Шлях да яснай свядомасці Раздзел 07 "На шляху да бесперапынных АзУ" Глава 07-1: "На шляху да бесперапынных АзУ"




старонка1/6
Дата канвертавання01.05.2016
Памер1.18 Mb.
  1   2   3   4   5   6
Шлях да яснай свядомасці

Раздзел 07 - "На шляху да бесперапынных АзУ"
Глава 07-1: "На шляху да бесперапынных АзУ"

Змест:


07-01-00) Мільён АЗУ.

07-01-01) Роля адданасці ў прасоўванні да экстатычных АзУ.

07-01-02) Азораныя фактары для адданасці.

07-01-03) Блажэнства і адданасць.

07-01-04) Адданасць і АУВ.

07-01-05) Пяць цыклонаў. Тарнада.

07-01-06) Парог лакальнай упэўненасці, самадхі першай сустрэчы. Намераня.

07-01-07) Прамыванне адданасцю.

07-01-08) Пранізлівая сетка.

07-01-09) Друза. Паціна.

07-01-10) Інтэграцыя крышталя. Карта. Стразы. Кіпцюры. Артэфакты.

07-01-11) Практыка адсячэння.

07-01-12) Трэніроўка азоранай распазнавальнай свядомасці (АРС).

07-01-13) Новыя азораныя [фізічныя] адчуванні (АФА): «гуллівае кураня».

07-01-14) Крышталь «хачу пражыць не менш за пяцьсот гадоў».

07-01-15) Экспедыцыя. Даследаванні. Лайкі. Буравеснік.

07-01-16) Прынцып дастатковасці намаганняў.

07-01-17) Імкненне прадзерціся.

07-01-18) «Давер да АзУ». Інтравертныя АзУ. Намаганне адхілення.

07-01-19) Кластары.

07-01-20) Крыштальнасць.

07-01-21) Растварэнне рж у яснасці. Фундаментальныя рж. Ураўнаважаная пазіцыя.

07-01-22) Пастка жадання садзейнічання.

07-01-23) Дыханне дракона.

07-01-24) Чацвёрты стражнік.

07-01-25) Апора на тры цэнтры асалоды.

07-01-26) Яснасць у існаванні непрадказальнасці.

07-01-27) Тонкае распазнаванне жаданняў.

07-01-28) Характарыстыкі шторму лютасці.

07-01-29) Механічны перахоп.

07-01-30) Штодзённасць, задаволенасць і шэрасць (ШЗШ).

07-01-31) Кіраванне ўпэўненасцю.

07-01-32) Шлях гусеніцы.

07-01-33) Напластаванне.

07-01-34) Аб даследаванні наогул.

07-01-35) Даследаванне задаволенасці. РЖ змяніцца. «Першапачатковае імкненне да АзУ».

07-01-00) Гэты раздзел я хачу пачаць з таго, што практыку назапашвання мільёна актаў спараджэння АзУ я лічу асноўнай, а ўсё астатняе – другарадным, дадатковым. Нагадаю, што практыка гэтая заключаецца ў тым, што практыкуючы ставіць перад сабой задачу назапасіць мільён актаў спараджэння АзУ, разумеючы, што да таго часу, калі ён назапасіць гэты мільён, і нават раней, ён ужо будзе зведваць АзУ бесперапынна, і перад ім адкрыюцца новыя перспектывы. Залічваецца любы ўсплёск АзУ – нават слабой інтэнсіўнасці, нават не зусім выразны, нават які доўжыцца ўсяго толькі секунду. Падлік колькасці спароджаных АзУ вядзецца без запісу, на памяць – гэта дазваляе дадаткова засяроджваць увагу на АзУ, не «засынаць». У канцы дня назапашаная сёння колькасць АзУ сумуецца з тым, што было назапашана раней, і гэтую лічбу ужо мэтазгодна фіксаваць пісьмова. Пачынаць адлік зведаных за сёння АзУ з нуля больш эфектыўна, чым дадаваць іх адразу да ўсёй колькасці зведаных раней, бо лічбы ў межах сотні або некалькіх сотняў больш суразмерныя тым велічыням, з якімі чалавек сутыкаецца ў сваім бытавым жыцці, і больш рэзаніруюць з прадчуваннем, упартасцю, накіраванасцю.

Агульная лічба назапашаных АзУ таксама з'яўляецца азораным фактарам. Так вязень, які доўбіць дзень за днём адвёрткай сцяну турмы, якая засланяе яго ад свабоды, зведвае ўзмацненне ўпартасці, прадчування, калі глядзіць на кучу пылу, назапашанага пад адтулінай, якую ён прабівае.

Практыка назапашвання АзУ – цэнтральная ва ўсёй ППШ. Усё астатняе – другаснае. Калі слова «спараджэнне» не з'яўляецца рэзаніруючым, можна казаць «ускокванне ў АзУ», «успамінанне сябе ў АзУ» і г.д.
07-01-01) Першы жа вопыт зведвання эАзУ пакідае глыбокі след, нават калі яны доўжыліся толькі пару секунд. З гэтага моманту і назаўжды ўспаміны аб эАзУ трывала займаюць месца на першым радку ў сістэме каштоўнасцей, а жаданне зведаць іх зноў з'яўляецца самым патаемным. Дасягненне эАзУ можна пазначыць як трэці вялікі «квант» практыкі (першы – гэта выяўленне і ўстараненне азмрочванняў, другі – адкрыццё і культываванне АзУ).

Чым часцей і інтэнсіўней праяўляюцца выбухі эАзУ, чым больш доўгімі яны становяцца – ужо не 1-2 секунды, а 5-10, тым з большай пэўнасцю і настойлівасцю праяўляецца радаснае жаданне знайсці найкарацейшы да іх шлях, выявіць найболей эфектыўныя практыкі, якія вядуць ў гэты свет, які немагчыма апісаць. Зразумела, працяг усялякага ўстаранення азмрочванняў і культывавання АзУ – гэта тыя два франты прац, якія, вядома, з'яўляюцца фундаментам любой практыкі, вядучай да эАзУ. Любой цаной неабходна не змяншаць упартасці і рашучасці ў ажыццяўленні гэтых прац, дамагацца выключнай, ззяючай бездакорнасці. Аднак гэта не значыць, што тут няма месца для пошукаў павелічэння каэфіцыента карыснага дзеяння, павелічэння эфектыўнасці намаганняў.

У кожны пэўны момант фармальная практыка можа быць накіраваная на культываванне аднаго вызначанага АзУ. Калі нейкая пара АзУ утворыць устойлівы акорд, я пры пэўнай трэніроўцы магу спараджаць адразу абодва гэтыя АзУ, нібы аднамаментна. Сапраўды гэтак жа, кіруючы аўтамабілем, я «аднамаментна» кантралюю адразу дзесятак параметраў і кірую імі. На самой справе ўвага так хутка перабягае з аднаго на другое, што ўсе дзеянні здаюцца адначасовымі. І усё ж, займаючыся чымсьці адным, я не магу займацца чымсьці іншым. Зразумела, усе АзУ у той ці іншай ступені рэзаніруюць адзін з адным, і, спараджаючы, напрыклад, пачуццё прыгажосці, я з высокай верагоднасцю зведаю і асалоду, і адданасць, і штосці яшчэ, а можа быць нават з'явіцца невядомае АзУ. І усё ж дылема застаецца – у пэўны дадзены момант – якое абраць АзУ, каб яго спараджаць? Тое, якога цяпер мацней за ўсё хочацца? Зразумела, але ж пытанне «якое цяпер абраць АзУ, каб, спараджаючы яго, максімальна хутка наблізіцца да эАзУ» таксама спароджанае радасным жаданнем як мага хутчэй дамагчыся эАзУ, тым больш, што розніца ў інтэнсіўнасці жаданняў зведваць розныя АзУ часта вельмі малаважная.

Адгэтуль вынікае жаданне даследаваць розныя АзУ на прадмет іх максімальнага рэзанансу з эАзУ. Не выключана, што даследаванне пакажа адсутнасць істотнай розніцы паміж АзУ у гэтым аспекце. Але калі мы ў выніку выявім, што некаторае АзУ істотна больш рэзаніруе з эАзУ, чым іншыя, то гэта будзе адкрыццём надзвычайнай значнасці, бо дазволіць павялічыць тэмп прасоўвання да эАзУ у дзесяткі разоў (бо замест спараджэння дзесяткаў розных вядомых мне АзУ я засяроджуся першым чынам на гэтым адным). Пастаноўка такога пытання надае адмысловы смак даследаванню і культываванню АзУ. Той, хто ведае на яго адказ, стаіць перад выбарам – альбо адразу паказаць на гэтае АзУ таму практыкуючаму, практыцы якога ён садзейнічае, альбо даць яму дастатковы час пашукаць адказ самому (бо пошук гэтага адказу - сам па сабе працэс вельмі творчы – неабходна перажываць розныя АзУ, адрозніваць іх, параўноўваць рэзанансныя ўласцівасці і г.д.), альбо зусім не даваць адказу, толькі паказаўшы, што такое АзУ, істотна адрознае ад іншых сілай свайго рэзанансу з эАзУ, існуе. Першы спосаб пазбаўляе практыкуючага радасці самастойнага даследавання і здзяйснення гэтага пэўнага адкрыцця, затое эканоміць шмат часу, а разнастайных адкрыццяў і даследаванняў усё роўна бясконца шмат. Трэці спосаб дае магчымасць чалавеку ў поўнай меры перажыць усю грандыёзнасць дадзенага адкрыцця, але пры гэтым шмат часу праходзіць у не самых эфектыўных практыках. Другі спосаб я лічу аптымальным, але ва ўмовах, калі я пішу кнігу, выбару няма, і я змушаны прытрымлівацца першага шляху, разумеючы, што той, хто толькі пачынае практыку, можа замест дасягнення яснасці ў гэтым пытанні, замест апрабацыі на сваім вопыце спакусіцца «гаварыльняй» накшталт «эзатэрыкаў», якія не займаюцца ніякімі практыкамі, а толькі навучаюцца жангляваць гучнымі словамі і фразамі.

Што больш за ўсё перашкаджае дасягненню эАзУ – у гэтым пытанні ўсё больш-менш ясна адразу – гэта першым чынам агрэсіўныя НЭ і аргазмы. Тут будзе да месца апавяданне аб адным тыбецкім ламе, які пасля многіх гадоў нечалавечых катаванняў, якім яго падвяргалі ў турме, нядаўна ледзь жывы здолеў выйсці з гэтага пекла, быў вывезены з краіны і даў інтэрв'ю. Акрамя ўсяго яго спыталі – ці зведваў ён страх? Ён адказаў – вядома зведваў. Чаго? Разумелася, што смерці, або што зверскімі пакутамі яго пазбавяць розуму або прымусяць абгаварыць іншых манахаў. Ён адказаў – я баяўся, што зведаю нянавісць да маіх катаў і перастану зведваць да іх спачуванне. Гэты чалавек ведае цану агрэсіўным НЭ і не гатовы плаціць яе ні пры якіх абставінах, нават калі ён быў па-зверску катаваны.

Такім чынам – ёсць такое АзУ, роля якога ў дасягненні эАзУ велізарная – гэта адданасць. І з таго моманту, як гэта становіцца ясным, менавіта даследаванне і культываванне адданасці становіцца галоўным фокусам, у якім засяроджана ўвага практыкуючага.

(Калі чытач не зусім ясна адрознівае такое АзУ, якое я заву «адданасцю», ён можа далей у тэксце замяняць гэтае слова на «выключна яркую і пранізлівую сімпатыю».
07-01-02) Адкрыццё, якое заключаецца ў тым, што адданасць істотна, на парадак больш ярка, чым іншыя АзУ, рэзаніруе з эАзУ, мае велізарнае значэнне. Зараз уся разнастайнасць шляхоў і сцяжынак, якія заключаюцца ў культываванні і даследаванні дзесяткаў разнастайных АзУ, дапоўнілася магістральным шляхам – даследаваннем і культываваннем адданасці.

Перш за ўсё ўзнікае жаданне даследаваць – якія азораныя фактары (АзФ) з'яўляюцца найбольш рэзаніруючымі з адданасцю?

Істоты, якія зведваюць АзУ, з'яўляюцца АзФ? Несумненна, але ёсць нюанс, які прыводзіць да далёка ідучых высноў. Уявім сабе Рамакрышну, які зведвае самадхі. Або Буду Гаутаму ў нірване. Або Миларэпу, які дасягнуў вясёлкавага цела. Узнікае адданасць? Узнікае. Зараз уявім Рамакрышну ў той час, калі ён, яшчэ не дасягнуўшы ўстойлівай здольнасці зведваць самадхі, хвіліну за хвілінай, дзень за днём, месяц за месяцам, амаль без сну і адпачынку паўтарае толькі адно: «хачу ўбачыць Маці Калі і зведаць асалоду», б'ецца аб сцяну ад адчаю, сцірае твар ў кроў аб гліняную падлогу свайго пакоя, люта аддаецца практыцы выражэння свайго жадання. Узнікае рэзананс з адданасцю? Так, і значна мацнейшы. Тое ж самае здараецца, калі мы ўяўляем Миларэпу, які звышнамаганнямі пераадольвае сваю тупасць, страх, інэртнасць, ледзь не гіне ў пячоры ад знясілення, але які вырашыў любой цаной дамагчыся прарыву да АзУ. З гэтага вынікае простая выснова, якую можна пацвердзіць наступнымі вопытамі: накіраванасць - наймацнейшы АзФ для адданасці. Але наймацнейшы АзФ для адданасці – і ёсць адданасць.

Таксама шляхам простых параўнанняў і вымярэнняў інтэнсіўнасці адданасці можна адкрыць, што яшчэ адзін наймацнейшы АзФ для адданасці - шчырасць.

Калі выпісаць рэзаніруючыя з адданасцю вобразы, то можна іх ранжыраваць па інтэнсіўнасці рэзанансу наступным чынам:

*) істоты, якія зведваюць экстатычныя АзУ, а таксама элементы іх жыццевых апісанняў, фатаграфіі, тэксты, выказванні, асабліва ў частках, якія датычацца іх адчайных, самаадданых намаганняў, праявы адданасці.

*) практыкуючыя, якія змагаюцца за АзУ, але яшчэ не дасягнулі эАзУ і зведваюць мноства азмрочванняў.

(Гэты вобраз меней рэзаніруе з адданасцю, чым першы, бо тыя, хто яшчэ часта зведвае азмрочванні, уяўляюцца меней накіраванымі і меней шчырымі, чым тыя, хто дамогся эАзУ).

*) тыя, хто мог бы пачаць змагацца за АзУ, калі б пазнаў аб іх існаванні, аб магчымасці перастаць зведваць азмрочванні, аб практыцы. Гэтыя людзі ўяўляюцца тымі, хто выклікае сімпатыю сваёй схільнасцю да пошуку свабоды, нежаданнем жыць звычайным тупым жыццём, гатовасцю «пазнаць з першага погляду» ідэю існавання АзУ, магчымасці жыць без НЭ.

(Адгэтуль можна вывесці, што трэці па значнасці АзФ для адданасці – сімпатыя, пяшчота).

*) морды Зямлі: не-камяні, не-вецер, не-горы, не-туман, не-аблокі і г.д.

(Адгэтуль можна вывесці чацвёрты па значнасці АзФ для адданасці – пачуццё прыгажосці).

Нягледзячы на тое, што АзФ размяшчаюцца менавіта ў такім парадку змяншэння інтэнсіўнасці іх рэзанансу з адданасцю, у кожны пэўны момант любой з іх можа аказацца самым інтэнсіўным у бягучых абставінах.

Такім чынам: 1) адданасць, 2) імкненне, 3) шчырасць, 4) сімпатыя, 5) пачуццё прыгажосці.


07-01-03) Даследаванне рэзанансных уласцівасцей адданасці прыводзіць да дзіўнага рэзультату: самы яркі рэзананс адданасці ўзнікае … з блажэнствам! Гэты рэзультат дзіўны таму, што для штодзённага розуму, ці такога, які не зусім інтэграваў у сваю сістэму ўяўленняў усё тое, што датычыцца свету АзУ, адданасць і блажэнства з'яўляюцца антыподамі, прынцыпова несумеснымі ўспрыманнямі. «Адданасць» асацыіруецца з «усё для кагосьці», разумеецца як мяжа самаадрачэння, а «блажэнства» - «усё для сябе», мяжа эгаістычных памкненняў. Культываванне адданасці прыводзіць да выбухаў асалоды дзіўнай яркасці, працягласці, глыбіні і пранізлівасці. Гэта прыводзіць да «дрэйфу ўвагі» ад практыкі спараджэння адданасці да засяроджвання на асалодзе. Аптымальная лінія паводзін – зразумець гэта і прытрымлівацца радасных жаданняў.

Нават самая, здавалася б, малаэфектыўная практыка дае прыкметныя рэзультаты, калі яна ўжываецца да спараджэння адданасці – такая сіла гэтага АзУ. Нават просты паўтор слова «адданасць», ці «халоднае памятанне», дае прыкметны рэзультат. Але, вядома, для павелічэння эфектыўнасці практык неабходна стала прыкладаць намаганні да даследавання адданасці - прама падчас яе культывавання.


07-01-04) Лёгка ўбачыць, што «адданасць» - тое АзУ, якое крайне далёкае ад фіксацыі на жаданні ўладання, пачуцці ўласнай важнасці. Адданасць катэгарычна не сумяшчальная з АУВ, і адгэтуль лёгка зрабіць выснову, што АУВ з'яўляецца самай магутнай перашкодай да адданасці (і, такім чынам, да эАзУ), а практыкі ўстаранення АУВ з'яўляюцца вельмі эфектыўным дадаткам да практыкі спараджэння адданасці. Адгэтуль асаблівую значнасць набываюць навыкі сталкінга, які з'яўляецца асноўнай практыкай пераадолення і ўстаранення АУВ. Не дзіўна, што ў практыках Дона Хуана сталкінгу, знішчэнню АУВ надаецца такое велізарнае значэнне.
07-01-05) За жаданнем зведваць эАзУ ідзе жаданне зведваць адданасць, бо менавіта яна самым кароткім шляхам прыводзіць да выбухаў эАзУ. За жаданнем зведваць адданасць ідзе жаданне, каб з'явілася як мага больш азораных фактараў для яе, і першым чынам – людзей, якія зведваюць накіраванасць, шчырасць, да якіх я мог бы зведваць сімпатыю, якія рэзаніравалі б з пачуццём прыгажосці, г.зн. «мордаў», - якія шчыра, люта, упарта і рашуча імкнуцца да дасягнення АзУ і ўстаранення азмрочванняў (жаданне, каб з'явіліся морды, неабходна дбайна чысціць ад выцясненняў і дамалёвак практыкуючых). За жаданнем з'яўлення мордаў ідзе жаданне садзейнічаць гэтаму ўсяляк, як толькі магчыма, ва ўсіх светух, самымі эфектыўнымі спосабамі, адгэтуль з'яўляецца і жаданне дамагчыся ўстойлівых азораных усвядомленых сноў, і пазацялесных вопытаў, што дае магчымасць шукаць, знаходзіць мордаў і садзейнічаць іх практыцы ў вялікім мностве светуў, якія адчыняюцца таму, у каго ёсць вопыт усвядомленых сноў, зносінам у іх з рознымі істотамі – такімі ж рэальнымі, як і тыя, якіх мы сустракаем у няспанні. Што застаецца хацець таму, у каго ёсць такія шырокія радасныя жаданні, амаль цыклоны, у якіх засяроджана самае-самае прывабнае, што для яго ёсць? Яму застаецца хацець, каб яго моцныя, патаемныя жаданні рэалізаваліся, каб ён навучыўся так моцна, люта, радасна і самаахвярна хацець, каб яго жаданні рэалізоўваліся як шляхам здзяйснення намаганняў, так і шляхам спрыяльнага збегу абставін.

Такім чынам:

1) Жаданне эАзУ

2) Жаданне зведваць адданасць

3) Жаданне, каб з'яўляліся морды

4) Жаданне садзейнічаць мордам усяляк і ва ўсіх светух

5) Жаданне дамагчыся «намеру», г.зн. мастацтва зведваць рж такой сілы, такой якасці, што яны рэалізуюцца, магчыма нават насуперак таму, што гэта абгрунтавана мяркуецца малаверагодным або немагчымым.
Праява гэтых пяці цыклонаў мае дзіўныя ўласцівасці:

1) Кожны наступны цыклон мяркуецца непазбежным следствам папярэдняга як найболей эфектыўны сродак дасягнення гэтага папярэдняга цыклона.

2) Іх сумесная праява рэзаніруе з пачуццём поўнасці, асацыіруецца з вобразам цвёрдага, ураўнаважанага фундамента, часта узнікаюць адпаведныя фізічныя перажыванні – «цвёрдасць», «выхад волі», «сфера пустэчы».

3) Лёгка наладжваецца сувязь «запал-ланцужок», калі праява аднаго цыклона рэзаніруе з іншымі і ў выніку ўвесь ланцужок абуджаецца – нібы полымя прабягае і запальвае наступны элемент.

Сукупнасць цыклонаў, якая мае такімя ўласцівасці, назаву тэрмінам «тарнада».

«Вядучы цыклон» - той, які цяпер праяўлены ярчэй за астатніх і служыць запалам усяго ланцужка.

Культываванне цыклона прыводзіць да такой змены яго якасці, якая асацыіруецца з берагамі, якія рассоўваюцца пад напорам усё больш паўнаводнай ракі, хвалі якой накатваюць з упартасцю і рашучасцю.


07-01-06) «Парог лакальнай упэўненасці» («плу») – такая інтэнсіўнасць радаснага жадання або цыклона (гэтай інтэнсіўнасці можна прысвоіць значэнне, роўнае 6), пры якой узнікае ўпэўненасць (г.зн. пазіцыя распазнавальнай свядомасці), адпаведная звычайнаму паняццю «дастаткова абгрунтаванай упэўненасці», у тым, што гэта рж будзе рэалізаванае. Дасягненне ПЛУ цыклона суправаджаецца ўзнікненнем устойлівага фону блажэнства, асабліва яркім і пранізлівым прадчуваннем.

Калі цыклоны ўтвораць тарнада, у гэты момант як мінімум адзін з іх – вядучы - дасягае плу.

У будучыні для сцісласці замест «пры дасягненні плу» я буду пісаць проста «на плу», калі пры гэтым сэнс фразы не скажаецца, напрыклад – «АзУ, якія ўзнікаюць на плу». Для таго, каб зрабіць такія фразы больш мілагучнымі і рэзаніруючымі з АзУ, слова «плу» я буду замяняць на тоеснае яму «луг» - «АзУ, якія ўзнікаюць на лугу».

«Парог лакальнай упэўненасці» 5-га цыклона (рж дасягнення намеру) назаву «парогам татальнай упэўненасці» («пту»), бо, па-першае, дасягненне пятым цыклонам плу аўтаматычна прыводзіць да таго, што і астатнія чатыры дасягаюць яго. Па-другое, у момант дасягнення пятым цыклонам плу ўзнікае дзіўны эфект – пачынаюць адно за адным ярка ўспыхваць АзУ, і ты здзіўлена хапаеш ручку і пачынаеш запісваць – «пяты цыклон пры дасягненні плу ярка рэзаніруе з блажэнствам, трыумфам, свяжосцю, адданасцю, пачуццём таямніцы, ціхамірнасцю, захапленнем…», АзУ успыхваюць адно за адным так ярка і выразна, як лямпачкі на гірляндзе – іх усё больш і больш, і ты паступова разумееш – здарылася нешта незвычайнае, адкладаеш ручку і, узрушаны, заміраеш, а АзУ адно за адным усё ўспыхваюць і ўспыхваюць, утвараючы неапісальную сімфонію, няма слоў, каб выказаць гэта. Ты зведваеш шчасце – невыноснае, экстатычнае, неверагоднае, ззяючае. А потым прыходзіць яснасць – «усе АзУ збіраюцца разам, яны ўсе тут, гэта зліццё, гэта месца іх сустрэчы, гэта тое самае, пра што пісаў Бодх – гэта самадхі». І на самой справе – гэта самадхі – яго самая першая ступень, якую я назаву «самадхі першай сустрэчы». Зведваючы самадхі першай сустрэчы, ты з незвычайнай яснасцю разумееш – вось ен, пачатак цяперашняга вандравання.

Эта-ма: «Успыхвае столькі АзУ, што я не магу сапраўды сказаць, што з чым рэзаніруе, якімі парамі яны ўспыхваюць. Іх так шмат і ўсе яркія, інтэнсіўныя, яны наваліліся як гуллівыя ільвяняты, якія кусаюць адзін аднаго за вухі, топчуцца, пераскокваюць адзін праз адзін, лапаюцца і дурэюць. Усе азораныя фактары, якія раней рэзаніравалі з асобным АзУ, цяпер зліліся ў адно цэлае. Раней гэта былі кавалачкі, а цяпер яны самкнуліся ў нешта суцэльнае, глыбокае і нязноснае. Усе АзУ склеіліся і ўзмацніліся шматразова. Няма межаў цела – усё, што я калісьці звала «сабой», сцерлася, яго знесла штармавой хваляй – усё, без астатку. Ніжнія лапы дрыжаць, мурашкі па ўсім целе, усё нязносна гудзіць і пераліваецца».

Эта-на: «пры вывадзе якога-небудзь рж на луг узмацняецца тое АзУ, з якім рэзаніруе дадзенае рж».

ПТУ – гэта стан, у якім ёсць вібруючая ўпэўненасць, што наймацнейшыя, сапраўдныя радасныя жаданні абавязкова будуць у той ці іншай форме рэалізаваныя. У гэты момант руйнуецца старажытны, спрадвечна ўласцівы нам страх будучыні, страх варожых або неспрыяльных абставін. Спыняецца варожае супрацьпастаўленне сябе і свету, якое заўсёды існуе, хоць і не адрозніваецца чалавекам, нават тады, калі ён лічыць сябе бесклапотным, шчаслівым, задаволеным, зведвае інтэнсіўныя ПЭ.

Даследаванне пту і звязаных з ім станаў – шлях да авалодання сакрэтамі «намеру». «Пту-шнік» - практыкуючы, які зведвае час ад часу пту, даследуе яго.

Радаснае жаданне + прадчуванне + упэўненасць у стадыі «парога лакальнай упэўненасці» - гэтыя тры ўспрыманні, праяўленыя адначасова, складаюць «зародак намеру» або «намераня».

У якой ступені дасягненне плу ўплывае на ход абставін, якія, здаецца, ніяк ад мяне не залежаць, і якая тэхналогія пэўнага даследавання гэтага пытання, ці падыходзіць для гэтага практыка змены ўпэўненасці – гэта трэба будзе высвятліць у наступных даследаваннях азоранай распазнавальнай свядомасці – гл. далей.


Я адрозніваю два віды ўпэўненасці, і адрозненне ў іх асабліва выпукла праяўляецца тады, калі дасягнуты плу:

а) упэўненасць, якая суправаджаецца [абгрунтаванымі] здагадкамі аб тым, што дадзенае рж можа рэалізавацца

б) якая не суправаджаецца такімі здагадкамі з прычыны адсутнасці падстаў.

Упэўненасць першага тыпу назавем «спаранай», другога – «ізаляванай».


Падзелім жаданні на два класы:

а) жаданні, рэалізацыя якіх залежыць амаль выключна ад маіх намаганняў (напрыклад жаданне вывучыць замежную мову) – «жаданні-краты» або проста «краты»

б) жаданні, рэалізацыя якіх залежыць не толькі і мабыць нават не столькі ад маіх намаганняў, колькі ад абставін (напрыклад жаданне, каб з'яўляліся новыя морды) – «жаданні-стрыжы» або проста «стрыжы»

Плу дасягаецца лягчэй для рж першага тыпу, і складаней – для рж другога тыпу.


Перашкоды да дасягнення плу ў стрыжах:

1) страх паражэння – раптам я буду ўпэўнены, што з'явяцца новыя морды, а яны так і не з'явяцца – у выніку сіла скептыкаў павялічыцца, мне будзе складаней дасягаць плу, а ўскладняць дасягненне плу не хочацца, бо з ім звязаны рэзкі рост АзУ. Што датычыцца жаданняў, не абмежаваных у тэрмінах (накшталт жадання новых мордаў), гэтая перашкода зводзіцца да нуля.

Гэты страх пераадольваецца прамым намаганнем.

2) страх таго, што я буду здзяйсняць дзеянні «дарэмна». Напрыклад я буду ўпэўнены, што морды з'явяцца, і гэтая ўпэўненасць будзе служыць прычынай узнікнення шэрагу іншых жаданняў – напрыклад паўстане рж рабіць і размяшчаць артыкулы на сайце. Калі ў выніку морды не з'явяцца, то атрымаецца, што час, страчаны на размяшчэнне артыкулаў, быў старчаны неэфектыўна або, як мінімум, не зусім эфектыўна, улічваючы, што перажыванне і рэалізацыя рж самі па сабе з'яўляюцца моцнымі АзФ незалежна ад рэзультату. І усё ж калі б не было ўпэўненасці ў тым, што ў выніку так і не наступіла, я мог бы заняцца іншай дзейнасцю, якая б акрамя задавальнення ад зведвання і рэалізацыі рж прывяла бы яшчэ і да дадатковага рэзультату ў выглядзе рж, якое рэалізавалася.

Спосаб пераадолення гэтага страху:

а) Прамым намаганнем і засяроджваннем на ўзнікаючых на лугу АзУ.

б) Яснасць у тым, што няма спосабу загадзя пазнаць – які стрыж будзе рэалізаваны, а які не, так што адзіным выхадам было б зусім адмовіцца ад дзеянняў, накіраваных на рэалізацыю стрыжоў, што зусім немагчыма, бо тарнада складаецца на 4/5 з іх, і акрамя таго ў такім разе я загадзя б змірыўся з тым, што стрыжы не будуць рэалізаваныя, адрэзаў бы, такім чынам, дзеянні па дасягненню таго, што для мяне з'яўляецца першарадным, самым значным – гэта зусім абсурдна, улічваючы тое, што многія стыжы ўсё ж несумненна будуць рэалізаваныя.

в) Яснасць у тым, што з прычыны высокай рэзананснай і лагічнай сувязі паміж стрыжамі, якія ўваходзяць у паціну (г.зн. з прычыны наяўнасці паміж імі валентных сувязей), упэўненасць у рэалізацыі любога з іх, роўна як і жаданне іх рэалізаваць і дзеянні па яго рэалізацыі, садзейнічаюць узмацненню інтэнсіўнасці і рэалізацыі ўсіх астатніх (многія дзеянні, накіраваныя на рэалізацыю крышталя, у той жа самы час уносяць уклад у рэалізацыю іншых). Такім чынам, нават калі нейкі з крышталёў у выніку не будзе рэалізаваны, або будзе рэалізаваны часткова, то ўсё роўна - як ўпэўненасць, якая зведваецца, так і дзеянні па рэалізацыі гэтага крышталя і АзУ, якія зведваюцца пры гэтым занясуць вялікі ўклад у агульны працэс прасоўвання.

г) Яснасць у тым, што па меры таго, як культывуецца ўпэўненасць, па меры перажывання рж здзяйсняецца шмат адкрыццяў, узнікаюць сталыя рэзанансы з АЗУ, і вырваць стрыжоў з гэтага працэсу – значыць звесці амаль да нуля сваю практыку.
*) Калі пры спараджэнні ўпэўненасці ў тым, што ты зможаш паспяхова вырашыць нейкую задачу, узнікае моцнае рж займацца гэтым, у той час як без спараджэння гэтай упэўненасці гэтага жадання не было, гэта азначае, што ў цябе сфарміраваны і стала падтрымліваецца фон “паражэнства» - механічнай упэўненасці ў тым, што з гэтай задачай табе не справіцца.

Таму спараджэнне ўпэўненасці ў тым, што табе атрымаецца паспяхова зрабіць тое ці гэта, з'яўляецца эфектыўным спосабам выявіць падушаныя жаданні, а таксама садзейнічаць іх свабоднай праяве.


  1   2   3   4   5   6


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка