Шлях да яснай свядомасці Раздзел 03 – Жаданні Глава 03-01: "Агульны разгляд жаданняў"




старонка1/4
Дата канвертавання01.05.2016
Памер0.95 Mb.
  1   2   3   4
Шлях да яснай свядомасці
Раздзел 03 – Жаданні
Глава 03-01: "Агульны разгляд жаданняў"

«Сапраўды спантанае дзеянне – гэта такое, пры якім ты цалкам аддаеш сябе, але толькі пасля глыбокіх роздумаў. Гэта дзеянне, пры якім усе за і супраць былі ўлічаныя і пасля адмеценыя, бо ты нічога не чакаеш, ні аб чым не шкадуеш. Менавіта такімі актамі чараўнікі прывабліваюць свабоду.»



Эсперанса
«Усё пачынаецца з якога-небудзь аднаго дзеяння, якое павінна быць мэтанакіраваным, дакладным і здзейсненым з непахіснасцю. Паўтараючы такое дзеянне дастаткова доўга, чалавек набывае непахісны намер. А непахісны намер можа быць прыкладзены да ўсяго. І як толькі ён дасягнуты – шлях адчынены.»
Дон Хуан


Змест главы:

03-01-01) Уводзіны, анамнез.

03-01-02) Азначэнні, абрэвіятуры.

03-01-03) Жаданне ўражанняў (= жаданне ПЭ).

03-01-04) 10 правіл рэалізацыі радасных жаданняў.

03-01-05) Далейшыя азначэнні.

03-01-06) Прыклад падзелу жаданняў на тыпы.

03-01-07) Пытанне аб уладзе. «Медытацыя».

03-01-01) З самага ранняга дзяцінства цябе дзень за днём, хвіліну за хвілінай прывучалі ставіцца да сваіх жаданняў, як да чагосці «непрыстойнага», «нядобрага», «ганебнага», «няправільнага», таго, што «перашкаджае». Прыдумана і ўкаранёна мноства слоў, якія замяняюць слова «жаданне» і маюць ярка выяўленую негатыўную афарбоўку: «капрыз», «недарэчнае жаданне», «дзівацтвы», «самавольства». «Рэалізоўваць» [жаданні] замяняецца на «патакаць», «пляваць на навакольных», а «жадаць чагосьці» - на «мець праблемы», «замарочыцца». Чалавек, які не жадае душыць свае жаданні і імкнецца іх рэалізоўваць, клеймуецца як «эгаістка», «эгацэнтрыстка». Калі ты моцна захопленая чымсьці, цябе назавуць «упартай», «дзівачкай», «эксцэнтрычнай», а то і паставяць кляймо «маньяк», і нават калі гэта гаворыцца нібы жартам, то неабходна зразумець тое, што пад маскай жарту лёгка выявіць сваё сапраўднае стаўленне, і ў дадзеным выпадку гэта вельмі негатыўнае стаўленне, паколькі слова «маньяк» па «дзіўнаму супадзенню» выкарыстоўваецца для абазначэння выключна небяспечных злачынцаў, забойцаў, гвалтаўнікоў. З мэтай замацавання зняважлівага і нават агрэсіўнага стаўлення да сваіх жаданняў фарміруюцца і ўдзёўбваюцца канцэпцыі, у выніку чаго чалавек, у якога ёсць жаданні, інтэрпрэтуецца і навакольнымі, і нават ім самім як чалавек, у якога ёсць «праблемы», у якога не ўсё «добра». Лічыцца, што калі ў чалавека «усё добра», то ў яе няма яркіх жаданняў. Неймаверна скажоныя ідэі будызму, якія распаўсюдзіліся ў еўрапейскім асяроддзі, давяршаюць гэтую карціну, бо паводле іх «нірвана» - гэта стан вышэйшага шчасця, што характарызуецца поўным згасаннем жаданняў. У рэзультаце ўсяго гэтага людзі памылкова лічаць самым шчаслівым станам стан адсутнасці жаданняў, татальную задаволенасць, шэрасць, млявае паглынанне ўражанняў. Грэбаванне радаснымі жаданнямі, прамое іх прыгнечанне аказвае неймаверна страшэнны ўплыў, прадуцыруе вал НЭ, НФ, тупасці, пазбаўляе чалавека магчымасці зведваць АзУ.

У залежнасці ад павеваў, якія склаліся ў грамадстве, некаторыя формы моцных жаданняў прызнаюцца «карыснымі», і ў такім разе людзі, чые жаданні ў дадзены момант пападаюць у гэтую каляіну, карыстаюцца «павагай», падтрымкай, адабрэннем, але як толькі змяняецца мода, ці як толькі чалавек праяўляе і іншыя жаданні, яна адразу ж зноў пападае ў катэгорыю дзівачак і маньякаў. Гэта прыводзіць да таго, што тая, чые радасныя жаданні пападаюць у дапушчальную грамадствам каляіну, змушаная душыць усе іншыя жаданні, механічна падсцёбваць «правільнае» жаданне, што хутка ператвараецца ў неабходнасць, у механічнае і бязрадаснае дзеянне.

Калі ты прывучаная душыць свае радасныя жаданні, зведваеш іх тайком, адчуваючы пры гэтым сорам, пачуццё віны, страх, гэта часта паварочваецца яшчэ і скрытай ці яўнай агрэсіяй, нянавісцю. Ты пазбаўляешся асалоды ад самога працэсу зведвання і рэалізацыі жаданняў, у той час як зведванне і рэалізацыя механічных, «правільных» жаданняў не прыносіць радасці, і ты становішся нацэленай і наркатычна прывязанай толькі да ўладання рэзультатам. А калі ў зведванні і рэалізацыі жадання няма радасці, а ёсць толькі жаданне ўладання рэзультатам, тады навальваюцца ўсё новыя і новыя НЭ – заклапочанасць рэзультатам, страх не атрымаць рэзультат, страх таго, што хтосьці іншы скарыстаецца тваім рэзультатам і гэтак далей. У сувязі з гэтым замацоўваецца стаўленне да жаданняў як да чагосці пакутлівага, і чым мацнейшае жаданне, тым больш жудасныя НЭ, што суправаджаюць ўвесь працэс яго зведвання і рэалізацыі.
03-01-02) Даць азначэнне жаданню немагчыма, бо вызначыць - значыць звесці да ўжо вядомага, але жаданне не зводзіцца ні да чаго іншага – ні да эмоцый, ні да думак, ні да адчуванняў. Ёсць людзі, якія настолькі няўважлівыя да таго, што і як яны зведваюць, настолькі азмрочаныя і атупленыя НЭ і канцэпцыямі, што не могуць адрозніць жаданні ад думак, напрыклад. Уважлівы чалавек лёгка адрозніць, што ёсць жаданні, а ёсць эмоцыі і думкі, якія суправаджаюць іх, і гэта істотна розныя пласты ўспрыманняў. Адчуванне голаду можа суправаджацца жаданнем паесці, а адчуванне сэксуальнага узбуджэння - жаданнем заняцца сэксам; думка «ён здрадзіў мяне» суправаджаецца эмоцыяй нянавісці, жаданнем стукнуць, адчуваннем жару ў галаве ці холаду ў канечнасцях, і патрабуецца мінімальны навык назірання за сваімі ўспрыманнямі, каб не змешваць усе гэтыя ўспрыманні. Па меры таго, як ты ўстараняеш НЭ, механічныя жаданні, канцэпцыі і культывуеш радасныя жаданні, разумовую яснасць і іншыя АзУ, твая здольнасць распазнаваць узмацняецца.

Як я даведаюся аб тым, што жадаю чагосьці? Цяпер я жадаю есці сыр ці пайсці гуляць? Калі я задаю такое пытанне, то гэта азначае, што я ведаю аб тым, што ёсць два такіх жаданні, а адкуль я гэта ведаю? Я ведаю аб гэтым, бо ў дадзены момант ёсць адчуванне смаку сыру і адчуванне зрокавага вобразу, паху лесу, адчуванне пругкай глебы пад нагамі, і ёсць жаданне гэтыя ўспрыманні ўзмацніць, зрабіць больш выразнымі. Гэта здаецца немагчымым – як гэта – смак сыру, калі ў роце няма ніякага сыру? Але нікога не здзіўляе, што я магу не бачыць дрэва, але ўяўляць дрэва, а што такое «уяўляць»? Гэта і ёсць мець зрокавыя ўспрыманні дрэва – гэтае ўспрыманне будзе расплывістае, няўстойлівае, але гэта ні што іншае, як менавіта зрокавае ўспрыманне. Калі я буду доўга разглядаць дрэва, то зрокавы вобраз стане выразным і ўстойлівым, абрасце дадатковымі ўспрыманнямі, і ў выніку жаданне ўзмацніць гэты вобраз можа стаць мацнейшым. З сырам сапраўды гэтак жа – узнікае слабы, расплывісты смак сыру, і ўзнікае жаданне яго ўзмацніць – з'яўляецца ўнутраны дыялог на гэтую тэму, я магу пачаць разважаць аб тым – як мне атрымаць жаданы смак сыру. Такім чынам я пазнаю аб тым, што жадаю чагосьці, паколькі ўспрыманне гэтага чагосьці ўжо праявілася ў гэтым месцы, але ў аслабленым, расплывістым выглядзе. Калі я жадаю купіць квяцістую спаднічку, каб зведваць задаволенасць ад поглядаў хлопчыкаў – у гэты самы момант у гэтым месцы ЎЖО ЁСЦЬ і задаволенасць ад уладання спаднічкай, і эратычнае узбуджэнне ад поглядаў хлопчыкаў, і тактыльнае адчуванне спаднічкі на сцёгнах, і зрокавы вобраз яе колеру і фактуры. Такім чынам можна зрабіць дзіўную выснову: калі я жадаю, то жадаю не чагосьці таго, чаго цяпер няма, а жадаю тое, што ўжо цяпер ёсць, але проста жадаю гэтага ў больш выразным, устойлівым і моцным выглядзе! Гэтая выснова суадносіцца з назіраннямі аб тым, што жаданні заўсёды аб'ектна-арыентаваныя. Атрымліваецца, што «жаданне» - гэта заўсёды «жаданне ўзмацніць наяўныя ўспрыманні». І яшчэ адзін дзіўны рэзультат – пры даступнай нам здольнасці распазнаваць успрыманні мы ў падобнай сітуацыі не можам адрозніць а) жаданне і б) рэалізацыю жадання, бо калі я хачу сыру, то смак сыру ўжо ёсць, гэта значыць жаданне і рэалізацыя жадання - аднамаментныя. Ці азначае гэта, што існуе спосаб так узмацніць жаданне сыру, каб адчуць яго смак не меней ярка, чым калі ён апынецца на языку? І ці магчыма, што можна так захацець насыціцца, што паўстане і пачуццё сытасці, і ўсе фізіялагічныя працэсы будуць працякаць так, нібы ты атрымаў пажыўныя рэчывы? Гэтыя пытанні застануцца без адказу, пакуль ты не зведваеш бесперапынна АзУ, пакуль для цябе немагчыма такое поўнае засяроджванне на жаданнях, што яны пачнуць адчыняць свае таямніцы. Зафіксуем пакуль што адно: калі ёсць жаданне, яно ўжо збольшага з'яўляецца рэалізаваным.

• Бязрадаснымі, ці механічнымі жаданнямі (мж) я заву такія, якія:

а) абумоўленыя канцэпцыямі, якія ўключаюць ў сябе розныя пабуджальныя ці маральныя словы-паразіты: «трэба пайсці туды», «варта зрабіць так», «добра б зрабіць так», «несправядліва не зрабіць гэтага», «ад мяне чакаюць гэтага» і гэтак далей. У цябе няма радаснага жадання рабіць гэта, але паколькі ёсць дакучлівая думка «гэта трэба» ці «гэта справядліва», ты, працягваючы зведваць незадаволенасць і нежаданне, ідзеш і робіш гэта, падтрымліваючы думкі «добра, што я гэта зрабіла, гэта правільна, так і трэба», спрабуючы самаздаволеннем кампенсаваць атручванне ад НЭ.

б) абумоўленыя НЭ – гневам, страхам, нудой і г.д.

в) абумоўленыя механічнай прывычкай – ты заўсёды, прыходзячы з працы, уключаеш тэлевізар, і нават калі навіны цябе цалкам не цікавяць, усё роўна ты глядзіш іх, зведваючы нуду, стомленасць і інш.

г) абумоўленыя іншымі мж, напрыклад жаданнем гіперкампенсацыі таго, чаго ты раней была пазбаўленая. Калі ў дзяцінстве, юнацкасці з-за сарамлівасці, страхаў і маральных забарон ты мала займалася сэксам, то да 20-25 гадоў жаданне трахацца можа стаць настолькі ліхаманкавым, што па меры вызвалення ад забарон ты будзеш кідацца на ўсё, што рухаецца, забываючы спыніцца і спытаць – у ці на самой справе цяпер ёсць такое радаснае жаданне? Калі ж ты спыняешся і спрабуеш упачувацца ў жаданні, то ўзнікае рэзкая незадаволенасць і думкі, што ты абмяжоўваеш «сябе».

Агульная ўласцівасць мж – бязрадаснасць, ліхаманкавасць, хаос, гэта значыць зведваючы і рэалізуючы іх ты не зведваеш узмацнення азораных успрыманняў (АзУ) – пяшчоты, пачуцця прыгажосці, захаплення, накіраванасці і інш. Наадварот – працягвае ўзмацняцца негатыўны фон (НФ), пачынаюцца усплёскі НЭ і ўзмацняецца хаатычны ўнутраны дыялог. Цытата з Гурджыева: «чалавек з'яўляецца арэнай барацьбы, канкурэнцыі самых розных жаданняў, усе яны завуць сябе «я», гэта значыць лічаць сябе гаспадарамі, і ніхто з іх не жадае прызнаваць іншага. Кожны з іх за той кароткі прамежак часу, пакуль ён ўладальнік, робіць тое, што яму падабаецца, нягледзячы ні на што, а адплачвацца за гэта пасля прыходзіцца іншым. І сярод іх няма ніякага парадку. Хто з іх выскачыць наверх, той і становіцца гаспадаром. Ён хвастае ўсіх направа і налева і нічога не баіцца. Але ў наступнае імгненне іншы хапае пугу і б'е яго самога. Так працягваецца на працягу ўсяго чалавечага жыцця. Уявіце краіну, дзе кожны можа на пяць хвілін стаць царом і рабіць на працягу гэтых пяці хвілін з царствам усё, што захоча. Вось такое наша жыццё».

Для таго, каб мець поўную карціну мж, што праяўляюцца у тваім месцы, каб ясна ўяўляць – з чым ты хочаш працаваць, я раю зрабіць поўны іх спіс і папаўняць яго па меры выяўлення новых.
Кляшчы механічных жаданняў - эфект непазбежнай пакуты, надыходзячай падчас і пасля рэалізацыі мж: падчас рэалізацыі мж (рмж) чалавек зведвае пакуты (т.е. душыць радасныя жаданні, зведвае НЭ), спадзяваючыся атрымаць у будучыні нейкае шчасце. Калі мж не рэалізавана, і меркаванае шчасце не наступіла, узнікаюць інтэнсіўныя НЭ аб страчаным часе, жаль да сабе і г.д. Калі мж рэалізавана, то меркаванае "шчасце" аказваецца ніякім не шчасцем - чалавек зведвае ўсе тыя ж, і нават новыя і больш вялікія НЭ, новыя прычыны душыць рж - у выніку - усё тыя ж пакуты. Той, хто рэалізуе радасныя жаданні, наадварот, зведвае АзУ як падчас рэалізацыі рж, так і пасля таго, як жаданне рэалізавана ці нерэалізавана.

Характэрная прыкмета «запою рэалізацыі мж» - нарастаючы непрыемны спазматычны стан, які можна апісаць як «жыццё праходзіць міма». Узнікае фонавы паспех незразумела куды, заклапочанасць тым, што час адыходзіць.

• Адна з разнавіднасцей мж – жаданне душыць жаданні (ждж). Адрозненне прыгнечання ад устаранення я растлумачыў у раздзеле пра НЭ – у выпадку прыгнечання мж не спыняецца, узнікае НФ. У выпадку ўстаранення мж знікае цалкам, узнікае ціхамірнасць ці АзУ. Такім чынам ждж – заўсёды па азначэнні з'яўляецца мж, паколькі з'яўляецца формай жадання зведваць НЭ, і часцей за ўсё абумоўленае НЭ і канцэпцыямі. Да ждж належаць разнастайныя формы так званага «аскетызму», калі чалавек душыць свае жаданні (як рж, так і мж), кіруючыся ці канцэпцыямі аб «прасвятленні», здароўі і г.д., ці верай у аўтарытэты, ці жаданнем выклікаць уражанне ў іншых людзей. Пры гэтым яна зведвае кучу НЭ, задаволенасць ад сваёй «перамогі», узмацняе мж рэалізацыі жадання, якое яна душыць, закладвае аснову глыбокага псіхічнага крызісу, г.зн. яркага, працяглага і разбуральнага выбуху НЭ і выкліканых імі дзеянняў.

• Радасныя жаданні (рж) адпавядаюць наступным крытэрам:

а) само іх зведванне і працэс іх рэалізацыі (незалежна ад канчатковага рэзультату) суправаджаецца радасцю, прадчуваннем, прадбачаннем і іншымі АЗУ.

б) калі рж не атрымалася рэалізаваць (а таксама пры думцы аб тым, што яго не атрымаецца рэалізаваць), НЭ не ўзнікае.


Неабходна зразумець тое, што калі ты не займаешся практыкай устаранення азмрочванняў, то амаль усе твае жаданні – механічныя, і нават калі ўзнікае рж, яно неадкладна замяшчаецца на мж. Калі ты пачаў займацца практыкай, то ў затхлым балоце пачынаецца рух, чыстыя ручаі рж узнікаюць і змешваюцца з мж, таму ідзе сталы працэс чаргавання, замяшчэння рж і мж. Табе запатрабуецца прыкласці і ўпартасць, і рашучасць, і ўважлівасць і накіраванасць, каб як мага часцей, як мага дбайней падзяляць мж і рж, устараняць першыя і ўзмацняць другія.

Напрыклад, ты пачала мыць падлогу, бо цяпер гэта рэзаніруе з ачышчэннем ад НЭ, ёсць рж фізічнай актыўнасці, і ты рэалізуеш яго, але калі праз пяць хвілін яно нечакана знікае і з'яўляецца іншае рж, узнікае канцэптуальная думка: «калі ўжо пачала – давядзі да канца». Узнікае мж «давесці да канца», рж знікае, АзУ спыняюцца.

Іншы тыповы прыклад – адкладанне рэалізацыі радаснага жадання (ррж) «на потым»: ёсць рж пагуляць непасрэдна цяпер, узнікае думка «я яшчэ не зрабіла ўрокаў – вось зраблю, і пайду», у выніку рж знікае, навальваецца шэрасць, НЭ, і калі ўсе ўрокі зробленыя, гуляць ужо не хочацца, але замест таго, каб спыніцца і прыслухацца да рж, ты ідзеш гуляць, бо ёсць думка «ну я ж хацела», і ў выніку – зноў рэалізацыя механічнага жадання (рмж).

Цытата з Ліса: «Рж адкладаюцца да святога ніколі, таму што хочацца «грунтоўна» падысці да іх, падрыхтавацца. З дзяцінства ў мяне так і адбываецца - задавальняў не сам працэс, а фантазіі на тэму таго, «што будзе, калі...» - мне падабалася аб гэтым казаць, марыць. Я з дзяцінства жыўлюся нерэалізаванымі фантазіямі. Гэта хоць і прыносіла прадчуванне, але няўстойлівае, слабое і хуткабежнае. Сталай была неабходнасць ў падсілкоўванні новымі фантазіямі, акрамя таго, я часцяком так і не прыступаў да рэалізацыі рж, чаму ўзнікала пачуццё віны за неапраўданыя чаканні - свае і чужыя. А калі рж душыліся, то і новыя не ўзнікалі, і прадчуванне не ўзмацнялася».

Калі дзеянне абумоўленае рж, то вынік, выражаны словам з прыстаўкай «пера-», паказвае на тое, што рж неўзаметку змянілася на мж - «пераеў», «ператрахаўся» і г.д. Ты ясі і зведваеш задавальненне, але ўвага адышла на хаатычныя адцягненні, і вось ужо ты «пераела» - рж неўзаметку змянілася мж. Каб перашкодзіць гэтаму, неабходна стала сябе пытаць: «што я хачу непасрэдна цяпер».

Вылучым успрыманне «прадчування з'яўлення рж». Як быццам мае быць салодасны кідок наперад, нібы моцна і ўпэўнена нацягнута цеціва. Азмрочаны чалавек пакутліва хвалюецца і аб адсутнасці жаданняў, і аб наяўнасці іх, г.зн. у любым выпадку ўзнікаюць НЭ – такая ўласцівасць мж. Тут усё наадварот: калі рж няма, і пры гэтым ты бездакорна ўстараняеш НЭ, то зведваеш задавальненне прадчування, а калі рж з'явілася – задавальненне зведвання яго і рэалізацыі.

• Тэрмінам «селекцыя жаданняў» я пазначаю працэс, які складаецца з трох стадый:

а) Распазнаванне жаданняў, праяўленых у бягучы час

б) апазнанне іх як мж і рж

в) устараненне мж і культываванне рж.

У выніку дастаткова яснага распазнавання жаданняў, апазнанне іх як рж і мж адбываецца амаль аўтаматычна, але калі гэтая выразнасць слабая, няўстойлівая, тады можна зведваць праблемы пры пераходзе ад а) да б). Пры дбайным распазнаванні можна распазнаць «злучнае жаданне» - г.зн. жаданне здзейсніць апазнанне адрозненых жаданняў як мж і рж. Гэтае распазнаванне ў сваю чаргу дазваляе больш эфектыўна спараджаць жаданне здзейсніць апазнанне, і яго аказваецца дастаткова, каб не драбніць працэс далей, а дамагчыся спараджэння прывычкі пераходзіць ад а) да б). Тое ж самае дакладна ў дачыненні да пераходу ад б) да в).

Практыка цыклічнай змены інтэрпрэтацый (і спадарожнай ёю змены характару і інтэнсіўнасці жаданняў) з'яўляецца сродкам селекцыі жаданняў.


«Экспрэс-аналіз» жаданняў – набор дзеянняў, якія дазваляюць за некалькі секунд атрымаць яснасць – жаданне радаснае ці механічнае, якое зведваецца цяпер. Выкарыстанне ў якасці крытэра рэзанансу з АзУ бывае цяжкім, асабліва калі інтэнсіўнасць жадання невялікая, і пры гэтым выяўлены ці слабы негатыўны фон, ці слабы азораны фон, ці «нічога-не-адбываецца».

Абагульненым «шкілетам» механічных жаданняў з'яўляецца ўпэўненасць (г.зн. цвёрдая фіксацыя распазнавальнай свядомасці): «калі я рэалізую гэтае жаданне, я стану больш шчаслівай». Беспадстаўнасць гэтага сцвярджэння выцясняецца, бо яно прывычнае - усе прыкладна так заўсёды і думаюць, калі рэалізуюць жаданні. Паміж тым назіранні за сабой і навакольнымі лёгка выкрываюць тое, што «быць шчаслівым» - значыць «зведваць шчасце», г.зн. гэта не сукупнасць нейкіх выгод, а тыя перажыванні, якія, па меркаванні людзей, абавязкова паўстануць пасля дасягнення гэтых выгод. Элементарныя доследы паказваюць, аднак, што ўладанне жаданым прадметам, статусам, увагай і г.д. прыносіць не «шчасце», а кароткі усплёск задаволенасці. Уладанне [нейкім сродкам] не прыводзіць да перажывання [стану «шчасця»].

Таму калі ты фіксуеш думку «я стану больш шчаслівай, калі зраблю гэта», [якая суправаджае адпаведную ўпэўненасць], то гэта азначае, што ў складзе тваіх жаданняў ёсць механічнае жаданне. Пры гэтым адначасова могуць быць выяўленыя і рж і мж (слабой інтэнсіўнасці), накіраваныя на адну і тую ж мэту, і чым мацнейшае адно, тым слабейшае другое. Кантроль наяўнасці такіх думак і такой упэўненасці з'яўляецца сродкам, які дазваляе амаль імгненна ажыццяўляць селекцыю жаданняў, што, у сваю чаргу, прыводзіць да ўзнікнення іншых рж і АзУ у сілу таго, што само па сабе распазнаванне ўспрыманняў моцна рэзаніруе з АзУ.

• Мэтазгодна адрозніваць а) жаданне і б) жаданне рэалізаваць гэтае жаданне (жрж), паколькі жаданне можа быць радасным, а жаданне яго рэалізаваць – механічным, і калі няма гэтага адрознівання, то немагчыма правесці селекцыю. Такое адрозніванне прыводзіць да вызвалення працэсу зведвання рж ад «даважкі» у выглядзе заклапочанасцей і страхаў, якія суправаджаюцца думкамі аб тым - магчыма ці немагчыма яго рэалізаваць, жадаеш ці не жадаеш ты яго рэалізоўваць, што будзе пасля яго рэалізацыі і да т.п., у выніку чаго рж пачнуць праяўляцца больш свабодна.

Такое адрозніванне яшчэ прыводзіць да таго, што:

а) рж перажываюцца больш вызначана, моцна, не скомкана,

б) рж становяцца даступнымі для назірання, даследавання,

в) узрастае здольнасць зведваць асалоду ад зведвання рж,

г) узмацняецца рэзананс рж з іншымі АзУ,

д) паколькі аўтаматызм рэалізацыі жадання прыпынены, становіцца магчымай эвалюцыя рж, у якую ўцягваюцца і астатнія ўспрыманні.

Напрыклад, калі ўслед за ўзнікненнем сэксуальнага жадання аўтаматычна ідзе яго рэалізацыя, то сэксуальнае жаданне перажываецца скомкана, смутна, ты не можаш адчуць яго адценні, яно не можа стаць глыбокім, інтэнсіўным. Калі механізм неадкладнай рэалізацыі спынены, адбываецца эвалюцыя жадання і звязаных з ім адчуванняў і іншых успрыманняў – інакш я заву гэта «развіццём сэксуальнасці» - становіцца даступным ўсё больш і больш шырокі спектр жаданняў, новых адчуванняў, АзУ, становіцца больш пажадлівым цела, усё новыя і новыя яго ўчасткі становяцца «эрагеннымі зонамі», расце глыбіня і разнастайнасць адчуванняў, узнікаюць нечаканыя адгалоскі ўжо вядомых і зусім новых АзУ.

Аўтаматызм рэалізацыі прыводзіць да яшчэ аднаго наступства: зведваючы жаданне, ты ўжо «ведаеш», што будзе далей, гэта значыць сама праграмуеш развіццё сітуацыі, пазбаўляючыся прадчування, робячы ўсё загадзя вядомым, і рж не атрымлівае падсілкоўвання ў выглядзе рэзанансу з АзУ, і часцяком тут жа альбо знікае, альбо змяняецца адпаведнымі мж. Адрозніваючы жаданне і жаданне рэалізаваць гэтае жаданне, выяўляючы «зазор» паміж іх ўзнікненнем, ты атрымліваеш магчымасць нібы ўставіць палку ў кола гэтага механізму і спыніць яго.
Эта-ма: «тэрмін «паляванне на рж» - азораны фон (1-4) + рж (5+) шукаць новыя і новыя рж, рэзаніруе са словамі «захлёбваючыся», «немагчыма спыніцца». Хаатычных адцягненняў няма, узнікае сур'ёзнасць і захапленне толькі ад думкі «жадаю шукаць рж».
• Навучыцца адрозніваць жаданне і жаданне рэалізаваць гэтае жаданне зусім не проста, бо аўтаматызм іх змешвання фарміраваўся ўнутры табе дзесяцігоддзямі. У якасці практыкавання можна вучыцца рабіць паўзы даўжынёй хаця б ў некалькі секунд паміж жаданнем і пачаткам яго рэалізацыі – назавем гэта практыкай затрымкі рэалізацыі. Калі ўзнікае жаданне, спыніся, упачувайся – чаго менавіта цяпер хочацца, да чаго ёсць асабліва яркае прадчуванне. Часам сам працэс зведвання жадання больш прывабны, чым яго рэалізацыя. Характэрная асаблівасць механічнага жадання рэалізацыі жадання заключаецца ў тым, што пры затрымцы рэалізацыі тут жа ўзнікае цэлы рой НЭ, у той час як затрымка радаснага жадання рэалізаваць жаданне не толькі не прыводзіць да ўзнікнення НЭ, але і цалкам не аслабляе тую асалоду, якую ты зведваеш ад прадчування, а часам нават узмацняе яго.

• Мэтазгодна [для ажыццяўлення селекцыі жаданняў] навучыцца распазнаваць жаданне зведаць жаданне (жзж). Яно таксама можа быць радасным ці механічным. Напрыклад, калі ты зведала шмат аргазмаў запар, то пры адной думцы аб сэксе будзе ўзнікаць адрыванне, пагаршацца самаадчуванне, і тым не менш, калі міма прайдзе сімпотны табе хлопчык, ты праводзіш яго поглядам і механічна захочаш яго захацець, каб забіць тую шэрасць і НФ, якія ўзнікаюць пасля аргазму, а таксама ў сілу прывычкі, якая склалася. Наяўнасць механічнага жзж (мжзж) у падобнай сітуацыі даказваецца тым, што ты зведваеш адрыванне, а часам нават агіду, іншыя НЭ, у той час як калі б мжзж адсутнічала, ты проста адзначыла б: «жаданне не ўзнікае».


• Мэтазгодна навучыцца распазнаваць жаданне ўзмацніць жаданне і жаданне аслабіць жаданне. Культываванне першага іграе велізарную ролю ў культываванні рж, другое часта выкарыстоўваецца для правядзення эксперыментаў, калі няма яснасці ў дачыненні да некаторага жадання, і ты ўзмацняеш яго, аслабляеш і назіраеш за тым, як адклікаюцца іншыя ўспрыманні на гэты працэс. І тое і другое жаданне можа быць механічным ці радасным. Напрыклад, калі замест таго, каб фіксаваць «ёсць рж узмацніць нейкае рж» ты прытрымліваешся канцэпцыі «трэба спараджаць, узмацняць рж», то жзж і жуж будуць механічнымі, бязрадаснымі, і вядома ж ні да чаго, акрамя НЭ і стомленасці, гэта не прывядзе.
Спосабы ўзмацніць рж: 1) Культываваць жаданне ўзмацніць жаданне, гэта значыць вяртаць увагу да таго, што ты моцна жадаеш, каб рж узмацніліся. 2) Культываванне моцнага і радаснага прадчування, бо яно рэзаніруе з рж. Успомні сітуацыі, калі ты зведвала яркае прадчуванне, апішы іх дэталёва. Для таго, каб спараджаць прадчуванне, ты можаш успамінаць гэтыя сітуацыі, а з цягам часу ты навучышся непасрэдна «упрыгваць» у прадчуванне. 3) Уяўляць пажаданую змену, суправаджаць гэта фармальнай практыкай выражэння жадання ўслых («ВЖУ»).
• Перашкоды да ўзмацнення рж:

1) Мж звязаныя з велізарнай колькасцю НЭ - расчараванне, раздражненне, адчай і г.д., і кожны ведае, што чым мацнейшае жаданне, тым мацнейшыя і НЭ, якія адначасова праяўляюцца. Не ведаючы, што гэтая ўласцівасць толькі мж, але не рж, людзі душаць усе жаданні, і жадаюць у паўсілы, у адну дзесятую, у адну сотую, робячы сябе імпатэнткай, г.зн. не здольнай жадаць, прыходзячы да апатыі, шэрасці, дэпрэсіі, страты радасці жыцця. З'яўленне моцных рж аўтаматычна выклікае страх НЭ, якія маюць быць, і аўтаматызм прыгнечання рж, таму неабходна:

а) устараняць гэты страх;

б) узмацняць жаданне зведваць рж, прадчуванне;

в) Разумець тое, што зведванне рж з'яўляецца само па сабе насалодай незалежна ад рэзультату;

г) бездакорна ўстараняць НЭ, якія ўзнікаюць пры думках аб магчымай нерэалізацыі рж.

2) Думка-скептык: «ніколі ніякія жаданні ні да чаго не прыводзяць – жыццё як было бляклым, так і застаецца». Неабходна:

а) спараджаць разумовую яснасць у тым, што мінулы вопыт зведвання і рэалізацыі мж не мае ніякага дачынення да вопыту зведвання і рэалізацыі рж.

б) прызнаць такія думкі ментальным ядам і ўстараняць іх прамым намаганнем звароту ўвагі з іх.
• Хуткасць і ўстойлівасць змены ўспрыманняў прапарцыянальна інтэнсіўнасці і працягласці радаснага жадання. Гэтую простую заканамернасць няпроста адкрыць, бо людзі вельмі часта памылкова прымаюць «думку аб жаданні» за «жаданне». Калі чалавек кажа «я жадаю змяніць нейкую прывычку», пры гэтым часцей за ўсё ён толькі думае, што жадае змяніцца, але не зведвае такога жадання ці зведвае яго вельмі слаба і рэдка. Гэта павальна распаўсюджанае змешванне. Яшчэ за жаданне можа памылкова прымацца «жаданне зведаць жаданне». Калі я жадаю, каб у мяне праявілася моцнае жаданне змяніцца, але само жаданне змяніцца адсутнічае ці вельмі слабое, то гэтага недастаткова для набліжэння змен, асабліва калі зыходнае жаданне механічнае.
• З усёй сукупнасці мж мэтазгодна вылучыць відавочна механічныя жаданні («вмж»), гэта значыць такія, механістычнасць, азмрочанасць, непажаданасць, хваравітасць якіх для цябе відавочная. Устараненне вмж не суправаджаецца жалем да сабе, пачуццём страты, думкай аб прыгнёце «сябе»; ступень атаясамлівання сябе з вмж мінімальная, і яны паддаюцца ўстараненню непараўнальна лягчэй, чым невідавочна механічныя жаданні («нмж»). Як і ў сітуацыі з устараненнем НЭ, асноўная складанасць заключаецца не ў тым, каб устараніць НЭ, а каб на самой справе моцна і выразна захацець гэта зрабіць.

Пісьмовая фіксацыя атрыманага вопыту зведвання і рэалізацыі рж дае магчымасць крытычна разгледзець свае дзеянні, выявіць тыповыя спосабы самападману хаця б ўжо постфактум. Напрыклад, калі дзіця плача, у цябе можа паўстаць жаданне падысці і суцешыць яго, і гэтае жаданне ты класіфікуеш як радаснае. Наступны аналіз гэтага вопыту можа прывесці да пытання – «ці не дзіўнае гэта супадзенне – сімпатыя і нібы радаснае жаданне праявіліся менавіта тады, калі дзіця плача, а падчас суцяшэнняў былі заўважаныя НЭ нецярплівасці, раздражнення ці жалю». Гэта дасць падставы выказаць здагадку, што меў месца самападман, а гэта дазволіць у будучыні больш уважліва даследаваць свае ўспрыманні ў падобных сітуацыях.


• Увядзем тэрмін «бездакорныя паводзіны»: гэта дзеянні, якія з'яўляюцца рэзультатам прытрымлівання рж, што суправаджаюцца прадчуваннем на ўсім сваім працягу. Любая маральная адзнака такіх дзеянняў немагчымая, паколькі па азначэнні гэтыя дзеянні не з'яўляюцца рэзультатам ні жадання прытрымлівацца правіл, канцэпцый і прывычак, ні жадання парушыць правілы, а з'яўляюцца вынікам праявы рж, і такім чынам у матывацыі бездакорных паводзін няма ні «таму што», ні «для таго, каб». Бездакорныя паводзіны - гэта калі «я раблю гэта таму, што прытрымліваюся рж, і пры гэтым узнікае рэзананс з іншымі АзУ». Ацэньваць, такім чынам, можна толькі канцэптуальную інтэрпрэтацыю бездакорных паводзін, і не забывайся разумець тое, што навакольныя людзі менавіта так і будуць паступаць – што б ты ні казаў аб «азоранасці» тваіх матывацый, людзі будуць цябе судзіць у адпаведнасці з іх канцэпцыямі, пісанымі і няпісанымі законамі, і не прымаць гэта да ўвагі, выцясняць здагадкі аб магчымых дзеяннях з боку навакольных людзей – дурасць, якая можа прывесці да непажаданых табою наступстваў.

• Назаву «практыкай суправаджэння» рэалізацыю жадання з мэтай даследавання як самога працэсу яго зведвання і рэалізацыі, так і наступстваў рэалізацыі. Практыку суправаджэння часцей за ўсё хочацца ўжываць у дачыненні да нмж, паколькі хочацца разабрацца ў ім, гэта значыць падзяліць на складовыя часткі, вызначыцца ў тым – якія з іх будуць мж, якія – рж. Часам узнікае жаданне суправаджаць і вмж, каб умацаваць сваю яснасць у дачыненні да яго механістычнасці. Менавіта практыка суправаджэння прыводзіць да таго, што можна назваць «атрымоўваннем вопыту»:

а) разумовая яснасць у тым, якія ўспрыманні ўзнікаюць у рэзультаце вызначаных паводзін;

б) яснасць у тым, якія ўспрыманні з'яўляюцца жаданымі, а якія – непажаданымі;

в) прыкладанне намаганняў, накіраваных на тое, каб устараніць непажаданыя ўспрыманні і культываваць жаданыя.

У залежнасці ад ступені яснасці і ад эфектыўнасці намаганняў мы кажам аб значным ці малаважным вопыце.

Механічная рэалізацыя мж і нмж не прыводзіць да атрымання вопыту, сведчаннем чаго з'яўляецца любы стары чалавек, якога ты можаш убачыць на лавачцы каля пад'езда – гэты чалавек пражыў шмат гадоў, пабываў у розных сітуацыях, зведаў шмат эмоцый і жаданняў, меў зносіны з многімі людзьмі, але не толькі не набыў свабоды ад азмрочванняў, разумовай яснасці, здольнасці зведваць і прытрымлівацца рж, здольнасці пазбягаць непажаданых і зведваць жаданыя ўспрыманні, але яшчэ больш – з кожным годам усё болей апускаецца ў НЭ і тупасць, спектр яго ўспрыманняў да немагчымасці прымітыўны і аднастайны. Людзі пачынаюць імкліва старэць не ў 40, не ў 50 гадоў, а ў 20-25. Ужо да 30 гадоў пераважная большасць людзей нагадваюць скончаных пенсіянераў, якія не толькі не зведваюць рж, але нават у агрэсіўным настроі супраць самой ідэі культывавання рж, свабоды ад НЭ і канцэпцый. Яны шукаюць толькі забыццё – у задаволенасці, наркотыках, аднастайных уражаннях ці НЭ.
«Вычэрпванне» - працэс шматкратнага давядзення рэалізацыі вмж і нмж да стадыі моцнага перасычэння з паралельнай фіксацыяй успрыманняў, у тым ліку радасных жаданняў, у рэзультаце чаго:

а) узнікае аслабленне (у сярэднім) сілы праявы дадзенага вмж ці нмж;

б) спрашчаецца селекцыя;

в) ёсць магчымасць назіраць працяг праявы механічнай складаючай нягледзячы на перасычэнне, што дазваляе навучыцца вылучаць яе са складу жаданняў пры розных абставінах;

г) слабее атаясамліванне з жаданнем, г.зн.

*) слабее назойлівасць думак тыпу «гэта маё жаданне», «гэта частка мяне», «шкада пазбаўляцца яго», яны пачынаюць распазнавацца як відавочна ілжывыя;

*) узнікае ўсведамленне мж як чужароднага механізму, гэта значыць узнікаюць думкі «гэта проста механізм, непажаданая прывычка», якая суправаджаецца разумовай яснасцю, АзУ-яснасцю, іншымі АзУ;

*) узнікае рж устараніць дадзенае мж;

*) узнікае рж узмацніць гэтае рж + рж прыслабіць і зусім устараніць гэтае мж:

д) слабее аўтаматызм праявы механічных складаючых «клубка жаданняў» (г.зн. такой сукупнасці жаданняў, у якой я не магу ясна адрозніць жаданні, якія ўваходзяць у яе і вызначыць іх відавую прыналежнасць) яшчэ да таго, як селекцыя ажыццявілася, г.зн. яшчэ да наступлення яснасці ў складзе і відавой прыналежнасці жаданняў.
• Увяду тэрмін «паўраспад мж» аслабленне (у сярэднім) інтэнсіўнасці праявы мж:

а) у рэзультаце сукупнага ўплыву селекцыі жаданняў і практыкі вычэрпвання, але першым чынам за кошт практыкі вычэрпвання, бо калі мж моцнае, то радаснае жаданне яго ўстаранення – слабое, адпаведна не можа быць моцным намаганне ўстаранення;

б) да такой стадыі, калі рж устараніць гэтае мж становіцца вызначаным, устойлівым.
• Рэалізацыя рж прамога ўстаранення мж – самы эфектыўны спосаб перастаць зведваць мж. Мж ніколі не скончацца шляхам іх вычэрпвання, ва ўсякім разе хвост такога згасання будзе бясконца доўгім, паколькі невычэрпная разнастайнасць аб'ектаў для мж усіх відаў – мільярды сімпотных дзяўчынак, цацак, рэчаў…, а мж аўтаматычна праяўляецца да ўсяго новага. Занадта рэдкая змена мж прыводзіць да НЭ, да шэрасці. Занадта частая змена мж стамляе. Занадта частая рэалізацыя стамляе. Занадта рэдкая рэалізацыя ўзмацняе спазматычнасць мж і ўзмацняе прыступы НЭ- гэта бочка без дна, напоўніць яе немагчыма. Калі б атрыманне ўражанняў прыводзіла да перажывання поўнасці, насычанасці жыцця…, але рмж дае кароткачасовы ўсплёск ПЭ і задавальнення, якое амаль адразу ж становіцца гумовым, бязсмачным, і атручванне цягнецца доўгім хвастом у выглядзе шэрасці, якая ўзмацняецца, і прыступаў НЭ. Прадчуванне пры думцы аб тым, што мж можна проста ўстараняць, плюс вопыт гэтага ўстаранення, становяцца сілай, якая перамагае панаванне мж. Рж прамога ўстаранення мж мацнее, становіцца больш радасным і вызначаным. Узнікае яснасць, што мж – такі ж яд, як і НЭ – яны гэтак жа атручвалі, мучылі, але я баяўся застацца без іх, мне здавалася, што я губляю значную частку сябе, якая напаўняе хоць якім, але жыццём. Па меры ўстаранення НЭ, «хоць якое» жыццё задавальняе ўсё менш і менш, узнікае вопыт новага жыцця і імкненне да яго – жыцця ў АзУ. Прамое ўстараненне мж, як і прамое ўстараненне НЭ, неадкладна прыводзіць да ўсплёску АзУ.
• Практыка «абмежаванага ўстаранення мж» эфектыўная пры практыцы вычэрпвання нмж. Падчас рэалізацый нмж я перыядычна спыняю рэалізацыю і цалкам устараняю нмж на кароткі час, пасля чаго зноў вяртаюся да рэалізацыі нмж. Гэтая практыка - разнавіднасць цыклічнага ўспрымання, і яна прыводзіць да большай яснасці ў жаданнях, да больш яснага падзелу сукупнасці жаданняў на рж і мж.

• Практыка пасектарнага ўстаранення ўнутранага дыялогу (УД). Напрыклад, думкі аб сэксе тым больш хаатычныя і дакучлівыя, чым большая доля мж у сэксуальных жаданнях. Каб больш эфектыўна адрозніць мж і рж, мэтазгодна на працягу некаторага часу (гадзіны, дня) устараняць усе думкі аб сэксе. У гэтым выпадку мж аслабнуць (бо рэзка паменшыцца колькасць думак-трыгераў), а рж праявяцца больш выразна. Наступнае ўстараненне мж (любым спосабам) у сваю чаргу прыводзіць да рэзкага аслаблення дадзенага сектара хаатычнага УД.

  1   2   3   4


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка