Шляхам памяці ціхая Дз. В. Мэты: садзейнічаць фарміраванню ў вучняў пачуцця павагі да сваёй гісторыі; спрыяць абуджэнню цікавасці да мінулага свайго народа; падтрымліваць паважлівыя адносіны да людзей сталага пакалення




Дата канвертавання11.05.2016
Памер207.07 Kb.
ШЛЯХАМ ПАМЯЦІ

Ціхая Дз.В.


МЭТЫ:

  • садзейнічаць фарміраванню ў вучняў пачуцця павагі да сваёй гісторыі;

  • спрыяць абуджэнню цікавасці да мінулага свайго народа;

  • падтрымліваць паважлівыя адносіны да людзей сталага пакалення.

ФОРМА ПРАВЯДЗЕННЯ:

Вусны часопіс + віртуальная экскурсія
НАГЛЯДНАСЦЬ :

Прэзентацыя.


ПЛАН МЕРАПРЫЕМСТВА
І. АРГАНІЗАЦЫЙНЫ МОМАНТ.

Пад час гучання кампазіцыі “Малітва” ў выкананні ВІА “Песняры” змяняюцца слайды 1- 21 з выявамі фотадакументаў, якія адлюстроўваюць падзеі часоў Вялікай Айчыннай вайны.


ІІ. ПАВЕДАМЛЕННЕ ТЭМЫ і ПЛАН МЕРАПРЫЕМСТВА

Сапраўды, сёняшняму пакаленню ёсць за што дзякаваць сваім продкам і ўшаноўваць іх памяць. 65 гадоў таму для нашай краіны скончылася страшная вайна… Але ці сапраўды яна скончылася? Ці забыліся тыя далёкія і жудасныя падзеі? Не. Такое нельга забыць… Нельга, таму што побач жывуць тыя, хто бачыў тую вайну на свае вочы, нельга, бо народ перажыў трагедыю, якая незагойнай ранай бярэдзіць памяць, нельга, тамушто памяць народа з павагай і ўдзячнасцю ставіцца да подзвіга нашых продкаў і зноў кліча нас ў мінулае… Сёння мы пойдзем разам шляхамі памяці…

СЛАЙД 22

Пачнем мы сваё падарожжа з месца, якое стала сімвалам перамогі, з месца, якое наведваюць амаль ўсе госці сталіцы, з Музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.

СЛАЙД 23

ВЫСТУПЛЕННЕ 1.

Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны добра вядомы не толькі ў рэспубліцы, але і далёка за яе межамі. Лік штогадовых наведвальнікаў музея перавышае 400 тысяч чалавек. Усіх іх прыводзіць у музей удзячная памяць аб тых, хто ў дні навіслай над светам смяротнай небяспекі захіліў сабою нас, якія жывуць цяпер.

Першыя экспанаты музея збіраліся па гарачых слядах падзей. Ішоў 1943 год. Яшчэ грукатала Вялікая Айчынная... Яшчэ стамлялася шматпакутная беларуская зямля пад няволяй варожага нашэсця. Але як вялікая была вера ў будучую перамогу, калі ўжо ў тыя дні паўстала думку аб стварэнні музея для ўвекавечання ўсенароднага подзвігу.

СЛАЙД 24


Першая музейная экспазіцыя была адчыненая ў разбураным Менску 7 лістапада 1944 г. Музей размяшчаўся тады ў адным з нешматлікіх ацалелых у горадзе будынкаў. Першымі яго наведвальнікамі былі тыя, аб кім распавядаў музей - салдаты Чырвонай Арміі, беларускія партызаны і падпольшчыкі. Шматлікія з іх перадалі ў дарунак музею свае фатаграфіі, дакументы, асабістыя рэчы, многія з якіх экспануюцца ў залах музея і сёння.

СЛАЙД 25


Раслі музейныя фонды, папаўнялася экспазіцыя... Музей пераехаў у большы будынак, а ў 1966 г. - у будынак на Кастрычніцкай плошчы, дзе знаходзіццацца і цяпер.

"Асоба" музея - экспазіцыя знаходзіцца ў вядзенні двух аддзелаў - ваенна-франтавога і гісторыі партызанскага руху. Супрацоўнікі гэтых аддзелаў адказваюць за яе навуковае ўтрыманне і афармленне, імкнуцца зрабіць яе больш вобразнай, выразнай, а значыць - цікавейшай і запамінальнай. Сёння ў экспазіцыі, якая размяшчаецца на плошчы 3600м2., знаходзіцца больш 10000 музейных прадметаў.

СЛАЙД 26

Фотаэкраны адлюстроўваюць падзеі ліхалецця і сведчаць пра палітыку фашыстаў.

СЛАЙД 27

Вы бачыце фрагмент экспазіцыі, якая крычыць аб тых жахах, якія адбываліся на нашай зямлі. У верхнім куточку салдат трымае школьную дошку, на якой звычайнай крэйдай па-нямецку напісаны словы: “Рускія павінны памерці дзеля нашага жыцця”. А побач, тыяж маўклівыя фотаздымкі паказваюць, як “рускія павінны” былі памерці… быць забітымі, загінуць у лагерах смерці…

СЛАЙД 28

У мэтах прапаганды паказваліся зусім іншыя рэчы… Звярніце ўвагу на заклік ісці на службу ў паліцэйскія атрады. Былі людзі, якія ішлі туды з надзеяй выратаваць жыццё сваіх блізкіх ды і сваё таксама. Гэта зараз мы ведаем, што планавау зрабіць А.Гітлер з нашым народам.

СЛАЙД 29

І таму ёсць сведчанне.

Відэафрагмент “Палітыка генацыду”

СЛАЙД 30


Пацярпела ад такой палітыкі і насельніцтва Дзяржынскага раёна. Тут знайшлі спачын 1600 жыхароў г. Дзяржынска, якія загінулі ад рук фашыстаў 21 кастрычніка 1941 года.

СЛАЙД 31


Тыя ж маўклівыя фотаздымкі нема крычаць пра трагедыі мірнага насельніцтва. Становіцца жудасна ад адной думкі, што чалавека маглі пазбавіць жыцця за адно толькі падазрэнне ў сувязі з партызанамі або ўвогуле, ні за што…

СЛАЙД 32


Асобная зала прысвечана дакументам і матэрыялам, якія адлюстроўваюць характар фашысцкага акупацыйнага рэжыму: жорсткі тэрор, знішчэнне і разграбленне нацыянальных багаццяў Беларусі, планамернае масавае знішчэнне савецкіх людзей.

Пра тое што адбывалася на Беларусі і які лёс планавалі для краіны фашысты сведчаць кадры кінахронікі…

Відэафрагмент “Палітыка смерці”

А на парозе наступнай залы супрацоўнікі музея абавязкова спытаюць у Вас , ці не хварэеце Вы на сэрца…

СЛАЙД 33

У гэтай зале ўсіх ахоплівае хваляванне, хтосьсі страчвае прытомнасць…. Найбуйнейшым на тэрыторыі Беларусі быў лагер смерці Трасцянец каля Мінска.

СЛАЙД 34

Шмат прадметаў паступіла ў музей яшчэ ў 1944г. - вароты лагера і частка агароджы з калючага дроту, вартаўнічая будка, шыбеніца, бервяно з вогнішча, дзе спальваліся чалавечыя целы.

СЛАЙД 35

Тут жа жалобная урна з рэшткамі вязняў Трасцянца… Колькі тысяч, соцен тысяч людзей ператварыліся ў такі шэры прысак? Ці ж гэта не вар’яцтва?!

СЛАЙД 36

Адмысловы раздзел экспазіцыі прысвечаны працаўнікам савецкага тылу, якія здзейснілі подзвіг, роўны подзвігу на фронце.

СЛАЙД 37

На стэндах матэрыялы аб эвакуіраваных з Беларусі на ўсход прамысловых прадпрыемствах, аб перадавіках калгасных палёў, чыгуначніках, забяспечвалых бесперабойную дастаўку на фронт тэрміновых грузаў…

СЛАЙД 38

Звесткі пра дзеячоў навукі, літаратуры, культуры… Нават творы мастацтва, якія нарадзіліся ў той час…

СЛАЙД 39

У зале, прысвечанай партызанскаму руху Вы пазнаёміцеся з матэрыяламі аб беларускіх партызанах - сынах розных народаў нашай Радзімы і замежных антыфашыстах.

Разнастайнымі экспанатамі апавядаюць пра жыццё партызанскіх зон - шырокіх тэрыторый, вызваленых партызанамі. Вы ўбачыце самаробныя рэчы, зробленыя рукамі партызанскіх майстроў у гарбарных, швейных, шавецкіх майстэрнях, медыцынскія прылады з партызанскага шпіталя і халат лекара і інш.

У залах партызанскай тэматыкі экспануюцца баявыя партызанскія сцягі і самаробная зброя, шматлікія ўзоры якога ўнікальныя. Вы ўбачыце "зенітку" з процітанкавай стрэльбы, умацаваную на коле ад калёс, "гармату" з ствала танка з коламі ад сеялкі, аўтамат, дэталі якога вырабленыя з рамы трафейнага вяласіпеда, жалезнага вобада бочкі, вала млына.

СЛАЙД 40

Асобнае месца займае зала мастацтва. Перш чым зайсці ў гэты невялікі па памерах, але не па значнасці пакойчык, Вы ўбачыце драўляную скульптурную кампазіцыю І.Кандрацьева “Загінутых чакаюць вечна” . Гэта жанчыны, якія чакаюць сваіх мужоў і бацькоў, сыноў і дачок, братоў і сясцёр, пляменнікаў і пляменніц…

СЛАЙД 41

Але ніхто з іх не дачакаецца сваіх родзічаў, ні маладзенькая будучая маці, ні укленчаная жанчына, бо свет (бохан хлеба ў руках агульнай жанчыны-прамаці) пахіснуўся ад фашысцкай навалы і страціў раўнавагу…

СЛАЙД 42

Таму мы і абавязаны помніць пра мінулае, каб цаніць рэальнае, цяперашняе жыццё. Але наша памяць, як гэтыя анёлы на карціне М.Савіцкага “Прапаўшыя без вестак”, будзе помніць пра тыя жудасныя страты…


ВЫСТУПЛЕННЕ 2.

Няма ваг, на якіх можна было бы вызначыць кошт гераічнасці ў першыя дні вайны тых, хто сустрэў досвітак 22 чэрвеня, хто прыняў першы бой. Яны яшчэ не ведалі, якім доўгім будзе шлях да Перамогі.

Але яны не сумняваліся, што гэты час надыдзе.

СЛАЙД 43


Сведкай таму з’яўляецца гісторыка-культурны комплекс “Лінія Сталіна”.

СЛАЙД 44


Вось так сёння выглядае на плане месца, дзе ў часы ліхалецця ішлі жудасныя баі. Зараз тут размешчана ўсё, што патрэбна сучаснаму чалавеку ад кафэ да музейных экспазіцый пад небам. Аднак перш за ўсё – магчымасць дакрануцца да гісторыі…

СЛАЙД 45


Гісторыка-культурны комплекс "Лінія Сталіна" - гэта ланцуг абарончых умацаванняў уздоўж старой дзяржаўнай мяжы СССР ад Карэльскага пярэсмыка да берагоў Чорнага мора. Яна складалася з дваццаці трох умацаваных раёнаў, якія аб’ядналі больш чатырох тысяч доўгачасовых агнявых кропак (дотаў). Гэта быў магутны жалезабетонны заслон даўжынёй 1200 км.

СЛАЙД 46


Ваенна-гістарычны музей "Лінія Сталіна" быў створаны да 60-годдзю Перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне і адчынены 30 чэрвеня 2005 гады ў памяць аб абаронцах меж Менска. Гэта мемарыял 1941 гады і музей першых дзён Вялікай Айчыннай вайны. Тысячы людзей прыходзяць сюды, каб ушанаваць памяць абаронцаў Айчыны.

СЛАЙД 47


Экспазіцыя задумлялася і стваралася так,каб з першых крокаў можна было адчуць дух часу. Нават сляды ад пападання снарадаў захаваліся і дыхаюць болем, жудасцю і страхам.

СЛАЙД 48


Аснова экспазіцыі - сапраўдныя доты. Гэтыя жывыя сведкі баёў ствараюць адмысловую атмасферу, якая нікога не пакідае раўнадушным і безуважным да ратнага подзвігу чырвонаармейцаў.

СЛАЙД 49


У дотах усё адноўлена, як і было да вайны. Вайскоўцы інжынеры ўзнавілі ў дотах сістэмы вентыляцыі, выкіду парахавых газаў і цэнтралізаванага вадзяніка астуджэнні кулямётаў, усталявалі ў іх 82-мм мінамёт і кулямёты "максім". У працоўным стане знаходзіцца электрастанцыя 1938 гада. На бетонавых сценах дотаў бачныя сляды ад снарадаў і сколы ад авіябомбаў суперніка. Гэтыя меткі падчас рэстаўрацыйных прац захаваныя. Яны лепш шматлікіх музейных рарытэтаў перадаюць жывую гісторыю.

СЛАЙД 50


Доты былі складанымі фартыфікацыйнымі падземнымі будынкамі і будаваліся яны з улікам мясцовасці і асаблівасцяў тактычных задач. Практычна не было двух агнявых кропак цалкам аднолькавай будовы. Некаторыя з іх будаваліся з вежамі ад танкаў. У музеі гэтыя сапраўдныя танкавыя вежы - адны з самых цікавых і рэдкіх экспанатаў. З усіх куткоў Беларусі звазілі ў музей наглядальныя бронекалпакі: расійскія, польскія і нямецкія, якія захаваліся яшчэ з першай сусветнай вайны.

Самы распаўсюджаны тып дота першага пакалення быў на тры амбразуры. Узбраенне складалася з трох кулямётаў "максім". З такога дота можна было весткі франтальны агонь. У кожны новы праект уносіліся змены, якія павышаліі агнявую моц, і ступень абароненасці. Адмысловая ўвага надавалася распрацоўцы амбразурных (байнічных) засланак у дотах. Яны павінны былі абараняць гарматы ад танкавага агню суперніка. Часцей за ўсё на жалезабетонны бункер апраналі бронекалпак.

СЛАЙД 51

Умацаваны раён быў асобным самастойным воінскім фармаваннем. Ён мог доўгі час (у залежнасці ад запасу правіянта і боепрыпасаў) весткі баявыя дзеянні. Яго аснову складалі доўгачасовыя агнявыя будынкі або доўгачасовыя агнявыя кропкі. У музеі ўзноўлены і абсталяваны ротны ўчастак. Узноўленыя загараджальныя будынкі ўзмацняюць у музеі адчуванне жывой гісторыі.

СЛАЙД 52

Па чарцяжах 1940 года адноўлены ўсе акопы і хады паведамленняў з вочкамі для кулямётаў, з бліндажамі і нішамі для боепрыпасаў.

СЛАЙД 53

У экспазіцыі ёсць усе выгляды акопаў, траншэй і процітанкавых равоў розных профіляў, надаўбні - драўляныя, бетонавыя, металічныя, драцяныя загароды розных тыпаў, пазіцыі для стралковых аддзяленняў, бліндажы для размяшчэння стралковага ўзвода .

СЛАЙД 54

У самім цэнтры музея - штучны вадаём, які ствараўся як частка даваеннага ландшафту. Аднак і ён у музейным комплексе з'яўляецца памяццю аб вайне. Вось чаму пантонна-маставая пераправа ўключаная ў экспазіцыю музея.

СЛАЙД 55

Асноўнымі пераправачнымі сродкамі ў гады вайны былі паромна-маставыя паркі для навядзення пантонных мастоў і зборкі паромаў. Гэтыя паромы дазвалялі мінуць пяхоце, гружаным боепрыпасамі паўтаратонкам, самаходным артылерыйскім усталёўкам і лёгкім танкам.

СЛАЙД 56

Асобная роля ў музеі адводзіцца парку ваеннай тэхнікі розных гадоў. У Рэспубліцы Беларусь гэта найбольш поўная экспазіцыя ўсёй тэхнікі, якая была на ўзбраенні арміі ў розныя гады, пачынаючы з часоў вайны. Яна дапамагае ацаніць яе ролю ў баявых дзеяннях. Узбраенне і тэхніка ваенных гадоў - гэта не проста знакі Перамогі. Гэта жывыя сведкі эпохі гераічнай працы, плён таленту савецкіх збройнікаў і інжынераў, якія стварылі простую і надзейную зброю і тэхніку.

СЛАЙД 57

Не меней цікавая экспазіцыя артылерыі часоў вайны. "Бог вайны", як яе звалі франтавікі. Артылерыя была асноўнай агнявой сілай сухапутных войскаў. Яна падпадзялялася па баявым прызначэнні - на гарматную, гаўбічную, проціватанкавую, зенітную, мінамёты, гвардзейскія мінамётныя часткі (рэактыўную артылерыю).

Сёння гэтыя рэчы служаць мірным мэтам.

СЛАЙД 58

Прыцягваюць увагу аўтамабілі гадоў Вялікай Айчыннай вайны, без якіх неймаверны выява франтавых дарог. Легендарная "паўтаратонка", змешчаная сёння ў музеі, у поўным сэнсе ваенная машына, вытворчасці 1942 г. У першыя гады вайны яны выпускаліся з драўлянай кабінай.

Гонар музея - яшчэ адзін знак франтавых дарог ГАЗ-67 і ГАЗ-64 узору 1942 г. Гэтыя ўсюдыходы прыцягваюць увагу не толькі юных наведвальнікаў музея. Праехаць некалькі кругоў на такім аўтамабілі - падзея незабыўная.

СЛАЙД 59

На пляцоўцы ваеннай тэхнікі пад небам знайшлі сваё месца і ракеты…

СЛАЙД 60

… і сучасная тэхніка…

СЛАЙД 61

І нават верталёты з самалётамі.

СЛАЙД 62

І, нарэшце, яшчэ адна ўнікальная асаблівасць "Лініі Сталіна". Ваенна-гістарычны музей пад небам дазваляе на рэальным ландшафце ўзнаўляць у батальных сцэнах сапраўдныя падзеі вайскоўцаў гадоў.

СЛАЙД 63

У музеі праводзіцца тэатралізаваная рэканструкцыя баёў, якая дазваляе ўбачыць бітвы, якія разгарнуліся на лініі Менскага умацаванага раёна ў чэрвені 1941 года.

СЛАЙД 64

Тады тут быццам ўсё ажывае. Усё рухаецца, выбухае, гарыць… становіцца страшна ад адной думкі, што ж тут было татд, калі людзі на сам рэч стралялі, змагаліся за жыццё, сваё і наша?.. Колькі ж іх тут загінула?.. Колькі стала героямі…

СЛАЙД 65

Гэта мы зараз думаем: героі!.. а тады мабыць думалі, каб не пусціць ворага далей… Ёсць ў Беларусі і іншая памяць…


ВЫСТУПЛЕННЕ 3.

СЛАЙД 66


Сапраўды. І гэтая памяць – балючая, нясцерпная…

СЛАЙД 67


І гэта памяць – Хатынь…

СЛАЙД 68


Калi ехаць з Мiнска па Лагойскай шашы, дарога бярэ паварот направа, бяжыць праз лес. Пры дарозе праз пэўныя прамежкi стаяць белыя мармуровыя глыбы: адна, другая, трэцяя, чацвёртая, пятая. Яны адлiчваюць кiламетры. Пасля пятай лес расступаецца, каб паказаць людзям жахi фашызму.

Яшчэ здалёк кожны, хто наведвае месца жалю, заўважае вечнага жыхара Хатыні – старога чалавека з дзіцем на руках… а пасля бачыш, што сустракае ён кожнага з адным адзіным пытаннем : “За што? Чаму?”

СЛАЙД 69

Была гэта невяличкая беларуская вёска ў 26 двароў…

22 сакавіка 1943 года Хатыні не стала. Нестала 149 хатынцаў, 75 з якіх былі дзецмі... Карны атрад эсэсаўцаў оберштурмбанфюрэра Аскара Дзерлівангера Ўсё гэта бязлітасна спаліў, слепа верачы, што ў агні згарэлі не толькі гаспадары Хатыні, а і яе будучыня.

Але засталіся тыя, хто расказаў свету аб трагедыі Хатыні. Пад час адкрыцця комплекса І.Камінскі расказаў наступнае…

СЛАЙД 70

Відэафрагмент “Трагедыя Хатыні”

СЛАЙД 71

Цяпер зразумела, хто гэты бронзавы чалавек з такім страшным дакорам у позірку… Боль І.Камінскага і тысяч іншых беларусаў перадаў скульптар С.Селiханаў у знясіленай, але нескаронай постаці чалавека. І менавіта гэты помнік жальбы і роспачы сустракае кожнага , хто наведвае манументальны архiтэктурна-скульптурны комплекс Хатынь размешчаны ў Лагойскiм раёне на месцы спаленай разам з жыхарамi 22 сакавiка 1943 г. аднайменнай беларускай вёскi.

Аўтары: архiтэктары Ю.Градаў, В.Занковiч, Л.Левiн, скульптар С.Селiханаў. Адкрыты 5 лiпеня 1969 г.

СЛАЙД 72


Побач самкнёвыя гранiтныя плiты - сiмвалiчны дах адрыны, сiмвалiчны хлеў, месца пакутнiцкай смерцi ста сарака дзевяцi мiрных савецкiх грамадзян..

Ад чорнай крышы бяжыць белая дарожка да магілкі…

СЛАЙД 73

З другога боку помнiка - брацкая магiла ахвяр фашызму. На магiльным курганку ўзвышаецца стэла з белага мармуру. На ёй высечаны словы звароту мёртвых да жывых:"Людзi добрыя, помнiце:мы любiлi жыццё, i Радзiму, i вас, дарагiя. Мы згарэлi жывымi ў агнi. Наша просьба да усiх: хай жальба i смутак абернуцца ў мужнасць i сiлу, каб змаглi ўвекавечыць вы мiр i спакой на зямлi, каб нiдзе i нiколi ў вiхуры пажараў жыццё не ўмiрала".

На брацкай магiле - Вянок Памяцi з белага мармуру са словамi наказу мёртвых да жывых - на адным баку i адказ жывых загiнуўшым - на другiм. Колiшняя вулiца вёскi выкладзена шэрымi (пад колер попелу) плiтамi.

СЛАЙД 74


На месцы спаленых хат пастаулена 26 сiмвалiчных вянкоў - зрубаў, у сярэдзiне кожнага - абелiск з бетону ў выглядзе комiну.

СЛАЙД 75


На iм дошка з прозвiшчамi i iмёнамi тых, хто тут нарадзiўся i жыў. Наверсе абелiскаў - званы.

СЛАЙД 76


А замест калодзежаў – маўклівыя напаміны…

СЛАЙД 77-78

На Могiлках - урны з зямлёй 186 вёсак Беларусi, спаленых у гады Вялiкай Айчыннай вайны разам з жыхарамi i не адноўленых.

СЛАЙД 79-80

Побач сiмвалiчнае Дрэва жыцця з назвамi 433 вёсак, знiшчаных разам з жыхарамi, але адноўленых пасля вайны.

СЛАЙД 81


У мемарыял уключаецца i Сцяна памяцi.

СЛАЙД 82


У яе нiшах плiты з назвамi 66 лагераў смерцi i месцаў масавага знiшчэння мiрных грамадзян i ваеннапалонных.

СЛАЙДЫ 83- 87 (Прачытаць лічбы памяці)

СЛАЙДЫ 88- 90 Залы музея сведчаць…

СЛАЙД 91


Вечны агонь на ўшанаванне памяцi ахвяр фашысцкага тэрору i тры бярозы - сiмвал жыцця, нагадваюць пра тое, што кожны чацвёрты жыхар Беларусi загiнуў у гады Вялiкай Айчыннай вайны.

СЛАЙД 92


Зноў перад вачыма - бронзавая скульптура Няскоранага чалавека, якi прайшоў праз вогненнае пекла, але выйшаў з агню, перамог смерць. Боль i гнеў, пакута i помства на яго твары. Вузлавыя сялянскiя рукi беражлiва трымаюць нерухомае, распасцёртае цела сына. Здаецца, што бронзавыя вусны чалавека, моцна сцiснутыя ад пякельнага болю i гневу, раскрыюцца i крыкнуць:" Будзь праклятая,вайна ! Будзь пракляты, фашызм, на вечныя часы ! "

СЛАЙДЫ 93-115

ЕСТЬ МЕСТА , ГДЕ СЛОВА МЕШАЮТ,

ГДЕ ЛУЧШЕ ПРОСТО ПОМОЛЧАТЬ….

ЕСТЬ МЕСТА, ГДЕ ТИХО ВСПОМИНАЮТ

ТО, О ЧЁМ НЕЛЬЗЯ НАМ ЗАБЫВАТЬ…

HRISTMIST-DIANA

Змяняюцца на фоне кампазіцыі А.Моцарта “Рэквіем.№7” выявы Хатыні, фотаздымкі катаванняў, растрэлаў…

Сёстры Хатыні: Дзяржынскі раён.

Зноў тыя ж словы.

Хвіліна маўчання (пад час музыкі).

СЛАЙД 116

Вечны агонь.

Сапраўды, нам ёсць пра што памятаць, ёсць тое , пра што нам нельга забываць…



СЛАЙД 117

Дзякуем за ўвагу


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка