Шлях да яснай свядомасці Раздзел 01 – свабода ад негатыўных эмоцый




старонка4/4
Дата канвертавання15.03.2016
Памер0.71 Mb.
1   2   3   4

Практыка «эмацыйнай паліроўкі» («ЭП») надзвычай эфектыўная для ўстаранення НФ і дробных НЭ. Унікальная асаблівасць гэтай практыкі заключаецца ў тым, што яна дазваляе зачышчаць нават той НФ, які ты ў дадзены момант не адрозніваеш, і толькі па адсутнасці АзУ можаш судзіць аб яго наяўнасці. ЭП заключаецца ў тым, што ты прыкладаеш намаганні па ўcтараненні НЭ, хоць не фіксуеш ніякіх НЭ. Паколькі ты ўжо валодаеш вопытам прыкладання намаганняў да ўстаранення НЭ, табе нескладана спараджаць гэтыя намаганні нават у адсутнасці НЭ, якія магчыма адрозніць. Здзяйсняць намаганні ЭП можна хоць па раскладзе (напрыклад вылучыўшы 10 хвілін для бесперапыннай ЭП), хоць прывязаўшы іх да пэўных падзей (напрыклад да любога погляду на чалавека, які праходзіць міма – бо з высокай верагоднасцю пры гэтым ёсць драбнюткі ўсплёск НС), і г.д.

Я раю ставіцца да ЭП як да чысткі зубоў, як да неабходнай прафілактыкі. Да той пары, пакуль ты не зведваеш бесперапыннага азоранага фону, практыка ЭП будзе эфектыўная, і яе ніколі не будзе занадта шмат.

Для таго, каб найбольш цвёрда засяродзіцца на ЭП, можна выкарыстаць падтрымку зрокавымі вобразамі, і выконваць практыку ўзмоцненай эмацыйнай паліроўкі («УЭП»):

1) На кожны ўдых спараджаецца вобраз струменя святла, які ўзнімаецца з нізу жывата ў цэнтр грудзей. Няхай вобраз струменя «адчуваецца на дотык», будзе «цягучым», а яго свяцільнасць – будзе яркай, густой.

2) На кожны выдых спараджаецца намаганне па ўстараненні ўсіх успрыманняў без адрознівання. Суправаджаецца спараджэннем вобразу магутнага выбуху святла, які разлятаецца з цэнтра грудзей ва ўсе бакі і змятае ўсё на сваім шляху.

3) Для палягчэння фіксацыі мэтазгодна дзяліць УЭП на акты, серыі і цыклы. Акт - гэта адзін акт УЭП на адзін удых-выдых. Серыя - некалькі актаў падрад без перапынку (раю не менш 50). Цыкл - некалькі серый з перапынкам паміж імі (раю не менш чым 10 серый у дзень). Выкарыстанне ружанца вызначанай даўжыні дазваляе не адцягвайся на падлікі.

4) Кожны цыкл я раю завяршаць пісьмовай фіксацыяй атрыманых назіранняў, выкарыстоўваючы запісы, зробленыя падчас УЭП.

5) На працягу дня можна праводзіць колькі хочаш цыклаў.



Устараненне НЭ у сне цалкам магчымае, гэта зусім не складана, і для гэтага не патрабуецца ўмець усведамляць сябе ў сне, дастаткова толькі настолькі ўпарта і шчыра займацца практыкай у няспанні, што прывычка ўстараняць НЭ аўтаматычна праявіцца і ў сне. Чым мацней практыка пранікае ў аўтаматычныя сны, тым вышэй становіцца ўзровень іх усвядомленасці, тым большая верагоднасць таго, што з'явіцца вопыт усвядомленых сноў (УС), што ён будзе не адзінкавым і вельмі цікавым, паколькі: а) у цябе з'явіцца магчымасць даследаваць свет, на парадак ці на два парадкі больш шырокі і разнастайны, чым свет успрыманняў, якія складаюць няспанне, б) у УС нашмат прасцей зведваць вельмі яркія і разнастайныя АзУ. Падрабязней гл. у адпаведным раздзеле.

Сярод пабочных вынікаў практыкі ўстаранення НЭ - здольнасць адрозніваць праявы НЭ у іншых людзях, якая нарастае. Ты будзеш заўважаць гэтыя праявы ў навакольных людзях з незвычайнай яснасцю і лёгкасцю, як калі б яны крычалі аб гэтым ва ўвесь голас. Ты пачнеш бачыць людзей як адчыненую кнігу, дзе ўсё напісана аб іх эмоцыях. Ніхто не зможа схаваць ад цябе той факт, што ён зведвае НЭ, бо гэта праяўляецца нават у самых дробных прывычках, жэстах, інтанацыях, грымасах, словах. Тым больш будзе здавацца дзіўным, што яны амаль заўсёды будуць катэгарычна адмаўляць, што зведваюць цяпер НЭ, і гледзячы на іх, ты зможаш са ўсёй яснасцю зразумець, у якой жахлівай мешаніне НЭ, няшчырасці, тупасці жывуць людзі.



Мэтазгодна ўстараніць страх перад «неспрыяльнымі ўмовамі», бо «неспрыяльнай» завуць тую сітуацыю, у якой у цябе яшчэ не сфарміраваная прывычка ўстараняць НЭ, якія ўзнікаюць, і зведваць АзУ. Калі ты будзеш гатовая ўстараняць НЭ і змагацца за АзУ у любых сітуацыях, тады замест спазматычных страхаў і канвульсіўных уцёкаў пачнуць праяўляцца радасныя жаданні змены абставін, якія прыводзяць, як паказвае вопыт, да цікавага развіцця сітуацыі.

Выпадзенні ў азмрочаныя станы тыпу «нічога не адбываецца» перажываюцца ўжо не так, як раней, калі праяўлены ўпартасць і рашучасць у дасягненні мэты. Назаву такі стан «радасць нулявога выніку». Гэта радасць ад таго, што праяўлена ўпартасць, і ёсць яснасць у тым, што ты не адступіш нават нягледзячы на часовую адсутнасць АзУ.

Падчас устаранення успрымання ёсць тры вузлавыя моманты: 1) вылучыць яго і вызначыць як непажаданае з прычыны наяўнасці [сярод усёй сукупнасці ўспрыманняў] жадання перастаць яго зведваць; 2) перастаць пазначаць яго як «я», «маё», і пачаць разглядаць як асобнае непажаданае ўспрыманне; 3) прыкласці намаганне, устараніць непажаданае ўспрыманне.

Першае звяно элементарнае. Трэцяе толькі на першы погляд здаецца самым складаным, але на самой справе ў цябе ўжо ёсць вопыт здзяйснення намаганняў ва ўмовах канфлікту жаданняў, і гэтыя намаганні тады радасныя, суправаджаюцца прадчуваннем, калі ёсць упэўненасць, што «ты» гэтага жадаеш, што гэта ўваходзіць у «твае» інтарэсы, і тады жаданне, якое перашкаджае, выводзіцца з-пад канцэптуальнага азначэння «майго» і лёгка пераадольваецца. Гэтак жа і ў практыцы - ўспрыманне, якое ўстараняецца, паступова выводзіцца з-пад шчыта канцэпцыі «я», і намаганні па яго ўстараненні становяцца больш эфектыўнымі. Дасягненне яснасці ў гэтым дазваляе праявіцца жаданням даследаваць гэты працэс, шукаць эфектыўныя метады вывядзення непажаданага ўспрымання з-пад азначэння «я».


01-06) Яшчэ адно рэзануючае апісанне намагання ўстаранення НЭ – «вяртанне ўвагі» («ВУ»), і адпаведная практыка завецца «практыкай вяртання ўвагі». Я лічу мэтазгодным выкарыстаць спачатку фразу «вяртанне увагі» для апісання намагання ўстаранення НЭ, паколькі слова «увага» выключна трывала ўвайшло ў нашу мову – гэтак жа, як гэта адбылося з паняццем «мінулага», хоць нават павярхоўнага аналізу дастаткова, каб атрымаць яснасць у тым, што любое ўспрыманне, якім бы яно ні было, заўсёды ёсць толькі цяпер, і «мінулае» - толькі слова, якое азначае сукупнасць думак, у склад якіх уваходзіць слова «было». Тое ж і з «увагай». Калі я кажу «я звярнуў увагу на карову», гэта азначае, што ўспрыманне каровы ў гэтым месцы стала праяўляцца асабліва інтэнсіўна і ўстойліва.

Даю азначэнне тут жа і слову «засяроджванне», якое часта ўжываецца ў пары са словам «увага». Калі за адзінку часу ў гэтым месцы ёсць 10 розных успрыманняў (зрокавае ўспрыманне некалькіх прадметаў, думкі, эмоцыі), а ў іншую такую ж адзінку часу - толькі 5, то я кажу, што «узмацніў засяроджванне ўвагі на абраным аб'екце», ці карацей - «засяродзіўся на ім». Такім чынам слову «засяроджванне» можна надаць канкрэтнае значэнне, якім мэтазгодна карыстацца, паколькі часта ўзнікае жаданне ўспрымаць толькі абмежаваную колькасць успрыманняў у дадзены момант, напрыклад успрымаць толькі АзУ, ці толькі разважанні на нейкую тэму. Калі нягледзячы на жаданне засяродзіцца на нейкім успрыманні пераважна зведваецца іншае ўспрыманне (напрыклад па механічнай прывычцы), мы кажам, што «увага захопленая», а калі замест засяроджвання на жаданым успрыманні мае месца чахарда розных успрыманняў, мы кажам, што ўвага «рассеяная».

Практыка ВУ заключаецца ў тым, што ўвага, захопленая якімі-небудзь хаатычнымі адцягненнямі (НЭ, ці механічным жаданнем, ці механічным унутраным дыялогам, ці зрокавымі хаатычнымі ўспрыманнямі і да т.п.) «вяртаецца назад», «адрываючыся ад аб'екта», пасля чаго альбо «кідаецца» у вольным стане, альбо «накіроўваецца» на жаданае ўспрыманне. Кажучы мовай успрыманняў, практыка ВУ заключаецца ў замене аднаго ўспрымання на іншае, але вобразная мова «захопаў» і «вяртанняў» можа апынуцца эфектыўнай для таго, каб адпрацаваць прывычку замены ўспрыманняў.

Механічныя думкі забіраюць увагу кароткім вострым ударам, як чайка хапае рыбу, таму тут мэтазгодна супрацьпаставіць імклівае і засяроджанае намаганне. НЭ забіраюць увагу моцна, па-грубіянску, як акула раздзірае кавалак мяса, таму мэтазгодна супрацьпаставіць магутнае, лютае намаганне. Механічныя жаданні забіраюць увагу ціхай сапай, не заўсёды хутка, але заўсёды ў поўнай упэўненасці ў сваёй перамозе – як рымскія палкі ідуць на аблогу Карфагена, таму мэтазгодна супрацьпаставіць намаганне вынослівае, як слон.

Прывяду прыклад «стэнаграмы» - фіксацыі ўспрыманняў пры ВУ.

*) спыняю ўсялякую дзейнасць, сяджу, нічога не раблю, устараняю УД і НЭ

*) узнікае стан яснасці

*) стан яснасці закаламучваецца, рассейваецца

*) надыходзіць стан шэрасці

*) Развілка – альбо ўстараніць шэрасць і вярнуцца да яснасці, альбо паддацца шэрасці. Дапусцім, механічнае жаданне шэрасці пераважае жаданне АзУ

*) узнікае спазматычнае жаданне ўражанняў, каб «заглушыць» шэрасць

*) пачынаецца пошук аб'екта, да якога ўвага прыляпілася б

*) нейкі аб'ект знаходзіцца і ўвага да яго прыляпляецца

*) шэрасць адыходзіць, узнікае задаволенасць, цікавасць і інш.

*) праз некаторы час надыходзіць перасычэнне, стомленасць, незадаволенасць, страта цікавасці. Шэры стан вяртаецца

*) зноў механічнае жаданне шэрасці пераважае жаданне АзУ

*) узнікае механічнае жаданне новых уражанняў, каб зноў паспрабаваць затыкнуць шэрасць

*) зноў знаходзіцца аб'ект прыкладання ўвагі

*) жаданне ўстараніць замкнёны круг «шэрасць - пошук уражанняў – задаволенасць – перанасычэнне – стомленасць» перамагае жаданне працягваць яго падтрымліваць, здзяйсняецца намаганне вяртання ўвагі – увага адрываецца ад аб'екта, вяртаецца і альбо «кідаецца» у вольным стане, альбо накіроўваецца на азораны фактар (успрыманне-трыгер, асацыятыўна звязанае з АзУ)

*) узнікае жаль ад страты ўражанняў

*) устараняю жаль

*) ізноў па прывычцы спрабуе праявіцца і ўмацавацца шэрасць

*) устараняю шэрасць – дапусцім, гэта робіцца з пераменным поспехам

*) спазматычная смага ўражанняў праяўляецца зноў і зноў

*) зноў і зноў цярпліва працягваю вяртаць увагу, нягледзячы на тое, што кожны раз узнікае жаль страты ўражанняў, які таксама ўстараняю

*) пасля здзяйснення цэлага шэрагу такіх цыклаў надыходзіць моцная стома, але яна перажываецца як вельмі прыемная, здаровая стома

*) узнікае і ўзмацняецца азораны фон

*) узнікае адчуванне перапаўнення, распірання ў грудзях

*) калейдаскапічная змена станаў шэрасці і яснасці - шэрасць можа імгненна змяніцца перажываннем дзіўнай глыбіні і свяжосці, і наадварот

*) інтэнсіўныя адчуванні, якія "распіраюць", прыводзяць да патрэбы «адпачыць»

*) Разумею, што «жаданне адпачыць» - гэта механічнае жаданне вярнуцца ў прывычны стан рассеянай увагі, шэрасці

*) узнікае упартасць, накіраваная на пераадоленне жадання «адпачыць»

і гэтак далей.

Устараненне механічнага жадання ўражанняў (МжУр) тым больш складанае, чым мацнейшае гэтае жаданне, а яно тым мацнейшае, чым больш інтэнсіўны і больш прывычны фон шэрасці, нуды, які, з'яўляючыся негатыўнай дамінантай, часцяком нават не фіксуецца. Зварот увагі з МжУр – вельмі складаны занятак. Яно выцягвае ўсе сілы, і часам зведваеш адчайныя «канвульсіі», і гэта іншы раз паказвае, як грунтоўна ты сядзіш на іголцы ўражанняў, якімі імкнешся заглушыць НФ. У самым пачатку практыкі ВУ, нават адну ці дзве гадзіны марнавання часу (простага сядзення ці ляжання на канапе) – пакута, самае сапраўднае катаванне лабавога сутыкнення з магутным НФ. Я раю час ад часу суправаджаць ВУ складаннем стэнаграмы ўспрыманняў прыкладна так, як гэта апісана вышэй, г.зн. фіксаваць усё, што адбываецца падчас ВУ. Гэта дазваляе дамагчыся яснасці ў тым, што адбываецца, сачыць за вынікамі. Супастаўляючы свае запісы і адчуванні, ты ўбачыш, што з кожным днём практыка ВУ становіцца ўсё меней пакутлівай і ўсё часцей суправаджаецца ўсплёскамі АзУ, прадчуваннем, цікавасцю да гэтага вопыту – наркаманія павольна, але пераадольваецца.

Пры ВУ могуць узнікаць прыступы вострай адзіноты, якая душыць сваёй бязграннасцю, нуды, адчаю, беспрычыннай агрэсіі і інш. Гэта азначае, што ўсе гэтыя НЭ з'яўляюцца складаючай часткай твайго дамінантнага НФ, і ўвесь час да той пары яны непрыкметна атручвалі цябе, але зараз яны праяўляюцца і іх можна ўстараняць. Адмаўляючыся ад МжЎр, ты пазбаўляеш сябе ад ўпырсквання наркотыку пад назвай «уражанні», і пачынаюцца «ломкі», хочацца хоць трошкі уражанняў, і калі паддацца гэтаму, зведваеш маленькую смерць - накшталт становіцца «лягчэй», але тут жа з падвоенай сілай навальваецца шэрасць і НЭ. Прызнанне сябе наркаманкай дазваляе са ўсёй сур'ёзнасцю і рашучасцю прыступіць да ўстаранення залежнасці, якая перашкаджае зведванню АзУ.

Падчас практыкі ВУ час расцягваецца неверагодна. Адна гадзіна намаганняў ўмяшчае столькі адкрыццяў, назіранняў, гіпотэз, ідэй, колькі звычайна здараецца за некалькі дзён. Нечакана ты атрымліваеш у свае рукі невычэрпны рэсурс жыццёвага часу.


01-07) Сярод памылак, якія яшчэ не былі разгледжаныя, вылучу наступныя:

1) Многія лічаць, што ўстараніць НЭ немагчыма, таму што яны з'яўляюцца вынікамі памылковых інтэрпрэтацый і іншых з'яў. Яны лічаць, што змагацца з вынікамі - гэта ўсё роўна, што прымаць болесуцішальнае і думаць, што ты лечыш хваробу, у той час як лячыць неабходна першым чынам не боль, а менавіта хваробу, і піць не анальгін, а антыбіётыкі. Яшчэ часам кажуць, што дастаткова проста змяніць пункт гледжання, і НЭ не будуць з'яўляцца. Маўляў зразумей, што ўсё ёсць Атман, і ўсё зменіцца. На самой жа справе:

а) Мінімальны вопыт ўстаранення НЭ паказвае, што праца з канцэпцыямі не можа замяніць прамога намагання ўстаранення НЭ, паколькі сфарміраваная прывычка зведваць НЭ робіць незалежна ад таго, наколькі моцная канцэпцыя, якая падтрымлівае яе.

б) Пакуль ты разважаеш аб прычынах, увесь гэты час НЭ жыве і развіваецца, з'яўляюцца новыя НЭ, падсілкоўваецца НФ, і ў выніку ты церпіш поўную няўдачу, у той час як бездакорнае ўстараненне НЭ прыводзіць да яе неадкладнага спынення.

в) Мінімальны вопыт ўстаранення НЭ паказвае таксама, што гэта магчыма і зусім не складана, і паступова ранейшая прывычка зведваць НЭ адмірае, а на яе месцы з'яўляецца новая – прывычка ўстараняць НЭ і зведваць АзУ.

г) НЭ – гэта не фізічны боль, і прыведзеная вышэй аналогія памылковая, бо бяздумна пераносіць заканамернасці з адной вобласці ў зусім іншую.

Як мы падзяляем з'явы на «прычыну» і «следства»? Калі баліць зуб, то я прымаю абязбольвальнае, але боль праз гадзіну зноў узнікае і ўзмацняецца. У такім выпадку я заву боль «следствам», а карыес – «прычынай», і лячу карыес, лічачы, што лячу «прычыну», і на самой справе – боль спыняецца. Але праз тры месяцы карыес узнікае зноў, і тады я заву сам карыес «следствам», а «прычыну» бачу ў тым, што не чышчу зубы. Дыетолаг выявіць яшчэ глыбейшую «прычыну» у маім незбалансаваным харчаванні. Псіхатэрапеўт можа назваць незбалансаванае харчаванне «следствам» дзіцячых комплексаў непаўнацэннасці але траўмаў, а псіхааналітык і гэта назаве «следствам», сцвярджаючы, што «прычына» - радавая траўма. Будыст жа і менавіта радавую траўму назаве «следствам» памылковых паводзін у мінулым жыцці.

Таму ў залежнасці ад частаты і сілы болю, які ўзнікае , а таксама ад цікавасці да гэтага пытання, я ўплываю на боль на ўсіх узроўнях – перш за ўсё прымаю абязбольвальнае, затым іду да зубнога лекара, затым купляю зубную пасту і пачынаю чысціць зубы, выкарыстоўваю дыету, іду да псіхааналітыка, пачынаю чытаць мантры.

Разгледзім іншы варыянт: калі я парэзаў руку, я абеззаражваю парэз (бо маю свой вопыт, ці чуў аб чужым вопыце таго, што калі не дэзінфіцыраваць парэз, то можа ўзнікнуць нагнаенне), змазваю яе прэпаратам які загойвае, і калі парэз пачынае гаіцца, то я больш не вяртаюся да яго. Ўяві сабе чалавека, у якога парэз гоіцца, а ён пры гэтым разважае: «не, парэз – гэта толькі следства, а там можа быць яшчэ і прычына», і пачынае шукаць гэтую «прычыну», выдумляць яе, і нават адмаўляецца ад выкарыстання прэпаратаў, якія загойваюць, бо жадае лячыць менавіта «прычыну», а не «следства»! Такія паводзіны мы лічым дурнымі, бо рана паспяхова гоіцца пры выкарыстанні лекавых прэпаратаў, так для чаго гэтыя дадумванні «прычын» і адмова ад лячэння, у выніку чаго рана пачынае гнаіцца?

З устараненнем НЭ – цалкам сапраўды гэтак жа. Калі ты душыш НЭ (гэта значыць працягваеш яе зведваць, ці душыш толькі яе праявы), НЭ і НФ узмацняюцца, што прыводзіць да зразумеласці ў тым, што прыгнечанне НЭ не прыводзіць да вызвалення ад іх. Калі ты пачынаеш устараняць НЭ (гэта значыць «пераключаешся» з НЭ на АзУ, цалкам перастаеш зведваць НЭ у дадзены момант), то атрымліваеш вопыт таго, што НФ слабее, прывычка зведваць НЭ таксама слабее, пры гэтым ніякіх пабочных непажаданых наступстваў не ўзнікае, а наадварот – узнікаюць вельмі нават жаданыя наступствы ў выглядзе ўзмацнення, учашчэння АзУ, так для чаго зараз разважаць аб «прычынах» і «следствах»? Атрымай свой уласны вопыт – устарані НЭ і пераканайся ў тым, што няма падстаў адзначаць гэтае дзеянне як «лячэнне следстваў». Атрымай свой вопыт у тым, што калі не ўстараняць НЭ і замест гэтага разважаць аб «прычынах», то «рана пачынае гніць» - НЭ узмацняюцца, ілжывыя канцэпцыі ўмацоўваюцца, радасных жаданняў становіцца менш, цела пачынае хварэць, жыццё ператвараецца ў кашмар. Не вер нічаму на слова - АТРЫМАЙ СВОЙ ВОПЫТ.

д) Што ў гэтым узаемазлучаным кругазвароце азмрочванняў з'яўляецца «прычынай», а што – «следствам», сказаць немагчыма – адно азмрочванне цягне за сабой другое.

е) Параўнанне вынікаў прыкладання намаганняў да ўстаранення НЭ і вынікаў разважанняў аб першапрычынах кажа само за сябе.

2) Шукаецца нейкі хітрамудры прыём, які дазволіць вырашыць задачу ўстаранення НЭ без прыкладання намаганняў - нешта накшталт Вялікай Чырвонай Кнопкі (ВЧК) - націснуў - і няма праблем. У якасці такой ВЧК спрабуюць выкарыстаць шмат чаго – сесці ў нейкую позу, прачытаць загавор, галадаць, займацца спортам, сэксам, медытацыяй, разважаць аб тым, што «усё адзінае» і г.д. – што хочаш, толькі не ўстараняць НЭ прамым намаганнем.

Гэта азначае, што ў такога чалавека альбо зусім няма жадання ўстараняць НЭ (ён толькі думае, што яно ў яго ёсць), але яно вельмі слабое – нашмат слабейшае за жаданне ведваць НЭ. Пошукі ВЧК ніколі не прывядуць да выніку, можна і не спадзявацца.

3) Пасля паспяховага акту ўстаранення НЭ можа ўзнікнуць страх таго, што НЭ цяпер зноў па прывычцы паўстане, і зноў прыйдзецца яе ўстараняць, а адсюль спазматычнае жаданне ўчапіцца за дасягнуты стан адноснай свабоды ад НЭ. І вядома ж гэты страх немінуча прыводзіць да таго, што НЭ вяртаецца яшчэ хутчэй, чым гэта магло б здарыцца без яго, а адсюль – новыя НЭ.

Я раю не зведваць страх, а сустракаць НЭ твар у твар, з рашучасцю, прадчуваннем і упартасцю, і не баяцца таго, што яны будуць узнікаць зноў і зноў – вядома будуць, бо прывычкі вельмі моцныя, а ў цябе будзе магчымасць адпрацаваць да дасканаласці бездакорнасць намагання ўстаранення. Не станавіся ў пазіцыю ахвяры, стань паляўнічым за НЭ, высочвай іх і зведвай прадчуванне ад таго, што наперадзе ў цябе новы вопыт, новыя перамогі і паражэнні, якія немінуча ў канцы прывядуць да жаданага выніку.

4) Можа стварыцца ілжывая здагадка, што паколькі розных азмрочванняў так многа, і давядзенне ўстаранення нават простай НЭ да стадыі бездакорнага займае настолькі шмат часу, што ў выніку ніякага часу жыцця не хопіць, і пакуль я буду разбірацца з адным азмрочваннем, іншыя будуць умацоўвацца.

Гэтая здагадка ілжывая ва ўсіх сваіх частках. Нават малаважнага вопыту ў практыцы дастаткова, каб выявіць, што ўстараняць НЭ складана толькі ў пачатку, але паступова фарміруюцца навыкі прыкладання намаганняў, узмацняецца і само жаданне ўстараняць НЭ і зведваць АзУ, і ўстараненне кожнага наступнага азмрочвання даецца лягчэй і хутчэй. Дасягненне прагрэсу ва ўстараненні аднаго азмрочвання падобнае да выцягвання ніткі з тканіны – цягнуў за адно месца, а ў выніку тканіна злёгку раз'ехалася па ўсёй сваёй шырыні, г.зн. па меры прагрэсу ва ўстараненні аднаго азмрочвання ты выяўляеш палягчэнне ў працы з астатнімі. Акрамя таго – чым далей ты прасоўваешся ў практыцы, тым часцей ўзнікаюць АзУ, тым цікавей становіцца жыць, тым больш энтузіязму, прадчування, упартасці і рашучасці, ды і сам час жыцця расцягваецца дзесяціразова – за адзін дзень ты хвалюешся столькі, колькі раней за месяц не хвалявалася.

Я лічу, што за два гады інтэнсіўнай і шчырай практыкі можна дамагчыся дасягнення бездакорнага ўстаранення НЭ і бесперапыннага азоранага фону.

5) Калі ў цябе ёсць жаданне выключыць, абыйсці бокам нейкую частку практыкі (напрыклад, не рассейваць канцэпцыі, ці не развіваць сэксуальнасць, ці не ўстараняць НЭ і г.д.), то гэта азначае, што менавіта ў гэтым кірунку твае азмрочванні настолькі моцныя, што ты загадзя здаешся. Калі ты жадаеш дамагчыся прагрэсу ў ППШ, табе, вядома, неабходна выбіраць кірунак бягучай дзейнасці толькі ў адпаведнасці з радасным жаданнем, а не з-за канцэпцыі тыпу «трэба развіваць усё», але калі ты назіраеш моцнае адрыванне ад нейкага сектара практыкі, зведваеш страх пры думцы аб гэтым сектары, то гэта азначае, што ў гэтым кірунку ў цябе вельмі моцныя азмрочванні. Зразумей гэта, устараняй страхі і негатыўнае стаўленне, лаві кожны ўсплёск прадчування ад думкі, што можна справіцца і з гэтай цяжкасцю, што гэта толькі пытанне сілы тваёй шчырасці, імкнення да АзУ.

6) Ёсць такі пункт гледжання: «калі ў тайзе ты сутыкаешся твар у твар з мядзведзем, то спалох прыходзіць раней чым думкі і эмоцыі, у гэты момант змяняецца хімія цела - выкідваецца адрэналін, і паколькі гэта натуральная рэакцыя цела, незакаламучанага розумам, то ці можна пазбегнуць такой рэакцыі, але ці трэба?».

Калі ты бачыш мядзведзя ў заапарку, спалох чамусьці не ўзнікае, а ўзнікае захапленне, пачуццё прыгажосці, сімпатыя, а гэта і даказвае, што спалох узнікае не ад успрымання мядзведзя, а ад таго, што пранесся ланцужок думак, які ты не паспела зафіксаваць: «дзікі мядзведзь - на волі – небяспечна», і менавіта таму паўсталі НЭ і звязаныя з імі непрыемныя адчуванні ў целе. Гэты ж прыклад даказвае, што не хімічныя змены ў целе непазбежна прыводзяць да НЭ, а наадварот – НЭ непазбежна прыводзяць да змены хіміі цела, пра што ўжо я казаў, калі сцвярджаў, што любая хвароба, драхленне, дрэннае самаадчуванне – следства НЭ. І вядома, прывычку палохацца пры сустрэчы з мядзведзем на прыродзе таксама можна ўстараніць, што заадно дазваляе больш хутка і ясна думаць і рэагаваць на небяспеку, калі яна ёсць.

7) Асноўная складанасць ва ўстараненні НЭ заключаеца не ў пераадоленні самой прывычкі, як гэта можа здацца, а ў тым, што практыкуючы недастаткова шчыры, і не заўважае ці не жадае заўважаць, што на самой справе ў яго ёсць нежаданне перастаць зведваць НЭ, і ён шукае замест прамога ўстаранення НЭ нейкі абыходны шлях, каб і АзУ зведваць, і НЭ не ўстараняць. Такі практыкуючы нагадвае лебедзя, рака і шчупака, таму намаганні апыняюцца неэфектыўнымі. Звычайна няшчыры практыкуючы жадае разважаць аб НЭ, а не ўстараняць іх. Ён можа гадзінамі напралёт расказваць аб сваіх праблемах, дзень за днём задаваць пытанні «як жа мне ўстараніць НЭ», «а чаму яна ўзнікла», апраўдвацца тым, што не можа адрозніць – якую менавіта НЭ ён цяпер зведвае, хоць адрозніванне НЭ не з'яўляецца абавязковай умовай яе ўстаранення – можна ўстараняць у цэлым «гэты хрэновы стан». Калі ёсць НЭ – думаць няма пра што, паколькі гэта не прывядзе да ўстаранення НЭ, ды і мысленне не можа быць ясным, бо ад НЭ узнікае тупасць, няздольнасць паслядоўна і творча думаць. Спачатку ўстараніць НЭ, а потым думаць, калі захочацца, – гэта эфектыўная пазіцыя.

8) Шырока распаўсюджаная памылка, паводле якой каб спыніць НЭ, дастаткова «прыняць усё як ёсць» - маўляў проста паглядзі на свае НЭ, прымі іх як яны ёсць, спытай сябе «хто іх зведвае?», рассласлабся, перастань дзяліць на пажаданае і непажаданае, яны і знікнуць.

Такая пазіцыя - апраўданне жадання зведваць НЭ, спосаб абдурыць сябе і іншых. Гэтая пазіцыя асабліва распаўсюджаная сярод «эзатэрыкаў», г.зн. людзей, якія жадаюць уразіць іншых людзей глыбакадумнымі размовамі і важным выглядам, жадаюць быць прызнаныя «настаўнікамі», але зусім не жадаюць перастаць зведваць НЭ. Бо схаваць НЭ амаль немагчыма – яны заўсёды бачныя колькі-небудзь назіральнаму чалавеку па тваёй міміцы, інтанацыі, прывычкам, таму «эзатэрык» кажа: «я не проста зведваю НЭ, я на самой справе цяпер іх назіраю, я не атаясамліваюся з імі, яны не валодаюць мной». На самой справе гэта вядома элементарнае жангляванне словамі – калі непасрэдна цяпер ёсць НЭ, няма ніякага спосабу з ёй «не атаясаміцца», бо «чалавек» - гэта і ёсць сукупнасць успрыманняў, і калі ў гэтай сукупнасці ёсць НЭ, то ён у гэты момант і з'яўляецца чалавекам, які зведвае НЭ, і ніякія гульні словамі нічога ў гэтым не зменяць. Калі чалавек не пачынае ўстараняць НЭ у тое ж імгненне, як яна ўзнікла, гэта азначае, што ён жадае працягваць яе зведваць, і яго становішча робіцца цалкам бесперспектыўным, калі ён няшчыры, не разумее таго, што жаданне зведваць НЭ нашмат мацнейшае. Як такі чалавек можа кагосьці «вучыць», калі ён няшчыры, калі жадае зведваць НЭ, падманваючы сябе і іншых мудрымі размовамі?

Пакуль ты будзеш «прымаць усё як ёсць», «назіраць і не атаясамлівацца», прывычка зведваць НЭ будзе толькі ўмацоўвацца.

9) У выніку паслядоўнага развіцця цывілізацыі, няўхільна расце колькасць людзей, якія імкнуцца да стварэння і назапашвання больш, чым да разбурэння ці млява бягучага гібення (выключэнні з гэтага правіла ўсім вядомыя з навін). Але ў пытанні выбару таго - што менавіта назапашваць/ствараць/удасканальваць, дагэтуль пануе поўная блытаніна, і калі чалавек робіць выбар, ён кіруецца не прадчуваннем, а стэрэатыпамі, ілжывымі канцэпцыямі.

а) Назапашванне грошай. Колькі неабходна чалавеку для таго, каб набыць усё, ад чаго ён можа атрымліваць задавальненне? Няўжо мільёна долараў не хопіць? З улікам таго, што грошы можна пакласці ў кансерватыўны банк і жыць на рэнту – цалкам дастаткова і ўдвая меншай сумы. У ЗША на дадзены момант больш за мільён чалавек валодаюць багаццем у $1 млн. Няўжо ўсе яны перасталі займацца бізнэсам, асвабадзілі поле камерцыі для іншых і атрымліваюць задавальненне ад жыцця? Нічога падобнага. Яны па-ранейшаму марнуюць 10 гадзін у суткі, каб зарабіць яшчэ адзін мільён, а потым яшчэ і яшчэ. Гэта наркаманія, а не назапашванне. Парадаксальна, але ў іх няма часу на задавальненне – яны так і дажываюць свае дні ў якасці вавёркі ў коле. А колькі людзей марнуюць усё сваё жыццё, але так і не зарабляюць нічога істотнага?

б) Назапашванне рэчаў. Рэчы ламаюцца, яны могуць быць сапсаваныя ці выкрадзеныя і вельмі хутка выходзяць з моды, і ўсё гэта ператварае жыццё назапашвальнікаў рэчаў у кашмар. Здавалася б – калі ў цябе ёсць аўтамабіль, які 5 гадоў праездзіў і яшчэ 10 праездзіць, навошта табе купляць новы? Толькі для таго, каб уразіць навакольных? Каб атрымаць невялікі прырост камфорту, як быццам гэта так неабходна, як быццам гэта зробіць цябе хоць трохі больш шчаслівым? Калі напружыцца і пабольш зарабіць, можна купіць машыну больш прыгожую (ці дачу, мэблю – у каго што баліць). А потым калі яшчэ трохі зарабіць, можна і яшчэ больш сучасную мадэль купіць. А яшчэ можна купіць адразу шмат усяго ў крэдыт – а потым 30 гадоў адпрацоўваць яго… Няўжо гэта не нарказалежнасць? Няўжо пакупкі зрабілі хоць кагосьці шчаслівым? Паглядзіце на твары ўладальнікаў дарагіх машын, і ўсё стане ясна – іх твары такія ж скажоныя пакутай, НЭ, як і астатніх людзей, а можа нават яшчэ больш. Людзі забыліся, што рэчы могуць ім служыць, і самі сталі служкамі рэчаў.

в) Атрыманне адукацыі. Некалькі гадоў чалавек можа аддаць для таго, каб атрымаць чарговы дыплом, які часцяком не дае яму ніякіх пераваг ні ў зносінах з людзьмі, ні нават у працы, ні тым больш у атрыманні задавальнення. Адчуванне ўласнай важнасці, вядома, вырастае, але гэта робіць цябе толькі яшчэ больш бездапаможным, схільным да крыўды, жалю да сабе, няздольным зведваць адкрытасць, сімпатыю, прытрымлівацца радасных жаданняў. Ты забіваеш сваю галаву бясконцай колькасцю смецця, пасля чаго з гонарам атрымліваеш дыплом, які сведчыць аб тым, што ў тваёй галаве з'явілася яшчэ адна памыйніца, твае рукі і ногі навучыліся рабіць яшчэ шэраг рэчаў, якімі ты наўрад ці калі-небудзь скарыстаешся. Інфармацыя забываецца, падтрыманне навыкаў патрабуе сталай практыкі, і ў выніку аб задавальненні ад жыцця можна забыцца назаўсёды. Дыпламы аб вышэйшай адукацыі, якія вісяць на сцяне, сертыфікаты парашутыста/падводніка/парапланерыста/турыста толькі нагадваюць табе аб тым, што з кожным днём навыкі слабеюць, страчаныя час і грошы ператвараюцца ў прах, а непасрэдна цяпер цябе мучае нуда, шэрасць, іншыя НЭ, і зусім няма радасных жаданняў.

г) Дзеці і ўнукі. Вось ужо сапраўды бяздонная бочка, у якую мільярды людзей выліваюць сваё жыццё. «Я жыву для дзяцей» - чула такое? На кожным кроку. Жанчына нараджае, пасля чаго ёй ужо няма неабходнасці шукаць радасныя жаданні – ёй не да гэтага, у яе зараз мільён «трэба», «павінна», «мае сэнс» і іншае. Тысячы клопатаў, няма часу больш ні на што, у тым ліку і на тое, каб зразумець, што ўсё гэтае «жыццё для дзяцей» - толькі наркотык, якім ты атручваеш сябе да адурэння. Ці трэба гаварыць, што дзеці зусім не жадаюць, каб бацькі «жылі для іх», ператвараючы іх тым самым у бязмоўнае стварэнне, якое не мае вольнага часу і волі ў выбары заняткаў, у рэч, у раба - яны жадаюць волі ад бесперапыннай апекі, якая часцяком носіць характар прымітыўнага і грубіянскага фізічнага і псіхічнага гвалту. І чым больш чалавек жыве «для дзяцей», тым большая яго залежнасць ад гэтай наркаманіі «выхавання». І калі выхаванне мінула «удала», то вырастае механізм, паслухмяны і мёртвы, і зараз яны альбо нудзяцца і грызуцца разам усёй сям'ёй, альбо пераносяць сваю нарказалежнасць на ўнукаў, а калі выхаванне «няўдалае», то дзеці пасылаюць бацькоў як мага далей і НЭ навальваюцца з новай сілай.

Можна прывесці яшчэ шмат падобных прыкладаў, і ўсіх іх аб'ядноўвае адно – чалавек памылкова выбірае аб'ект назапашвання, і як падчас назапашвання, так і па яго выніках ён зведвае НЭ, якія ўзмацняюцца, і нарказалежнасць ад уражанняў, якая нарастае, няўпэўненасць у захаванні і выкарыстанні вынікаў назапашанага, якая нарастае, адчуванне бессэнсоўна пражытага жыцця. Ён застаецца ў пабітага карыта, і альбо канчаткова і імкліва руйнуецца, альбо змушаны падманваць сам сябе загадзя ілжывым самапераконваннем ў тым, што жыццё мінула не марнае, і шукаць усё новыя і новыя аб'екты назапашвання, з усіх сіл зачыняючы вочы на іх абуральную няздольнасць зрабіць яго жыццё больш шчаслівым.

У адрозненні ад усяго гэтага, ППШ дае ў рукі чалавеку ўнікальны аб'ект назапашвання – складаючыя яго самога азораныя ўспрыманні – г.зн. не тое, што «ён мае», а тое, чым ён з'яўляецца. Каб падарожнічаць у свеце АзУ, не патрабуецца наогул нічога, акрамя таго, каб быць жывым. Назапашаную «маёмасць» немагчыма адабраць, яна не старэе, не тухне і не патрабуе працірання ад пылу. Гэта выключны, унікальны шанц для чалавека выйсці з тупіка, у якім ён жыве ўжо не адно тысячагоддзе.
01-08) Па меры таго, як моцныя НЭ устараняюцца, выяўляецца цэлы рой «дробных» НЭ, якія, аказваецца, ты ўвесь час зведвала, ці не заўважала на фоне буйнейшых. Гэтае адкрыццё адбываецца ў выніку праяўлення жадання ўзмацніць АзУ, але пры пошуку прычыны таго, што нягледзячы на тое, што ты накшталт бездакорна ўстараняеш усе НЭ, АзУ па-ранейшаму рэдкія і слабыя. У такім выпадку можна правесці «ушчыльненне» - тое, што раней ты пазначала інтэнсіўнасцю «3» ці «4», зараз ты пазначаеш як «10», такім чынам «дробныя» НЭ, якія раней ты зусім нават не фіксавала, зараз атрымліваюць вельмі прыкметную ацэнку інтэнсіўнасці, пачынаюць выяўляцца і ўстараняцца. НЭ, якія па старой шкале ацэньваліся з 3 да 10, зараз пазначаюцца як НЭ, якія «зашкальваюць».

Арганізоўвай «забегі» на выкананне татальнага кантролю і імкніся фіксаваць самыя нікчэмныя ўсплёскі НЭ, нават такія, калі ты не зусім упэўненая – была НЭ ці не. У выніку выявіцца, што за паўгадзіны ты зведваеш не пяць - шэсць НЭ, як лічыла раней, а 50, 100! Яны здаюцца вельмі дробнымі, але калі пачынаеш бездакорна іх устараняць, узнікае рэзкі ўсплёск частаты і інтэнсіўнасці АзУ. Тады становіцца зразумела, што «дробныя» НЭ - зусім не дробныя, калі іх уплыў на АзУ так паралізуе, а іх устараненне прыводзіць да рэзкага ўзмацнення АзУ.

Якасна выкананае ўшчыльненне заўсёды прыводзіць да таго, што там, дзе раней ты фіксавала некаторую колькасць НЭ, выяўляецца ў дзесяць разоў больш.

Падчас практыкі ўшчыльнення я прапаноўваю падзяліць дзень на часткі па пяць хвілін і фіксаваць колькасць НЭ (і ўстараняць іх, зразумела). Чым больш шчыльна ты напоўніш дзень 5-хвіліннымі адсечкамі, тым больш паспяховае будзе ўшчыльненне. Калі займацца гэтым па некалькі гадзін у суткі, тады за некалькі дзён будзе сфарміраваная жаданая прывычка заўважаць і ўстараняць «дробныя» НЭ.

Устараняць мікра-НЭ тэхнічна вельмі проста, але патрабуе высокай ступені ўважлівасці – яны такія нікчэмныя, ледзь прыкметныя, так цяжка наладзіцца на іх бездакорнае ўстараненне. Пакінуць іх без увагі - небяспечна і марнатраўна. Небяспечна таму, што яны ўзнікаюць адна за адной, надаюць сілы НФ і блакуюць АзУ. Марнатраўна таму, што бездакорнае ўстараненне мікра-НЭ прыводзіць да нечакана рэзкага павелічэння інтэнсіўнасці і працягласці АзУ.

Па меры таго, як аб'ём НЭ памяншаецца, а аб'ём АзУ павялічваецца, узнікае і ўвесь час ўзмацняецца «эфект доўгага дня». За дзень ты хвалюешся столькі, колькі хвалявалася за тыдзень, два, месяц. Асабліва гэта відавочна пры параўнанні запісаў у дзённіках – пры супастаўленні колькасці і значнасці адкрыццяў. Асабліва выразна гэта адчуваецца ў выніку правядзення практыкі ўшчыльнення. У выніку толькі з-за гэтага рэальная працягласць жыцця ўзрастае ў дзесяткі разоў.


01-09) Часцяком бывае так, што чалавек не фіксуе ні АзУ, ні НЭ – «нічога не адбываецца». Гэта азначае, што ў дадзены момант ёсць НФ, бо ў той самы момант, калі НФ і НЭ няма, у той самы момант ёсць АзУ. Гэты НФ так і завецца: «нічога-не-адбываецца» («ННА»). Калі ННА слабой інтэнсіўнасці, то часта праяўляюцца выбухі СЭ, тады гэты НФ завецца «светла-шэрым станам» («СШС»). Тройку ўспрыманняў: задаволенасць, ННА і СШС пазначу як «ЗНС».

Па меры таго, як устараненне моцных і частых НЭ уступае ў завяршальную стадыю, праблема ЗНС устае ў поўны рост, бо яны абсалютна несумесныя з АзУ. Чалавеку, які нацярпеўся шмат ад шматгадовага засілля НЭ, які лічыў ўсё жыццё, што ЗНС - выратаванне ад пакут, вельмі складана адмовіцца ад іх. Часам чалавек «нырае» з галавой у гэтыя станы, пакуль яго не вырве, пакуль у ім не выявіцца выразнага імкнення да АзУ, але і пасля гэтага пераадоленне прывычкі жадаць зведваць ЗНС з'яўляецца няпростай задачай.



На фоне ЗНС моцна выяўляецца жаданне СЭ, якое часта завуць «жаданнем уражанняў» («ЖУр»). У паняцце «ЖЎр» уключым таксама жаданне ўсіх тых дзеянняў, з дапамогай якіх чалавек разлічвае зведаць ПЭ – чытаць кнігу, глядзець кіно, размаўляць, а часам нават «займацца фанернай практыкай», г.зн. імітаваць практыку, капіруючы вонкавыя яе формы (найболей частая форма імітацыі – парожнія гутаркі аб практыцы).

Для пераадолення ЗНС і ЖУр я раю максімальна актыўна выкарыстаць фармальныя практыкі – праява жадання [зведваць АзУ] услых, спараджэнне АзУ, эмацыйную паліроўку і г.д. Фармальныя практыкі будуць эфектыўныя, калі здзяйсняць не меньш за 1000 актаў у дзень, аптымальна серыямі па 20-50-100 актаў, завяршаючы кожную серыю вольным пошукам , «услухоўваннем» у АзУ.
1   2   3   4


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка