Гречаников Анатолий Семенович (Анатоль Грачанiкаў)




Дата канвертавання23.05.2016
Памер53.64 Kb.


Гречаников Анатолий Семенович (Анатоль Грачанiкаў)
Родился 8 сентября 1938 в деревне Шарпиловка Гомельского района. В 1960 году окончил БИИЖДТ. В 1969 году - Высшие литературные курсы в Москве. В 1969-1971 гг. работал заведующий отделом литературной газеты "Литаратура i мастацтва", с 1976 г. — главный редактор журнала "Вяселка", с 1978 г. — журнала "Бярозка", в 1982-1991 гг. журнала "Маладосць".

Первое стихотворение напечатано в 1957 году. Первый сборник «Магистраль» издан в 1964 году. Автор книг «Круглая площа», «Грыбная пара», «Начная змена», «Дрэвы на выспе», «Калi далёка ты…»., "Палессе", «Верасень», «Я вас люблю», "Валерка i лятаючая талерка", "Казка пра Iвана-Ганчара i пачвару-цара", «Жывая вада», «Зорны паллет», «Перазвон азёр и бароỳ»..

Лауреат Государственной премии имени Янки Купалы, премии Ленинского комсомола Белоруссии, Всесоюзного литературного конкурса им. Н. Островского, республиканского конкурса на лучшее литературное произведение для детей и юношества, посвященного 60-летию образования СССР.

Член СП Беларуси с 1965 г. Умер 7 марта 1991 года.



***

Шарпiлаўка цячэ ў жыццё, як Сож,

Свае ў яе вiры i перакаты.

Апоуначы на сцiшаныя хаты

Мядзведзiца схiляе зорны коўш.

I ў першароднай цiшынi наўкол

Я слухаю, прысеушы на калоды,

Як вечнасць, асядаючы на дол,

Быцця зямнога запаўняе соты.

Гудуць у небе зоры, быццам восы,

Нябесная дымiцца сенажаць.

Нiбы застагаваныя пакосы,

Над лесам хмары сонныя ляжаць.

А веска спiць. Бязгрэшна. Цiхамiрна.

Ад бальшакоў задымленых узбоч.

На ўсё жыццё запрэжаная ў свiрны,

Перапаўзае жнiвеньскую ноч.

Сапе смактухай успацелай глеба.

3 дасвеццем праясняецца смуга.

Не трэба вёсцы дакучаць, не трэба.

Яна сама разбудзiць пастуха.

Сцюдзёная Гута
Сцюдзёная Гута! Сцюдзёная Гута!

Дзе ж твае завеi, маразы?

Бор цябе аж з галавой ухутаў,

Рэчкi — абвiлi, як паясы.


На сядзiбы ў самасей цiхенькi,

Праз платы, iмшары — нацянькi

Лезуць вiславухiя апенькi,

Мухаморы i баравiкi.
У ляшчыннiк, што абжыў узгоркi,

Ходзяць i падлеткi, i вавёркi,

I са статкам побач, ля лазы,

П'юць ваду рахманыя ласi.
А калi праносiць месяц люты

Халаднечу ў торбе снежнай там,—

Дык няўтульна ля Сцюдзёнай Гуты

Толькi завiрухам i вятрам.
***
Усё часова на зямлi, часова...

Але жыве дзiцячы смех i слова,

У небе — сонца, пад гарой — крынiца,

I завязi жывая таямнiца

Гасцюе ў свеце, як раней гасцiла.

О, Беларусь! Мяне ты ўзрасцiла,

Дала мне мову, песню, зрок i слых,

Каб iмi надзялiў дзяцей сваiх.
Усё часова на зямлi, часова...

Але жыве дзiцячы смех i слова,

У небе — сонца, пад гарой — крынiца,

I завязi жывая таямнiца

Гасцюе ў свеце, як раней гасцiла.

Якiм жа змалку падуладны сiлам,

Што, як зямля, сваiм магнiтным полем,

Абвiты я i радасцю i болем?


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка