مطالعه ريخت­شناسي و گرده­شناسي سه بخش از جنسMiller Onobrychis در ايران چکيده




старонка3/3
Дата канвертавання25.04.2016
Памер0.74 Mb.
1   2   3

*طول محور قطبي (Polar axis)، طول محور استوايي (Equatorial axis)، طول شيار (Colpus length)، عرض شيار (Colpus width)، فاصله بين دو شيار (Mesoculpium)، ضخامت اگزين (Exine thickness)، نسبت طول محور قطبي به طول محور استوايي (Polar axis/Equatorial axis).


شكل 3- گروه­بندي حاصل از تحليل PCO با استفاده از داده‏هاي ريخت­شناسي دانه‏ ‏گرده در 3 بخش از جنس Onobrychis.

در اين رسته­بندي، سه محور نخست، 6/77% از کل تنوع ويژگي­هاي موجود را توضيح مي‏دهند. محور اول 5/40%، محور دوم 2/23% و محور سوم 9/13% از کل تنوع ويژگي­ها را به نمايش مي گذارند (جدول 4). در محور اول ويژگي­هايي نظير طول محور استوايي (E)، طول محور قطبي (P)، فاصله بين دو شيار (M) و در محور دوم نسبت طول محور قطبي به طول محور استوايي (P/E) و ضخامت اگزين (TE) بيشترين مقدار بار را در ميان ساير ويژگي­ها به خود اختصاص مي­دهند (جدول 5).

جدول 4- مقادير ويژه، درصد واريانس و درصد تجمعي هر يک از محورهاي اصلي.

محور 5

محور 4

محور 3

محور 2

محور 1




38/0

8/0

98/0

5/1

7/2

مقادير ويژه

2/5

8/10

9/13

2/23

5/40

درصد واريانس

6/93

4/88

6/77

7/63

5/40

درصد تجمعي



جدول 5- مقدار بار ويژگي­هاي گرده­شناختي در هر يک از محورهاي اصلي.

محور 5

محور 4

محور 3

محور 2

محور 1




336/0

-

-

305/0

468/0

P

-

148/0

-

-

565/0

E

-

-

206/0

476/0

357/0

L

-

253/0

875/0

268/0

-

S

529/0

-

213/0

286/0

460/0

M

042/0

817/0

-

502/0

-

TE

446/0

-

339/0

524/0

-

P/E

بر اساس آناليز داده­هاي حاصل از مطالعه ريخت­شناسي دانه گرده توسط نرم افزار MVSP 3.1 گونه­هاي مورد مطالعه در 3 گروه اصلي قرار مي­گيرند که عبارتند از:

1. گروه اول شامل گونه‏هايي است که بواسطه دارا بودن دانه گرده با ميانگين طول محور قطبي 34-29 ميکرون و ميانگين طول محور استوايي 5/18-14 ميکرون از ساير گونه­ها جدا مي‏شوند (جدول 3). اين گروه جمعيت­هاي مختلف گونه O. aucheri متعلق به بخش Heliobrychis وجمعیت­هایی از گونه­های O. iranensis و O. tavernieraefolia متعلق به بخش Afghanica را شامل می­شود. اين گروه با گروه سوم حاصل از مطالعه ريخت­شناسي منطبق است.

2. گروه دوم شامل گونه‏هايي است که بواسطه دارا بودن دانه گرده با ميانگين طول محور قطبي 75/37-3/35 ميکرون و ميانگين طول محور استوايي 8/19-75/15 ميکرون از سايرين جدا مي‏شود (جدول 3). اين گروه شامل جمعيت­هاي مختلف گونه­های چندساله O. melanotrica، O. oxyptera (19255)، O. atropatana (19257)، O. scorbiculata (19273)، O. gaubae (21)، O. heterophylla (6024)، O. psoralifolia (902) و O. buhseana (83) و دو جمعیت از گونه یک­سالهO. heliocarpa از بخش Heliobrychis و سه جمعیت از گونه­های يک­ساله O. micrantha و O. pulchella (16776) از بخش Lophobrychis مي­باشد. گروه دوم در مطالعه ريخت­شناسي گرده با گروه 2 حاصل از مطالعات ريخت­شناسي منطبق مي­باشد. تنها استثناء در نتايج حاصل از مطالعه دانه گرده، قرارگرفتن 3 جمعیت O. micrantha (15106)، O. micrantha (15302) ،O. micrantha (19281) و تنها جمعیت O. pulchella (16776) از گروه دوم ريخت­شناسي در اين گروه مي­باشد كه دليل آن طول دانه گرده در اين 4 گونه مي­باشد (92/36- 3/35) كه در محدوده طول دانه گرده (75/37- 3/35) اين گروه قرار مي­گيرد.



3. گروه سوم دربرگيرنده گونه‏هايي است که داراي دانه­هاي گرده با طول محور قطبي بيش از 38 ميکرون هستند. در اين گروه ميانگين طول محور قطبي دانه گرده 5/40-38 ميکرون و ميانگين طول محور استوايي 7/23-17 مي­باشد (جدول 3). جمعيت­هاي مختلف گونه­هاي یک­ساله O. crista-galli (6144)، caput-galli . O،O. aequidentata و 3 جمعیت از گونه O. micrantha و جمعیت O. pulchella (15097) از بخش Lophobrychis در اين گروه قرار مي­گيرند. گروه سوم حاصل از مطالعات ريخت­شناسي دانه گرده به جز 3 جمعیت از گونه O. micrantha و جمعیت O. pulchella (16776) كه در بالا به آن اشاره شد و در گروه دوم قرار می­گیرند، با گروه اول حاصل از مطالعات ريخت­شناسي منطبق مي­باشد. تصاویر مربوط به دانه گرده گونه­های مورد مطالعه در شکل4 ارائه شده است.



شکل 4- ميکروگراف دانه­هايگرده در 3 بخش از جنس Onobrychis. O. aucheri (19274) (1، 2) O. aucheri (19253) ،O. aucheri (19264) (3، 4)O. aucheri (366) ، O. aucheri (681) (5، 6)O. aucheri (18126) ، 7)O. aqudentata (9752) ،O. atropatana (19257) (8، 9) O. buhseana (83)، 10)O. crista-galli (6144) ،O. crista-galli (33282) (11،O. crista-galli (12743) (12،O. crista-galli (13674) (13،O. crista-galli (5264) (14 ،O. caput-galli (5036) (15 (مقياس = 6 ميكرومتر).



ادامه شکل 4- ميکروگراف دانه‏­هاي ‏گرده در 3 بخش از جنس Onobrychis. O. caput-galli (13675) (16، 17) O. oxyptera (19255) ، O. gaubae (21) (18، 19)O. heliocarpa (208) ، O. heliocarpa (221) (20، 21)O. heterophylla (6024) ، 22)O. iranensis (13686) ،O. iranensis (19983) (23، 24) O. iranensis (17165) ، 25)O. iranensis (28309) ،O. iranensis (18396) (26،O. iranensis (10259) (27، O. scorbiculata (19273) (28،O. melanitricha (19208) (29، O. melanitricha (19268) (30(مقياس = 6 ميكرومتر).


ادامه شکل 4- ميکروگراف دانه‏­هاي ‏گرده در 3 بخش از جنس Onobrychis. O. micrantha (19281) (31 ، 32) O. micrantha (14766) ، O. micrantha (15217) (33، 34)O. micrantha (15106) ، O. micrantha (15314) (35، 36)O. micrantha (15302) ، 37)O. pulchella (16776) ،O. pulchella (15097) (38، 39) O. psoraleifolia (902) ، 40) O. tavernieraefolia (19261) (مقياس = 6 ميكرومتر).

بخش Heliobrychis دربرگيرنده گونه­های یک­ساله و چندساله می­باشد. بر اساس نتایج حاصل از مطالعه ریخت­شناسی، جمعیت­های مطالعه شده از گونه یک­ساله O. aucheri از این بخش با دارا بودن ساقه کوتاه و جام گل کوچک در کنار گونه­های یک­ساله از بخش Afghanica قرار می­گیرند. همین نتایج در مطالعه ریخت­شناسی دانه گرده نیز حاصل شده است. به نحوي که جمعیت­های مطالعه شده از گونه O. aucheri بواسطه دارا بودن دانه­هاي گرده با طول محور قطبی کم از سایر گونه­های بخش Heliobrychis جدا شده و با گونه­های متعلق به بخش Afghanica در یک گروه قرار می­گیرند. نتایج حاصل از مطالعه دانه گرده نشان داد که علیرغم تشابه ریخت­شناسی جمعیت­های مورد مطالعه از گونه O. micrantha، تنوع زيادي از نظر ویژگی­های کمی دانه گرده در این گونه وجود دارد. بطوری­که 3 جمعیت از این گونه در گروه دوم و 3 جمعیت دیگر در گروه سوم ریخت­شناسی دانه گرده قرار می­گیرند. نتايج حاصل از اين مطالعه نشان داده­است كه دانه­هاي گرده در اين بخش سه ­شياري و واجد تزئينات مشبک هستند . اندازه محورهاي قطبي و استوايي دانه­هاي گرده ارزشمندترين ويژگي­هاي كمي جهت تفكيك گونه­هاي اين بخش مي­باشند (كرميان و همكاران، 1388). بر اساس یافته های این مطالعه ريخت­شناسي کمی دانه گرده گونه­های یک­ساله به استثناي جمعیت­های مطالعه شده از گونه O. aucheri ، O. micrantha و O. pulchella به خوبی از گونه­های چندساله تفکیک می­گردند. در حالیکه تحقیق اخیر بز روی اسپرس های بلغارستان نشان داد ارزش این داده ها در جدایی گونه­های یک­ساله از چندساله کم است (Pavlova & Manova, 2000).
تشكر و قدرداني

از همكاري جناب آقای مهندس جوهرچی مديرمحترم هرباريوم پژوهشكده علوم گياهي دانشگاه فردوسي مشهد و ساير همكارانشان در اين مركز، صميمانه تقدير و تشكر مي نماييم.


منابع

كرميان، ر.، مرادي بهجو، ع. و رنجبر، م. (1388) مطالعه ريخت­شناسي گرده در جنس(Onobrychis Miller sect. (Heliobrychis در ايران. مجله تاكسونومي و بيوسيستماتيك. جلد 1، شماره 1، صفحه 63-72 :(1)1.

Amirabadi-zadeh, H., Abbassi, M. and Ranjbar, M. (2007) A new species of Onobrychis sect. Heliobrychis (tribe Hedysarae) from Iran. Iranian Journal of Botany 13 (1): 53-56.

Amirabadi-zadeh, H., Ghanavati, F. Abbassi, M. & Ranjbar, M. (2009) A new species of Onobrychis sect. Afghanica (Fabaceae) from Iran. Iranian Journal of Botany 15 (1): 45-50. Tehran.

Choi, B. and Ohashi, H. (1996) Pollen morphology and taxonomy of Hedysarum and its related genera of tribe Hedysareae (Leguminosae-Paoilionoideae). Journal of Japanese Botany 71: 191-213.

Erdtman, G. (1960) The acetolysis method. Svensk. Bot. Tidskr. 54: 561-564.

Kovach, W. L. (1985-2004) MVSP- A multivariate statistical package for windows (version 3.1). Pentraeth Wales, UK: Kovach Computing Services.

Karamian, R., Moradi Behjou, Ranjbar, M. (2012) Anatomical findings of Onobrychis sect. Heliobrychis (Fabaceae) in Iran and their taxonomic implications. Turkish journal of Botany 36: 27-37.

Lock, J. M. and Simpson, K. (1991) Legume of west Asia, a checklist. Royal Botanic Gardens, Kew.

Moore, P. D., Webb, J. E. and Collinson, M. E. (1991) Pollen analysis. Blackwell Scientific Publications, Oxford.

Pavlova, D. K. and Manova, V. L. (2000) Pollen morphology of the genera Onobrychis and Hedysarum (Hedysareae, Fabaceae) in Bulgaria. Annales Botanici Fennici 37: 207-217.

Ranjbar, M. (2009a) Onobrychis oshnaviyehensis sp. nov. (sect. Hymenobrychis, Fabaceae) from Iran. Nordic Journal of Botany 27: 1-5.

Ranjbar, M., Amirabadizadeh, H., Karamian, R. and Ghahremani, M. A. (2004) Notes on Onobrychis sect. Heliobrychis (Fabaceae) in Iran. Willdenowia 34: 187-190.

Ranjbar, M., Hajmoradi, F. and Karamian, R. (2010a) Mitotic study of some species of Onobrychis sect. Hymenobrychis DC. in Iran. Iranian Journal of Plant Biology 1: 47-54.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Afsari, S. (2010b) Meiotic chromosome number and behaviour of Onobrychis avajensis (Fabaceae): a new species from western Iran. Plant Ecology and Evolution 143(2): 170-175.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Hadadi, A. (2009a) Biosystematic study of Onobrychis vicifolia Scop. and Onobrychis altissima Grossh. (Fabaceae) in Iran. Iranian Journal of Botany 15(1): 85-95.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Hadadi, A. (2010c) Cytosystematics of three Onobrychis species (Fabaceae) in Iran. Caryologia 63: 237-249.

Ranjbar, M., Karamian, R., Hadadi, A. and Joharchi, M. R. (2012) Taxonpmic notes on Onobrychis sect. Onobrychis subsect. Macropterae (Fabaceae) from Iran. Phytotaxa 5: 1-10.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Hadadi, A. (2010c) Cytosystematics of three Onobrychis species (Fabaceae) in Iran. Caryologia 63: 237-249.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Hajmoradi, F. (2009b) Taxonomic notes on Onobrychis sect. Hymenobrychis (Fabaceae, Hedysareae) in Iran. Novon 19: 215-218.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Hajmoradi, F. (2010d) Chromosome number and meiotic behavior of two populations of Onobrychis chorassanica Bunge sect. Hymenobrychis in Iran. Journal of Cell and Molecular Research 2: 49-55.

Ranjbar, M., Karamian, R., Tolui, Z. and Amirabadizadeh, H. (2007) Onobrychis assadii (Fabaceae), a new species from Iran. Annales Botanici Fennici 44: 481-484.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Vitek, E. (2010e) Onobrychis bakuensis (Fabaceae), a new species from Azerbaijan. Annales Botanici Fennici 47: 233-236.

Ranjbar, M., Karamian, R. and Vitek, E. (2010f) Notes on Onobrychis sect. Hymenobrychis (Fabaceae) in Tajikistan, with the description of a new species. Nordic Journal of Botany 28: 1-4.

Rechinger, K. H. (1984) Onobrychis. pp. 389-459. In: Flora Iranica vol. 157 (ed. Rechinger, K. H.). Graz: Akademische Druck-u.-Verlagsanstalt.

Širjaev, G. I. (1926) Onobrychis generis revisio critica. Publication de la Faculte des Science de ľUniversite Masaryk Brno 76: 1-165.



Morphological and palynological studies of three sections of the genus Onobrychis Miller in Iran

Abstract

In this investigation plant morphology and palynology of 40 populations belonging to 17 species of 3 sections of the genus Onobrychis, namely Heliobrychis, Afghanichae and Lophobrychis, were investigated. In morphological study, 59 quantitative and qualitative characters comprising vegetative and reproductive structures were investigated and 3 groups were distinguished. Despite the comparatively homogenous morphological features including, 3-colpate, reticulate ornamentation, a considerable variation was observed in the quantitative morphological characters of the pollen grains. However among the studied pollen morphological characters, equatorial and polar diameters are more significant than the others and based on these data, the members of the studied sections can be divided into 3 groups. This confirms the results obtained from morphological survey


Key words: Afghanichae, Heliobrychis, Lophobrychis, morphology, pollen grain, Onobrychis

1   2   3


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка