Паўсямеснае распаўсюджванне цэркваў з арыентацыяй на Суботу [122]




старонка8/10
Дата канвертавання15.03.2016
Памер0.86 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

Катары Босніі





У XII стагоддзі Кулін (Kulin), пракляты або грамадзянскі ўладар Босніі, сумесна са сваімі 10 000 падданымі прымаў катарызм. Католікі пад кіраўніцтвам Інакенція III, Ганорыя ІІІ (Honorius III) і Грыгорыя IX беспаспяхова імкнуліся іх знішчыць. Папа Мікалай IV (Nicholas IV) (1288–1292) накіраваў на Боснію францысканцаў. Аб’явілі аб намеры прыгнячаць Баснійскіх катараў і венгры, аднак катары ідэнтыфіцыравалі сваю рэлігію і сваю незалежнасць. У XV стагоддзі кароль Босніі Томас (Thomas) быў вернуты да каталіцызма і апублікаваў строгія эдзікты, накіраваныя супраць сваіх ко-релігіяністаў (со-religionists). У іх саставе было 40 тысяч чалавек. У 1446 годзе яны пакінулі Боснію і накіраваліся ў Герцагавіну. Ерасі зніклі тады, калі акругу заваявалі туркі. Многія тысячы сталі ортадо. І ўсё ж значная большасць зрабілася мусульманамі. Гэта сведчыць, што іудзейскі рух быў унітарыйскім. Каментары Вебера (C.E., p. 437) па пытаннях навязанага ім катарскага цэлібата з’яўляюцца амаль неверагоднымі. Зне размножання немагчыма на працягу стагоддзяў зберагчы масы народу. Практыка, якую раскрылі ў асяроддзі манахаў багамільства, наглядна ўказвае на звычайнасці ўсеагульнай папуляцыі, што нідзе не сустракаецца, але, разумеецца, асуджаецца ў манастырстве. Рэшткі гэтых людзей, найбольш верагодней, накіраваліся на поўнач у Трансільванію (Transylvania), дзе аб’явіліся саббаты. Варочанне людзей Хазарскай імперыі суправодзіла таксама рух пурытанскіх сектаў у Венгрыі і ў Закарпацці – Румыніі. Секты Венгрыі, што гаварылі на нямецкай мове, былі названы “Sabbatharier”. Яны трымалі Суботу.
Гісторыя гэтых сектаў засталася больш-менш не кранутай нават да канца XIX стагоддзя, калі яе напісаў доктар Самуэл Кон (Samuel Kohn), верхавенствуючы рабін Будапешта (Венгрыя). Называецца яна так: DIE SABBATHARIER IN SIEBENBURGEN Ihre Geshichte, Literatur, und Dogmatik, Budapest, Verlag von Singer & Wolfer, 1894; Leipzig, Verlag von Franz Wagner. Паследуючыя вытрымкі ўзяты з працы, перакладзенай Герхардам О Марксам (Gerhard O Marx) у адносінах Beliefs and Practices of the Church of God in Transylvania during the period 1588–1623. Сярод хрысціянскіх груп у Трансілваніі на працягу гэтага перыяду існуюць такія, якія, згодна Кону:
“Аднаўляюць арыгінальнае і сапраўднае хрысціянства, з якім яны фактычна згаджаюцца, і практыкуюць іудыстычныя релігійныя звычаі, і статут пад азначэннем Старага Запавета, і арыгінальнае хрысціянства, якое саблюдаюць як абавязковае і толькі пазней адкінутае” (Kohn, p. 8).
Маркс гаворыць, што згодна Кону, групы былі падобны на эбанітаў і другіх іудзейскіх хрысціянаў некалькіх пачаткавых стагоддзяў пасля Хрыста. Карпацкія трымацелі Суботы да 1588 года, калі лідэрам гэтага руху стаў Андрэас Іоссі (Andreas Eossi), фарміравалі структуру ўзаемазвязаных элементаў. У гарадах Зэкеліі – Керэстурэ (Szekely-Secniesc) і Кораспатаке (Korospatak) (зараз Бодок) (Bodoc) меліся дзве галоўныя канцэнтрацыі. Такія ж пасёлкі, у якіх па заканчэнню шаснаццатага стагоддзя пражывалі саббатэры або трымацелі Суботы, былі венгерскімі рэзідэнцыямі Нагія Саліма (Nagy Solymos), Кіса Саліма (Kis Solymos), Адж-Зэкелія (Uj-Szekely), Зент-Дземетра (Szent-Demetr), Эрнія (Ernye), Ікланда (Ikland), Базода (Bozod), Базод-Аджфалу (Bozod-Ujfalu) і роднае месцажыхарства Андрэаса Іоссі. У 1599 годзе, ускорасці пасля смерці Іоссі, пачалося адступніцтва.
… Аўтарамі некаторай літаратуры былі Энок Алвінцзі (Enok Alvinczi), Іаханес Бакен’і (Johannes Bokenyi), Тімас Панкатэй (Thomas Pankotai) і Сімон Печы (Simon Pechi) – найбольш блізкі супрацоўнік Іоссі (Marx, ibid.).
Аднак, існаваў раскол і ва ўнітарыйскай царкве.
… Гэта было ў 1579 годзе, калі ўнітарыйская царква распалася на дзве часткі: на староннікаў Нядзелі і трымацеляў Суботы. Унітарыі не згаджаліся з другімі пратэстанцкімі сектамі ў трох асноўных дактрынах:
1. у нявер’і Тройцы, і так называемым антытрынітарыям;
2. у нявер’і хрышчэнню дзяцей;
3. у нявер’і набажэнству Хрысту.
Лідыруючым змагаром і абаронцам гэтай веры быў нехта Франсіс Давідзіс (Fransis Davidis), які з’яўляўся таксама заснавальнікам унітарыйскай царквы ў Трансільваніі ў 1566 годзе.
1579-ы год быў тым самым годам, калі памёр Давыдзіс і калі распалася ўнітарская царква… Іоссі прызнаў унітарыйскую царкву ў 1567 годзе. Не будучы перакананым, што ўнітарыі засвоілі ўсю біблейскую ісціну, ён настойліва наскрозь вывучыў Біблію… і патрабаваў ад сваіх паслядоўнікаў абагаўлення наступных дактрын:
1. Вялікадня і Свята апрэснокаў, Свята начаткаў і ўстрасвання ахвяры (Свята труб прапушчана ў выніку памылкі?), Дзень прымірэння, Свята кушчаў, Апошні Вялікі Дзень.

2. Дзесяць запаветаў

3. Законы здароўя (не ўжываць крыві, свініну, мярцвячыну).


4. Тысячагоддзе, якое прадаўжаецца на працягу апошніх 1000 гадоў, & у пачатку якога Хрыстос будзе вяртацца і збіраць яўрэяў і Ізраіль.
5. Карыстанне свяшчэнным календаром Божым.
6. Дзве розныя нядзелі: адна – наконт вечнага жыцця ў імя прышэсця Хрыста; другая – звязана са страшным судом канца тысячагоддзя.
7. Паратунак у міласлівасці, пры якім законы ўсё ж абавязкова павінны быць зберажоны.
8. Гэта Бог, які заклікае людзей да Сваёй ісціны. Мір наогул з’яўляецца затуманеным.
9. Хрыстос выступіў самым вялікім з Прарокаў, найбольш святым сярод усіх людзей, “Госпадам, распятым на крыжы”, “найвышэйшым кіраўніком і каралём сапраўдных веруючых, іскранне любімым і святым Сынам Айца” (Marx, ibid.).
На старонках работы Кона “Стары песеннік Суботы” (Old Sabbath Songbook) (c. 62–67) абмяркоўваецца:
“Гімналогію на венгерскай мове напісалі Іоссі, Енак, Алвінцзі, Іаханес Бакен’і, Томас Панкатэй & Сімон Печы… Гімналогія складаецца з 102-х гімнаў: 44 з іх прысвечаны Субоце, 5 – Новым Месяцам, 11 – Вялікадню і Святу апрэснокаў, 6 – Святу нядзель, 6 – Святу кушчаў, 3 – Новаму году, 1 – Дню прымірэння, 26 – паўсядзённым намерам”.
Такім чынам, няма сумнення, што царква захоўвала Свяшчэнныя Дні, а таксама Новыя Месяцы.
Да 1637 года ў Трансільваніі было 15 000–20 000 веруючых сабатарыянаў. У канцы XVII стагоддзя баббатарыяне рэпрэзентыраваліся яшчэ па меншай меры ў адзінаццаці гарадах і пасёлках.
У 1867 годзе венгерскі парламент даў поўную рэлігійную свабоду ўсім рэлігійным канфесіям, уключаючы таксама іудзеяў. Многія сабатарыяне тады пакінулі свае хрысціянскія цэрквы і раскрылі сябе як трымацелі Суботы. Пачынаючы з гэтага часу, іх дактрыны і вобраз мыслення, як быццам штосьці роднаснае іудаізму, распаўсюдзіліся вельмі шырока. Найбольшая частка сабатарыянаў перайшла да іудаізма. Многія з іх прымалі іудзейскія імёны (Marx, ibid.).
Верагоднасць, што ў рады іудаістаў пераходзіла большасць саббатарыянаў, невялікая. Кон прызнае, што ў яго час (каля 1894 года):
“Самая шырокая група трымальнікаў Суботы ў Трансільваніі сёння – а іх колькасць дасягае некалькіх тысяч – размясцілася ў раёнах Олужа (Oluj) і Сібіу (Sibiu). Епіскап Клужа (Cluj) – другога па велічыні вялікага горада Румыніі – трымаў Суботу”.
Гэтыя людзі мелі месца ў Закарпацці і Румыніі да цяперашняга стагоддзя, калі яны трапілі пад уладанне камуністаў, і выплылі на паверхню як дзве не звязаныя ўзаемна групы трымацелей Суботы. Адна з іх блюла ўсе тыя аспекты, якія на працягу стагоддзяў былі рэалізаваны зараней. Такім чынам, Еўрапейская царква, якая, магчыма, магла б прэтэндаваць на назву “Эра Тыатырана” (Thyatiran era), усё яшчэ існуе, кіруючыся абяцаннем Хрыста ў Адкравенні 2:25–26.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка