i zachodni przy ul. 22 lipca, ul. Bohaterów Warszawy i ul. Mur Południowy; do czasów obecnych zachowały się jedynie niewielkie fragmenty średniowiecznego muru miasta, istnieje ponad połowa muru północnego oraz cząstki muru południowego i zachodniego. Zachował się także wał ziemny zwany w przeszłości „Mnisim wałem”,

    • barbakan Bramy Kamiennej rondel przedbramia z XV w. przy ul. Wolności 13. Obecnie jest on siedzibą Rady Miejskiej,

  • zespół szpitalny z 1904-1905 i 1929-1931 przy ul. Niedziałkowskiego 4-12,
    nr rej. 18 z 22 grudnia 1999 ,

    • szpital,

    • przychodnia z 1912,

    • pralnia z 1905-1906,

    • budynek z 1935,

    • willa ul. Niedziałkowskiego 8 z 1920,

    • willa ul. Niedziałkowskiego 12 z 1910 nr rej. 446 z 31 marca 1998.

Pozostałe atrakcje turystyczne

  • dworzec kolejowy z połowy XIX w. przy ul. Wolności,

  • gazownia z XIX w. przy ul. 23 Lutego,

  • młyn gospodarczy z XIX w. przy ul. Fredry,

  • spichlerz z XIX w. przy ul. Kwiatowej,

  • wieża ciśnień z początku XX w. przy ul. Niedziałkowskiego,

  • zabytkowe budynki mieszkalne, z przełomu XIX/XX w.: ul. Wysoka, ul. Fabryczna,
    ul. Bohaterów Warszawy, ul. Bolesława Chrobrego, ul. Wolności, ul. Kościuszki,
    ul. Piastowska, ul. Mickiewicza, ul. Wyzwolenia, ul. Niedziałkowskiego, ul. Obrońców Westerplatte, ul. Kolejowa, ul. Kochanowskiego, ul. Stanisława Staszica, ul. Dąbrowszczaków, ul. Władysława Jagiełły,

  • lipa Siedmiu Braci (lipa Czarnieckiego) – przy skrzyżowaniu ul. Piastowskiej i Władysława Jagiełły znajduje się niewielki pagórek ze zrośniętymi lipami drobnolistnymi o obwodzie 760 cm, 460 cm i wysokości 22 m., będącymi pomnikami przyrody. Jedna z legend głosi, że rosło tam kiedyś 7 lip, a miejsce to zwane było przez wiele wieków „lipami siedmiu braci”.


Gmina Drawno
Położenie i ogólna charakterystyka gminy

Gmina Drawno położona jest w południowej części woj. zachodniopomorskiego, w powiecie choszczeńskim, na zachodnim skraju Puszczy Drawskiej, na pograniczu Pojezierza Myśliborskiego


i Wałeckiego. Południowa granica gminy jest równocześnie granicą województwa zachodniopomorskiego. Najbliższymi sąsiadami są: od strony północnej gmina Kalisz Pomorski, północno - zachodniej gmina Recz, od zachodu gmina Choszczno, a od południa gminy Bierzwnik
i Dobiegniew.
Na dzień 31.12.2011 roku gminę zamieszkiwało 5401 osób. Administracyjnie obszar podzielony

jest na 12 sołectw. Gmina Drawno jest gminą miejsko-wiejską o wysokiej lesistości . Około 70% powierzchni gminy zajmują lasy sosnowe i bukowo-dębowe. Większość lasów na terenie gminy znajduje się w administracji Nadleśnictwa Drawno. W sąsiedztwie Drawna przebiegają drogi krajowe: nr 10 relacji Szczecin – Bydgoszcz, nr 22 relacji Gorzów – Wałcz oraz droga wojewódzka nr 175 relacji Choszczno – Kalisz Pomorski.

Najbliżej położonymi węzłami komunikacji publicznej są stacje: kolejowa i autobusowa w Kaliszu Pomorskim oraz w Choszcznie.
Lasy i tereny zielone

Obszar gminy Drawno jest najatrakcyjniejszym terenem powiatu choszczeńskiego. Najcenniejsze


są walory środowiska przyrodniczego skupione na terenie Drawieńskiego Parku Narodowego, który zajmuje wraz z otuliną ok. 70% powierzchni gminy. Lasy i grunty leśne zajmują 22.184 ha. tj. 69,11 % powierzchni gminy. Jest to wynik znaczniepowyżej średniej krajowej i wojewódzkiej.

Lasy gminy Drawno występują w dużych kompleksach. Dominującym gatunkiem lasotwórczym jest sosna. Tworzy leśne zbiorowiska zastępcze z drzewostanem iglastym. W wyniku uprawy sosny


na siedliskach dąbrów lub buczyn wykształcają sie specyficzne ekosystemy leśne. Dominują one pod

względem zajmowanej powierzchni wśród lasów gminy i mogą mieć rozmaity charakter. Częste

są sośniny podszyte zwartym kobiercem traw np. śmiałka pogiętego lub trzcinnika piaskowego,
a nawet traw łąkowych. Występują kompleksy buczyn (w dolinie Drawy i na zachód od niej),
na zabagnionych siedliskach przy brzegach jezior i nad rzekami występują lasy olszowe, wykazujące zmienność od typowych łęgów olszowych na terasach rzecznych pobagienne, kępowe olsy, spotykane czasem przy jeziorach. Niewielką powierzchnie zajmują grady. Ważną rolę w systemie ekologicznym gminy oprócz dość wysokiej lesistości, spełnia roślinność nieleśna, czyli zieleń śródpolna, zieleń parkowa, pałacowo-dworska oraz zieleń cmentarna. Teren gminy charakteryzuje sie małym zróżnicowaniem zieleni pałacowo - dworskiej. Do parków wpisanych do rejestru zabytków dworsko – pałacowych należy zespół dworsko – parkowy z początków XIX w. w Święciechowe. Wymieniony obiekt jest wartościowym elementem środowiska przyrodniczego, co wynika z jego naturalistycznego krajobrazowego charakteru. Został, bowiem głównie założony na bazie roślinności naturalnej, głównie o charakterze łęgowym lub gradowym.

Ponadto obiekty parkowe wyróżnić można także w Drawnie, Drawniku, Borowcu, Chomętowie,

Podegrodziu, Sieniawie, Niemieńsku (wieś), Konotopie, Brzezinach (wokół Domu Pomocy Społecznej)

w Rościnie i Zalesiu.


Teren gminy obejmuje w przeważającej części obszar równiny sandrowej. W części centralnej
i zachodniej występują płaty utworów moren czołowej i dennej oraz wzniesienia o charakterze kemowym. Powierzchnia gminy wykazuje spadek w kierunku południowym, najwyższy punkt to

wzniesienie (109,1 m npm) na pd. od jez. Trzebuń, najniżej położone jest lustro Drawy w miejscu,

w którym opuszcza ona gminę. Główne jednostki wyróżniane w krajobrazie gminy to:

• równina sandrowa (sandry Równiny Drawskiej),

• dolina Drawy z systemem teras dolinnych,

• wzniesienia kemowe (Srebrna Góra, Winna Góra, Wapienna Góra, Lisia Góra na Polanie

Drawskiej),

• system rynien subglacjalnych, w dużej części wypełnionych jeziorami (zróżnicowane kierunki

przebiegu rynien).

Dominującą jednostką w krajobrazie jest Równina Drawska (Kondracki, 1998). Ma ona formę

szerokiego pasa piasków glacifluwialnych (powstałych na skutek działania wód polodowcowych),

ciągnących się wzdłuż doliny Drawy, na wschód od Pojezierza Choszczeńskiego i Dobiegniewskiego.

Mimo, że obszar nosi nazwę Równiny Drawskiej, nie ma on jednak zupełnie płaskiego i monotonnego

charakteru. Rzeźba terenu na obszarze gminy jest znacznie bardziej skomplikowana, niż wynika


to z pobieżnej charakterystyki mezoregionu. W rzeźbie terenu gminy wyraźnie zaznaczają się skomplikowane układy rynien lodowcowych i dawnych szlaków odpływu wód. Formy terenu widoczne dziś na powierzchni oraz zróżnicowana rzeźba terenu, zagrzebana pod piaskami sandrowymi, w tym liczne szlaki tunelowego drenażu podlodowcowego, decydują o dzisiejszym systemie odwodnienia terenu.(PRL)
Gleba

Użytki rolne zajmują 7313 ha, co stanowi zaledwie ok. 22,78 % pow. gminy.

Gleby na terenie gminy wytworzyły sie z macierzystych utworów czwartorzędowych pokrywających jej obszar pochodzących z okresu recesji zlodowacenia i późniejszych.

Na przeważającym obszarze gminy grunty orne stanowią gleby brunatne, w mniejszym stopniu gleby

bielicowe wytworzone z utworów pyłowych wodnego pochodzenia- lekkie, średnie i ciężkie.

Znaczne obszary gruntów dobrych jakościowo, znajdują się pomiędzy Drawnem a Święciechowem.

Na obszarach leśnych Parku Narodowego i otuliny dominują gleby rdzawe o bardzo zróżnicowanej

żyzności. W znacznych ilościach występują również gleby torfowe, związane z działalnością akumulacyjną Drawy.

Na obszarach leśnych parku narodowego i otuliny dominują wykształcone z piasków polodowcowych (miejscami rzecznolodowcowych) gleby rdzawe. Gleby tego typu mogą mieć bardzo zróżnicowaną żyzność i w Puszczy Drawskiej funkcjonują pod bardzo różnymi ekosystemami – od świeżych borów sosnowych począwszy do żyznych lasów bukowych.

Występuje wysokie zróżnicowanie pokrywy glebowej w zagłębieniach rynnowych i w dolinach rzecznych. Na terenie gminy występują gleby żyzne, przeważnie III-ego do V-ego kompleksu przydatności rolnej. Obszar gminy charakteryzuje się występowaniem gleb, pod względem bonitacji gruntów ornych od IIIa do Vl i pod względem bonitacji użytków zielonych od III do Vl.


Struktura użytkowania gruntów w gminie Drawno (źródło: WGKiK Starostwa Powiatowego na dzień 01.01.2011 roku)

Gmina Drawno

Miasto Drawno

Wieś

Ogółem

Powierzchnia

503 ha

31597 ha

32 100ha

Użytki rolne

173 ha

7140 ha

7313 ha

Lasy

12 ha

22172 ha

22 184 ha

Grunty zabudowane i zurbanizowane

95 ha

613 ha

708 ha

Pozostałe grunty

223 ha

1671 ha

1894 ha


Wody powierzchniowe

1. Rzeki

Pod względem zasobności w wody powierzchniowe gmina Drawno jest zaliczana do obszarów

o dużej zasobności, jest to obszar pojezierza. Siec wód powierzchniowych na omawianym terenie jest

dobrze rozwinięta. Występują tu zarówno wody płynące, sztuczne i naturalne akweny, jak i tereny

podmokłe. Teren gminy ma korzystny bilans wodny z tytułu wysokiej lesistości oraz dużej objętości

wody retencjonowanej w torfowiskach i terenach podmokłych.

Przez obszar gminy przebiega granica pomiędzy terenami należącymi do zlewni Górnej Odry

i podległymi RZGW Szczecin, oraz dorzeczem Warty (RZGW Poznań, 93% powierzchni gminy).


Gmina Drawno należy w przeważającej części do zlewni Drawy oraz w mniejszym stopniu do

zlewni Wardynki będącego dopływem Iny. Główne cieki gminy:

1) Drawa – prawobrzeżny dopływ Noteci (drugi pod względem wielkości), do której uchodzi w jej 48,9 km (okolice Krzyża). Całkowita długość Drawy wynosi 185,9 km, a powierzchnia zlewni – 3 296,4 km2.

Źródła rzeki znajdują się powyżej jeziora Małego w Dolinie Pięciu Jezior (Górne, Krąg, Długie, Głębokie, Małe) w okolicach Połczyna Zdroju. Zlewnia Drawy jest obszarem skomplikowanym pod względem hydrograficznym, hydrologicznym i hydrogeologicznym. Powierzchnia zlewni na terenie gminy wynosi 26 km2. Ochrona doliny Drawy jest jednym z głównych celów ochronnych wyznaczonych dla Drawieńskiego Parku Narodowego.

2) Głęboka – niewielka rzeczka ok. 13 km długości wypływająca z bagien na pn. od wsi Głębokie,

spiętrzona w sztuczne jezioro w początkowym biegu. Przepływa przez jez. Głębokie, Trzebuń, Pańskie

i uchodzi do Drawy k. Prostyni. W jej dolinie pomiędzy jez. Głębokie a Pańskie występują torfowiska

źródliskowe (poza terenem gminy Drawno).

3) Słopica – jest to lewy dopływ Drawy o całkowitej dł. 51,4 km i zlewni o pow. ok. 92 km2, wypływa

z jeziora Środkowego w okolicach Kalisza Pomorskiego.

4) Bagnica I i II – na znacznym odcinku maja charakter rowu melioracyjnego. Płyną skrajem kompleksu Czarnych Gajów, uchodzą do jez. Dubie w Drawnie. Przecinają kompleksy zmeliorowanych

torfowisk niskich, w suche lata może zanikać.

5) Sitna – strumień ok 8 km wypływający z terenów podmokłych w okolicy Kraśnika (gm. Rzecz).

Przepływa przez kompleks Czarnych Gajów i uchodzi do jez. Dubie na zach. od Drawna.

W przeważającej części ma charakter rowu melioracyjnego, tuż przed ujściem bieg naturalny.

6) Korytnica - lewobrzeżny dopływ Drawy. Rzeka bierze początek w okolicach Mirosławca, przepływa

przez jezioro Nowa Korytnica i uchodzi do Drawy w okolicach osady Bogdanka. Korytnica przepływa kilometrowym odcinkiem przez teren gminy Drawno.

7) Wardynka -rzeka o dł 17,800 km, na terenie gminy leży niewielka część jej górnego odcinka.

Wypływa z torfowisk na pn. od Kiełpina, płynie przez pola jako rów melioracyjny, w dalszym biegu
ma charakter strumienia leśnego. Jest dopływem Iny.
2.Jeziora

Na terenie gminy znajduje się 12 jezior o pow. powyżej 1 ha o łącznej powierzchni ok. 614 ha. Miasto Drawno położone jest w sąsiedztwie jezior Dubie Południowe(zwane również jez. Adamowo) i Dubie Północne (zwane również jez. Grażyna.) Do największych jezior na terenie gminy należą: jeziora: Dubie (216,0 ha) i Trzebuń (136,0 ha).

Istnieją także inne mniejsze jeziora, a mianowicie:

- Dominikowo - Duże o powierzchni 71,0 ha,

- Pańskie o powierzchni 44,9 ha

- Piaseczno o powierzchni 38,5 ha,

- Karpino o powierzchni 28,5 ha,

- Środkowe o powierzchni 22,5 ha,

- Krzywy Róg o powierzchni 16,0 ha,

- Chomętowskie o powierzchni 12,5 ha,

- Nowa Korytnica o powierzchni 11,2 ha,

- Czarne Zdanowskie o powierzchni 8,6 ha



- Rółwińskie o powierzchni 8,5 ha
Ochrona przyrody

  1. Drawieński Park Narodowy 6

Pierwsze badania naukowe terenów projektowanego Parku i Puszczy Drawskiej rozpoczęły się
w 1969 r. Specjaliści, którzy dotarli w te tereny, zachwycili się pięknem obszaru , głuszą i dzikimi ostępami. Zgromadzone materiały umożliwiły utworzenie w 1974 r. rezerwatu "Rzeka Drawa". Wydarzenie to stało się inspiracją i motywacją do powstania obiektu o randze parku narodowego, który powstał na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.04.1990 roku w sprawie utworzenia Drawieńskiego Parku Narodowego (Dz.U. nr 26,poz 151).

    1. Powierzchnia 7:

  • Powierzchnia: 11441,34 ha (w tym w zarządzie DPN: 11107,58 ha)

  • Powierzchnia otuliny: 40896 ha

  • Powierzchnia ochrony ścisłej: 569,36 ha

  • Powierzchnia ochrony częściowej: 10225,02 ha

  • Powierzchnia ochrony krajobrazowej: 313,19 ha

  • Udział ekosystemów leśnych: 9188,89 ha

  • Udział ekosystemów nieleśnych lądowych: 1001,52 ha

  • Udział wód powierzchniowych: 919,17 ha

  • Liczba województw na terenie których funkcjonuje Park: 3
    zachodniopomorskie, gmina:

    • Bierzwnik: 74,43 ha (powiat choszczeński)

    • Człopa: 2376,32 ha (powiat wałecki)

    • Drawno: 1903,42 ha (powiat choszczeński)

    • Tuczno: 1118,44 ha (powiat wałecki)
      lubuskie, gmina:

    • Dobiegniew: 5590,89 ha (powiat strzelecko-drezdenecki)
      wielkopolskie, gmina:

    • Krzyż: 377,84 ha (powiat czarnkowsko-trzcianecki)

  • Ogólna długość granic Parku: 212,45 km

  • Obwody ochronne: 7 (Dębina, Knieja, Ostrowiec, Kamienna, Pustelnia, Sitno, Szuwary)

1.2 Przyroda- teren DPN
Liczba gatunków roślin i zwierząt występujących na terenie Drawieńskiego PN:
   - rośliny naczyniowe: 924 (chronionych: 55)
   - pijawki: 18 (chronionych: 1)
   - jętki: 30 (chronionych: 3)
   - ważki: 47 (chronionych: 11)
   - mięczaki: 70 (chronionych: 18)
   - kózkowate: 49 (chronionych: 1)
   - ryby: 39 (chronionych: 6)
   - płazy: 13 (chronionych:13)
   - gady: 7 (chronionych:7)
   - ptaki: 169 (chronionych: 151)
   - ssaki: 42 (chronionych: 19)

























Główne rzeki Drawieńskiego Parku Narodowego to Drawa i jej lewobrzeżny dopływ - Płociczna. Drawą przepływa średnio 15 m3 wody na sekundę, a Płociczną - 3 m3. Oprócz Drawy i Płocicznej, przez teren DPN przepływają także: Słopica, Korytnica, Runica, Cieszynka, Moczel i Sucha.

W Parku jest 20 jezior, bardzo zróżnicowanych pod względem charakteru ekologicznego:


od torfowiskowych jeziorek dystroficznych (Pięć Jeziorek Torfowych zwanych także Głodnymi Jeziorkami), przez jeziora eutroficzne (Sitno, Płociczno, Ostrowiec) do mezotroficznych jezior ramienicowych (Martew, Płociowe, Pecnik Duży). Unikatem hydrologicznym jest głębokie, okolone lasami meromiktyczne jezioro Czarne. Zróżnicowanie ekologiczne jezior widać nawet na pierwszy rzut oka w barwie ich wody: mezotroficzne jeziora ramienicowe mają, zwłaszcza w słoneczne dni, wody intensywnie szmaragdowe, a jeziorka dystroficzne - toń ciemną, prawie czarną. Specyficznym elementem sieci wodnej Drawieńskiego Parku Narodowego są wypływy wód podziemnych: źródła, wycieki i wysięki, a także rozwinięte na takich wyciekach źródliskowe torfowiska.

Drawieński Park Narodowy odznacza się bogactwem występujących tu typów ekosystemów. Miarą tego bogactwa jest liczba 224 udokumentowanych tu zbiorowisk roślinnych. Powierzchniowo dominują lasy - przede wszystkim buczyny, łęgi olszowe i olsy, a także płaty borów sosnowych. Ważnymi komponentami przyrody Parku są torfowiska, oraz ekosystemy wodne i łąkowe.


Prawie 80 zbiorowisk roślinnych występujących na terenie Drawieńskiego Parku Narodowego należy do ważnych dla Europy i ujętych w Europejskiej Dyrektywie Habitatowej. Są to: żyzne i kwaśne buczyny, grądy, lasy łęgowe, fragmenty borów i brzezin bagiennych, wilgotne i świeże łąki, wrzosowiska, podwodne łąki ramienicowe w jeziorach, roślinność rdestnicowa jezior eutroficznych, roślinność źródlisk, skupienia włosieniczników w nurcie rzek, szuwary kłociowe, mszary torfowcowe, roślinność torfowisk przejściowych i mechowisk.
1   2   3   4   5   6   7   8


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка