Białoruś partie polityczne Aliaksandr Pilecki, rocznik X




старонка1/3
Дата канвертавання26.04.2016
Памер139.95 Kb.
  1   2   3
Białoruś
partie polityczne

Aliaksandr Pilecki, rocznik X


Nazwa

Ludzie

Program

Geneza

Biełaruski Narodny Front

ADRADŻENNIE” –


(Białoruski Front ludowy - „ODRODZENIE”)
Od 1996 roku Partia BNF

Przewodniczący - Zianon Paźniak, Wincuk Wiaczorka (1996), Lawon Barszczeuski (2007)

Juryj Chadyka

Uładzimir Zabłocki

Walancin Hołubieu

Siarhiej Antonczyk

Wiktar Iwaszkiewicz

Walancina Tryhubowicz

Siarhiej Nawumczyk,

Aliaksiej Janukiewicz

Halina Samdzianawa

Aleś Bialacki

Wiaczasłau Siuczyk

- ruch społeczno-polityczny

- cel: obudzenie białoruskiej świadomości narodowej i walka z komunistyczną nomenklaturą

- niezależność gospodarcza Białorusi

- przemiany demokratyczne

- własność prywatna ziemi i środków produkcji

- nacjonalizacja majątku KPB- KPZR

- „państwo dla człowieka, nie człowiek dla państwa”

- dekomunizacja społeczeństwa

- demonopolizacja mediów

- jedyny język państwowy: białoruski

- swobodny rozwój kultur mniejszości narodowych,

Integracja w UE i NATO.

Powstanie komitetu

organizacyjnego – 19 X 1988

Zjazd założycielski – WI 1989 (w Wilnie, władze Białorusi nie pozwoliły)
Początkowo ruch obywatelski skupiający osoby, partie i organizacje. Na III zjeździe w 1993 r. wyłoniono z ruchu partię o tej samej nazwie, gdyż nowa ordynacja umożliwiała uczestnictwo w wyborach wyłącznie partiom politycznym.

W 1999 roku odbywa się podział na PBNF Wincuka Wiaczorki i KChP-BNF Paźniaka.

Paźniak emigruje.

PBNF popiera na wyborach 2001 i 2006 jedynego kandydata od opozycji. W 2007 roku przewodniczącym zostaje Lawon Barszczeuski. Partia ogłasza możliwość wystawienia własnego kandydata w wyborach 2010 roku.


Kanserwatyuna-Chreścianskaja Partyja „BNF”

(Konserwatywno-Chrześcijańska Partia „BNF”)

Zianon Pazniak przewodniczący,

wiceprzewodniczący:

Juraś Bielańki,

Papkou,

Walieryj Bujwał

-główna różnica pomiędzy KChP i BNF polega na tym, że “KChP nie uczestniczy w międzypartyjnych organach utworzonych przez inne siły społeczno-polityczne

Utworzona 1 października 1999, zarejestrowana 20 lutego 2002

Pierwsza akcja KChP - „Białoruska solidarność” - zbiór podpisów przeciwko umowie Jelcyna i Łukaszenka o stworzeniu Związku Białorusi i Rosji, inicjatywa „obywatelstwo BNR”.

Powstała w październiku 1999 r., po rozłamie w BNF. Odwołuje się do ruchu BNF - „Odrodzenie”

W wyborach prezydenckich 2001 r. wystawiła swojego kandydata – Z. Paźniak, nie zdążyli zebrać 100.000 podpisów potrzebnych do rejestracji.

Występuje przeciwko pozostałym ugrupowaniom opozycyjnym

Nacyjanalnaja Partyja Biełarusi

(Narodowa Partia Białorusi)

Przewodniczący – Aliaksandr Apryszka, Anatolij Astapienka, Wiktar Nauminka, Jemieljanau A., Lebiediew W.

-odrodzenie białoruskiej świadomości narodowej, tradycji historycznej, języka i kultury

-prawdziwym patriota może być tylko obywatel świadomy własnej tożsamości narodowej

-cel: stworzenie na Białorusi warunków, w których naród mógłby decydować o sobie

-pełna niezależność republiki

-rozwój gospodarki rynkowej

-prywatyzacja majątku narodowego

-reforma rolna

-sąd nad komunizmem: Norymberga II

Kontynuatorka Narodowodemokratycznej Partii Białorusi

Zjazd założycielski NDPB-WI 1990

Przekształcenie w NPB – IW 1994

Zrzesza zwolenników odrodzenia narodowego, demokracji oraz politycznej, gospodarczej i kulturowej suwerenności narodu Białoruskiego

-ścisłe związki z BNF

-po kilku rozłamach prawie w ogóle stracili znaczenie na scenie politycznej

-obecnie nie istnieje


Biełaruskaja Chreścijanska-Demakratycznaja Partyja

(Białoruska Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna)


Pawał Siewiaryniec (ex-lider Młodego Frontu)

Wital Rymaszeuski, Aliaksiej Szein, Hieorhi Dzmitruk

Zjazd założycielski 4/12/1994

Rejestracja 21/03/1995

Pozbawiona rejestracji w 2004 roku.
Jesienią 2008 stworzono komitet dla powtórnej rejestracji

Kontynuacja ideologii chrześcijańsko-demokratycznej lat 20-ch.
Centroprawica, spełnieniu praw człowieka, danych mu przez Boga.

Biełaruskaja Chryścijanska-Demakratycznaja Złucznaść

(Białoruskie Zrzeszenie Chrześcijańsko-Demokratyczne)

Pięciu współprzewodniczących

-reprezentujących wyznania chrześcijańskie na Białorusi - M. Arieszkau – prawosławie I. Bahdankiewicz - grekokatol. E. Sabiłło – protestantyzm F. Januszkiewicz -rzym-katol. Koordynator - P. Siłko

-partia typu parlamentarnego

-wartości i idee chrześcijańskiej demokracji - uważa się za świeckie „przedłużenie" Kościołów –reprezentuje interesy chrześcijan niezależnie od wyznania - walka o zagwarantowanie wolności sumienia i praw wyznaniowych obywateli

-niestosowanie przemocy

-pluralizm

-własność prywatna (prywatna własność ziemi)

-powszechna prywatyzacja

-w odróżnieniu od innych partia ma wyraźny program ekonomiczny, społeczny i ekologiczny

-Zjazd założycielski 1 WI 1991

Rejestracja – 16 XII1991, przerejestrowana 27 WI 1995

-Uważała się za kontynuatorkę Chrześcijańsko-Demokratycznej Partii Białorusi działającej w latach 1917-40 na Zachodniej Białorusi (wtedy II RP)

-obecnie nie istnieje


Partyja „Chreścijanska-Demakratyczny Wybar”

(Partia Chrześcijańsko -Demokratyczny Wybór)

Przewodniczący Waler Saroka

-odrodzenie białoruskiego narodu

-budowa społeczeństwa obywatelskiego

-obrona suwerenności Białorusi

Zjazd założycielski 31/01/1994

Rejestracja 21/04/1995

Obecnie nie istnieje

Abjadnanaja Hramadzianskaja Partyja Biełarusi

(Zjednoczona Partia Obywatelska Białorusi)


Aliaksandr Dabrawolski,

Stanislau Bahdankiewicz, Hienadź Karpienka (zm. 99)

Pawał Danejka

Anatol Liabiedźka – przewodniczący od kwietnia 2000 roku.

-program partii jest wypadkową programów obu  tworzących ją ugrupowań, - popieranie kształtowania się wspólnoty obywatelskiej, państwa prawa, otwartości Białorusi na świat, -wyjście z kryzysu gospodarczego przez kardynalne reformowanie ekonomiki na zasadach socjalnej gospodarki rynkowej, - powiększenie zamożności ludu, zabezpieczenie stabilizacji w społeczeństwie, wzmocnienie niepodległości kraju Wartości: -wolność myśli -prawa obywatela, - państwo prawa -własność prywatna -konkurencja i wolna przedsiębiorczość, - nieprzyjmowanie radykalizmu i mesjanizmu -podstawą społeczeństwa jest rodzina -obrona statusu neutralnego Białorusi

Postkomuniści -- powstała w wyniku przekształcenia w partię polityczną koalicji wyborczej PNZ i ADPB „Hramadzianskaja Zhoda" (Porozumienie Obywatelskie)

Obecnie liczy koło 3 tys. członków


Abjadnanaja Demakratycznaja Partyja Biełarusi

(Zjednoczona Demokratyczna Partia Białorusi)

Początkowo współprzewodniczą W. Afanasjew, S. Rajko, H. Samojlenka, N. Truhanow, A. Żywotniuk, S. Husak Od XI 91 przewodniczący Aliaksandr Dabrawolski


Postkomunistyczna --centrolewica - liberałowie - obywatel oraz jego prawa i wolności przed interesami państwa -cel: kształtowanie społeczeństwa obywatelskiego w warunkach gospodarki rynkowej -Białoruś we wspólnej strefie gospodarczej obejmującej terytorium całego byłego ZSRR –naturalne współistnienie i rozwój tak białorusko - jak i rosyjskojęzycznej kultury białoruskiej, a także kultur innych narodów Białorusi – suwerenność -dekomunizacja (odsunięcie byłych liderów KPB-KPZR od stanowisk kierowniczych w nowych partiach i ruchach społecznych)

Powstała ze zjednoczenia Republikańskiej Partii Białorusi (powst. V 90) i demokratycznej platformy KPZR w Białorusi. (powst. 16 V90) Zjazd zjednoczeniowy — IX 1990 Rejestracja- 19 III 1991 Baza społeczna -zwolennicy własności prywatnej, przedsiębiorcy, inteligencja naukowo techniczna rosyjskojęzyczna, reformistyczna inteligencja partyjna


Hramadzianskaja Partyja

(Partia Obywatelska)

Wasil Szłyndzikau

Leanid Zlotnikau




-grupowanie elit gospodarczych, finansowych, dyrektorskich

-stworzona na wybory  do RN w 1995

Partyja Narodnaj Zhody
(Partia Ludowej Zgody)

Przewodniczący -Hienadź Karpienka, kandydat partii w wyborach prezydenckich w 1994 r. (zm. IV 1999) Stanisłau Bahdankiewicz


Postkomunistyczna partia typu parlamentarnego -„przez ewolucję do nowego społeczeństwa" -radykalne reformy gospodarcze oparte na mechanizmach rynkowych i równoprawnym istnieniu różnych form własności

-prywatyzacja gospodarki

-demonopolizacja

-konwersja przemysłu zbrojeniowego

-nie zajmuje się problematyką narodowościową

-demokratyzacja

Pierwotnie narodowi komuniści.

Do 1994 r. partia z wyraźną orientacją liberalną, po odejściu H. Karpienki, St. Bahdnakiewicza, Wiktara Hanczara w 1995 r. porusza się wyraźnie w kierunku socjaldemokratycznym. Po wyborze na prezydenta A: Łukaszenki pro prezydencka



Biełaruski nawukowa-wytworczy kanhres

(Białoruski Kongres Naukowo Przemysłowy)


Pierwotnie współ-przewodniczący - Aliaksandr Sanczukowskij

-Wiadimir Koleszko

-Wiktor Kazieko


- kształtowanie nowoczesnej i suwerennej Białorusi w oparciu o rozwój nauki, kultury, techniki i technologii przemysłowej - wprowadzenie do gospodarki mechanizmów rynkowych – udostępnienie Białorusi rynków Unii Europejskiej, by ułatwić stworzenie rynku wschodnio-europejskiego – odrzucenie klasowych i narodowościowych teorii stratyfikacji społecznej - za niezależnością Białorusi, ale przeciw rozpadowi więzów gospodarczych z byłymi republikami ZSRR – zwolennicy republiki prezydenckiej

Zjazd założycielski - 2 X1992.Powstanie Kongresu było przejawem zróżnicowania białoruskiej nomenklatury i walki pracodawców o swoje interesy grupowe. Zarejestrowana 22.10.1992, przerejestrowana 28.03.1995

Biełaruskaja Sialanskaja Partyja

(Białoruska Partia Chłopska)

Jauhen Łuhin

Michail Antonienka

-za niepodległą Białorusią

-przeciw monopolowi partyjnemu na władze

-jednostka najwyższą wartością społeczną

-odrzucenie nacjonalizmu

Cel

-obrona praw politycznych chłopów i ich interesów ekonomicznych

-walka o ustanowienie prywatnej własności ziemi jako podstawy dobrobytu i racjonalnego gospodarowania

-wspieranie tworzenia gospodarstw farmerskich,

-wyzwolenie kołchozów i sowchozów od kontroli państwowej i tworzenie na ich bazie dużych przedsiębiorstw rolnych

-odrodzenie wsi, kultury, języka i świadomości narodu

-neutralny status państwa bez broni jądrowej

-Wywodzi się z Białoruskiego Związku Chłopskiego, powstałego na konferencji przedstawicieli kołchozów, gospodarstw indywidualnych i organizacji mniejszości narodowych (XI 1989, I Kongres Związku (II 1990). Zjazd założycielski BSP – 23 II 1991, po liście -apelu do obywateli o wyczerpaniu się możliwości pieriestrojki, w 1999 została nie przerejestrowana, po tym jak liderzy odmówili przerejestrowania, uważając ją za sprzeczną z Konstytucją -31. I. 2000 r. odbywa się podział na zwolenników idei dołączenia do BNF i utworzenia tam autonomicznej frakcji chłopskiej „Ziemia i Wolność” (J. Luhin) i zwolenników idei stworzenia nowej partii narodowoliberalnej „Partyja za Niezależnaść Radzimy i Swabodu Pradprymalnictwa” (Partia o Niepodległość Ojczyzny i Wolność Przedsiębiorczości) (M. Antonienka). 5 I 2001 Inicjatywa stworzenia komitetu prezydenckich wyborów „Ziemia i wolność” (A. Lasiewic prezydent Białoruskiego Sojuszu Farmerów, A. Jaraszuk lider Związku Zawodowego Rolnictwa, W. Leonau były minister rolnictwa i żywności, poseł Rady Najwyższej 13 kadencji G. Usiukiewicz, J. Luhin, , M. Antonienka, specjaliści od gospodarki rolniczej W. Kulażenka, I. Nikitczanka.

Liberalna-Demakratycznaja Partyja

(Partia Liberalno-Demokratyczna)

Przewodniczący Siarhiej Hajdukiewicz

Pierwszy przewodniczący Wasil Krywienka, były sportowiec, został nim, ponieważ w momencie powstania partii S. Hajdukiewicz był jeszcze leaderem NRB

Siła prorosyjska: główny cel zadeklarowany w programie 1994 r. „przeciwdziałanie narodowym demokratom, odpowiedzialnym za upadek jednego państwa związkowego -jak najszybsza integracja z Rosją

- cel nadrzędny: utworzenie nowego związku republik postradzieckich z dominacją elementu słowiańskiego

Stworzona w 1994 r. na wzór i przy poparciu LDPR Wł. Żirinowskiego, początkowo odbierana jako białoruska filia LDPR. Razem ze zmniejszaniem się popularności Wł. Żirinowskiego w Rosji Hajdukiewicz przyjmuje dystans wobec LDPR. W listopadzie 1996 r. poparł Łukaszenkę, później przez następne lata waha się między antyzachodnimi i panslawistycznymi sloganami, poparciem Łukaszenki oraz próbami współpracy z opozycją demokratyczną. W 1998 r. wystąpił z ideą referendum w/s stworzenia konfederacji Białorusi i Rosji, Min Sprawiedliwości odmówiło rejestracji grupy inicjatywnej.


Biełaruskaja Sacyjał-Demakratycznaja Hramada

(Białoruska Socjaldemokratyczna Hromada)

Michaś Tkaczou

Aleh Trusau

Mikalaj Statkiewicz (w)

Stanislau Szuszkiewicz(w)


Wywodziła się z umiarkowanego skrzydła BNF - centrolewicowa partia typu parlamentarnego – system społeczno-gospodarczy oparty na zasadach wolności, równości solidarności, demokracji i priorytetu prawa -dążenie do celu metodami demokracji, odrzucenia przymusu i przemocy – przeciw totalitaryzmowi, nacjonalizmowi, klasowości , nietolerancji religijnej i ideologicznej – prywatyzacja (rozdanie czeków prywatyzacyjnych jako metoda zainicjowania reform)


-Partia powstała na początku łat 1990-ch. Deklaracja założycielska została opublikowana w grudniu 1990 roku w piśmie „Literatura i Mastactwa”, pisana przez 8 pisarzy i naukowców, wówczas członków Białoruskiego Frontu Ludowego, deputowanych do Rady Najwyższej. Zjazd założycielski odbył się 2 marca 1991 roku. Utworzona partia nawiązywała do tradycji białoruskiej socjaldemokracji początku XX wieku. Jednym z priorytetów partii było obrona i odrodzenie wartości narodowych. BSDH uważa się za część międzynarodowego ruchu socjaldemokratycznego, współpracowała aktywne ze związkami zawodowymi – postkomunistyczną Federacją Związków Zawodowych pod kierownictwem W. Hanczaryka.

-Partia składa się z inteligencji partyjnej, profesorów uniwersyteckich zorientowanych narodowo. Pierwszy przewodniczący Michaś Aliaksandrawicz Tkaczou, wówczas zastępca przewodniczącego BNF Z. Paźniaka. Po jego śmierci w 1992 roku, przewodniczącym zostaje wybrany Aleh Trusau, wówczas deputat Rady Najwyższej, później prezes Stowarzyszenia Języka Białoruskiego. Wówczas partię traktowano jako filię BNF. W 1993 roku dystans pomiędzy BSDH i BNF powiększa się z powodu dołączenia się BSDH do pracy Zgromadzenia Sił Demokratycznych „Wiosna 94” utworzonego z inicjatywy ADPB i BSP i do jakiego BNF nie dołączył się. W 1994 roku, w wyborach prezydenckich partia, razem z ADPB, popierała Szuszkiewicza, organizowała jego kampanię wyborczą. Jednak w wyborach do Rady Najwyższej w 1995 roku BSDH i BNF zawierają umowę o uwzględnieniu swoich kandydatów.

-Po wyborach w partii odbywa się zmiana przewodniczącego. 1 lipca 1995 zostaje wybrany nowy przewodniczący Mikalaj Statkiewicz, zawodowy wojskowy. Po jego wyborach, narodowo-kulturalny punkt programu zostaje zignorowany i partia zaczyna szukać sojuszników nie pośród partii prawicowych, jak to było przed tym, a pośród partii lewicowych. M. Statkiewicz wysunął wtedy ideę zorganizowania szerokiej koalicji sił socjaldemokratycznych. Tak latem 1995 roku zostaje zawarty „Socjaldemokratyczny Sojusz” pomiędzy BSDH, PNZ i PUAZ, który występuje jako zjednoczony blok w prawyborach do Rady Najwyższej jesienią 1995 roku. Posłowie „Sojuszu” tworzą w Parlamencie frakcję „Sojusz pracy” (18 osób) przewodniczącym tej frakcji zostaje wybrany Leanid Sieczka, lider PNZ. W styczniu 1996 roku BSDH i PNZ tworzą wspólne jedną partię – Biełaruskaja Sacyal-Demakratycznaja Partyja „Narodnaja Hramada” BSDP „NH” (Białoruska Socjaldemokratyczna Partia „Hromada Ludowa”). Po czym BSDH przestaje istnieć.


Biełaruskaja Sacyjał-Demakratycznaja Partyja „Narodnaja Hramada” BSDP „NH” (Białoruska Socjaldemokratyczna Partia „Hromada Ludowa”.

Mikałaj Statkiewicz -- jeden z liderów Europejskiej koalicji „Wolna Bialoruś”

Heorhi Taraziewicz

Piotr Krauczanka

Uładzimier Niściuk

Program BSDH z lat 1990-96, tylko element narodowy został zastąpiony elementami „socjalistycznymi”.


Pozostaje jedną z najliczniejszych partii socjaldemokratycznych (około 3.000 członków)

Próbuje grać rolę centrum sił lewicowych. W ciągu 6 lat przeżyła 2 rozłamy Współpracuje aktywnie z socjaldemokratami niemieckimi i szwedzkimi oraz SLD


Sacyjał-Demakratycznaja Partyja Narodnaj Zhody SDPNZ

(Socjaldemokratyczna Partia Ludowej Zgody)

Leanid Sieczka

Iwan Paszkiewicz

Siarhiej Ermak - przewodniczący od 2.04.2000 r.

Mikołaj Dubowik

Wasylii Chroł

Piotr Żuszma

współpracuje z władzami Łukaszenki. Apel do ludu -krytyka samowoli dygnitarzy państwowych, w szczególności lokalnych -za autonomią systemu sądownictwa -przeciwnicy europejskiego kierunku rozwoju Białorusi

Po zjednoczeniu w styczniu 1996 r. PNZ z BSDH powstaje partia BSDH „NH”. Potem część byłych członków PNZ (L Sieczka i inni idą pracować do administracji prezydenta) i w listopadzie wychodzą z BSDH „NH” i zakładają SDPNZ (Socyjał-Demakratycznaja Partyja „Narodnaje zhody”). Zjazd założycielski 15/03/97, rejestracja 21/05/97. Sprzeczki w 2001 wewnątrz partii,: kogo popierać podczas wyborów prezydenckich Hanczaryka czy Łukaszenka.. 10 czerwca 2002 r centralny Komitet wykonawczy SDPNZ podjął decyzję o wystawieniu na głosowanie plenum partii (1.07.01) dwóch kandydatur A. Łukaszenki i Wł. Hanczaryka. Ten ostatni jest rozpatrywany jako jedyny kandydat sił socjaldemokratycznych Białorusi.

Bielaruskaja Sacyjał-Demakratycznaja Partyja BSDP (Białoruska Socjaldemokratyczna Partia)

Aliaksiej Karol

Program BSDP „NH”, tylko występuje o współpracę i zjednoczenie sił demokratycznych, przeciwstawia się próbom Statkiewicza stworzenia lewicowej koalicji w opozycji

Powstała w 2001 jako odłam BSDH „NH”, oskarżając leadera o autorytaryzm i odejście od ideałów socjaldemokracji.


Biełaruskaja Partyja Pracy

Przewodniczący: Aliaksandr Buchwostau, wice-przewodniczący Białoruskiego Niezależnego Stowarzyszenia Związków Zawodowych Przemysłu

Główny cel: poparcie polityczne ruchu robotników poprzez przedstawicielstwo i obronę jego interesów w parlamencie i udział w wyborach


Powstała w 1993, stworzona na bazie kilkunastu niezależnych związków zawodowych. Zjazd założycielski 25/11/1993, rejestracja 24/02/1994, przerejestrowanie 18/04/1995. W lipcu 2000 dołącza się do KDS jednak w 2001 pozostawia KDS z powodu solidarności z BSDP ”NH”.

Hramadzka-Palitycznaje Abjadnańnie „Jablyko”

Wolha Abramawa

Program spisany z „Jabłoka” Jawlińskiego, model rozwoju politycznego „narodowy kapitalizm” na wzór szwedzki

Powstało w 1998, biorąc przykład z rosyjskiego ugrupowania „Jabłoko”

Ahrarna Partyja Biełaruskaja
(Białoruska Partia Agrarna)

Przewodniczący -Siamion Szarecki do 1998 r.

Aliaksandr Dubko kandydat partii w wyborach prezydenckich 1994 r., uzyskał 6% głosów w I turze, co umiejscawia go na 5 pozycji

Michail Szymański przewodniczący od 2000 r.

Obecnie – Michaił Rusy

-reforma systemu społecznego na zasadach demokratycznego socjalizmu -obrona praw politycznych i społecznych, interesów ekonomicznych, praw i wolności pracowników sektora rolnego -„ziemia powinna być własnością tylko tych, którzy chcą i mogą ją uprawiać" -uprzywilejowanie państwowej własności ziemi, zahamowanie rozwoju gospodarstw farmerskich

-stworzenie stabilnych warunków gospodarowania w rolnictwie (kredyty i dotacje budżetowe) -odnowienie Sojuszu Radzieckiego w nowej  formie

Proprezydencka, postkomunistyczna partia nomenklaturowa



Partyja Kamunistau Biełarusi

PKB

(Partia Komunistów

Białorusi)

Przewodniczący: Siarhej Kalakin

Współprzewodniczący Władimir Siemienow,    Anatolij Łaszkiewicz, jeden z organizatorów partii, były przewodniczący Mińskiego obkomu KPB, w 1996 r. wyjechał do Rosji, gdzie pracuje jako prezes zakładów „Rubin” – produkcja telewizorów.

Wiktor Czykin, Sekretarz Komitetu Centralnego, kandydat partii w wyborach prezydenckich w 1994 r. – Wasil Nowikau, uzyskał 4,6% w I turze, co dało mu 6 pozycję, chociaż partia występował przeciwko instytucji prezydenta jako „burżuazyjnej formie kierowania”.

Iwan Karaczenia

-organizacja społeczno-polityczna

-zwolennicy „socjalistycznego rozwoju perspektywicznego"

-za pierwszoplanową rolą państwa i mocnym sektorem państwowym

-polityka rolna oparta na społecznej własności ziemi i jej zasobów

-uporządkowanie zasad kształtowania cen, ustanowienie cen regulowanych na towary pierwszej potrzeby, wprowadzenie ekwiwalentnej wymiany towarów między sektorami przemysłu i rolnictwa

-hasła restytucji ZSRR

Uważa się za kontynuatorkę KPB-KPZR, odcinając się jednak formalnie od struktur, metod pracy i niektórych leaderów poprzedniczki. W 1991 r. RN przyjmuje ustawę o zakazie działalności KPB, jednak już 26 X 1992 utworzono komitet inicjatywny w/s odnowienia partii komunistycznej, który szybko stał komitetem organizacyjnym zwołania zjazdu założycielskiego nowej partii komunistycznej, z nową nazwą. 7 grudnia 1991 r. odbył się zjazd założycielski.. Ministerstwo sprawiedliwości ociągało się z rejestracją, po decyzji Sądu głównego zarejestrowana 26/05/1992.. Po roku partia już miała około 130 organizacji terenowych. 3 II RN kasuje ustawę o zakazie działalności KPB. W marcu 1993 KC KPB organizuje 32 zjazd KPB, 25 kwietnia Zjazd Komunistycznej Partii Białorusi (KPB-KPZR) podjął decyzję o połączeniu się z PKB. Po wyborach popierali Łukaszenkę. W wyborach do RN w 1995 r. uzyskali 22% miejsc /klub PKB liczył 45 osób). W lipcu 1996 r. występuje przeciwko Łukaszence. W listopadzie 1996 partia rozłamała się na dwie części, ortodoksyjni kom. odchodzą do nowo utworzonej KPB. Ten rozłam był ciężkim ciosem dla PKB: w 1997 r. partia straciła 4000 członków, 18 organizacji terenowych, w 1994 komuniści byli na kierowniczych stanowiskach w radach miejskich lub rejonowych. Po 1996 r. część z ich wychodzi z PKB, część została zwolniona. Jednocześnie sprzyjało to przerodzeniu się komunistów, stali się mniej ortodoksyjni (nie mogą już korzystać z haseł integracyjnych lub nostalgicznych), poszli na współpracę z innymi ugrupowaniami politycznymi.

Kamunistycznaja Partyja Biełarusi

(Komunistyczna Partia Białorusi)

Przewodniczący Wiktor Czykin, Sekretarz Komitetu Centralnego

Członki komitetu centralnego:

Doradca prezydenta Siarhej Posachau, główny redaktor gazety „Biełorosjia” Ihar Asinski, wiceprzewodniczący Rady republikańskiej DSPS Leanid Szkolnikau


-orientacja społeczeństwa na socjalistyczną drogę rozwoju

-odrodzenia ZSRR

-nieuznawanie Umowy z Białowieży

-budowa kapitalizmu państwowego

-prołukaszenkowska

Po decyzji plenum KC PKB o przeciwstawieniu się Łukaszence, część ortodoksyjnych towarzyszy (przeciwnicy żywych kontaktów z narodowymi demokratami) występuje przeciwko tej decyzji. Administracja Łukaszenki korzysta z tego żeby rozbić komunistów Przed listopadowym referendum 1996 r. odbywa się Zjazd KPB, gdzie delegaci występują z poparciem Łukaszenki i przeciw koalicji z opozycją. Z 1134 osób, założycieli KPB 60% mają ponad 60 łat. Po stworzeniu Izby Przedstawicieli 24 komunistów (- 45) pozostało w niej.

Narodny Ruch Biełarusi
(Ludowy Ruch Białorusi)


Przewodniczący

- Siarhiej Hajdukiewicz

-konfederacja z Rosją

-konstytucyjne ustanowienie dwujęzyczności

-sprawiedliwe ceny i wynagrodzenie

-ostra walka z korupcją

- prawo do własności kolektywnej i prywatnej

- sprzeciw wobec amerykanizacji społeczeństwa

I Kongres – IX 1993  Ruch zrzesza 27 organizacji o wyraźnie prorosyjskiej orientacji i proweniencji komunistycznej (m.in.: Partię Komunistów Białorusi, Związek Oficerów RB, Związek Weteranów RB, Związek Marynarzy, Komitet Matek Żołnierzy, Sobór Słowiański)


Biełaruskaja partyja zialonych 

(Białoruska Partia Zielonych)

Przewodniczący

- Mikałaj Kartasz

- zapewnienie obywatelom Białorusi prawa do czystego i zdrowego środowiska

Zjazd założycielski - 30X111992 Powołana w celu rozwiązywanie problemów ekologicznych metodami politycznymi

Biełaruskaja Ekalahicznaja Partya

(Białoruska Partia Ekologiczna)

Przewodniczący:

Michail Frydland

-zapewnienie obywatelom Białorusi prawa do czystego i zdrowego środowiska

Zjazd założycielski 16.12.1993, rejestracja 19.04.1994, przerejestrowanie 24.03.1995. Powstała w Mińsku

Ekalahicznaja Partyja „BEZ”

Współ-przewodniczący:

Mikałaj Kartasz

Michail Frydland

-zapewnienie prawa obywateli do porządku ekologicznego

-propaganda idei oszczędnego korzystania z przyrody

-odnowienie środowiska naturalnego

Powstała w 1998 po zjednoczeniu BPZ i BEP.


Żanoczaja Partyja „Nadzieja”

(Kobieca Partia „Nadzieja”)

Przewodnicząca Walancina Palewikowa

Cel: polityczna aktywizacja kobiet.

Wartości:

-obrona rodziny, macierzyństwa, dzieci

-otwarte społeczeństwo

-reformy demokratyczne

-sprawiedliwość społeczna

-wolność polityczna i gospodarcza

Utworzona w 1994 na bazie związków zawodowych pracowników oświaty, rejestracja 3 czerwca 1994. W 1996 r. dołącza się do opozycji demokratycznej przeciw Łukaszence, później bierze udział w KDS, w lipcu 2000 r. dołącza się do KDS. W czerwcu 2001 r. wychodzi z jego składu. Kobieca partia „Nadzieja” 28.11.2003 stała członkiem rady koordynacyjnej Europejskiej Koalicji „Wolna Białoruś”.

W roku 2007 przestaje istnieć.

Sławianski Sabor „Biełaja Ruś"

(Sobór słowiański „Biała-Ruś")

Początkowo współprzewodniczący - Michaił Ilin,

Nikołąj Sergiejew, Andriej Ciegałko,

Obecnie przewodniczący Mikałaj Siarhiejau

-idea wyższości tradycji kultury słowiańskiej nad tradycją państwowości białoruskiej

-dążenie do odrodzenia słowiańskiego życia umysłowego

-obrona interesów Słowian we wszystkich dziedzinach życia społecznego

-rozwój świadomości narodów słowiańskich i poczucia przynależności do wspólnego słowiańskiego etosu

-stworzenia na Białorusi zagwarantowanego przez konstytucję ustroju opartego na samorządności

Zjazd założycielski – 6 WI 1992

teraz już nie istnieje (2008)

Liberalna-demakratycznaja partyja Biełarusi

(Liberalno-Demokratyczna Partia Białorusi)

Przewodniczący

- Wasil Krywienka

-jak najszybsza integracja z Rosją

- cel nadrzędny: utworzenie nowego związku republik postradzieckich z dominacją elementu słowiańskiego

białoruska filia partii Żyrinowskiego
  1   2   3


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка