Шлях да яснай свядомасці Раздзел 02 – Думкі Глава 02-1 “Свабода ад ілжывых канцэпцый”




старонка4/6
Дата канвертавання15.03.2016
Памер1.48 Mb.
1   2   3   4   5   6
Глава 02-03: “Тэрміны”

«Што адрознівае мову навукі ад мовы ў звычайным разуменні гэтага слова? Як адбылося, што навуковая мова стала інтэрнацыянальнай? Адзінства навуковых паняццяў і навуковай мовы абумоўлена тымі абставінамі, што яны ствараюцца лепшымі розумамі ўсіх часоў і народаў. Паасобку і аб'яднанымі намаганнямі яны стваралі духоўную зброю для тэхнічных рэвалюцый, якія ў апошнія стагоддзі змянілі жыццё чалавецтва. Выпрацаваныя імі паняцці служаць пуцяводнай зоркай у ашаламляльным хаосе ўспрыманняў і вучаць нас здабываць агульныя ісціны з асобных назіранняў»

А. Эйнштэйн
Значэнні слоў, якія выкарыстоўваюць людзі для абазначэння таго, што яны робяць ці зведваюць, неверагодна размытыя. Ужываючы такія словы, чалавек думае, што «разумее», пра што кажа, і, што яшчэ больш дзіўна, спадзяваецца, што і іншыя людзі яго «зразумеюць»! На самой справе іншыя людзі разумеюць пад тымі ж словамі, як правіла, трохі іншае ці зусім іншае, ці нават зусім нічога не разумеюць. Як, напрыклад, можна расшыфраваць фразу «лепш будзе, калі…» ці «у гэтым няма нічога дрэннага»? Папрасі дзесяць людзей запісаць такую фразу іншымі словамі, і ты лёгка выявіш, супастаўляючы гэтыя запісы, што кожны мае на ўвазе нешта сваё, а заўтра ён будзе «мець на ўвазе» ужо нешта іншае.

У выніку адсутнічае магчымасць дасягнення разумовай яснасці, узаемаразумення, а ў адсутнасці яснасці не праяўляюцца і радасныя жаданні, узмацняюцца механічныя жаданні.

Неабходна разумець і тое, што існуе такі механізм – кожнае ннезразумелае слова аўтаматычна замяняецца на слова-канцэпцыю, напрыклад «гэта неканструктыўнае рашэнне» замяняецца на «гэта дрэннае рашэнне», ці «так рабіць несправядліва» замяняецца на «так рабіць дрэнна, нельга». Так адбываецца заўсёды, калі значэнне слова, якое выкарыстана, разумеецца расплывіста ці, як ВЕЛЬМІ часта бывае, зусім невядома. Калі зараз узяць размову звычайнага чалавека і вылучыць у ёй словы, значэнне якіх ён не можа ясна вызначыць, то, замяніўшы іх на тыя словы, на якія яны аўтаматычна ім замяняюцца, атрымаецца жудасна плоская размова, на 99% запоўненая словамі-паразітамі, канцэпцыямі.

Паміж тым, надаць канкрэтным словам канкрэтныя значэнні не так складана. Для гэтага неабходна распазнаваць – што менавіта ты (і іншыя людзі, калі яны імкнуцца распазнаваць свае ўспрыманні і могуць зафіксаваць іх) зведваеш часцей за ўсё, калі робіш тое, што завеш некаторым словам.

Ніжэй я прывяду спіс падобных азначэнняў. Паспрабуй ужываць словы з гэтага спісу МЕНАВІТА у тым значэнні, якое ім надаецца, і паглядзі – ці ўзмацніцца твая здольнасць дасягаць разумовай яснасці, ці пачнуць праяўляцца радасныя жаданні і АзУ, ці палегчыцца працэс правядзення даследаванняў, ці павялічыцца колькасць адкрыццяў.

Спачатку ты будзеш часта запінацца, забываць значэнні, заглядаць у слоўнік, але з цягам часу цяжкасці знікнуць, і ў выніку ўсё часцей і часцей будзе ўзнікаць яснасць, якая рэзаніруе з вобразам крыштальна-празрыстага горнага ручая.

Гэты спіс я буду ўвесь час папаўняць.

(Пошук слова ў Word ці html можна ажыццяўляць з дапамогай клавіш «Ctrl»+«F»)


*****
*) «Успрыманні» - усё тое, што ёсць, пра што мы кажам, што «гэта ўспрымаецца».
*) «Пяць скандх» = «пяць тыпаў асобасных успрыманняў» - адчуванні [фізічныя] (зрокавыя, смакавыя, тактыльныя, нюхальныя, слыхавыя, сэксуальныя і інш.), эмоцыі (негатыўныя і пазітыўныя), думкі, жаданні, распазнаванне.
*) Негатыўныя эмоцыі (“НЭ”)такія эмоцыі, якія маюць наступныя прыкметы:

1) падчас іх праявы і пасля надыходзіць тупасць (г.зн. рэзкае аслабленне здольнасці і жадання распазнаваць успрыманні);

2) пасля іх узнікае дрэннае фізічнае самаадчуванне;

3) пасля іх узнікае страта цікавасці, прадчування,энтузіязму, іншых АзУ, радасных жаданняў;

4) іх праходжанне несумеснае з ясным мысленнем;

5) іх праходжанне несумеснае з АзУ;

6) зведваючы НЭ, ты падобная да запраграмаванага робата – рэакцыі і ўчынкі лёгка пралічыць загадзя; твае дзеянні вельмі неэфектыўныя;

7) з струменя НЭ вырвацца амаль немагчыма без упартай і рашучай трэніроўкі – нават калі ты ў нейкай сітуацыі захочаш перастаць іх зведваць, яны не спыняцца – такая сіла тысячаразова замацаванай прывычкі.

(Прыклады абазначэнняў розных НЭ: рэўнасць, жаль да сабе, страх, гнеў, раздражненне, незадаволенасць, крыўда, шаленства, неўразуменне, абраза, злосць, зайздрасць, асцярога, турбота, пагарда, агіда, сорам, помслівасць, сум, нуда, расчараванне).
*) «Пазітыўныя эмоцыі» («ПЭ») - іх прыкметы:

1) яны з'яўляюцца люстранымі супрацьлегласцямі НЭ: зайздрасць - злараднасць, незадаволенасць - задаволенасць, адчуванне ўласнай ушчэрбнасці («АУУ») адчуванне ўласнай важнасці (“АУВ”), турбота - млявая заспакоенасць і шэрасць, горач паражэння – «радасць» перамогі, сум адзіноты – хваравітая дружалюбнасць, паддобрыванне і гэтак далей;

2) пасля іх узнікае стома, прастрацыя, абыякавасць;

3) пасля іх узнікае атручванне, дрэннае фізічнае самаадчуванне, хоць і не так відавочна, як пасля НЭ;

4) падчас іх дзеяння ёсць страх таго, што рана ці позна яны спыняцца, і наступяць НЭ;

5) іх дзеянне амаль на 100% несумеснае з АзУ – выключэнне складаюць тыя сітуацыі, калі ПЭ ураўнаважваюць адпаведныя НЭ, і ў вызваленым прасвеце можа мільгануць водгук АзУ;

6) падчас іх праявы і пасля надыходзіць тупасць;

7) іх дзеянне несумеснае з ясным мысленнем, хоць і не так відавочна, як пры НЭ;

8) усё тая ж «працаздольнасць», лёгкасць пералічэння рэакцый і ўчынкаў чалавека, які зведвае ПЭ; тая ж неэфектыўнасць дзеянняў;

9) жаданне зведваць ПЭ больш за ўсё нагадвае нарказалежнасць – «ломкі» ад неатрыманых ПЭ могуць быць выключна «хваравітыя», г.зн. могуць суправаджацца вельмі моцнымі НЭ.


*) «Азораныя ўспрыманні» («АзУ») – тыя ўспрыманні, для абазначэння якіх мы выкарыстоўваем словы: пяшчота, пачуццё прыгажосці, накіраванасць, ціхамірнасць, радасць творчасці, сімпатыя, захапленне, прадчуванне, пачуццё таямніцы і інш. (гл. раздзел «Спіс АзУ з апісаннямі»).

Адметныя ўласцівасці АзУ:

1) распазнаецца толькі пры моцнай іх інтэнсіўнасці – безаб'ектнасць, адсутнасць «прыналежнасці мне» і «накіраванасці на цябе».

(Калі ты зведваеш слабую пяшчоту, то лічыш, што «ты зведваеш пяшчоту да яе», але калі пяшчота становіцца моцнай, асабліва – экстатычнай, то ўзнікае яснасць, што гэта пяшчота не «твая» і не «да яе», іншы чалавек – толькі азораны фактар для пяшчоты).

2) любое АзУ рэзаніруе з іншымі АзУ.

3) АзУ несумесныя з азмрочваннямі – чым мацнейшыя азмрочванні, тым слабейшыя і радзейшыя АзУ.


*) «Негатыўны фон» («НФ») – сукупнасць НЭ вельмі слабой інтэнсіўнасці. Ён не мае моцна выяўленых усплёскаў, вельмі расцягнуты па часе, можа цягнуцца гадзінамі, днямі, месяцамі, усё жыццё. У ім складана адрозніць пэўныя НЭ. Прыгнечанне НЭ (гл. далей) узмацняе НФ.
*) «Негатыўны энергетычны стан» («НЭС») – сукупнасць непрыемных [фізічных] адчуванняў, якія мы звычайна завем «дрэннае фізічнае самаадчуванне», млявасць, апатыя, «нічога-не-адбываецца», «цяжар у целе» і г.д.

(НЭС можа быць гэтак жа бездакорна ўстаронены, як і НЭ. Найболей эфектыўныя метады, якімі ўстараняецца НФ, калі характар праявы НЭС блізкі да НФ, і метады ўстаранення НЭ, калі характар праявы НЭС у дадзены момант блізкі да НЭ).


*) «Негатыўнае стаўленне» («НС») – кароткія, слабыя ўсплёскі агрэсіўных НЭ (незадаволенасць, раздражненне, агрэсія, пагарда і г.д.)

(Асацыіруецца з густой, бязмежнай хмарай асобных атручваючых мошак у адрозненні ад НФ, які асацыіруецца з густым пластом атрутнага туману.

Усплёск НС узнікае ў звычайнага чалавека амаль ад любога ўспрымання, асабліва падчас дзейнасці, знаходжання сярод людзей, зносін з імі, думак аб іх).

*) «4Н» - НЭ, НЭС, НФ і НС.


*) «Крыўда» - жаль да сабе + агрэсія + мсцівасць.
*) «Сцярвознасць» - АУВ + агрэсія + злараднасць + жаданне зняважыць, выставіць пасмешышчам, пакараць.
*) «Усведамленне» - думка, якая:

а) узмацняе разумовую яснасць

б) рэзаніруе з АЗУ-яснасцю

в) рэзаніруе з іншымі АзУ.


*) «Механічнае жаданне» («мж») - такое, якое:

а) абумоўлена дакучлівымі думкамі-канцэпцыямі, якія ўключаюць у сябе і словы-паразіты накшталт «трэба», і пабуджальныя сказы, пасля чаго атрымліваюцца Франкенштэйны накшталт «трэба пайсці туды», «варта зрабіць так», «добра б паступіць так», «несправядліва не зрабіць гэта», і ты ідзеш і робіш гэта насуперак адсутнасці радаснага жадання, зведваючы НЭ (незадаволенасць, жаль да сабе), НЭС (стомленасць, млявасць), ПЭ(самаздаволенне, АУВ), падтрымліваючы іншыя канцэпцыі («добра, што я гэта зрабіла, гэта правільна, так і трэба»)

б) абумоўлена НЭ (жаданне забіць шэрасць ці нуду, узмацніць раздражненне і НС) і ПЭ(жаданне зведаць АУВ, самаздаволенасць)

в) абумоўлена механічнай прывычкай - ты заўсёды, прыходзячы з працы, уключаеш тэлевізар, і нават калі навіны цябе зусім не цікавяць, усё роўна ты іх глядзіш у поўным атупенні

г) абумоўлена НЭС (зведваеш млявасць і не ўстараняеш яе, а лажышся на канапу і аддаешся ёй)

д) абумоўлена іншымі мж.


*) «Жаданне валодання АзУ» - механічнае жаданне выкарыстання АзУ для рэалізацыі іншых механічных жаданняў (у адрозненні ад «[радаснага] жадання АзУ» - жадання цяпер зведваць АзУ).
*) «Канцэпцыя» - гэтае слова выкарыстоўваецца ў навуцы для абазначэння дастаткова несупярэчлівай сістэмы гіпотэз ці інтэрпрэтацый эксперыментальных дадзеных. У кантэксце «практыкі прамога шляху» (ППШ) яно выкарыстоўваецца ў адпаведнасці з тым значэннем, якое яно набыло ў гутарковай мове - «механічна, ці бяздумна, слепа перанятае перакананне, сцвярджэнне».

(Механічнае перайманне канцэпцый адбываецца пад уплывам механічных жаданняў, негатыўных эмоцый (НЭ) (напрыклад адчування уласнай ушчэрбнасці (АУУ), няёмкасці, страху негатыўнага стаўлення (НС) да сабе, страху ізаляцыі і інш.), без уласных разважанняў, без пошуку падстаў. Гэта значыць, што сцвярджэнне прымаецца на веру, і далей чалавек жыве так, нібы яно з'яўляецца безумоўна праўдзівым, абгрунтаваным).


*) «Азмрочванні» - НЭ і ПЭ, [ілжывыя] канцэпцыі і механічны ўнутраны дыялог, механічныя жаданні, негатыўныя адчуванні (НЭС, дакучлівыя рухі, «дрэннае самаадчуванне»).
*) «Радаснае жаданне» («рж») - жаданне, якое рэзаніруе як мінімум з прадчуваннем, энтузіязмам, радасцю, упартасцю.

(Ёсць шэраг прыкмет, якія адрозніваюць радаснае жаданне ад механічнага, напрыклад калі рж не атрымалася рэалізаваць, НЭ не ўзнікае, і інш. – гл. у кнізе)

(Любое жаданне – гэта жаданне змены ўспрыманняў)
*) «Цыклон» - такія рж, якія:

1) інтэнсіўнасцю вышэйшыя за 6-7;

2) вельмі ўстойлівыя, праяўленыя выключна доўга;

3) суправаджаюцца прадчуваннем, пацуццём таямніцы, іншымі АзУ;

4) суправаджаюцца (хаця б час ад часу) «фізічнымі перажываннямі» (ФП) – напрыклад «разломліваннем» у вобласці пупка, «кіпеннем» на спіне, вострай насалодай у горле, ціскам у цэнтры ілба і г.д.;

5) моцна рэзаніруюць са «злоснасцю».


*) «Задача» - упартае рж [змены ўспрыманняў].
*) «Рэзананс» - узмацненне яснасці, інтэнсіўнасці (ці любой іншай якасці) АзУ пры праяве іншага неазмрочанага ўспрымання (напрыклад успрыманне дрэва) ці АзУ.
*) «Азораны фактар» («АзФ») – успрыманне, якое рэзаніруе з АзУ.
*) «Шчырасць» - радаснае жаданне распазнаваць успрыманні.
*) «Самападман» - механічнае жаданне сказіць [для самога сябе] фіксацыю ўспрыманняў.
*) «Ілжывасць» - механічнае жаданне сказіць зафіксаваную інфармацыю [якая паведамляецца камусці] аб сваіх успрыманнях.

(Калі ты паведамляеш, што фіксуеш, што «няма рэўнасці», але паводзіш сябе так, як паводзіць сябе чалавек, які зведвае рэўнасць, то ў мяне ёсць падстава выказаць здагадку, што ў цябе самападман ці ілжывасць).


*) «Праўдзівасць» - механічнае жаданне здушыць ілжывасць.
*) «Упэўненасць [у наяўнасці ўспрымання]» - устойлівае распазнаванне дадзенага ўспрымання.

(Ускосна аб тым, што дадзенае ўспрыманне распазнанае, можна судзіць альбо па тым, што ёсць думка «я распазнаю [гэтую сукупнасць успрыманняў]», «ёсць [гэтая сукупнасць успрыманняў]», альбо па тым, што ёсць успамін гэтага ўспрымання).


*) «Успамін» - любое ўспрыманне, якое суправаджаецца думкай «гэта было» і ўпэўненасцю ў гэтым.
*) «Разумовая фіксацыя [успрымання]» - распазнаванне + думка «я распазнаю гэтае ўспрыманне», «ёсць гэтае ўспрыманне».
*) «Тэрмін» - слова, якім я пазначаю вызначаную сукупнасць успрыманняў.
*) «Памятанне [аб АзУ]» - рж зведваць АзУ (ржАзУ), якое праяўляецца не разавым усплёскам, а больш-менш шчыльна на працягу некаторага часу. Адпаведна можна казаць аб больш-менш шчыльным памятанні, улічваць яго ў % ад усяго часу пры фіксацыях.

(Не блытаць ржАзУ з думкай «жадаю зведваць АзУ»! Мастацтва распазнавання выпрацоўваецца трэніроўкай.)

Паколькі памятанне - гэта шчыльнае рж, то не дзіўна, што яно прыводзіць да істотнага ўзмацнення інтэнсіўнасці ржАзУ і АзУ.

Памятанне – гэта не мысленне, і ім можна навучыцца суправаджаць ЛЮБЫ від дзейнасці, у тым ліку інтэнсіўную інтэлектуальную працу.


*) «Практыка прамога шляху» («ППШ») - паслядоўная замена непажаданых табою ўспрыманняў на пажаданыя. Для гэтага неабходна зведваць радаснае жаданне такой замены, і культываваць яго ўпарта і рашуча, пакуль ізноў створаная прывычка не пераможа ранейшую, механічна калісьці створаную. Я заву гэты шлях «прамым» менавіта таму, што для яго ажыццяўлення патрабуецца адзіная істотная ўмова - наяўнасць радаснага жадання змяніць успрыманні, якія праяўляюцца ў тваім месцы.
*) «[Жаданы] рэзультат» - праява жаданых успрыманняў пасля намаганняў па дасягненню гэтых успрыманняў.

(Такім чынам, морды дамаўляюцца казаць аб «выніку» толькі ў выпадку радасных жаданняў. Для мордаў гэта мэтазгодна, бо пытаючы адзін аднаго і сябе аб выніках, мы заўсёды маем на ўвазе менавіта радасныя, а не механічныя жаданні)


*) «Паражэнне» - адсутнасць рэзультату і фіксацыя гэтага.
*) «Вопыт» - сукупнасць рэзультатаў і паражэнняў.
*) «Вынік» - праява пажаданых успрыманняў пасля жадання (у тым ліку і механічнага) гэтых успрыманняў.

(Такім чынам «рэзультат» - прыватны выпадак «выніку»)


*) «Наступствы» - любыя ўспрыманні, праяўленыя пасля рэалізацыі радасных ці механічных жаданняў.

(Такім чынам рэзультат і вынік – асобныя выпадкі наступстваў)


*) «Моцна-звязаны комплекс [успрыманняў]» - сукупнасць успрыманняў, якія вельмі часта, ці амаль заўсёды, ці заўсёды праяўляюцца адначасова ці непасрэдна адзін за аднім (часцяком у вызначанай паслядоўнасці).

(Напрыклад «мая сяброўка» - моцна-звязаны комплекс успрыманняў, бо амаль заўсёды я ўспрымаю адначасова ці адразу адно за адным тое, што пазначаю як «яе твар», «яе цела», «яе голас», «значэнне яе слоў» і г.д., і вельмі часта ўспрымаю тое, што пазначаю як «яе куртка», «яе ласкі» і г.д).


*) «Незвязаны комплекс [успрыманняў]» - сукупнасць успрыманняў, якія рэдка ці вельмі рэдка праяўляюцца адначасова ці непасрэдна адно за адным, так што не атрымліваецца выявіць устойлівыя заканамернасці ў іх з'яўленнях з дапамогай аналізу назіранняў за імі. Прыклад абазначэння такіх комплексаў: «збег акалічнасцяў», «хаатычнае нагрувашчванне падзей», «хаос», «непазнанае». Адзначу, што азораная свядомасць, якая распазнае і АзУ-яснасць застаюцца за рамкамі гэтага азначэння.
*) «Суправаджальнае [успрыманне ці сукупнасць успрыманняў]» - такое, якое разам з «суправаджальнымі» успрыманнямі з'яўляюцца элементамі моцна-звязанага комплексу. Тэрмін выкарыстоўваецца для спрашчэння структуры выказванняў.

(У бытавой мове слова «суправаджацца» выкарыстоўваюць для абазначэння і моцна-звязаных (рэвалюцыя суправаджаецца кровапраліццем), і незвязаных комплексаў (землятрус суправаджаўся дажджом). У ППШ я выкарыстоўваю гэтае слова толькі для абазначэння моцна-звязаных комплексаў. Для АзУ я выкарыстоўваю тэрмін «рэзананс»).


*) «Прывычка» - успрыманні, якія праяўляюцца падчас (ці непасрэдна пасля) праявы вызначанай сукупнасці іншых успрыманняў, так што яны разам складаюць моцна-звязаны комплекс.

Напрыклад – стварыць прывычку ўстараняць раздражненне [у момант праявы раздражнення, зразумела] азначае ўтварыць моцна-звязаны комплекс «раздражненне – намаганне ўстаранення раздражнення».

(У бытавой мове словам «прывычка» абазначаюць яшчэ і любое ўспрыманне, якое часта праяўляецца, напрыклад фраза «у яго прывычка раздражняцца» азначае, што ён часта раздражняецца. Гэта азначае, што раздражненне ўваходзіць у моцна-звязаны комплекс «гэты чалавек»).
*) «Культываванне АзУ» – рэалізацыя намаганняў па павелічэнні частаты, інтэнсіўнасці і іншых якасцей праявы дадзенага АзУ.
*) «Асоба» - моцна-звязаны комплекс успрыманняў з усіх 5 скандх.
*) «Акорд» - моцна-звязаны комплекс АзУ.
*) «Адзіная мэта» - інтэнсіўнае і ўстойлівае радаснае жаданне, якое складае акорд з прадчуваннем, упартасцю і сур'ёзнасцю (часта праяўляюцца і іншыя АзУ). Астатнія рж слабеюць, калі не рэзаніруюць з ім.
*) «Працэс» - сукупнасць успрыманняў («этапаў»), якія ідуць адзін за адным, вылучаная як моцна-звязаны комплекс.
*) «Этап» - элемент працэсу.
*) «Паслядоўнасць [успрыманняў]» - сукупнасць успрыманняў, якія ідуць адно за адным.
*) «Рэалізацыя [жадання] (як паслядоўнасць)» - паслядоўнасць успрыманняў, якія суправаджаюцца жаданнем выніку, у дачыненні да якіх ёсць здагадка аб тым, што яны завершацца вынікам.
*) «Дзеянне» - складаючая частка рэалізацыі жадання.
*) «Спараджэнне АзУ» - рэалізацыя намагання па дасягненню праявы АзУ.
*) «Працэс устаранення НЭ»: складаецца як мінімум з наступных этапаў:

1) Кароткая, амаль імгненная разумовая фіксацыя «ёсць НЭ»

2) Радаснае жаданне спыніць НЭ

3) Акт (ці засяроджаны моцны ўсплёск радаснага жадання) устаранення НЭ

4) Радаснае жаданне АзУ

5) Намаганне спараджэння АзУ (ці засяроджаны ўсплёск радаснага жадання АзУ непасрэдна цяпер, «ускокванне» у АзУ, «успамінанне» сябе ў АзУ)

6) Праява АзУ.

Толькі пасля таго, як 6-ы пункт выкананы, працэс устаранення можна лічыць дасканалым.

(«Працэс устаранення» мае месца, калі вопыт устаранення НЭ слабы, ці калі радаснае жаданне ўстараніць НЭ недастаткова моцна перавешвае механічнае жаданне працягваць зведваць НЭ – у гэтым выпадку замена НЭ на АзУ адбываецца павольна, і ў ім выразна вылучаюцца пералічаныя этапы. Па меры атрымання вопыту ўстаранення НЭ і ўзмацнення рж спыніць НЭ і зведваць АзУ, асобныя этапы пачынаюць выконвацца прывычна і вельмі хутка, так што з цягам часу мы пачынаем казаць не аб «працэсе», а аб «акце ўстаранення».

Да пералічаных этапаў могуць дадавацца і іншыя, напрыклад жаданне ўзмацніць рж АзУ, ці думкі-«азораныя фактары», могуць узнікаць вычварнай формы цыклы.)


*) «Акт устаранення НЭ» ці проста «устараненне НЭ» - намаганне, у рэзультаце якога:

а) ад НЭ не застаецца нават нікчэмнага сляда,

б) узнікае хай і слабое, але выразнае АзУ.
*) «Тэхналогія» – фіксацыя [па іх паслядоўнасці] этапаў працэсу рэалізацыі жадання.
*) «Прага да адкрыццяў» - акорд, які складаецца з:

1) рж адкрыццяў [у практыцы] (ці праявы новых АзУ, яснасцяў, адкрыццё новых тэхналогій і інш.). Іншае яго абазначэнне, што рэзаніруе – радаснае жаданне вучыцца,

2) пачуцця тайны,

3) сур'ёзнасці.


*) «Адпачынак» - перапынак у [фізічных] нагрузках, наступствам якіх з'явілася стомленасць.

(Не з'яўляюцца адпачынкам ні НЭС (млявасць, нічога-не-адбываецца і інш.), ні ПЭ(задаволенасць, задаволенасць ад уладання, злараднасць і г.д.) Кожны раз, калі чалавек жадае «адпачыць» з дапамогай ПЭ, замест жаданага палягчэння ад сумесі стомленасці і 4Н адбываецца толькі выцясненне 4Н, замяшчэнне іх на ПЭ з хуткім непазбежным узмацненнем 4Н. Адзіны спосаб адпачыць - гэта спыніць фізічныя нагрузкі, а калі чалавек пад адпачынкам разумее свабоду ад 4Н, то адзіным спосабам з'яўляецца іх устараненне і спараджэнне АзУ).


*) «Стомленасць» - сукупнасць [фізічных] адчуванняў, якія з'яўляюцца наступствам доўгіх ці інтэнсіўных фізічных нагрузак. Суправаджаецца жаданнем зрабіць перапынак у нагрузках. Падкрэслю, што не з'яўляюцца стомленасцю НЭ, НФ і НЭС, такія як млявасць, апатыя, лянота, шэрасць і іншае.

Стомленасць цалкам сумяшчальная з АзУ, і акрамя таго – калі фізічныя нагрузкі матываваныя радасным жаданнем, то стомленасць з'яўляецца прыемным адчуваннем.


*) «Пазіцыя» - сукупнасць некалькіх успрыманняў, сфарміраваная ў выніку рэалізацыі зафіксаванага жадання.
*) «Стан» - сукупнасць успрыманняў, якая фарміруецца акрамя зафіксаваных жаданняў.
*) « Шкала інтэнсіўнасці [якая выкарыстоўваецца цяпер- у ППШ прынятая да выкарыстання 10-бальная шкала, дзе 1 адпавядае мінімальнай інтэнсіўнасці дадзенага ўспрымання, 10 – максімальнай. Паколькі па меры правядзення практыкі інтэнсіўнасць успрыманняў няўхільна зніжаецца/узрастае, то ўлічваюцца ўспрыманні, вылучаныя ў апошні час (месяц, некалькі месяцаў).

*) «Ушчыльненне шкалы» - пераацэньванне інтэнсіўнасці азмрочаных успрыманняў у сувязі з устойлівым паніжэннем іх сярэдняй інтэнсіўнасці. Тое, што раней было 3-4, становіцца 10. Што раней было «больш за 4», зашкальвае. Што раней было «вельмі слабым», становіцца ад 1 да 5.


*) «Істотны» - такі, інтэнсіўнасць якога ацэньваецца як вышэй за 5.
*) «Значны» - такі, інтэнсіўнасць якога ацэньваецца як ад 3 да 5.
*) «Абыякава» - няма значных жаданняў у дачыненні да таго, пра што ідзе гутарка.
*) «Перашкода», «цяжкасць» - такая пазіцыя ці стан, пры якіх ёсць неабходнасць прыкладаць істотныя намаганні для дасягнення рэзультату.
*) «Просты» - такі, пры якім не ўзнікаюць цяжкасці.
*) «Актыўнае чаканне» - пазіцыя, у склад якой уваходзяць наступныя радасныя жаданні:

1) адзіная мэта [накіраваная на дасягненне некаторага рэзультату].

2) рж устараняць мж, накіраваныя на дасягненне дадзенага рэзультату.

3) рж не рэалізоўваць слабыя і няўстойлівыя рж, накіраваныя на дасягненне дадзенага рэзультату.

4) рж, каб выявіліся інтэнсіўныя і ўстойлівыя рж, якія рэзаніруюць з адзінай мэтай і накіраваныя на дасягненне прамежкавых рэзультатаў.

Пазіцыя актыўнага чакання - наступства практыкі культывавання і ўзмацненні рж і спадарожных АзУ.

(Як следства ўзнікае «эфект запруды» - інтэнсіўнасць і ўстойлівасць рж расце, узмацняюцца ўпартасць, прадчуванне, сур'ёзнасць, выяўляюцца іншыя АзУ).

(Пры гэтым рж прамежкавых крокаў могуць і зусім не праявіцца! Але гэта не азначае паражэння, бо «адзіная мэта» узмацняецца пры «актыўным чаканні», чысціцца ад механічных складаючых, што і павялічвае верагоднасць дасягнення рэзультату без дасягнення прамежкавых рэзультатаў).


*) «Вымучанае [дзеянне]» - тое, якое з'яўляецца рэалізацыяй механічнага жадання і выкананае нягледзячы на істотныя НЭ, якія праяўляюцца падчас гэтага мж.
*) «Прадметна-арыентаваная дзейнасць» чалавека – гэта распазнаванне моцна-звязаных комплексаў, пошук заканамернасцяў у іх праявах, аперыраванне імі для дасягнення жаданых успрыманняў.
*) «Прадмет», «сутнасць», «працэс» – абазначэнні вельмі моцна-звязаных комплексаў успрыманняў.
*) «Разбурэнне», «знішчэнне», «спыненне» прадмета, сутнасці ці працэсу адпаведна - сукупнасць успрыманняў, пасля якіх знікае адначасовая (ці непасрэдная адна за адной) праява ўспрыманняў моцна-звязанага комплексу (асабліва калі гэта неабарачальна).
*) «Элементы» (ці «састаўныя часткі»), «асаблівасці паводзін» (ці «асаблівасці характару, асобы») і «этапы» - вылучаныя моцна-звязаныя комплексы ў прадмеце, істоце ці працэсе адпаведна.

(Звяртаю ўвагу на тое, што калі аперыраваць гэтымі тэрмінамі ў прапанаваных значэннях, то ясна, што «прадмет» не тоесны «структуры», «сутнасць» – «паводзінам», а «працэс» – «паслядоўнасці этапаў» нават у тым выпадку, калі вылучаныя моцна-звязаныя комплексы ахапляюць сабой усю сукупнасць вылучаных успрыманняў у зыходным моцна-звязаным комплексе. Можна сказаць інакш: «пазначыць» не тоесна «пазнаць усю поўнасць структуры і ўласцівасцяў». Лёгка пацвярджаецца на вопыце тое, што калі ў дадзены момант ёсць вылучэнне нейкай сукупнасці ўспрыманняў, то па меры таго, як ажыццяўляецца практыка ўстаранення азмрочванняў і культывавання АЗУ (ці, кажучы ў дачыненні да прадметаў, то па меры іх даследавання) адбываюцца наступныя змены:

1) узнікаюць новыя фіксацыі распазнаванняў, прычым ёсць усведамленне (г.з. думка, якая рэзаніруе з АЗУ), што дадзенае распазнаванне раней адсутнічала ў гэтым месцы. Гэта прыклад узмацнення распазнавальнай здольнасці ў рэзультаце практыкі, а таксама прыклад «развіцця» чалавека, г.зн. праявы новых, невядомых яму раней успрыманняў.

(Ці, кажучы ў дачыненні да прадмета, мы можам выявіць новыя ўспрыманні ў выніку таго, што:

а) падвергнулі яго новаму спосабу ўздзеяння – гэта прыклад звычайнага натуральна-навуковага даследавання, нязначна, будзе яно праводзіцца ў вобласці эксперыментальнай фізікі ці эксперыментальнай псіхалогіі,

б) узмоцненая магутнасць эксперыментальнай базы (распазнавальнай здольнасці прыбораў і інш.), эфектыўнасць метадаў даследавання асобы і г.д.).

2) узнікаюць новыя фіксацыі распазнаванняў, прычым ёсць усведамленне, што дадзенае распазнаванне і раней было ў гэтым месцы. Гэта прыклад узмацнення шчырасці ў рэзультаце практыкі.

3) выяўляюцца новыя спосабы распазнавання моцна-звязаных комплексаў у складзе зыходнага комплексу, што можа паслужыць асновай стварэння новых гіпотэз і наступнага даследавання і адкрыцця новых успрыманняў.

Такім чынам, пазначаючы моцна-звязаны комплекс той ці іншай назвай, я не магу меркаваць, што зафіксаваў усе адрозненыя ўспрыманні, і што ў будучыні не з'явяцца новыя распазнаванні ўспрыманняў, якія я ўлучу ў склад структуры зыходнага моцна-звязанага комплексу з прычыны таго, што яны адпавядаюць умовам, пакладзеным у азначэнне моцна-звязанага комплексу.

Ужыць вышэйпададзенае да пэўных прыкладаў элементарна, я не буду спыняцца на прыкладах, любы лёгка гэта зробіць самастойна. Тое, што адбываецца з практыкуючым ППШ, з'яўляецца прыкладам пашырэння і ўдакладнення складу моцна-звязанага комплексу пад назвай «я», «гэтае месца», «набор успрыманняў у гэтым месцы».)


*) «Структура», «характар» («асоба») і «паслядоўнасць» - сукупнасць элементаў, асаблівасцяў паводзін і этапаў адпаведна.
*) «Апісанне [сукупнасці ўспрыманняў]»:

а) «структурна-паводзінскае апісанне» - пералік моцна-звязаных комплексаў, якія атрымоўваецца адрозніць у гэтай групе ўспрыманняў (элементы, асаблівасці паводзін дадзенай сукупнасці ўспрыманняў і яе элементаў, этапы), і/ці

б) «рэзананснае апісанне» - пералік успрыманняў, якія рэзаніруюць з гэтай сукупнасцю. Часцей за ўсё выкарыстоўваюцца славесныя, вобразныя апісанні (але толькі з прычыны прывычкі вылучаць моцна-звязаныя комплексы менавіта сярод гэтых груп успрыманняў).

(Адсутнасць структурна-паводзінскага апісання з'яўляецца выключна важкай падставай выказаць здагадку, што дадзеная фраза – не апісанне, а «паэтызм» (гл. далей), бо:

1) калі чалавек апісвае сапраўды вылучаную ім сукупнасць успрыманняў, ён заўсёды здольны даць вельмі разгорнутае структурна-паводніцкае апісанне ўжо пасля першых жа вопытаў праявы дадзеных успрыманняў, г.зн. апісаць мноства дэталей іх праявы,

2) ён не проста «здольны даць апісанне», а ў яго абавязкова ўзнікае такое жаданне ў тым выпадку, калі дадзеныя ўспрыманні з'яўляюцца азоранымі ці ўтрымліваюць у сабе азораныя элементы, этапы.)


*) «УА-рэзананс» - абазначэнне з'явы, якая заключаецца ў тым, што ёсць моцны рэзананс паміж праявай АзУ і радасным жаданнем яго апісваць.
*) «Азначэнне тэрміна» - апісанне моцна-звязанага комплексу, які я буду пазначаць гэтым тэрмінам.
*) «Удакладненне азначэння тэрміна» = удакладненне апісання моцна-звязанага комплексу, які пазначаецца гэтым тэрмінам, т.е.:

а) удакладненне пераліку моцна-звязаных комплексаў

б) падбор успрыманняў, якія больш рэзаніруюць з дадзеным успрыманнем (сукупнасцю ўспрыманняў).
*) «Дастаткова дакладнае азначэнне тэрміна»: такое, што на дадзены момант няма радаснага жадання яго ўдакладняць, а выкарыстанне яго прыводзіць да разумовай яснасці (і магчыма рэзаніруе з АЗУ-яснасцю).
*) «Слова-паразіт» - слова, якое не з'яўляецца тэрмінам, г.зн. яго значэнне не вызначанае. Выкарыстанне слоў-паразітаў у маўленні аўтаматычна робіць яго няскладным, тым, якое не мае значэння, пазбаўленым разумовай яснасці, не рэзаніруючым з АЗУ-яснасцю.

(У бытавым маўленні такіх слоў амаль няма, бо словы «стул», «стол», «падмесці», «прынясі» розныя людзі вызначаць, калі зададуцца такой мэтай, вельмі падобна, іншымі словамі гэтыя словы дастаткова сапраўды вызначаны самім спосабам іх ужывання ў кантэксце. Тое ж характэрна для размовы фізікаў аб фізіцы, інжынераў аб апараце, які яны распрацоўваюць, механікаў аб рухавіку, які яны рамантуюць і г.д. Гэта звязана з тым, што ў бытавой і прафесійнай дзейнасці людзі жадаюць атрымліваць рэзультат, і змушаныя дамагацца разумення адзін аднаго з дастатковай дакладнасцю, бо інакш вынік не будзе дасягнуты, што адразу будзе ўсім відаць. У тым, што датычыцца апісання псіхічнай дзейнасці чалавека, слоў-паразітаў гіганцкая колькасць – часцяком амаль 100%. Гэта тлумачыцца тым, што ў людзей няма жадання атрымліваць рэзультат у выглядзе дасягнення жаданых станаў, і няма жадання правяраць – атрыманы кімсьці вынік ці не.)


*) «В-паразіты» («вірусныя паразіты») - словы-паразіты, у дачыненні да якіх у людзей, якія іх выкарыстоўваюць, ёсць беспадстаўная ўпэўненасць, што яны ведаюць – што абазначае гэтае слова. Прыклад: «трэба», «дапамога», «добра», «зло», «справядлівасць», «правільна» і інш. Іншымі словамі, людзі нават не разумеюць таго, што дадзенае слова – слова-паразіт (і часцей за ўсё і не жадаюць разумець, бо жадаюць падтрымліваць тупасць, не жадаюць зведваць яснасць).
*) «С-паразіты» («стандартныя паразіты») – словы-паразіты, у дачыненні да якіх у людзей часцей за ўсё ёсць яснасць, што яны нічога пэўнага не абазначаюць. Прыклады: дакучлівыя даважкі накшталт «ну», «як бы», «гэта значыць», «гэта самае», «як яго», «значыць», «нейкі», «у прынцыпе», «проста», «у цэлым».
*) «Н-паразіты» («[псеўда]-навуковыя жарганізмы») – разнавіднасць вірусных паразітаў: словы, якія па меркаванні людзей, што іх выкарыстоўваюць, прыбаўляюць важнасць сказанаму, важкасць. Н-паразіты ўзмацняюць АУВ і самалюбаванне гаворачага, а таксама прызначаны для таго, каб суразмоўца зведаў АУУ, здушыў жаданне пярэчыць, самастойна думаць, слепа пераняў канцэпцыі размаўляючага. Часам Н-паразіты выкарыстоўваюцца для ўзаемнага ўмацавання АУВ, сумеснага апускання ў адурманьваючае самаздаволенне, тупасць. Прыклады: «на самой справе», «увогуле», «хацелася б сказаць, што...», «так, але...», «дзесьці так», «будзем лічыць што…», «паводле нейкіх даследаванняў…», «нейкі філосаф яшчэ ў … стагоддзі сказаў што…», «агульнавядома, што…», «па маім суб'ектыўным меркаванні…», « дзеля аб'ектыўнасці трэба сказаць…», «я так вам скажу…», «дазвольце, але…» і г.д. Мільёны людзей лічаць сябе інтэлектуальна развітымі і важнымі персонамі, так што набор такіх фраз велізарны.
1   2   3   4   5   6


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка