Выбраны як Елагім [A1]




старонка3/3
Дата канвертавання14.03.2016
Памер448.03 Kb.
1   2   3
Бог Багоў з Псалма 49:1 трымае адносіны да Бога. Наша Месія быў theos або Бог, які будзе прыходзіць адкрыта і не будзе саблюдаць цішыню (Псалом 49:3) і які будзе з’яўляцца адкрыта для тых, хто не шукаў Яго (Ісаіі 65:1), і слова “богі” з Псалма 49:1 адносяцца да выбраных, пра якіх, як гэта прызнана, Хрыстос гаварыў:
“Вы – богі, і сыны Усявышняга – усе вы” (Іаана 10:34–35, параўнаць з Псалмам 81:6) (ibid.).
Гэта вельмі нават памылкова з боку Цэркваў: маючы дыстанцыю перыядам часу ў дзве тысячы гадоў, паведаміць, што Хрыстос карыстаўся тэкстам, які адносіцца да міравых судоў Іерусаліма, паколькі вучань Палікарпа лічыў, што ён гаварыў аб выбраных у якасці елагімаў. Ірэней лічыў, што тыя, якія верылі Хрысту, з’яўляюцца Сынамі Божымі, сунаследнікамі Хрыста і, такім чынам, елагімамі.
Ірэней лічыць таксама, што Хрыстос быў Сынам “Я есмь Існы” (YHVH) ці, найбольш карэктна, “Я буду тым, кім Я станаўлюся” (параўнайце Oxford Annotated RSV) (з Зыхода 3:14). Такім чынам перамяшчэнне гэтага тытула звяршылася праз спосаб дэлегіравання. Ірэней цытыруе Ісію наступным чынам:
“Я таксама сведка (ён дэкларыруе), гаварыў Гасподзь Бог, і Сын, якога я выбраў, каб вы ведалі, і верылі мне, і асэнсавалі, што Я Есмь” (Ісаіі 43:10) (ibid.).
Санцыно прадстаўляе тэкст:
“Вы мае сведкі, сказаў Гасподзь, І Мой Раб, якога Я выбраў; каб вы змаглі ведаць і верыць мне, і асэнсаваць, Што Я з’яўляюся Ім; да мяне не быў створаны ні адзін Бог (Ел), не будзе таксама пасля мяне”.
Цытата Ірэнея і варыянт Санцыно, які ў большай ці меншай меры падцвярджае Ірэнея, паказваюць, што “Я есмь” адносіцца к Богу, які з’яўляецца Айцом. Спасылка на раба ў поглядах Санцыно, як гэта бачна з Ірэнея, адносіцца к Месіі. Санцыно імкнецца да выраўнівання “Мой Раб” з такімі раннімі сведкамі, як Ізраіль, хаця равінскі аўтарытэт не цытаваны. Зусім адназначна, што даны тэкст лічыцца ў якасці ўказання на тое, што прадіснуючым з’яўляецца толькі выключна Бог, а не Месія. Айцец, Месія выступае адасоблена ад Бога.
Ірэней паказаў, што яго разуменне пытання адносна ідалаў, выцякаючае з Кніг прарокаў Ісаіі 44:9 і Іерэміі 10:11, было такім, што ідалы былі ідаламі дэманаў (Adv. Her., Вк. III, Ch. VI, ANF, p. 419). Гэтыя дэманы былі перамешчаны ад theoi або елагімаў. Ірэней цыціруе:
“Багі, якія ні сатварылі неба і зямлю, дайце ім магчымасць знікнуць з зямлі, якая пад небам. Бо тым фактам, што ён далучыўся да іх знішчэння, ён указвае на тое, што яны зусім ніякія ні багі (елагімы або theoi).”
Такім чынам, ідалы разумеюцца так, што яны не з’яўляюцца простымі ідаламі, а іменна ўвасабленнем тых дэманаў, якіх яны прадстаўляюць (глядзіце таксама Вк. III, Ch. XII^6, ibid., p. 432). Гэта было стандартным разуменнем ва ўсім асяроддзі антычнага свету. Такім чынам, удаленне, заключэнне і пазнейшае разважанне дэманаў выключыла іх з катэгорыі елагімаў. Ссылаючыся на фрагмент Зыхода 7:1, Ірэней указвае, што Майсей сапраўды быў прызначаны елагімам Фараона, аднак прарокі ні ў адносінах Бога ці Госпада не карысталіся арыгінальным тэрмінам. Найбольш часта ён гаварыць пра Майсея як пра Дух, пра вернага свяшчэнніка і раба Божага (Яўрэям 3:5; Чыслы 12:7), што з’яўляецца тым жа, як у тэкстах называецца Месія. Такім чынам, кожны з елагімаў ёсць падуладны раб Елааха, Еліона.
Ірэней (ibid., p. 421), абапіраючыся на Благавестваванне Матфея 22:21, а таксама 6:24, паведамляе, што Хрыстос сваім служэннем для Бога, а не для багацця, засведчыў Цара, як Цара, і Бога, як Бога. Такім чынам, Хрыстос дыстанцыраваў сябе ад прэтэнзій быць Богам (глядзі таксама ibid., p. 422).
З дапамогаю цытавання Паслання к Філіпійцам 2:8 Ірэней паказвае, што ўзаемныя адносіны, якія Хрыстос меў як Бог і Суддзя, ён узяў ад Бога Усіх Рэчаў, паколькі славіўся паслушаннем ажно да смерці (ibid., Ch. XII^8, p. 433).
Ірэней цытуе LXX з Кнігі прарока Ісаіі 9:6, гаворачы, што Месіяй быў Емануел-веставы (або Анёл) Вялікага Схода Айца (ibid., Ch. XVI:3, p. 441). Гэтым самым ён даў зразумець, што Анёл Вялікага Савета Старага Запавета (LXX) быў асэнсаваны ў якасці Хрыста.
Ірэней адмаўляе канцэпцыю, згодна якой пакуты Іісуса павінны быць адасоблены ад Месіі, агаворваючыся, што Хрыстос застаўся заўзятым. Выражаючыся другімі словамі, ён адмаўляе сцверджанне, згодна якому божаскі аспект Хрыста змог бы быць аддзеленым ад чалавецкага Іісуса, які жыве ў міру. Гэта стала вучэннем сект гносцікаў, якія скажалі Святое Благавестваванне Марка і ігнарыравалі другія Благавестваванні. Ірэней знаходзіць таксама тыя аспекты, якія служылі асноваю зблуду сектаў. Эбіаніты карысталіся толькі адным Благавестваваннем Матфея. Такім чынам, яны зрабілі памылковыя вывады наконт пазіцыі Хрыста. Афанасіяне або трынітарыяне ўжывалі тэрмін “эбіаніты” пазней, каб гэтым самым паспрабаваць абмежаваць дактрыны субардынацыянізма і субардынацыяністаў любога пераканання ў рамках ератычных роднасных сувязяў ад эбіанітаў да партый, звязаных з Нікейскімі дыспутамі, якія былі абазначаны як арыяне. Пераглядваючы працы пісьменнікаў ранняй Царквы, якія да Нікеі былі як субардынацыяністы, адкрылася, што такія прэтэнзіі былі памылковымі (параўнайце з працаю Early Theology of the Godhead (Ранняя тэалогія Бога) (№ 127).
Ірэней быў згодны, што існуе толькі выключна адзін Бог або Айцец, названы Богам Айцом. Месія быў яго Сынам. Ён гаворыць, што Марцыён, каб абаснаваць сваё вучэнне, пераварочваў таксама і Благавестваванне. Валенцініяне карысталіся Іаанам, шкодзячы тым самым і другім, і з мэтаю, каб уключыць сябе ў састаў Псеўдаблагавестваванняў. Фактам з’яўляецца тое, што Пісанні павінны быць старанна ўжыты сумесна, а не селектыўным чынам. Ірэней раскрывае напрамак развіцця разумення натуры чатырохкратных Благавестваванняў і іх значэнне ў адносінах херувімаў (ibid., Вк. III, Ch. XI:8, pp. 428–429).
Ірэней адмаўляў канцэпцыю, згодна якой Іісус быў пацярпеўшым і ўзнятым нанова, але тое стварэнне, якое ўзыходзіла на неба, было другім, якое засталося непарушным. Ірэней лічыў, што Хрыстос, якога Бог абяцаў паслаць, ён паслаў у Іісусе, якога распялі на крыжы і потым Бог узнімаў яго (ibid., Ch. XII:2, 4, 5, pp. 430–431).
У розуме гэтага тэолага не пануе неразбярыха ў пытаннях адносін паміж Богам і Хрыстом, і ён тут ясна гаворыць, што апосталы пераменьвалі Бога, але Хрыстос быў пасланы Богам. Ірэней гаворыць:
“З гэтым вы ведаеце дух Божыя: кожны дух, які падцвярджае Іісуса Хрыста, што ўзнікнуў з цела, зыходзіць ад Бога; і кожны дух, які вылучае Іісуса Хрыста, не зыходзіць ад іх Бога, але іменна з антыхрыста” (Ch. XVI:8, цытавана Першае Пасланне Іаана 4:1, 2. Звярніце ўвагу: Вульгата і Арыген згаджаюцца з Ірэнеем. Тэртуліян, здаецца, прымае абодва варыянты. Сакрат гаворыць (VII, 32, p. 381), што артыкул скалечаны тымі, якія імкнуліся аддзяліць чалавечнасць Хрыста ад яго боскасці. Палікарп (Ер., с, vii), здаецца, згодзен з Ірэнеем гэдак жа сама, як Ігнацій (Ер. Smyr., c.v) (глядзі fn. to ANF, ibid., p. 443, цытаваны таксама Burton, Ante-Nicene Tesimonies to the Divinity of Christ (Анты-Нікейскія Сведчанні Божаскасці Хрыста).
Такім чынам, любая дактрына, якая зробіць спробу адрозніваць агульнае для Хрыста царства нябеснага і царства зямлі, прадпрынятую з боку ранніх Цэркваў, была зразумета як дактрына Антыхрыста. Думаецца, змены ў тэкстах адбыліся на Усходзе. Біблейскія тэксты з’яўляюцца некарэктнымі ажно да сённяшняга дня.
Ірэней гаворыць, што Дух Божыя спусціўся на Хрысце як голуб, каб звяршылася тое, што сказана ў Кнізе прарока Ісаіі 11:2 (“І пачые на Ім Дух Гасподзен”), а таксама 61:1 (“Дух Госпада Бога на Мне, бо Гасподзь памазаў Мяне”). “Таму што не вы будзеце гаварыць, але Дух Айца нашага будзе гаварыць у вас” (Матфея, 10:20) (ibid., Ch. XVII:i, p. 444). Святы Дух пагэтаму можа быць асэнсаваны як зыходзячы з Бога, але не з Хрыста, хутчэй усяго праз Хрыста, як гэта было растлумачана вышэй.
Гэта было так, як гэта было:
Сын Божыя сатварыў Сына чалавека, які стаў гэтым абвінавачваемым у садружнасці з Ім, каб жыць у асяроддзі людзей, адпачыць разам з імі, і жыць ва ўзаемадзеянні з Богам, звяршаючы праз іх волю Айца і абнаўляючы іх у адносінах старых звычаяў у новай натуры Хрыста (ibid.).
Ірэней вучыў, што выбраныя будуць зроблены бессмяротнымі, каб яны былі ўспрыняты як Сыны (ibid., Ch. XIX:1).
Дух звязвае выбраных з Богам, збіраючы асобныя плямёны ў адзінства і даючы Айцу першаплады ўсіх народаў (ibid., 2). Хрыстос служыў інструментам гэтай дзейнасці, аднак ён не служыць аб’ектам пакланення і не выступае таксама як планіроўшчык данай аперацыі. Тым не менш ён быў Цудоўным Саветнікам і Магутным Богам, гаворачы словамі Ісаіі (9:6) і Суддзя Данііла (7:13) (ibid.).
Аднак Хрыстос прызнаў Айца ў якасці свайго Бога, гэдак жа сама, як Давід, цытуючы адзін і той жа Псалом 21:1.
“Божа мой! Божа мой! для чаго Ты пакінуў мяне?”
І Хрыстос, як гэта падцверджана ў Благавестваваннях Матфея 27:46 і Марка 15:34, зноў паўтарыў гэта на крыжы. Абодва тэксты адносяцца к Елааху, к Усявышняму Богу і Айцу Хрыста. Словы былі выгавараны на арамійскай мове – а іменна, думаецца, што ён сказаў:
“Eli, Eli, la’ma sabach-th-a-ni”.
Гэта – англійская транслітэрацыя з грэчаскай транслітэрацыі ў адносінах арамійскага “čli, čli lamah ązabthani». Слова, якое абазначае Бога, на арамійскай мове – “Ел”, але ў даным выпадку эквівалент Елааха ў якасці Бога, выражаючы яго волю, і таксама волю ў адносінах Яго сына. Аднак Хрыстос і выбраныя шляхам расшырэння былі названы Багамі (Елагімамі).
Ірэней гаворыць:
“Пісанні, якія зроблены Богам, не называюць ніводнага другога, акрамя Айца ўсяго існага, Сына і тых, якія маюць усынаўленне (Adv. Her., Вк. IV, Pref. 4, ANF, p. 463).
Далей:
“(Сh)1. Так як гэта ўпаўне даставерна і неабвяржыма, што Дух не абвясціў ніводнага другога Бога або Госпада, за выключэннем Яго, які, як Бог, уладарыць над усім сумесна са сваім Словам і тымі, якія атрымалі дух усынаўлення (глядзіце ііі. 6, 1), гэта значыць з тымі, якія вераць адзінаму ісцінаму Богу і Іісусу Хрысту, Сыну Божыя; і гэдак жа, як апосталы не называюць Богам (няма другога) або Госпадам ніводнага другога; і, што яшчэ важней, (калі гэта праўда (sic)), што наш Гасподзь (дзейнічаў таксама), які загадаў таксама нам не засведчыць у ролі Айца ніводнага другога, акрамя Яго, хто знаходзіцца на небе і які з’яўляецца адзіным Богам і адзіным Айцом: …” (ibid., p. 463).
Гэта абсурд – даводзіць да меркавання, што разуменне, згодна якому выбраныя могуць стаць Елагімамі, не было ўспрынята ў якасці арыгінальнай пазіцыі Царквы першых двух стагоддзяў, маючы на ўвазе, што Ірэней быў цесна звязаны з гэтай пазіцыяй, і мы маем яго дактрыны, і ён так ясна трымаў сваю пазіцыю. Далей, і гэта паказана без якогасьці сумнення, што даная пазіцыя з’яўляецца лагічным планам Пісання, уласцівым не толькі для Пісання, якім, згодна біблейскаму азначэнню, выступае Стары Запавет (Данііла 10:21; Матфея 21:42; 22:29; 26:54; Марка 12:10, 24; 14:49; 15:28; Лукі 4:21; 24:27, 32, 45; Іаана 2:22; 5:39; 7:38 і гэдак далей), але таксама для евангеліяў і пісанняў Новага Запавета.
У сапраўды ісціным фрагменце, а іменна ў Благавестваванні Іаана 10:35, у якім разгледжан выбраны ў якасці Елагіма Хрыстос зрабіў азнаямленне з канцэпцыяй, што Пісанні не могуць быць парушаны. Выбраныя фрагменты ў якасці прыкладаў не з’яўляюцца выпадковасцю. Сапраўдная канцэпцыя памячае наш лёс і з’яўляецца аспектам, які выступае найбольш эфектыўным для праціўнікаў, і пры дапамозе якога сканструяван намер трынітарыяў. Евангеліі з’яўляюцца спецыфічным сродкам для падкрэслівання прыходу Царства Божыя. Пісанні апосталаў падрыхтоўваюць выбраных і паказваюць механізм выканання. Але ўсе апосталы, як адзначае Павел, лічаць, што:
“Усё Пісанне богадухнавенна і карысна для навучэння, для аблічэння, для выпраўлення, для настаўлення ў праведнасці” (2 Цімафею 3:16).
Пісанне з’яўляецца носьбітам цудоўнага закона любіць другога, як самога сябе (Ісаіі 2:8). Ніякага прароцтва ў Пісанні нельга вырашыць самім сабою (2 Пятра 1:20). Такім чынам, дактрыне, якую развівалі трое кападакіскіх тэолагаў у чацвёртым і пятым стагоддзях, супрацьлегла Пісанню, і пазіцыі ранняй царквы неабходна супраціўляцца ўсімі нашымі сіламі. Гэта ўпаўне ясна нарушае першы запавет пры дапамозе спроб зрабіць Хрыста аднолькавым з Богам. Тут так відавочна бачан намер, які сведчыць, што фрагмент з Пісання к Філіпійцам 2:6 быў зменены ў KJV, каб адлюстраваць гэты аспект і стварыць ілюзію, што Хрыстос быў роўны з Богам. Усё гэта – па той прычыне, каб абвінаваціць Хрыста ў ідалапаклонстве – у граху Сатаны.
Хрысціяне не могуць прынімаць трынітарскую дактрыну, паколькі яна адмаўляе магутнасць Бога Айца і адмаўляе наш лёс. З-за такіх прычын Цэрквы Божыя былі праследаваны на працягу 1600 гадоў.
Выбраныя, у сувязі з іх дактрынай, праследаваліся тымі, якія называлі сябе ортадоксамі, або, па крайняй меры, якія дэманстрыравалі іх права, таму што іх дактрына ў адносінах урада была як найбольш адпавядаючая грамадзянскай структуры імперыі, якой яны карысталіся. Цэрквы Бога да апошняга часу мелі розную арганізацыйную структуру, якая дапамагала ім супраціўляцца такімі праследаваннямі, з якімі яны сустракаліся.
Павл фіксіруе, што Царква вяла дыспуты наконт дактрын у многіх выпадках, хаця яны не мелі такога звычаю (1 Карынфянам 11:16). Ён адзначае, што ў Цэрквах Божых узніклі дыспуты, што прыводзіла нават да раздзелу.
“Бо належыць быць і разнадумствам паміж вамі, каб адкрыліся паміж вамі ўмелыя” (1 Карынфянам 11:19).
Дыспуты ў адносінах натуры Божыя і субардынацыі Хрыста ўзнікалі яшчэ да эры царквы. Вынік быў боскім. Групы, якія былі ахоплены трынітарызмам або яго мадальніцкім эквівалентам, у час Іаана змаглі або пакінуць Царкву, калі на уласцівыя ім памылковасці звярнуў увагу Іаан (1 Іаана 2:19), ці пераходзіць у антынаміанізм, становячыся пратэстантамі, як гэта здарылася сярод вальдэнсаў. Хрыстос не ўмяшаўся, па крайняй меры, да апошняй магчымасці. Кожная персона магла зрабіць свой выбар, абапіраючыся на сваё разуменне, якое развіта Святым Духам.
Працэс экспазіцыі трынітарыяў традыцыйна быў на паверхні перыядаў часу. Першым крокам было ізлажэнне дактрыны, згодна якой Хрыстос быў сумесна з Богам з самага пачатку, хутчэй за ўсё ў выніку яго кіраўніцтва, што прадстаўляюць таксама выбраныя і ўсе Нябесныя Палкі. Распаўсюджваючы гэты зблуд, дактрына суроўнасці тады развілася да таго, што была прынята як ерась, каб абараняць падпарадкаваны яму субардынацыянізм, як prototokos, першанароджаны з усяго тварэння, пачатак стварэння Бога. Prototokos не выступае тытулам, як гэта даказана яшчэ з самага ранняга разумення. Па гэтай прычыне Хрыстос, гаворачы аб Лаодыкейскай царкве (Адкравенне 3:14) раскрыў і сваю характэрную рысу, згодна якой ён быў пачаткам або arche сатварэння Бога (параўнайце з працою Arche of the Creation of God as Alpha and Omega (Apчэ Сатварэння Бога як Альфа і Амега) (№ 229)). Пэўна, Царква вучыць, што ён быў такім. Яны былі толькі Царквою, усталёўваючай гэта і кожнае вучэнне. Маючы на ўвазе эпохі, можна зрабіць вывад, што апошняя эпоха Царквы робіць тое ж самае. Заблуды ў адносінах сувечнасці, аb orgine, першасна былі раскрыты з боку Царквы Божыя, пачынаючы з першага моманту, на працягу пяці стагоддзяў, і пэўны час пасля 1940 года, а магчыма, у 1950 гадах. Гэты зблуд трэба разумець і выпраўляць.



1   2   3


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка