Scenariusz uroczystości z okazji Święta Niepodległości




Дата канвертавання24.04.2016
Памер38.07 Kb.
Scenariusz uroczystości z okazji Święta Niepodległości
Scenariusz przygotowały : Ewa Rudnik

Jolanta Radecka

Oprawa muzyczna i dekoracja: Sławomir Wolski
Miejsce spotkania – świetlica lub aula

Cel – budzenie szacunku dla tradycji 11listopada, kształcenie u uczniów uczuć

i związków patriotycznych oraz umiłowania ojczyzny

Wystrój – symbole narodowe

- tablica ścienna

Oprawa muzyczna – muzyka Chopina, pieśni legionowe




I Słowo wiążące


Spotykamy się dzisiaj z okazji 88 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.

Często słyszymy słowa Polska, ojczyzna, jesteśmy Polakami. Na co dzień nie myślimy jednak o tym, co to jest wspólne dobro, poczucie tożsamości, nasza kultura. Może tylko podczas sukcesów naszych sportowców – lub niestety częściej ich porażek – jesteśmy zadowoleni lub niezadowoleni, zaczynamy się denerwować i dobrze że tylko w ten sposób dbamy dziś o honor domu, że możemy żyć w pokoju zabiegając o lepszy byt. W przeszłości nie zawsze tak było. Polacy musieli bronić swojej wolności i godności. Bywało, że ryzykowali życiem.

Zapraszamy na skromny montaż słowno-muzyczny „Mojej Ojczyźnie” przygotowany przez uczniów naszego Gimnazjum.

II Główna część spotkania
1. Utwór muzyczny – „Rota”


  1. Wiersz Heleny Bocheńskiej „Modlitwa za Polskę”

Recytacja wiersza przez uczennicę:
Do Ciebie Panie w dziejowej godzinie

Głos twego ludu z ziemi polskiej płynie

Wróć nam BOŻE! Ojczyznę kochaną.

W troje rozdartą i w morzu krwi skąpaną

Sto lat znieśliśmy w pokorze.

Wyzuci z ziemi, pogardą kamieni

Twa sprawiedliwość wszystko zwrócić może.

Twoja Opaczność złe w dobre przemieni

Wojna się sroży, lud polski znękany;

Biedny i głodny – kiedy koniec pyta?

Kiedy opadną gniotące kajdany?

Kiedy nam przyszłość jaśniejsza zaświta!

Daj nam wytrwałość, wspomóż nasze siły,

Niech jedność, zgada stale wśród nas gości,

Daj, by się nasze pragnienia spełniły,

Ty sam rządź nami – Boże z wysokości!

Niech nasza Polska wśród narodów stanie

Dzielna i mądra, jednością złączona,

O to Cię prosim z głębi duszy Panie

Ojcowskie ku nam wyciągnij ramiona!


3. Czytanie tekstu przez uczennicę:

W te pamiętne dni listopadowe 1918 r. gdy rozpadła się władza niemieckich, austriackich

i rosyjskich okupantów, w jednej z ówczesnych polskich gazet pisano:
Nam wszystkim, którzy widzieliśmy Warszawę najpierw pod panowaniem rosyjskim, a potem niemieckim, trudno się po prostu oswoić z wyglądem Dworca Wileńskiego, nad którym powiewa dumnie polski sztandar, a przy którym straż dzierżą żołnierze polscy”.
Po 123 latach niewoli zaborczej wielu Polakom na pewno wydać się to mogło czymś niezwykłym, może nawet i nierzeczywistym. A jednak polskie odradzało się naprawdę.

10 listopada 1918 r. Józef Piłsudski po rocznym pobycie w twierdzy magdeburskiej, przybył do Warszawy. Tego samego dnia przystąpiono do rozbrajania żołnierzy niemieckich. Nazajutrz , 11 listopada 1918 r, przekazano Józefowi Piłsudskiemu naczelne dowództwo nad wojskiem i powierzono misję utworzenia Rządu Narodowego.



4. Utwór muzyczny – „Marsz Pierwszej Brygady”

Czytanie tekstu przez uczennicę.

Wydarzenia pierwszej wojny światowej i odzyskanie niepodległości stały się punktem wyjścia wielkiego obrachunku narodowych sił, dzięki którym Polska przetrwała okres niewoli i skupiła się na jeszcze jednej w owym stuleciu – tym razem zwycięskiej walce o wolność.

W tym obrachunku literatura i sztuki piękne zyskały niezwykłą wdzięczność narodu, to również dzięki nim, odrodzić się mogła Rzeczpospolita prawdziwa!

W sztuce polskiej okresu niewoli dokonała się przemiana większa niż kiedykolwiek w jakimkolwiek innym kraju..

Sztuka polska, która służyła Królestwu i Rzeczpospolitej przez długie wieki niepodległości państwa, odnalazła w okresie niewoli inne drogi tej służby, nowe i nieoczekiwane. Świadczyło to zarówno o żywotności narodu, jak i o sile artystycznej twórczości, posłusznej patriotycznemu wezwaniu. Sprawdza się diagnoza Juliusza Słowackiego, który napisał:



O nieszczęśliwa, o uciemiężona

Ojczyzno moja – raz jeszcze ku tobie

Otworzę moje krzyżowe ramiona,

Wszakże spokojny, bo wiem, że masz w sobie

Słońce żywota.

Ale „Słońce żywota” zabłysło w pełni dopiero w dobie nowej niepodległości. Powstawała Rzeczpospolita rzeczywista. Przejmowała ona władzę i opiekę: nad polską ziemią i polską historią.



  1. Wiersz Marii Bogusławskiej „Wejście wojsk polskich do Torunia”

Recytacja wiersza przez uczennicę:
Dzień trochę dżdżysty; zimny i ponury

A miasto nasze dzisiaj takie rojne,

Wesoły rozgwar uderza o mury,

Biegną mężczyźni i kobiety strojne.

Lud stawia wszędzie triumfalne bramy,

Domy przystraja kwieciem i zielenią,

Biało – czerwone chorągwie się mienią!

Radość ogólna! Że wróg odszedł we wstydzie

Każdy chce stwierdzić oczyma własnymi,

Wszędzie krzyk jeden; Wojsko nasze idzie

Wróg uszedł w hańbie! Jesteśmy wolnymi!

Muzyka idzie! Dumnym wzrokiem toczy.

Wkoło dyrygent, gdy hymn grać poczyna,

I rozrzewnienia łzy zachodzą oczy

Ojca, co wiedzie młodziutkiego syna!

Komenda pada: w stronę Rynku śpieszcie!

Cudne chorągwie mienią się barwami;

Na czele proboszcz i najstarsi w mieście,

Młode dziewczęta w kontuszach z kwiatami.

Pieśń narodową raźno gra muzyka,

Starzec wzruszony w takt potrząsa głową,

Świadomość szczęścia z trudem mózg przenika,

Że żołnierzy Polski witasz mową.

Idą już! Idą! Kolumna wyraźna

Szarego wojska... Hełmy... Hallerczyki!...

Marsz Dąbrowskiego gra muzyka raźna ,

Niech żyje Polska! Zewsząd brzmią okrzyki.

6. Utwór muzyczny (instrumentalny) - „Wojenko, wojenko”




7. Wiersz Jana Lechonia „Piłsudski”


Recytacja wiersza przez uczennicę:
Otworzyć wszystkie okna! Niech ludzie zobaczą!

Wielkimi ulicami morze głów urasta,

I czujesz, że rozpękną ulice się miasta,

Że Bogu się jak groźba położą przed tronem

I krzykną wielką ciszą...: lub głosów milionem,

A teraz tylko czasem kobieta zapłacze

Aż nagle na katedrze zagrali trębacze!

Mariackim zrazu cicho śpiewają kurantem,

A później, później bielą i krwią i szaleństwem,

I dławią się wzruszeniem o płakać nie mogą,

I nie chrypią, lecz sypią w tłum radosną trwogę,

A ranek, mroźny ranek sypie w oczy świtem,

A konie? Konie walą o ziemię kopytem.
Konnica na rabaty pełne galanterii,

Lansjery – bohatery! Czołem kawalerii!

Hej, kwiaty na armaty! Żołnierze do dłoni!

Katedra oszalała! Ze wszystkich sił dzwoni,

Księża idą z katedry w czerwieni i złocie,

Białe kwiaty padają pod stopy piechocie,

Szeregi za szeregiem! Sztandary! Sztandary!

A on mówić nie może! Mundur na nim szary!


Józef Piłsudski był człowiekiem niezwykle skromnym, dużą wagę przykładał do takich wartości jak honor, ojczyzna, wolność.

Oto jego słowa:



„Dano mi wszystko do rąk. Dla upiększenia mojej pracy, dla upiększenia moich wspomnień, dla honoru i zaszczytu swoich dzieci dano mi miano, które u nas dziecko nieledwie, gdy wymawiać słowa polskie zaczyna, wspomina je z czcią – dano mi nazwisko „Naczelnika”, imię, które łzy wyciska, imię człowieka, który, pomimo, że zmarł, żyje zawsze, wielkie imię Kościuszki. To imię Naczelnika nowo tworzącego się państwa. Naczelnika, który w jednym ręku władzę cywilną i władzę wojskową ma piastować, któremu wyjątkowe prawo nadano, ażeby mógł w wyjątkowej sytuacji wyjątkową pracę dawać, to imię zostało mnie ofiarowane”.

8. Wiersz Heleny Bocheńskiej


Recytacja wiesza przez uczennicę:
Serca nam biją, łzy radości płyną,

Polska powstaje z wiekowej niewoli


Lud zjednoczony tę matkę jedyną

Wita i upaść więcej nie pozwoli,

Będziemy działać, walczyć i pracować


Jak wierne syny, jak dzieci rodzone,

By po wiek wieków cześć Polski zachować,

By nie wydarło, co dziś połączone.

Więc, kto dla Polski krew i życie daje

Cześć mu i sława, niech w narodzie słynie

W zwartym szeregu do obrony staje

Tego niech imię nigdy nie zaginie.

Polski żołnierzu, polski bohaterze,

Znasz twą powinność, twoje powołanie,

Twój sztandar czysty, bo wiernie i szczerze

Trwasz w obowiązku przy twoim hetmanie.

Zgoda i jedność w szeregach panuje

Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego,

Ot! To mi wojsko, co Honor czuje,

Polski żołnierzu nie ma ci równego!

9. Utwór muzyczny – „Przybyli ułani”




  1. Wiersz Wiesława Goreckiego „Święto niepodległości”


Recytacja wiersza przez ucznia:
Mija lat siedemdziesiąt pięć

Gdy nam wolność wrócił Bóg.

Dawniej człowiek to w powieściach


Czytać tylko o tym mógł:
Jaką byliśmy potęgą,

Jak nam wolne serca biły

Pod kontuszem pod szermięgą,

Na dowód niezłomnej siły.

Aż Bóg nasze więzły rozciął,

Obdarzając nas wolnością

A dzisiejszy dzień uświetni

Wojsko wielką defiladą.

Barwną, jak olbrzymi kwietnik

Ułani konno nadjadą,

Nadejdą oddziały piesze,

Potem czołgi i armaty!...

Już Ojczyzna jest szczęśliwa,

Mamy wojsko. Przez czyn śmiały,

Przez swój trud i znój nadludzki

Dźwignął Polskę Wódz wspaniały

Komendant Józef Piłsudski,

On, sławny błyskiem oręża.

A znów drugi walczył słowem

I ogrom przeszkód zwyciężał,

Państwa zyskując odnowę.

Toczył wśród nocy bezsennych

Bój bezkrwawy a zwycięski,

Członek jasny i promienny

Ignacy Jan Paderewski.

Innymi współtwórcami niepodległości byli:


Wojciech Korfanty

Ignacy Daszyński

Roman Dmowski

Wincenty Witos...



11. Wiersz Antoniego Słonimskiego „Niepodległość”


Czytanie wiersza przez uczenia:
Ach jakże mi nie mówić o tych dniach radości

O tej chmurnej jesieni, gdy w szumiącym wietrze

szedł nad miastem rodzinnym pierwszy powiew wolności

Kiedyśmy pełną piersią pili to powietrze,

nocą w ciemnych alejach stłoczeni szpalerem

czekając, aż zapłonie świt nad Belwederem.

Jakże ciebie przywitać radosna swobodo!

I czym uczcić najpiękniej? Chyba tym uśmiechem,

I młodzieńczej poezji burzliwą urodą,

co szła śpiewem przez miasto i wróciła echem.


12. Utwór muzyczny – „Rozszumiały się wierzby...”


Wiersz „11 listopada” z gazety ECHO wyd. Młodego Lasu – 1938 r., art.: Na 20 rocznicę odzyskania niepodległości

Recytacja wiersza przez uczennicę:


Zerwałeś Orle nasz Biały, kajdany

I już swobodny wzleciałeś w przestworza.

Wzrok Twój ogarnia i bory i łany

Od Tatr śnieżystych do polskiego morza.

W potędze dzisiaj widzą Cię me oczy,

Wszak 20 lat już dziś nam upływa,

Odkąd nasz naród pośród wolnych kroczy,

I odkąd polską zwie się nasz niwa.

Pośród proporców poszumu, wśród pieśni,

Od których wszystkie rozbrzmiewają miasta,

W mej duszy i tych, co są mi rówieśni,

Pytanie wielkie i dumne wyrasta:

Cóż ja uczynić mam, Polsko dla Ciebie,

Ja, com nie walczył przeciwko niewoli

Com się wychował na wolnych zbóż chlebie

Dziś, gdy Twe skronie blask chwały okolił?

Już wiem! Przestrzennie pierś moją rozszerzę

By Cię objęła, i umysł poświęcę

Dla Twego dobra – i te słabe ręce

dla Ciebie, Polsko, składam dziś w ofierze.




13. Wiersz Leona Szumana „Leć Orle Biały”


Recytacja wiersza przez uczennicę:
Leć orle biały nad polska ziemią,

Chroń twemi skrzydłami prastare plemię

I ponad szare Giewontu skały

I ponad Bałtyk leć orle biały.

Leć orle biały nad bujne łany,

Które uprawia nasz lud kochany,

Leć ponad Wisłę, leć ponad Wartę

Skrzydła twe białe trzymaj rozwarte.

Szarpały ciebie trzy orły czarne,

Chciały cię wtrącić w groby cmentarne.



Potęgi wrogów dziś się rozchwiały,

Ale ty żyjesz, nasz orle biały.

O! My cierpliwi przez lat szeregi,

Myśmy krwią słali Sybiru śniegi.

Dziś, gdy cierpienia nasze ustały,

Nad wolną ziemią wzleć orle biały.

Dzisiaj zniknęły wrogie nam trony,

Powiewa sztandar biało – czerwony.

Powiewa sztandar ten pełen chwały

W polu czerwonym nasz orzeł biały.

Orle nasz biały, nasz lud Ci śpiewa

Niech pieśń do śmiałych lotów cię wzywa.

Orły, sokoły dziś się zleciały

Aby cześć polskiej pieśni oddały.

Wszyscy... niechaj żyje Polska Niepodległa.


14. Utwór muzyczny (instrumentalny)

III Zakończenie

Dzisiejszą uroczystość zakończymy odśpiewaniem „Mazurka Dąbrowskiego”. Pieśń ta napisana przez Józefa Wybickiego stała się naszym hymnem w 1926 roku.



Hymn to jeden z symboli narodowych, dlatego zachowajmy się godnie i włączmy się do jego odśpiewania.


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка