Вучэбна-метадычная карта




Дата канвертавання10.05.2016
Памер162.42 Kb.
ВУЧЭБНА-МЕТАДЫЧНАЯ КАРТА


Нумар раздзела, тэмы, заняткаў

Назва раздзела, тэмы, занятка; пералік пытанняў, якія вывучаюцца



Колькасць аўдыторных гадзін

Матэрыяльнае забеспячэнне заняткаў (наглядныя, метадычныя матэрыялы і інш.)

Літаратура


Формы кантролю

ведаў


лекцыі

практычныя

(семінарскій)

заняткі


лабараторныя

заняткі


КСР

1

2

3

4

5

6

7

8

9

1.

Тэорыя і гісторыя кампаратывістыкі.


2













[1], [2], [3]




1.1.

Гісторыя ўзнікнення і развіцця кампаратывістыкі. Славутыя прадстаўнікі школы. Тыпы ўзаемасувязей і ўзаемадзеяння літаратур: кантактна-генетычныя запазычанні і тыпалагічнае падабенства (класіфікацыя па Дзюрышыну).























1.2.

Творчасць Э.Т.А.Гофмана і Я.Баршчэўскага як прадмет кампаратывістыкі.






















2.

Гофман і Баршчэўскі ў кантэксце сусветнай рамантычнай літаратуры.

2













[7], [10], [23], [25], [28], [30],

Элементы гутаркі на лекцыі

2.1.

Уплыў творчасці Гофмана на нямецкамоўную (Жан-Поль, В. Гаўф, Ф. Кафка, Г. Майрынк, Т. Манн, Ф. Фюман, Г. Зегерс, П. Зюскінд) і іншыя літаратуры (А. Бальзак, А. Мюсэ, Ч. Дзікенс, Х.К. Андэрсан, Э. По). Значэнне Гофмана для рускай літаратуры XIX ст. (А. Пагарэльскі, У. Адоеўскі, М. Гогаль, Ф. Дастаеўскі, і інш.).


2



















2.2.

Выдавецкая і літаратурная дзейнасць Яна Баршчэўскага ў Расіі. Верагоднасць знаёмства з творамі Гофмана. Я.Баршчэўскі і традыцыі нямецкага (енскага, гайдэльбергскага, позняга) рамантызму. Рэшткі класіцыстычнай эстэтыкі ў творчасці Баршчэўскага.























3.

Мастацкая прастора твораў Гофмана і Баршчэўскага.

2













[9], [17]

Элементы гутаркі на лекцыі

3.1.

Паняцце хранатопу ў літаратуразнаўстве: рэальная, перцэптуальная і канцэптуальная часапрастора.






















3.2

Рамантычная шматузроўневасць мастацкай прасторы (двухсвецце Гофмана і “трохсвецце” Баршчэўскага), культурныя і індывідуальныя перадумовы такога прасторавага падзелу. Прынцыпы ўзаемадзеяння узроўняў. Пераважна урбаністычная прастора твораў Гофмана і вясковая – Барашчэўскага.























4.

Канцэпцыя прыроды ў творах Гофмана і Баршчэўскага.

2













[10], [20]

Элементы гутаркі на лекцыі

4.1.

Прырода як крыніца натхнення, ідэальны ўзор мастацкай творчасці, паказчык духоўнасці чалавека і інш. Адухаўленне прыроды: падабенства прынцыпу і адрозненне мастацкага ўвасаблення.






















5.

Мастацкі час твораў Гофмана і Баршчэўскага.

2













[9], [17]

Элементы гутаркі на лекцыі

5.1

Проціпастаўленне паняццяў “часовае – вечнае”, прывязанасць падзей да сакральных часавых моматнаў, актуалізацыя сучаснасці і яе крытычная панарама абодвума пісьменнікамі.






















5.2

Містычны прачас еднасці ўсяго жывога ў творах Гофмана і ідэалізацыя мінуўшчыны ў творчасці Баршчэўскага; уплыў хрысціянства на часавыя ўяўленні Баршчэўскага.























6.

Канцэпцыя ночы.

2










“Баркарола” з оперы Жака Афенбаха “Казкі Гофмана”

[3], [6], [10], [15]

Элементы гутаркі на лекцыі

6.1

Рамантычны прыярытэт ночы перад днём. Ноч як час абвастрэння інтуіцыі, раскрыцця творчага патэнцыялу, самапаглыблення і адзіноты. Ноч як час нечысці. Функцыі сакральных начэй (Ражджаство, Новы год, поўнач асенняга і вясенняга раўнадзенства).






















6.2

Асэнсаванне пісьменнікамі феномена сну і снабачанняў.






















7.

Структурна-зместавыя асаблівасці зборнікаў “Серапіёнавы браты” Гофмана і “Шляхціц Завальня” Баршчэўскага.

2













[23]

Элементы гутаркі на лекцыі

7.1.

Прыём абрамлення. Асаблівая сэнсавая насычанасць рамачных апавяданняў. Жанравая разнастайнасць устаўных твораў.






















7.2.

Размеркаванне аўтабіяграфічных рыс паміж некалькімі героямі-апавядальнікамі і героямі-слухачамі. Падабенства характараў герояў-адзінотнікаў.






















8.

Прынцыпы нарацыі ў творах Гофмана і Баршчэўскага.

2













[4], [5], [6], [8], [16], [19]

Элементы гутаркі на лекцыі

8.1.

Прыём полінаратыўнасці і аўтарскае “я”: непасрэдная прысутнасць аўтара, героі-“сведкі” падзей, героі-пратаганісты, героі-alter ego (Крайслер; Завальня, Янка).






















8.2.

Канцэпцыя творчай асобы ў Гофмана і працаўніка-селяніна ў Баршчэўскага.























9.

Магістральныя матывы і вобразы.

2













[4], [5], [6], [8], [13],

Элементы гутаркі на лекцыі

9.1.

“Скразныя” вобразы (Крайслер; Плачка, Сын Буры, Пакутны Дух) і лейтматывы (матывы блукання і пошуку, матыў дысгармоніі сучаснага жыцця, “аптычны” матыў). “Гаворачыя” імёны герояў-носьбітаў галоўных ідэй.























10.

Вобразы Радзімы і чужыны.

2










[10], [12]

Элементы гутаркі на лекцыі

10.1.

Разуменне Радзімы як культурнай і этнічнай супольнасці ў творах Баршчэўскага і містычнае ўяўленне Гофмана пра “радзіму духу”. Матыў вяртання да Радзімы.






















10.2.

Пафас сакральнага (патрыятычна-хрысціянская ідэя ў творчасці Баршчэўскага і канцэпцыя мастацтва ў творчасці Гофмана).























11.

Канцэпцыя сям’і.

2













[6], [8] [14]

Элементы гутаркі на лекцыі

11.1.

Скептычнае стаўленне да шлюбу ў Гофмана і пашанлівае – у Баршчэўскага. Пераважны паказ няпоўных ці няшчасных сямей. Халасцяк як тыповы герой. Спецыфіка дзіцячых вобразаў.






















12.

Міф і фантастыка.

2










Эсэ “Дыялог культур”

[6], [8], [10], [21]

Элементы гутаркі на лекцыі

12.1.

Раннерамантычная тэорыя “новай міфалогіі” і міфатворчасць Гофмана і Баршчэўскага.






















12.2.

Фантастыка як аснова паэтыкі твораў абодвух рамантыкаў. Сродкі стварэння фантастычнага. Вытокі і функцыі фантастычных вобразаў.























13.

Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях” Я. Баршчэўскага як псеўдафальклорны рамантычны зборнік.





2










Гл. пытанні да практ. заняткаў




13.1.

Кампазіцыя зборніка. Функцыі “рамачнага апавядання”. Персанажы “рамачнага дзеяння”.






















13.2.

Вобраз шляхціца Завальні як аснова сюжэтабудовы твора. Ідэйная насычанасць вобраза. Падобнае і адметнае ў вобразах Завальні і Янкі.






















13.3.

Тэматыка ўстаўных гісторый. Духоўнасць як асноўная сфера канфліктаў апавяданняў.






















13.4.

Жанравая разнастайнасць кампанентаў зборніка. Апавяданні прытчавага характару.






















13.5.

Алегарычныя і сімвалічныя вобразы зборніка.






















13.6.

“Шляхціц Завальня” як псеўдафальклорны зборнік. (Прычыны звароту да фальклорнай вобразнасці. Сродкі фальклорнай стылізацыі).






















13.7.

Рысы рамантычнай і класіцыстычнай эстэтыкі і паэтыкі ў зборніку.






















14.

Паэтыка фантастычнага ў творчасці Э. Т. А. Гофмана і Я. Баршчэўскага (на матэрыяле навелы “Пясочны чалавек” і 10-га апавядання “Валасы, які крычаць на галаве”).





2










Гл. пытанні да практ. заняткаў




14.1.

Паняцці “матываваная” і “завуаліраваная” фантастыка. Іх суаднесенасць ў творах.






















14.2.

Асноўныя прынцыпы сюжэтабудовы твораў. Трагізм калізій.






















14.3.

Матыў вар’яцтва ў творах.






















14.4.

Рысы падабенства ў характарах Натанаэля і Амеліі.






















14.5.

Сродкі маркіравання “дэманічных” персанажаў. Інфернальны характар фантастычных вобразаў.






















14.6.

Спалучэнне фантастыкі і рэальнасці, зыбкасць мяжы паміж светамі.
























База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка