Язда на ровары самы бяспечны спосаб перамяшчэння ў прасторы




Дата канвертавання15.05.2016
Памер44.13 Kb.
Язда на ровары - самы бяспечны спосаб перамяшчэння ў прасторы

У многіх краінах Еўропы ровар — адзін з асноўных сродкаў перамяшчэння па гарадскіх вуліцах. Напрыклад, у Галандыі. Студэнты, школьнікі, офісныя работнікі і нават паспяховыя бізнесмены перасаджваюцца на ровары, каб не стаяць у пробках.

У той жа час у Беларусі назіраецца цалкам супрацьлеглая сітуацыя: па колькасці аўтамабіляў на тысячу жыхароў Беларусь абагнала такія развітыя краіны Еўропы, як Вугоршчына, Польшча, Славакія і нават Чэхію, а цяпер набліжаецца да Германіі, нягледзячы на ​​новыя мытныя пошліны.

Давайце разам паспрабуем разабрацца, чаму ўсё так адбываецца. Па-мойму галоўным чыннікам з'яўляецца недасканаласць той часткі правілаў дарожнага руху, дзе гаворка ідзе пра веласіпедыстаў.

У Правілах выразна адзначана, што «рух на ровары павінен ажыццяўляцца па веласіпеднай дарожцы, а пры яе адсутнасці па абочыне, тратуары або пешаходнай дарожцы, не ствараючы перашкоды для бяспечнага руху пешаходаў». А, паколькі ў большасці населеных пунктах Берасцейскай вобласці, веласіпедныя дарожкі можна сустрэць, не часцей чым сонечнае зацьменне, многія раварысты рэгулярна ездзяць па тратуарах.

Цікава, ці задумваліся тыя, хто склаў гэтыя Правілы, аб тым, што значная частка пешаходаў ходзіць па тратуарах не з мэтай людзей паглядзець і сябе паказаць, а па канкрэтнай, і часта неадкладнай, справе? Калі яны спяшаюцца кудысьці, ім менш за ўсё хочацца саступаць дарогу веласіпедыстам, якія ўяўляюць сябе, калі не каралямі дарогі, так каралямі тратуараў.

Тым не менш, знайсці паразуменне і кампраміс паміж гэтымі ўдзельнікамі дарожнага руху атрымоўваецца, але вельмі рэдка. І галоўнай прычынай гэтага з'яўляецца недаацэньванне пешаходамі веласіпедыстаў, як непасрэднай пагрозы. Яны хутчэй за ўсё не ведаюць, што кінэтычная энергія сістэмы ровар + веласіпедыст на хуткасці 35 км / г набліжаецца да 5000 Дж, а гэта ўдвая больш, чым у кулі з АК.

Таксама часцяком да непаразумення прыводзіць тое, што пешаходы думаюць «раварыст мяккі і будзе не балюча» альбо «толькі хай закране ён мяне, і я штурхану яго ў адказ». На справе, як правіла, аказваецца інакш, і дастаецца абодвум: адзін ляціць праз згорнуты руль, другі, як кегеля, адлятае на некалькі метраў, нават знаходзячыся у значна большай вагавай катэгорыі.

Часта пешаходы не ўяўляюць, што веласіпедысты ганяюць з такой хуткасцю, што не заўсёды могуць правільна ацаніць бяспечную дыстанцыю, а часам іх могуць проста не пачуць, размаўляючы па тэлефоне выкарыстоўваючы гарнітуру. А яшчэ некаторыя пешаходы не выконваючы раднасць на тратуары, перашкаджаюць не толькі раварыстам, але і сабе падобным.

Адпусцім пакуль пешаходаў і зноў вернемся да Правілаў, дзе прапісана, што «пры адсутнасці веласіпедных дарожак, абочын, тратуараў і пешаходных дарожак або немагчымасці руху па іх, дапускаецца рух раварыстаў па праезжай частцы дарогі ў адзін шэраг не далей чым на 1 метр ад яе правага краю».

Але ж менавіта не менш за 1 метр ад абочыны або тратуара часцяком у гарадах прыпаркаваны аўтамабілі. І тут іх прыходзіцца аб'язджаць злева, вылазячы на ​​суседнюю паласу і рызыкуючы быць збітым аўтамабілем, які будзе ехаць ззаду.

Яшчэ на кіроўчым крэсле такога прыпаркаванага аўто можа з’явіцца яго гаспадар, які дзьве гадзіны церабіўся па мабіле, а потым раптам у цябе перад носам вырашыў адкрыць дзверы.

Тым больш у нашых рэаліях язда па праезжай частцы бывае больш небяспечнай, чым бітва з лінкорам «Місуры» за штурвалам самалёта-камікадзэ. Адсюль зноў ідуць канфлікты паміж удзельнікамі дарожнага руху, толькі на гэты раз паміж аўтамабілістамі і ўладальнікамі жалезных каней без рухавіка.

На жаль, і многія веласіпедысты маюць недастатковыя веды правілаў дарожнага руху, а гэтак жа слабыя навыкі кіравання транспартам, таму і яны могуць здзяйсняць нечаканыя, нават для сябе, манёўры. Я не разумею манеры язды тых, хто наштосьці выкручваецца пасярод дарогі і махае рукамi, спрабуючы зрабіць сябе актыўным удзельнікам дарожнага руху.

З іншага боку, вадзіцелі аўто і пешаходы, як правіла, не вельмі ўважлівыя да веласіпедыстаў і іх праблем, ну і ў выніку хамства за хамства, а цяпер адны іншых трываць не могуць.

Трэба шукаць кампраміс паміж удзельнікамі руху, які знаходзіцца, па-мойму, у выкананні правілаў дарожнага руху аўтамабілістамі і пешаходамі, і ўвядзенні правоў для веласіпедыстаў - не ўмееш ездзіць па дарозе — у двары альбо парку катайся.

І яшчэ зайдзіце дзеля цікавасці на сайт ДАІ Берасцейскай вобласці і палічыце, колькі гіне, і атрымлівае траўмы людзей на дарогах па віне веласіпедыстаў і колькі - па віне аўтамабілістаў і пешаходаў. Якая шкода наносіцца пры гэтым, і хто ў аварыі прычыняе шкоды больш — веласіпедысты ці іншыя ўдзельнікі дарожнага руху? Усе відавочна. На сённяшні дзень язда на ровары з'яўляецца самым бяспечным спосабам перамяшчэння ў прасторы.

Аднак адсутнасць веладарожак па-ранейшаму становіцца сапраўднай праблемай, як для саміх веласіпедыстаў, так і для кіроўцаў і пешаходаў. А яшчэ часам і дадае галаўнога болю інспектарам ДАІ. Але магчыма і веладарожкі гэтую праблему не вырашаць, бо людзі ў нас будуць па ім хадзіць пешшу і абурацца: «а што гэта вы ездзіце па тратуары, каціце на дарогі!».

Не гледзячы на гэта, па ранейшаму ў Берасцейскай вобласці кіламетраж веладарожак павялічваецца не асабліва хуткімі тэмпамі, ды і калі павялічваецца, то толькі на паперы і ў архівах інтэрнэт сайтаў. А гэта можна патлумачыць толькі тым, што веласіпедысты сёння вельмі небяспечныя для ўлады. Бо веласіпедысты не купляюць бензін, які штомесяц даражэе. Не карыстаюцца паслугамі рамонтных майстэрняў. Не плацяць дарожны збор. Не карыстаюцца платнымі стаянкамі. Не пакутуюць ад атлусцення. Ды яны яшчэ і здаровыя, а здаровыя людзі не патрэбныя для эканомікі. Яны не купляюць лекі. Яны не ходзяць да прыватных лекараў. Такім чынам, яны не павялічваюць унутраны валавы прадукт.

Але я лічу, што зусім хутка веларух ўсё ж такі стане папулярным не толькі ў горадзе над Бугам, але і ва ўсёй рэспубліцы. Жалезныя коні ўсіх масцей і парод рэгулярна пачнуць з'яўляцца ў поле зроку пасля зімовай спячкі з надыходам цяпла на непрасохлым асфальце, а можа, і зусім не будуць сыходзіць у анабіёз. І веласіпедысты стануць неад'емнай часткай транспартнага жыцця нашай краіны.



І калі, хоць адзін чалавек, дачытаўшы да гэтага моманта маё эсэ, задумаеца: «а ці не набыць мне ровар?», 8 цудоўных ліпеньскіх вечароў я выдаткаваў нездарма. А калі ровар ў Вас ужо ёсць, выязджаючы на ​​чарговую пакатушку, мудрым карыстайцеся дэвізам: будзьце гатовыя да любых сюрпрызаў!

Анішчук Алесь, 22 гады, Брэст


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка