Роля чацвёртага запавета ў гістарычным услаўленні Суботы цэрквамі Божымі [170]




старонка2/9
Дата канвертавання15.03.2016
Памер0.62 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

Агульная дактрынальная пазіцыя Цэркваў





Агульную дактрыну выбраных можна выявіць, пачынаючы ўжо з ранніх часоў. Найбольш дакладнае яе разуменне мы можам атрымаць ад апостала Іаана праз пісанні яго вучняў Палікарпа і Ірэнея. Найбольш ранні пункт погляду з’яўляецца такім, што Біблія і царква Новага Запавета маюць розныя пазіцыі ў адносінах Бога, якія існуюць прыблізна дзве тысячы гадоў.
Цэнтральнае месца ў рамках ім уласцівай веры займаюць спецыфічныя дактрыны Бога. Субота, Новыя Месяцы і Святы выступалі як розныя аспекты богаслужэння спецыфічнаму Богу. Гэта суправаджалася так жа адданасцю законам ежы на даволі шырока распаўсюджанай або ўсеагульнай аснове (глядзіце таксама працу Законы ежы (No 15). Такім чынам, Субота і ўсё, што выцякала з яе, было знакам богаслужэння Адзінаму Ісцінаму Богу (ад Іаана 17:3). Гэты Бог, Элоах, быў выключна тым жа Богам, якому пакланяліся іудзейскія богаслужыцелі, і які разгледжаны ў Старым Запавеце. Для ранняй Царквы Біблія была рэпрэзентавана Старым Запаветам, які быў інтэрпрэтаваны і растлумачаны Новым Заветам (глядзіце працу Біблія (№ 164). Дактрыны Бога ранняй Царквы разгледжаны ў працах: Ранняя тэалогія Бога (№ 127), а таксама Аб бяссмерці (№ 165), Боскасць Хрыста (№ 147), Першы запавет: грэх Сатаны (№ 153), і Кансубстанцыянальнасць з Айцом (№ 81).

Біблейская аснова агульнай дактрыны





Біблейскае абаснаванне агульнай дактрыны сканцэнтравана на першы і найвялікшы запавет. Гэта дазваляе нам бачыць, што чацвёрты запавет з’яўляецца ўсяго чацвёртым рабром найбольшай структуры. Суботы і Свяшчэнныя Дні на парадку выступаюць субструктурамі чацвёртага запавета і маюць узаемныя сувязі з другімі запаветамі. Гэта раскрыта ў рабоце Сімвал веры хрысціянскай веры [A1].
Цэрквам даверана захаванне дзесяці запаветаў, якія абаснаваны ў Зыходзе 20:1–17, і ў Другазаконні 5:6–21.
Першы запавет:
Я Гасподзь, Бог твой, які вывеў цябе з зямлі Егіпецкай, з дому рабства. Ды не будзе ў цябе другіх багоў прад ліцэм Маім.
Бог Айцец ёсць Адзіны Ісціны Бог (ад Іаана 17:3), і няма больш нікога другога элахіма да Яго і раўнацэннага з Ім. Гэта недапушчальна – пакланяцца ці маліцца якой-нібудзь другой істоце, уключаючы Іісуса Хрыста.
Другі запавет:
Не ствары сабе куміра і ніякага адлюстравання таго, што на небе ўверсе, і што на зямлі ўнізе, і што ў вадзе ніжэй зямлі. Не пакланяйся ім і не служы ім; бо Я Гасподзь, Бог твой, Бог апякун, які карае дзяцей за віну бацькоў да трэцяга і чацвёртага роду, ненавідзячых Мяне, і творачы міласць да тысячы родаў любячым Мяне і саблюдаючым запаветы Мае.
Такім чынам, гэта азначае, што недапушчальна вырабляць усякага роду фігуры ці выявы, каб скарыстоўваць іх у рэлігійным богаслужэнні або ў якасці сімвалаў. Як сімвал у цэрквах, разумеецца, забаронены таксама крыж.
Запаветы фарміруюць пэўную частку ідэнтыфікацыі рэлігійнай сістэмы, і ўсе такім чынам з’яўляюцца замацаванымі.
Трэці запавет:
Не вымаўляй імені Госпада, Бога твайго, дарэмна; бо Госпадзь не пакіне без пакарання таго, хто вымаўляе імя Яго дарэмна.
Імя Госпада Бога прадстаўляе ўладу, і пагэтаму даны закон не толькі вырашае пытанне апаганьвання, але і распаўсюджваецца на няправільнае ўжыванне аўтарытэта Царквы, і на ўсіх тых, якія прызначаны дзейнічаць пад кіраўніцтвам Бога праз Іісуса Хрыста.
Чацвёрты запавет:
Помні дзень суботні, каб асвячаць яго. Шэсць дзён працуй і рабі ўсялякія справы твае; а дзень сёмы – субота Госпаду Богу твайму: не рабі ў гэты дзень ніякага дзела ні ты, ні сын твой, ні дачка твая, ні раб твой, ні рабыня твая, ні жывёла твая, ні прышэлец, які ў жылішчах тваіх. Бо ў шэсць дзён стварыў Гасподзь неба і зямлю, мора і ўсё, што ў іх; а дзень седзьмы – пачыў. Таму блаславіў Гасподзь дзень суботні, і асвяціў яго.
Субота сёмага дня, такім чынам, з’яўляецца абавязковай для веры. Не існуюць хрысціяне, якія маглі б служыць Богу і адначасова абанкроціцца ў адносінах шанавання Сабата, якое абапіраецца на паслядоўнасць календара Суботы. Увядзенне другога дня богаслужэння, не супадаючага з сёмым днём, не толькі разрушае дадзены запавет. Яно стане сімвалам ідалапаклонства, паколькі прадстаўляе сабою нешта знешняе ў адносінах волі Боскай. Гэта – акт непакорлівасці, і пагэтаму раўназначны чараўніцтву (1 Царств 15:23). У спалучэнні з другім запаветам, які замацоўвае чацвёртую, гэта стане ідалапаклонствам. Увядзенне календара, які прыстасоўвае нядзелю прынцыпу ратацыі, мае такі ж самы вынік.
Першыя чатыры запаветы вызначаюць адносіны людзей да Бога і ідэнтыфіцыруюцца пад уплывам першых і галоўных уступных слоў закона, гэта значыць: і ўзлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменнем тваім, і ўсёю моцаю тваёю (ад Марка 12:30). Гэта першы і найвялікшы запавет (ад Матфея 22:37–38).
Выключная ідэнтыфікацыя з Богам зыходзіць з адданай прыналежнасці да гэтых запаветаў і адхілення ад любога дзеяння, якое можа пашкодзіць людзям.
Чацвёрты запавет з’яўляецца тым фенаменам з серыі чацвёрак, які выступае неад’емнай часткай першага вялікага запавета. Такім чынам, па словах Іісуса Хрыста, Бог Айцец з’яўляецца цэнтрам, першасным момантам і аб’ектам веры (ад Матфея 22:37–38) (ад Марка 12:30) (Адкравенне 1:8). Веданне Адзінага Ісцінага Бога і Яго Сына Іісуса Хрыста, якога ён пасылаў, з’яўляецца цэнтральным фактарам пры атрыманні квітанцыі на вечнае жыццё (ад Іаана 17:3) (1 Іаана 5:20). Такім чынам, чацвёрты запавет зусім не ёсць канец запаветаў, але выключна першасны індыкатар выбранага і факт яго павінавення Богу.
Чацвёрты запавет распаўсюджваецца ў межах усёй сістэмы біблейскага богаслужэння Новых Месяцаў, Свят і Свяшчэнных Дзён, а таксама на дзесяціну (гл. працу Дзесяціна (№ 161), якія ўсе разам адносяцца да сістэмы першых пладоў і жніва запавета (гл. таксама працу Запавет Бога (№ 152).
Мы ўжо бачылі ўплыў Новых Месяцаў на каляндар Боскі (гл. працу Каляндар Божы (№ 156). Новыя Месяцы і Святы аб’ядноўваюць у імя стварэння структуры гасподства Боскага. Санхедрын такім жа чынам, як фізікальны Храм і яго духавенства, былі вобразамі нябеснай сістэмы (Яўрэям 8:5). Аднак жа маем ахвярнік, ад якога не маюць права харчавацца служачыя скініі (або фізічнай структуры) (Яўрэям 13:10). Такім чынам, мы не маем доўгачасовы фізічны горад, але мы адшукоўваем горад, які будзе мець месца ў будучым. Такім жа шляхам, як ахвяра спальваецца па-за горадам, і Хрыстос прыняў пакуты зне варот, і пагэтаму мы выйдзем да Яго за стан, носячы яго знявагі (Яўрэям 13:12–13).
Іменна пагэтаму мы разглядваем вучэнні нашых братоў прошлага, каб даведацца, што яны выстрадалі і за што былі пакараны. Дактрыны ранняй царквы інтэрпрэтыруюцца як тыя, што існуюць пры разумным падыходзе, калі мы можам ізаліраваць фактар прапаганды пануючай сістэмы.

1   2   3   4   5   6   7   8   9


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка