Выпускная работа па «Асновах інфармацыйных тэхналогій»




Дата канвертавання28.05.2016
Памер163.78 Kb.


БЕЛаРУСКі дзяржаўны ўНіВЕРСіТэТ

Лапато Ілья Браніслававіч


Прымяненне інфармацыйных тэхналогій у даследаваннях па гісторыі журналістыкі

Выпускная работа па


«Асновах інфармацыйных тэхналогій»

Магістранта

кафедры гісторыі журналістыкі

Спецыяльнасць 10.01.10 – журналістыка

Навуковыя кіраўнікі: кандыдат філалагічных навук Дарашчонак П.Л,

старшы выкладчык Кожыч П.П.



Мінск 2012

Змест


Змест 2

ГЛАВА 1. АГЛЯД ЛІТАРАТУРЫ 5

ГЛАВА 2. МЕТОДЫКА ДАСЛЕДАВАННЯ 6

ГЛАВА 3. АСНОЎНЫЯ ВЫНІКІ 7

ГЛАВА 4. АБМЕРКАВАННЕ ВЫНІКАЎ 12

ЗАКЛЮЧЭННЕ 14

СПІС ЛІТАРАТУРЫ ДА РЭФЕРАТА 15

ДАДАТАК А: ІНТЭРНЭТ-РЭСУРСЫ 16

ДАДАТАК Б: ПРАДМЕТНЫ ЎКАЗАЛЬНІК ДА РЭФЕРАТА 17

. 17


ДАДАТАК Г: ГРАФ НАВУКОВЫХ ІНТАРЭСАЎ 19

ДАДАТАК Д: 21

СПІС ЛІТАРАТУРЫ 22

ДАДАТАК Е 23



УВОДЗІНЫ

Інфармацыйныя тэхналогіі маюць вызначальны уплыў на дынаміку развіцця сучасных грамадстваў. Выбух камунікацый, які адбыўся ў XX ст, аказаў і працягвае аказваць такое ўздзеянне на дынаміку трансфармацый у сацыяльнай сферы, што дазваляе казаць аб фармаванні “інфармацыйнага грамадства”, прагрэс і развіццё якога забяспечаны развіццём інфармацыйных і камунікатыўных тэхналогій. Такім чынам, навука і ІТ з’яўляюцца рухавікамі, каталізатарамі сацыяльных трансфармацый у тым ліку і ў палітычнай сферы: новыя спосабы арганізацыі камунікацыі – мабільная сувязь, камунікацыя ў інтэрнэце (твітэр, фэсбук, лайвджорнал) – задаюць магчымасць нелінейнаму спосабу мабілізацыі і кансалідацыі палітычна-матываванага грамадства, што такім чынам кардынальна ўплывае на сам рэальны працэс сацыяльнай дынамікі.

Чалавецтва няўхільна ўступае ў інфармацыйную эпоху, вага інфармацыйнай эканомікі пастаянна ўзрастае, і яе доля выяўленая ў сумарным працоўным часе, для эканамічна развітых краін ужо сёння складае 40-60%. Галоўнымі прадуктамі вытворчасці інфармацыйнага грамадства, у адпаведнасці з тэарэтыкамі Д. Бэлам, Э. Тофлерам, Ё.Масудам, М. Маклюэнам, становяцца інфармацыя і веды.

Пытанне заключаецца ў тым, наколькі гэтыя сцверджанні з’яўляюцца актуальнымі для ўсіх відаў чалавечых супольнасцяў – ці існуе інфармацыйнае грамадства глабальна, на усёй планеце, ці як у выпадку з канцэптам “постіндустрыяльнага грамадства” гэтая тэза тычыцца толькі найбольш развітых капіталістычных эканомік. Ці абазначае наяўнасць ПК у кожным доме пэўны узровень палітычнай арганізацыі грамадства, ці ёсць узаемасувязь паміж ступенню пашыранасці разнастайных ІТ і спосабам побыту канкрэтнай чалавечай супольнасці. То бок, ці з’яўляюцца ІТ сапраўдным “базісам” у развіцці і арганізацыі не толькі грамадства, але і побыту індывідуальнай экзістэнцыі?

Высокая актуальнасць дадзенай праблематыкі забяспечана глыбінёй разгляданых у працы пытанняў аб узаемінах і спосабах арганізацыі чалавечага побыту і сутнасці ІТ у экзістэнцыяльным вымярэнні. Такім чынам, задачы рэферату: прааналізаваць феномен інфармацыйнай цывілізацыі – як супольнасці, на фармаванне структуры якой маюць вырашальнае значэнне камунікатыўныя ІТ, вызначыць тэндэнцыі развіцця ІТ грамадства.

ГЛАВА 1. АГЛЯД ЛІТАРАТУРЫ


У працы Э. Тофлера “Трэцяя хваля” вылучаюцца стадыі развіцця чалавецтва. Хваля ў Тофлера – гэта рывок у навуцы і тэхніцы, які прыводзіць да глыбінным зрухаў у жыцці грамадства. Такім рыўком для першай хвалі стала ўкараненне сельскай гаспадаркі, для другой хвалі – прамысловы пераварот. Хваля «пракатваецца» паступова, адначасова на планеце існуюць усе тры стадыі. Перыяды паміж хвалямі паступова скарачаюцца: тысячагоддзя для першай хвалі, 300 гадоў для другой. Трэцяя хваля, звязаная з рэвалюцыяй у электроннай сферы па ацэнцы Тофлера, цалкам зменіць другую да 2025 г.

Праца Д. Бэла “Будучае постіндустрыяльнае грамадства” з’яўляецца ключавой у фармаванні канцэпцыі постіндустрыяльнага грамадства, дзе ў аснове канцэпцыі ляжыць падзел ўсяго грамадскага развіцця на тры этапы: аграрны (даіндустрыяльны) – вызначальнай з'яўлялася сельскагаспадарчая сфера, галоўныя структуры – царква, войска; індустрыяльнае – вызначальнай сферай з'яўлялася прамысловасць, галоўныя структуры – карпарацыя, фірма; постіндустрыяльнае – вызначальным з'яўляюцца тэарэтычныя веды, галоўная структура – універсітэт, як месца іх вытворчасці і назапашвання.

Праца М. Маклюэна “Галактыка Гутэнберга” прапаноўвае засяродзіць увагу на спосабе атрымання інфармацыі і тых наступствах, да якіх спосаб перадачы і ўспрымання інфармацыі прывёў. Развіццё цывілізацыі адбываецца на трох стадыях: дапісьмовая культура з вуснымі формамі камунікацыі, заснаваная на прынцыпах супольнага ладу жыцця, ўспрымання і разумення навакольнага свету; пісьмовая культура, якая завяршаецца «галактыкай Гутенберга» – вынаходствам друкарскага станка, эпоха індывідуалізму, нацыяналізму і прамысловых рэвалюцый; сучасны этап («электроннае грамадства», «глабальная вёска», што фармуецца з дапамогай электронных сродкаў камунікацыі.

ГЛАВА 2. МЕТОДЫКА ДАСЛЕДАВАННЯ


Дадзенае даследаванне ставіць сабе мэтай выявіць ролю інфармацыйных тэхналогій развіцці сучаснага грамадства.

Дасягненне пастаўленай мэты патрабуе выкарыстання наступных метадаў:

1. Метад гісторыка-філасофскай рэканструкцыі, дзякуючы якому становіцца магчымым аналіз гісторыі ўплыву інфармацыйных тэхналогій на развіццё чалавечага грамадства;

2. Метад крытычнага аналізу, неабходны для адэкватнага даследавання ўзаемадзеяння ІТ з арганізацыяй чалавечай супольнасці;

3. Метад кампаратыўнага аналізу, дзякуючы якому становіцца магчымым параўнаць розныя падыходы да вырашэння праблемы уплыву ІТ на грамадства.

Эмпірычнай базай дадзенага даследавання выступаюць арыгінальныя тэксты вядучых даследчыкаў інфармацыйнага грамадства, а таксама уласны эўрыстычны патэнцыял даследчыка, заснаваны на вопыце індывідуальнага побыту ў грамадстве з шырокім карыстаннем ІТ.


ГЛАВА 3. АСНОЎНЫЯ ВЫНІКІ


Інфармацыйнае грамадства – тэарэтычная канцэпцыя постіндустрыяльнага грамадства; гістарычная фаза магчымага эвалюцыйнага развіцця цывілізацыі, у якой інфармацыя і веды памнажаюцца ў адзіным інфармацыйнай прасторы, арганізаванай з дапамогай і па сродках ІТ. Галоўнымі прадуктамі вытворчасці, а зрэшты і капіталам – сродкам манетызацыі інфармацыйнага грамадства – становяцца інфармацыя і веды, што ў сваю чаргу прадугледжвае “выбух камунікацыі” і камунікатыўных тэхналогій на усіх узроўнях грамадскай арганізацыі.

Адметныя рысы:

– павелічэнне ролі інфармацыі, ведаў і інфармацыйных тэхналогій у жыцці грамадства;

– ўзрастанне колькасці людзей, занятых інфармацыйнымі тэхналогіямі, камунікацыямі і вытворчасцю інфармацыйных прадуктаў і паслуг, рост іх долі ў валавым ўнутраным прадукце;

– нарастальная інфарматызацыя грамадства з выкарыстаннем тэлефаніі, радыё, тэлебачання, сеткі Інтэрнэт, а таксама традыцыйных і электронных СМІ;

– стварэнне глабальнага інфармацыйнай прасторы, якая забяспечвае: (а) эфектыўнае інфармацыйнае ўзаемадзеянне людзей, (б) іх доступ да сусветных інфармацыйных рэсурсаў і (у) задавальненне іх запатрабаванняў у інфармацыйных прадуктах і паслугах;

Улічваючы глыбіню і размах тэхналагічных і сацыяльных наступстваў кампутарызацыі і інфарматызацыі розных сфер грамадскага жыцця і эканамічнай дзейнасці, іх нярэдка называюць кампутарнай або інфармацыйнай рэвалюцыяй. Больш за тое, заходняя грамадска-палітычная думка вылучыла розныя варыянты канцэпцыі «інфармацыйнага грамадства», якая мае сваёй мэтай тлумачэнне найноўшых з'яў, спароджаных новым этапам навукова-тэхнічнага прагрэсу, камп'ютэрнай і інфармацыйнай рэвалюцыяй. Аб значнасці і якая расце папулярнасці гэтай канцэпцыі на Захадзе сведчыць ўсё больш нарастальны струмень публікацый на гэтую тэму. У цяперашні час у заходняй грамадска-палітычнай думкі яна паступова вылучаецца на тое месца, якое ў 70-х гадах займала тэорыя постіндустрыяльнага грамадства.

Шэраг вядучых даследчыкаў, якія сфармулявалі тэорыю постіндустрыяльнага грамадства, як, напрыклад, Д. Бэл, у цяперашні час выступаць ў якасці прыхільнікаў канцэпцыі інфармацыйнага грамадства (праца Ё. Масуды “постіндустрыяльнае грамадства – інфармацыйнае грамадства”). Для самога Бэла канцэпцыя інфармацыйнага грамадства стала своеасаблівым новым этапам развіцця тэорыі постіндустрыяльнага грамадства. Як канстатаваў Бэл, рэвалюцыя ў арганізацыі і апрацоўцы інфармацыі і веды, у якой цэнтральную ролю гуляе кампутар, развіваецца ў кантэксце таго, што я назваў постіндустрыяльным грамадствам.

Як лічыць прафесар У. Марцін, пад інфармацыйным грамадствам разумеецца «развітая постіндустрыяльнае грамадства», якое ўзнікла перш за ўсё на Захадзе. Рэспубліка Беларусь гэтаксама зрэшты распрацавала план развіцця ІТ да 2014 г. На яго думку, не выпадковы той факт, што інфармацыйнае грамадства сцвярджаецца перш за ўсё ў тых краінах – у Японіі, ЗША і Заходняй Еўропе, – у якіх у 60-х – 70-х гадах сфармавалася постіндустрыяльнае грамадства.

У. Марцін распачаў спробу вылучыць і сфармуляваць асноўныя характарыстыкі інфармацыйнага грамадства па наступных крытэрыях:

– Тэхналагічны: ключавой фактар – інфармацыйныя тэхналогіі, якія шырока прымяняюцца ў вытворчасці, установах, сістэме адукацыі і ў побыце;

– Сацыяльны: інфармацыя выступае ў якасці важнага стымулятара змены якасці жыцця, фармуецца і сцвярджаецца «інфармацыйнае свядомасць» пры шырокім доступе да інфармацыі;

– Эканамічны: інфармацыя складае ключавы фактар у эканоміцы ў якасці рэсурсу, паслуг, тавару, крыніцы дабаўленай вартасці і занятасці;

– Палітычны: свабода інфармацыі, вядучая да палітычнага працэсу, які характарызуецца расце удзелам і кансэнсусам паміж рознымі класамі і сацыяльнымі пластамі насельніцтва;

– Культурны: прызнанне культурнай каштоўнасці інфармацыі з дапамогай садзейнічання сцвярджэнні інфармацыйных каштоўнасцяў у інтарэсах развіцця асобнага індывіда і грамадства ў цэлым.

Пры гэтым Марцін асабліва падкрэслівае думку аб тым, што камунікацыя ўяўляе сабой «ключавы элемент інфармацыйнага грамадства». Марцін адзначае, што, кажучы аб інфармацыйным грамадстве, яго варта прымаць не ў літаральным сэнсе, а разглядаць як арыенцір, тэндэнцыю зменаў у сучасным заходнім грамадстве. Паводле яго слоў, у цэлым гэтая мадэль арыентавана на будучыню, але ў развітых капіталістычных краінах ужо цяпер можна назваць цэлы шэраг выкліканых інфармацыйнымі тэхналогіямі змен, якія пацвярджаюць канцэпцыю інфармацыйнага грамадства.

Сярод гэтых змяненняў Марцін пералічвае наступныя:

– структурныя змены ў эканоміцы, асабліва ў сферы размеркавання рабочай сілы; узрастанне разумення важнасці інфармацыі і інфармацыйных тэхналогій;

– расце ўсведамленне неабходнасці кампутарнай пісьменнасці;

– шырокае распаўсюджванне кампутараў і інфармацыйнай тэхналогіі;

– развіццё камп'ютэрызацыі і інфарматызацыі грамадства і адукацыі;

– падтрымка ўрадам развіцця кампутарнай мікраэлектроннай тэхналогіі і тэлекамунікацый.

– шырокае распаўсюджванне – кампутарных вірусаў і шкоднасных праграм па ўсім свеце.

У святле гэтых зменаў, як лічыць Марцін, інфармацыйнае грамадства можна вызначыць як грамадства, у якім якасць жыцця гэтак жа як перспектывы сацыяльных зменаў і эканамічнага развіцця ў нарастальнай ступені залежаць ад інфармацыі і яе эксплуатацыі. У такім грамадстве стандарты жыцця, формы працы і адпачынку , сістэма адукацыі і рынак знаходзяцца пад значным уплывам дасягненняў у сферы інфармацыі і веды.

У разгорнутым і дэталізаваным выглядзе канцэпцыю інфармацыйнага грамадства (з улікам таго, што ў яе амаль у поўным аб'ёме ўключаецца распрацаваная ім у канцы 60-х – пачатку 70-х гадоў тэорыя постіндустрыяльнага грамадства) прапануе Д. Бэл. Як сцвярджае Бэл, «у надыходзячым стагоддзі вырашальнае значэнне для эканамічнай і сацыяльнай жыцця, для спосабаў вытворчасці веды, а таксама для характару працоўнай дзейнасці чалавека набывае станаўленне новага ўкладу, якія грунтуюцца на тэлекамунікацыях. Рэвалюцыя ў арганізацыі і апрацоўцы інфармацыі і ведаў, у якой цэнтральную ролю гуляе кампутар, разгортваецца адначасова са станаўленнем постіндустрыяльнага грамадства». Прычым, як лічыць Бэл, для разумення гэтай рэвалюцыі асабліва важныя тры аспекты постіндустрыяльнага грамадства. Маецца на ўвазе пераход ад індустрыяльнага грамадства да грамадства паслуг, вызначальнае значэнне кадыфікаванага навуковага веды для рэалізацыі тэхналагічных новаўвядзенняў і ператварэнне новай «інтэлектуальнай тэхналогіі» ў ключавы інструмент сістэмнага аналізу і тэорыі прыняцця рашэння.

Якасна новым момантам стала магчымасць кіравання вялікімі комплексамі арганізацый і вытворчасцю сістэм, якія патрабуюць каардынацыі дзейнасці сотняў тысяч і нават мільёнаў людзей. Ішло і працягвае ісці бурнае развіццё новых навуковых напрамкаў, такіх як інфармацыйная тэорыя, інфарматыка, кібернетыка, тэорыя прыняцця рашэнняў, тэорыя гульняў і г. д., гэта значыць напрамкаў, звязаных менавіта з праблемамі арганізацыйных мностваў.

Адным з вельмі непрыемных аспектаў інфарматызацыі грамадства з'яўляецца страта інфармацыйным грамадствам устойлівасці. З-за павелічэння ролі інфармацыі малыя групы могуць аказваць істотны ўплыў на ўсіх людзей. У грамадстве, дзе адсутнічае магчымасць кантролю за камунікацыяй і камунікатыўнымі тэхналогіямі, а таксама няма адзінай ідэалагічнай крыніцы (як гэта было – у ХХ ст, “стагоддзі тэлевізара”) існуе рэальны плюралізм, які можа прывесці да страты устойлівасці і цэласнасці грамадства. Калі грамадства, “глабальная вёска” (М. Маклюэн), заснаваная на шырокім карыстанні нелінейных, нецэнтрыраваных у адной універсальнай крыніцы спосабах камунікацыі, то сама цэласнасць разбіваецца на сукупнасці разнастайных камунікатыўных супольнасцяў, згрунтаваных вакол пэўных лакальных камунікатыўных крыніц, кожная з якіх аднак, мае ўласныя адметнасці. Такая структура сацыядынамікі прадугледжвае вялікую варыябельнасць і адсутнасць адзінага кораню, “стрыжню”; карыстаючыся метафарай класікаў постмадэрмісцай філасофіі – Ж. Дэлёза і Ф. Гватары, такі падыход да арганізацыі сацыядынамікі можна акрэсліць як рызамычным – калі цэласнасць утвараецца за кошт адсутнасці цэласнасці: нелінейныя хаатычныя камунікатыўныя супольнасці, запачаткаваныя на выкарыстанні ІТ.

ГЛАВА 4. АБМЕРКАВАННЕ ВЫНІКАЎ


Праблема такога падыходу да аналізу сацыядынамікі заключаецца ў нявызначанасці ступені залежнасці грамадскай будовы ад ІТ, а таксама пэўнай парадаксальнасці гэтых сацыяльных трансфармацый. Напрыклад, дзякуючы выбуху камунікатыўных тэхналогій надарыўся працэс глабалізацыі, які аднак прынёс не толькі уніфікацыю сацыяльных працэсаў на планеце, ператварэнне свет у “глабальную вёску”, “пляскаты свет” (Т. Фрыдман), але і развіццё спецыфікацыі, разнастайнасці, плюральнасці сацыяльных працэсаў. Гэтыя адваротнанакіраваныя працэсы – уніфікацыі і спецыфікацыі, аднапаляранасці і поліпалярнасці – назіраюцца ўва усіх сацыяльных з’явах, заснаваных на ІТ.

Ёсць сэнс весці гаворку пра даданыя і адмоўныя рысы інфармацыйнага грамадства у форме табліцы, прапанаванай амерыканскай даследчыцай А. Хесінг.




Даданыя рысы

Адмоўныя рысы

Культура і грамадства

Свабоднае развіццё індывіда

Сацыялізацыя інфармацыі



Камунікатыўныя грамадства

Пераадоленне крызісу цывілізацыі

Асвета


"Аўтаматызацыя" чалавека

Дэгуманізацыі жыцця

Тэхнакратычнае мысленне

Зніжэнне культурнага ўзроўню

Лавіна інфармацыі

Элітарныя веды



Палітыка

Пашырэнне свабод

Дэцэнтралізацыя

Пашыраны ўдзел у грамадскім жыцці

Выраўноўванне іерархіі ўлады



Зніжэнне свабод

Цэнтралізацыя

Пашырэнне дзяржаўнай бюракратыі

Дзяржава-“назіральнік”



Гаспадарка і праца

Павышэнне прадукцыйнасці

Рацыяналізацыя

Павышэнне кампетэнтнасці

Павелічэнне багацця

Пераадоленне крызісу

Эканомія рэсурсаў

Ахова навакольнага асяроддзя

Дэцэнтралізацыя прамысловасці Новая прадукцыя

Паляпшэнне якасці

Дыверсіфікацыя прадукцыі

Новыя прафесіі і кваліфікацыі


Усе нарастаючая складанасць жыцця

Абвастрэнне прамысловага крызісу

Канцэнтрацыя

схільнасць да крызісаў

Стандартызацыя

Масавая беспрацоўе

Новыя патрабаванні да мабільнасці працоўных

Дэгуманізацыя працы

Стрэсы

Дэкваліфікацыя



Знікненне шматлікіх прафесій

Міжнародныя адносіны

Нацыянальная незалежнасць

З'яўляецца шанец на развіццё ў краін "трэцяга свету"

Паляпшэнне абараназдольнасці краіны


Узмацненне ўзаемазалежнасці

Тэхналагічная залежнасць

Абвастрэнне адносін Поўдня –Захаду

Уразлівасць

Узмацненне небяспекі новай вайны з-за абнаўлення ваенных сістэм

Такім чынам, інфармацыйнае грамадства з’яўляецца дастаткова амбівалентнай структурай, спецыфіку і дынаміку развіцця якога, хоць у многім і забяспечваюць ІТ, аднак тым не менш, не камунікатыўныя тэхналогіі вызначаюць і спецыфіку і спосаб развіцця грамадства, а менавіта камуніканты. Напрыклад, пашырэнне камунікатыўных тэхналогій спрыяе развіццю плюралізму ў грамадстве, аднак далёка не кожнае грамадства, якое выкарыстоўвае сацыяльныя сеткі кшталту фэйсбуку з’яўляецца незалежнай дэмакратычнай супольнасцю: разнастайнасць спрыяе, але не вызначае цалкам дынаміку развіцця.


ЗАКЛЮЧЭННЕ


У дадзенай працы былі ажыццёўлены канцэптуальныя спробы асэнсавання феномену інфармацыйнага грамадства, у кантэксце ўзаемасувязі з ІТ. Феномен інфарматызацыі грамадства носіць аб’ектыўны характар, усе сферы грамадскай актыўнасці так або інакш сутыкнуліся з гэтым феноменам, разам з тым распачалася трансфармацыя грамадскай сферы пад уплывам “камунікатыўнага выбуху”. Сутнасць поспеху праекту інфарматызацыі заключаецца менавіта ў камунікатыўнай прыродзе самога чалавека: ІТ перадусім тычацца сферы камунікацыі, пашырэнне сферы якой і з’яўляецца найвялікшым вынікам інфарматызацыі. Камунікатыўная прырода чалавек з дапамогай сучасных сродкаў перадачы інфармацыі выйшла на якасна новы ўзровень.

Тым не менш, узаемасувязь паміж ступенню інфарматызаванасці грамадства і палітычнай, эканамічнай і сацыяльнай сістэмамі з’яўляюцца амбівалентнымі (рознаскіраваныя сацыяльныя працэсы могуць быць выкліканы аднолькавымі сродкамі камунікацыі), што яшчэ раз падкрэслівае ІТ перадусім у якасці сродку, тэхналагічнага базісу сучаснай цывілізацыі, які аднак не абазначае універсальную скіраванасці грамадскай дынамікі да той ці іншай універсальнай сістэмы грамадскага побыту: сучасныя ІТ спрыяюць развіццю плюралізму, разнастайнасці, аднак гэта не значыць што гэтыя культураформы і ствараюцца імі; сацыяльныя трансфармацыі, арганізаваныя з дапамогай сацыяльных сетак у Інтэрнэце (падзеі “арабскай вясны”) не абазначаюць не абазначаюць паўстання саміх сацыяльных трансфармацый у нетрах ІТ.

Такім чынам ІТ ў структуры сучаснай сацыядынамікі можна вызначыць у якасці тэхналагічнага базісу камунікацыі, якая у сваю чаргу і з’яўляецца сапраўднай першапрычынай развіцця тэхналогій.

СПІС ЛІТАРАТУРЫ ДА РЭФЕРАТА


  1. Köchler, H. Philosophical foundations of civilizational dialogue / H. Köchler // I.P.O. RESEARCH PAPERS. – 1997 – Mode of access: http://hanskoechler.com/civ-dial.htm. – Date of access: 14.05.2011

  2. Белл Д. Понимание медиа: внешние расширения человека / Д. Белл; Пер. с англ. А. Г. Бабуза. – Москва: Академия, 1999. – 397 с.

  3. Маклюэн М. Понимание медиа: внешние расширения человека / М. Маклюэн; Пер. с англ. В. Г. Николаева. – Москва: КАНОН-ПРЕСС-Ц, 2003. – 464с.

  4. Тоффлер, Э. Третья волна / Тоффлер Э. [Электронный ресурс]. – Режим доступа: http://www.gumer.info/bibliotek_Buks/Culture/Toffler/_Index.php. – Дата доступа: 19.04.2011

ДАДАТАК А: ІНТЭРНЭТ-РЭСУРСЫ


http://www.indiana.edu/~tisj/

http://ec.europa.eu/information_society/index_en.htm

http://books.google.com/books?hl=ru

ДАДАТАК Б: ПРАДМЕТНЫ ЎКАЗАЛЬНІК ДА РЭФЕРАТА


глабальная вёска 5, 11, 12

інфарматызацыя 7, 9, 10, 14

інфармацыйнае грамадства 3, 8, 9, 10, 13

Інфармацыйныя тэхналогіі 3

ІТ 3, 4, 6, 7, 8, 11, 12, 13, 14

постіндустрыяльнае грамадства 5, 8

сацыядынаміка 3, 11, 12, 14, 17


.


ДАДАТАК В:

Дзейны сайт http://iljasmail.narod2.ru





ДАДАТАК Г: ГРАФ НАВУКОВЫХ ІНТАРЭСАЎ


магистранта Лопато И.Б Факультет журналистики

Специальность журналистика



Смежные специальности

10.01.01 – Белорусская литература

    1. Закономерности и тенденции историко-литературного процесса разных периодов.

    2. Проблема традиций и новаторства в белорусской литературе.

    3. Творческие методы и индивидуальные художественные стили, их функционирование в истории белорусской литературы.





10.01.02 – Русская литература

1. Творчество писателей (генезис, мастерство, индивидуальность).

2. Система образов и поэтика конкретных художественных произведений.

3. Традиции и новаторство в истории русской литературы.





10.01.03 – Литература народов стран зарубежья

1. Специфика жанрового развитияарубежной литературы.

2. Традиционное и новаторское,







Основная специальность


10.01.10 – журналистика

1. Эстетика публицистического и эссеистического творчества.

2.Периоды развития белорусской журналистики и преемственность в ней прогрессивных традиций.

3. Сравнительное исследование белорусской и зарубежной журналистики.

4. Творчество ведущих журналистов (генезис, мастерство, индивидуальность).

5. Социальные, политические, экономические и психологические аспекты журналистики.

6. Закономерности и тенденции развития творческих методов в журналистике.





Сопутствующие специальности

10.01.09 – Фольклористика

1. Мифология. Мифологические представления в фольклорных произведениях.

2. Творческий метод фольклора.

3. Поэтика фольклорных произведений. Специфика художественной образности.

4. Реконструкция архаического фольклора, фольклорные архетипы.






10.02.01 – Белорусский язык

1. Исследование функциональных стилей белорусского языка. Стилистический раздел белорусского языка. Разноуровневые средства стилистической дифференциации белорусского языка. Проблемы развития и функционирования белорусской научной терминологии.











ДАДАТАК Д:

Пытанне 1





Атрыбут сolspan выкарыстоўваецца ў тэгу
для:



для спецыфікавання таго, колькі шэрагаў ахоплівае дадзеная ячэйка

для спецыфікавання таго, колькі слупкоў ахоплівае дадзеная ячэйка

такі атрыбут не выкарыстоўваецца у тэгу


такога атрыбута не існуе




Пытанне 2



З дапамогай якой камбінацыі гарачых клавіш можна змяніць рэгістр літар у Microsoft Word?



Ctrl+Alt+Del

Alt+Shift+Q

Shift+F3

Alt+Shift+X



СПІС ЛІТАРАТУРЫ

1. Лукина М.М., Фомичева И.Д. СМИ в пространстве Интернета. Серия «Интернет-журналистика». Вып.1. - М., 2005.

2. Мень Е. Еще раз об умной толпе // Критическая масса. - 2003

3. Белл Д. Понимание медиа: внешние расширения человека / Д. Белл; Пер. с англ. А. Г. Бабуза. – Москва: Академия, 1999. – 397 с.

4. Маклюэн М. Понимание медиа: внешние расширения человека / М. Маклюэн; Пер. с англ. В. Г. Николаева. – Москва: КАНОН-ПРЕСС-Ц, 2003. – 464с.

5. Тоффлер, Э. Третья волна / Тоффлер Э. [Электронный ресурс]. – Режим доступа: http://www.gumer.info/bibliotek_Buks/Culture/Toffler/_Index.php. – Дата доступа: 19.04.2011

6. Моррис М., Оган С. Интернет как масс-медиа // Журнал коммуникации. - 1996 - № 1.

7. Филатова О.Г. Интернет как масс-медиа // Сборник научных трудов «Актуальные проблемы теории коммуникации». - М., 2004.



ДАДАТАК Е










База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка