Шляхі Хрыстовы




старонка18/25
Дата канвертавання14.03.2016
Памер2.72 Mb.
1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   25

Дадатак: кароткія заўвагі аб сучасных выкрывальных гісторыях кшталту «Уся праўда аб Ісусе Хрысьце»;


У асноўнай частцы ўжо ўказвалася прама ці ўскосна на сур'ёзьнейшыя перакосы ва ўяўленьнях некаторых тэалягічных плыняў, якія абвяргаюцца новымі пазнаньнямі і мэтодыкамі. Тут мы спынімся на яшчэ адным «шэдэўры» ахвочых да сэнсацыяў аўтараў. Мы ня ставім мэту папулярызацыі іх твораў. Гэты разьдзел прызначаны для тых, хто знаёмы з падобнай літаратурай і ў каго яна выклікае раздражненьне.

Спасылаючыся на Кумранскія скруткі, гэтыя аўтары імкнуліся давесьці, што апісаньне дзеяў Хрыста, дадзенае ў Новым Запавеце, не адпавядае сапраўднасьці. Хрыстос і Яго апосталы быццам былі ўсяго толькі ваяўнічымі завадатарамі паўстаньня супраць рымскіх правіцеляў.*

Для большай верагоднасьці гэтая вэрсія была ахінутая покрывам своеасаблівай змоўніцкай інтрыгі. Знойдзеныя ў 1947-1956 гадах скруткі кумранскай суполкі быццам на 75% захоўваліся ў таямніцы, за якою сачылі вучоныя каталіцкай царквы. Аднак гэтае сьцьверджаньне зусім не адпавядае ісьціне, хаця аўтары гэтага вэб-сайту зусім не імкнуцца да апраўданьня якой-небудзь царквы і не згадзіліся б з утойваньнем хрысьціянскіх рукапісаў. У калектыў вучоных уваходзілі ня толькі каталікі, але і пратэстанты, каталікі, іудзеі і нават атэісты. Публікацыя сапраўды доўга адкладалася, але прычынаю гэтага былі рознагалосьсі аб тым, што менавіта можна здабыць з маленькіх дрэнна захаваўшыхся фрагмэнтаў. Тым ня менш, да мамэнту выхаду ў сьвет ангельскага арыгіналу пра «сакрэтныя матэрыялы» 80% кумранскіх тэкстаў ужо былі апублікаваныя. Астатнія тэксты ўбачылі сьвет у 1992 годзе, за год да выхаду сэнсацыйнай кнігі, на вокладцы якой па-ранейшаму сьцьвярджалася, што 75% тэкстаў яшчэ не апублікаваныя.**

Каб атрымаць у выніку вышэйадзначаны рэзультат, аўтарам прыйшлося нагрувасьціць цэлы шэраг тэорыяў, кожная зь якіх, узятая паасобку, уяўляецца прыцягнутай за вушы. Па-першае, сьцьвярджаецца, што скруткі маюць не дахрысьціянскае паходжаньне, а датуюцца пэрыядам жыцьця Хрыста. Аднак зусім відавочна, што рукапісы ствараліся ў розныя пэрыяды часу і ў іх зьмесьце няма адзінства. Кумранская суполка праіснавала доўгі час. Яе нават нельга адназначна зьвязваць ні з эсэямі, ні з ваяўнічымі зілотамі, якія пабудавалі недалёка ад гэтага месца крэпасьць Масада. Кумран можна параўнаць з духоўным экалягічным паселішчам нашых дзён. Кумранцы падтрымлівалі адносіны з усімі. Ад эсэяў яны ўспадкавалі некаторыя відазьмененыя звычаі. Вучоныя-багасловы Ерусалімскага храма даверылі ім захаваньне запісаў пра храмавую скарбніцу, з чаго вынікае, што іх суполку лічылі надзейным месцам захаваньня важных дакумэнтаў, якое не закраналі канфлікты з рымлянамі. Былі кантакты і зь некаторымі зь зілотаў.

Далей аўтары сьцьвярджаюць, што эсэі былі не манахамі-аскетамі, але байцамі супраціўленьня. Аднак усе зьвесткі, што захаваліся пра эсэяў, паказваюць на тое, што яны былі пацыфістамі, вэгетарыянцамі і рэлігійнымі містыкамі, якія строга прытрымаліваліся іудзейскай веры. З прычыны прадпісаньняў пра чысьціню думак, нагадваючых вогнепаклонства, яны шукалі яшчэ большага адасабленьня ад сьвету, чым сучасныя манахі. У вышэйзгаданай характэрыстыцы эсэяў як ваяўнічай сэкты недапушчальным чынам, безь якіх-небудзь на тое падставаў, былі зьмяшаныя эсэі і зілоты.

Ян Хрысьціцель, Ісус і Якаў, (зводны) брат Хрыста, быццам бы кіраваліся тымі самымі ваяўнічымі намерамі, што і эсэі. Гэтае сьцьверджаньне выведзенае з вышэйназваных памылковых перадумоваў і прадстаўленае ўжо як факт, хаця кумранскія скруткі не даюць патрэбных доказаў. Практычна ні ў адным месцы скруткаў ні Ісус, ні Якаў, ні Ян не названыя прама. Прыходзіцца бачыць Якава ў «настаўніку справядлівасьці», які напэўна быў кіраўніком суполкі, – яшчэ адна недаказаная тэорыя. Не даказана і малаверагодна і тое, што «настаўнік справядлівасьці» быў зілотам-радыкалам, хаця ня выключана, што суполка прызнавала за ім больш высокі ў духоўным пляне аўтарытэт, чым за прыходзячым у заняпад храмам. Зьвесткі, што захаваліся пра самога Якава¸не ўкладаюцца ў характарыстыку ваяўнічага чалавека. Якаў (не апостал Якаў, а брат Ісуса, які пасьля пакараньня сьмерцю Хрыста ўзначаліў першую хрысьціянскую суполку Ерусаліма) меў, мяркуючы па ўсяму, крайне памяркоўны ўраўнаважаны характар. Яму прыходзілася займаць пазыцыю паміж Пятром і Паўлам, гэта значыць мірыць спрачаючыхся апосталаў у імя захаваньня адзінства суполкі.

Каб выдвінуць сьцьверджаньне, быццам Павал быў засланым агентам рымлянаў, які ўсё сказіў, прыйшлося ўвесьці ў абарачэньне яшчэ адну выдумку аб тым, што рымляне быццам інсцэнавалі яго арышт. (У асноўнай частцы «Шляхоў Хрыстовых» зьмешчаныя дадатковыя ўзгадкі пра Паўла. Як бы людзі ня ставіліся да зьвязаных зь ім пэрыпэтыяў, напрыклад, яго пазыцыі ў адносінах да жанчынаў, яго духавідчаскі досьвед пазнаньня належыць прызнаць сапраўдным. Канешне, гэта справядліва толькі для тых, хто сам спрабаваў хаця раз практыкаваць містычныя спосабы ўсрыманьня, што аўтары сэнсацыяў наўрад ці калі-небудзь рабілі.)

Кумранскія скруткі ўсяго толькі ўяўляюць сабою некаторыя са шматлікіх пісьмовых дакумэнтаў, якія, як каменьчыкі мазаікі, складаюцца ў карціну звычаяў таго часу. Некаторыя іншыя рукапісы-апокрыфы, датаваныя тымі ж стагодзьдзямі, вядомыя даўным-даўно. Іншыя былі знойдзеныя толькі нядаўна (напрыклад, знаходкі ў Наг-Хамадзі, якія зьмяшчаюць зьвесткі аб веры старажытных хрысьціянаў Эгіпту). Ясна адно – людзі ў Кумране верылі ў Бога і, мяркуючы па некаторых устаноўках і звычаях, былі знаёмыя з вучэньнем Хрыста, але з такім, якім яно было дадзенае ў Бібліі, а не з ваяўнічым вучэньнем, выдуманым аматарамі сэнсацыяў. Цалкам магчыма, што Ян Хрысьціцель паходзіў з шэрагаў моцных сваёй верай эсэяў ці кумранцаў ці, прынамсі, быў сярод іх жаданым госьцем. Ісус таксама цалкам мог сустракацца з гэтымі людзьмі. Аднак у асноўнай частцы «Шляхоў Хрыстовых» даецца абгрунтаваньне, чаму Ён не належаў да якой-небудзь школы, з прыхільнікамі якой у Яго маглі быць кантакты.

2. Іншыя аўтары далучыліся да згаданых вывадаў аб Ісусе, з многімі дэталямі аб гісторыі яўрэйства, але без вырашэньня ўказаных супярэчнасьцяў. Прыроўніваньне ў гэтым крыле літаратуры ўваскрашэньня Ісуса да гістарычна адчувальнага рытуалу ўваскрашэньня позьніх эгіпцянаў і магчыма эсэяў і і зыходзячых зь яго традыцыяў утойвае ад чытачоў як раз тое самае абнаўленьне, якое тым самым прынёс Ісус. Прычым апісаным у ім сувязям паміж гістарычнымі групамі, такімі, як эсэі і тампліеры, адмова ад догмаў антыўваскрашэньня ніякай шкоды б не прычыніла. Толькі містычна панятная частка таго, што зрабіў Ісус, была вышэй за разуменьне іудзейска-хрысьціянскіх і гнастычных суполак ужо ў раньне-хрысьціянскі пэрыяд. Тым самым, няма сэнсу даказваць з дапамогай іх пункты гледжаньня, што тое, што яны зразумелі, гэта і ёсьць усё. Іншыя зразумелі іншыя бакі праўды, што даказваюць як многія раньнія хрысьціяне, якія верылі ў шматграннасьць значэньня ўваскрашэньня, так і тыя, хто выкарыстоўвае датычны да гэтага памфлет «Эвангельля ад Філіпа». Падыходзячы на ролю «ахвярнага казла» апостал Павал зьяўляецца далёка не адзінай крыніцай тых традыцыяў, якія засноўваліся як на духоўным, так і на матэрыяльным уваскрашэньні. Людзі, якія маюць нейкую павагу да шырока прызнаных у гісторыі царквы сьведчаньняў, могуць падабрацца да праўды значна бліжэй, чым тыя, хто легкадумнымі заявамі адмаўляюць усё, што не ўваходзіць у іх канцэпцыю. Калі такая дзейнасьць пераходзіць у пастаяннае зьняслаўленьне Ісуса Хрыста, яна можа мець духоўныя вынікі, якія выходзяць па-за рамкі чыста чалавечых справаў.

3. Таксама шмат разважаньняў было і на тэму меркаваных «магілаў з рэшткамі Ісуса» ў Ізраілі ці яшчэ дзе-небудзь. На Блізкім Усходзе, дзе часта лютавалі рабаўнікі магілаў – напрыклад, са знойдзеных у такой магіле касьцей адна «зьнікла», і дзе тысячы такіх трунаў выстаўленыя ў музэях, а таксама дзе мноства касьцей былі ўзятыя для паўторнага пахаваньня і г. д. і да т. п., практычна немагчыма атрымаць надзейную інфармацыю аб саміх людзях. Нават імёны, якія часта выгравіраваныя на трунах, нічога не даказваюць. Зыходзячы з тэорыі імавернасьцяў нельга таксама выключыць і падабенства імёнаў з розных сем’яў.


Усебаковае гістарычнае дасьледаваньне не зыходзіла б з дапушчэньня, што ўваскрашэньне ў традыцыйным сэнсе не магло б адбыцца. Гэта б адказвала хутчэй сучаснаму ўзроўню пазнаньня прароцтваў, якія адносяцца да Ісуса як крыніцы суб’ектыўнай надзеі, прызнанай 2000 год таму, а хутчэй да нечага рэальнага, што яшчэ не да канца высьветленае, пакуль не адбудзецца.
English: http://dukereligion.blogspot.com/2008/01/talpiot-tomb-controversy-revisited.html

* 4. Гэта не адзіныя вынаходкі аб Хрысьце, што вядуць да зьяўленьня розных вэрсіяў. Напрыклад, была адна тэорыя, што Ісус належаў да філязофіі кінізму, якая пайшла з Грэцыі… Больш за тое, іншыя нават хочуць прыраўнаваць Ісуса да Майсея, якога-небудзь эгіпэцкага фараона, Юлія Цэзара ці якога-небудзь ваяўнічага візантыйскага цара.

** Кідаецца ў вочы, што ў такіх кнігах не прыгадваецца факт знаходжаньня ў Кумране старых тэкстаў Эвангельля I стагодзьдзя, параўнаньне якіх з сучасным тэкстам сьведчыць, што арыгінал дайшоў да нас без асаблівых скажэньняў.

 Назад да зьместу на гэтай старонцы

 

1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   25


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка