Справаздача аб пасяджэнні гуртка па крымінальнаму праву 23 лютага 2011 года



Дата27.03.2016
Памер26.36 Kb.
#3738
Справаздача аб пасяджэнні гуртка па крымінальнаму праву

23 лютага 2011 года

Чарговае пасяджэнне гуртка па крымінальным праве было прысвечана аналізу інстытута прымсовых мер бяспекі і лячэння ў крымінальным праве. Выбар тэмы абумоўлены тым, што прымяненне прымусовых мер бяспекі і лячэння заклікана служыць не толькі найбольш поўнай рэалізацыі мэтаў і задач крымінальнага судаводства, але і эфектыўнаму забеспячэнню правоў, свабод і законных інтарэсаў грамадзян.


Веў паседжанне кіраўнік навуковага гуртка-Андрэй Віктаравіч Шыдлоўскі (кандыдат юрыдычных навук, дацэнт).
На паседжанні гуртка выступілі наступныя дакладчыкі: Уладзімір Парахневіч і Віталь Піліпенка.
Выступаючы сумесна і дапаўняючы адзін аднаго яны аргументавана і вельмі інфарматыўна адбілі ў выступе што прымусовыя меры бяспекі і лячэння – гэта:

1) Выгляд крымінальна-прававога ўздзеяння, які не з'яўляецца крымінальным пакараннем, які ўяўляе сабой сістэму псіхотерапевтіческіх, медыка-прафілактычных і медыка-рэабілітацыйных мер, а таксама сістэму медыцынскіх мер па догляду і наглядзе за асобамі, якія пакутуюць на псіхічныя расстройствы (захворваннем), пазбаўляе іх магчымасці ўсведамляць значэнне сваіх дзеянняў або кіраваць імі, калі гэтыя асобы па характары здзейсненага імі дзеяння і сваiм псіхічным стане ўяўляюць небяспеку для грамадства.


2) У рамках раздзела 46 КПК разглядаюцца прымусовыя меры бяспекі і лячэння, якія прымяняюцца да асобам, якія зрабілі грамадска небяспечнае дзеянне, прадугледжанае КК, у стане непрытомнасці, і да асоб, якія ўчынілі злачынства, але захварэлі да пастановы прысуду суда псіхічным засмучэннем (захворваннем ), якая пазбаўляе яго магчымасці ўсведамляць значэнне сваіх дзеянняў або кіраваць імі.
3) Быў адлюстраваны этымалагічны склад гэтай катэгорыі што выяўляецца ў тым што па-першае, прымяняюцца, змяняюцца ці адмяняюцца яны толькі па вызначэнні (пастановы) суда, па-другое, без уліку жадання хворага або яго апекуна і, па-трэцяе, цягнуць пэўнае абмежаванне волі асобы, у дачыненні да якога яны ужытыя.

4) Іх варта адрозніваць ад прымусовага памяшкання ў псіхіятрычныя (псіханеўралагічныя) установы псіхічна хворых асоб арганізацыяй аховы здароўя, якое ажыццяўляецца ў адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь ад 1999/07/01 N 274-З "Аб псіхіятрычнай дапамозе і гарантыях правоў грамадзян пры яе аказанні".

 У дадзеным выпадку рашэнне аб прымусовым аглядзе, шпіталізацыі ў псыханэўралягічны стацыянар і лячэнні грамадзяніна, які пакутуе на псіхічнае захворванне, без яго згоды або без згоды яго законнага прадстаўніка прымаецца не ў сувязі з учыненнем дадзеных асобай грамадска небяспечнай дзеі, прадугледжанай крымінальным законам, а лекарамі-псіхіятрамі ў сувязі з тым, што асоба, якая пакутуе псіхічным засмучэннем (захворваннем):

- Уяўляе непасрэдную небяспеку для сябе і (або) навакольных,;

- З'яўляецца бездапаможным, то ёсць няздольнае самастойна задавальняць асноўныя жыццёвыя патрэбы;

- Пакіданне такой асобы без псіхіятрычнай дапамогі можа пацягнуць істотны шкоду яго здароўю з-за пагаршэння псіхічнага стану.


Пытанні, Якія былі закрануты на паседжанні гуртка па крымінальнаму праву, аказаліся вельмі глыбокімі i неадназначнымі.
Справаздачу падрыхтаваў стараста навуковага гуртка - студэнт 4 курса 2 групы Л. I. Гасан.


Поделитесь с Вашими друзьями:




База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2022
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка