Раздзел іншы міністр




старонка5/28
Дата канвертавання01.05.2016
Памер5.3 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   28

РАЗДЗЕЛ 5. ЗАНАДТА ШМАТ ФЛЕГМЫ

Гары і Дамблдор падышлі да задніх дзвярэй Нары. Побач, як заўсёды, валяліся старыя гумовыя боты і іржавыя катлы; з куратніка непадалёк даносілася соннае квахтанне. Дамблдор пастукаў тры разы, і ў кухонным акне зараз жа прамільгнуў нечы сілуэт.

- Хто тут? – сказаў нервовы голас, і Гары пазнаў місіс Уізлі. – Адклічцеся!

- Гэта я, Дамблдор. Мы з Гары.

Дзверы расхінуліся. на парозе ў старым зялёным халаце стаяла маці Рона, маленькая і кругленькая.

- Гары, мілы! Альбус, як жа вы мяне напалохалі, бо вы казалі, што не з’явіцесь раней раніцы!

- Нам павезла, - сказаў Дамблдор, прапускаючы Гары наперад, - Слагхорн апынуўся згаворлівей, чым я думаў. З-за гары, зразумела. А, Німфадора! Прывітанне.

Гары агледзеўся: сапраўды, нягледзячы на познюю гадзіну, місіс Уізлі была ў кухні не адна. За сталом, абдымаючы далонямі вялікую кружку, сядзела маладая чараўніца з бледным тварам у форме сэрца і мышына-бурымі валасамі.

- Добры вечар, прафесар, - прывіталася яна. – Салют, Гары.

- Прывітанне, Тонкс.

Тонкс здавалася стомленай, нават хворай, а яе ўсмешка – нацягнутай. Без звыклых ружовых, колеру жавальнай гумкі, валос яна выглядала нейкай аблезлай.

- Я, мабыць, пайду, - прыспешылася яна, устала і накінула на плечы мантыю. – Молі, дзякуй за гарбату і спагаду.

- Калі ты з-за мяне, то, калі ласка, не турбуйся, - з звычайнай ветлівасцю сказаў Дамблдор. – Я ніяк не магу застацца, мне трэба тэрмінова сустрэцца са Скрымджарам.

- Не-не, час, - Тонкс пазбягала погляду Дамблдору. – Усяго…

- Дарагая, можа павячэраеш з намі ў выхадныя? Будуць Рэм і Аластар…

- Не, Моллі, праўда… але ўсё роўна дзякуй… добрай ночы усім.

Тонкс прашмыгнула міма Гары і Дамблдора, выйшла ў двор, у некалькі кроках ад парога павярнулася на месцы і імгненна знікла. Гары звярнуў увагу на заклапочаны выгляд місіс Уізлі.

- такім чынам, сустрэнемся ў Хогвартсу, - вымавіў Дамблдор. – Усяго табе добрага Моллі, мая павага.

Ён пакланіўся місіс Уізлі, выйшаў і знік там жа, дзе і Тонкс. Місіс Уізлі зачыніла ўваходныя дзверы, узяла Гары за плечы і павяла да стала, у круг святла пад лямпай.

- Зусім як Рон, - уздыхнула яна, агледзеўшы Гары з галавы да ног. – На вас быццам заклён расцяжэння наклалі. Рон вырас цалі на чатыры з тых часоў, як мы ў апошні раз куплялі форму. Жадаеш есці, Гары?

- Так, - адказаў Гары, толькі цяпер разумеючы, да якой ступені галодны.

- Садзіся, дарагі, я зараз што-небудзь прыдумаю.

Гары сеў. На яго калены тут жа ўскочыў касматы руды кот з пляскатай пысай і згарнуўся клубком, гучна варкочучы.

- Так Герміёна тут? – радасна спытаў Гары, чухаючы Касалапуса за вухам.

- Заўчора прыехала, - адказала місіс Уізлі, дакранаючыся чарадзейнай палачкай вялікага жалезнага рондаля. Той з грукатам пляснуўся на пліту і адразу напоўніўся кіпячай вадой. – Зараз усе, вядома, спяць, мы чакалі цябе толькі раніцай. Так, давай-ка…

Яна яшчэ раз стукнула па рондалі, які ўзняўся ў паветра, падляцеў да Гары і перавярнуўся; місіс Уізлі спрытна падставіла талерку і набрала ў яе густога, гарачага супу з цыбулі.

- Хлеба, мілы?

- Дзякуй, місіс Уізлі.

Яна нядбайна ткнула палачкай кудысьці праз плячо; вялікі кавалак хлеба і нож падляцелі да стала. Калі хлеб самастойна нарэзаўся, а рондаль вярнуўся на пліту, місіс Уізлі села насупраць Гары.

- Значыць, ты здолеў пераканаць Гарацыя Слагхорна вярнуцца ў Хогвартс?

Гары кіўнуў, з гарачым супам у роце казаць было немагчыма.

- Ён вучыў яшчэ нас з Артурам, - сказала місіс Уізлі. – Выкладаў у Хогвартсу з даўніх-даўніх часоў, пачынаў, па-мойму, разам з Дамблдорам. Ён табе спадабаўся?

Зараз у роце Гары быў хлеб, таму ён толькі паціснуў плячыма і нявызначана матнуў галавой.

- Разумею, што ты жадаеш сказаць, - з мудрым выглядам кіўнула місіс Уізлі. – Вядома, Слагхорн умее быць на рэдкасць абаяльным, калі жадае, але Артур, напрыклад, ніколі яго асоба не любіў. У Міністэрству кроку не ступіш без таго, каб не наткнуцца на каго-небудзь з любімчыкаў Слагхорна, ён заўсёды даваў ім усялякія патуранні, затое Артура амаль не заўважаў – відаць, лічыў, што той не здольны высока ўзляцець. Вось вам доказ, што і Слагхорн можа памыляцца. Не ведаю, ці пісаў табе Рон… гэта здарылася зусім нядаўна… Артура павысілі!

Было відаць, што ёй даўно ўжо жадаецца гэтым пахваліцца. Гары спешна праглынуў вельмі гарачы суп – горла як быццам адразу акрылася пухірамі – і прасіпеў:

- Гэта ж выдатна!

- Дарагі мой, - замілавалася місіс Уізлі, няслушна вытлумачыўшы тое, што на вачах у Гары выступілі слёзы. – Так, Руфус Скрымджар для дужання з цяперашнім становішчам стварыў новых дэпартаментаў, і Артур узначаліў аддзел па выяўленні і канфіскацыі фальшывых засцярог. Гэта вялікая пасада, у яго ў падначаленні цэлых дзесяць чалавек!

- А чым менавіта…?

- Разумееш, з-за Сам-Ведаеш-Каго паднялася такая паніка, што паўсюль сталі прадаваць розныя штукі, якія нібы абароняць ад яго і Пажыральнікаў Смерці. Думаю, ты ўяўляеш, пра што прамова: усялякія зеллі, якія завуцца ахавальнымі, а на самай справе гэта варыва з бубатуберавым гноем; інструкцыі па нкладанні ахоўных заклёнаў, пасля якіх адвальваюцца вушы… У асноўным, гэтым займаюцца ашуканцы накшталт Мундугуласа Флэтчэра, тыя, хто ў жыцці не займаліся сумленнымі справамі і нажываюцца на людскай бядзе, але часам сярод падробак трапляюцца і праўда вельмі нядобрыя рэчы. Толькі на днях Артур канфіскаваў скрынку праклятых гораскопаў – напэўна справа рук Пажыральнікаў Смерці. Так што, бачыш, праца вельмі важная. Я заўсёды паўтараю Артуру: дурна нудзіцца па запальным свечкам, тостэрам і іншай маглаўскай бязгуздзіцы. – Місіс Уізлі скончыла сваю прамову з вельмі суровым выглядам, нібы Гары настойваў, што нудзіцца па запальным свечкам вельмі разумна.

- А містэр Уізлі яшчэ на працы? – спытаў Гары.

- Так. Хоць, дарэчы, ён крышачку спазняецца… абяцаў вярнуцца каля паўночы…

Місіс Уізлі павярнулася і паглядзела на вялікі гадзіннік, якія крыва стаялі на грудзе прасцін у бялізнавым кошыку, прыстаўленай да стала. У гэтых гадзін было дзевяць стрэлак, па ліку членаў сям’і, і звычайна яны віселі ў гасцінай, але, судзячы па ўсім, місіс Уізлі здабыла звычку ўсюды насіць іх за сабой. Зараз усе дзевяць стрэлак паказвалі “смяротную небяспеку”.

- Даўно ўжо так, - з зробленай нядбайнасцю сказала місіс Уізлі, - з тых часоў, як Сам-Ведаеш-Хто абвясціўся. Мабыць, усе мы зараз у смяротнай небяспецы.. ці наўрад толькі наша сям’я… але я не ведаю нікога іншага з такім гадзіннікам, таму праверыць немагчыма…. О! – раптам выклікнула яна, паказваючы на цыферблат. Стрэлка містэра Уізлі пераскочыла на дзяленне “у дарозе”.


    - - Ён зараз будзе!

    І сапраўды, праз секунду раздаўся грук. Місіс Уізлі ускочыла і паспяшалася да дзвярэй; узяўшыся за ручку і прыціснуўшы шчаку да драўлянага палатна, яна паціху спытала:

    - Артур, гэта ты?

    - Так, - Гары ўслыхаў стомлены голас містэра Уізлі. – Але, дарагая Моллі, я бы сказаў так, нават калі быў Пажыральнікам Смерці. Задай пытанне!

    - Ой, так, так…

    - Моллі!


    - Добра, добра… якая твая самая запаветная мара?

    - Пазнаць, якім чынам самалёты ўтрымліваюцца ў паветры.

    Місіс Уізлі кіўнула і павярнула дзвярную ручку, але, мабыць, містэр Уізлі моцна трымаў яе з іншага боку – дзверы не адчыняліся.

    - Моллі! Спачатку я павінен задаць цябе пытанне!

    - Артур, на самай справе, гэта проста….

    - Як ты любіш, каб я цябе зваў, калі мы адны?

    Нават у бляклым святле лямпы было відаць, наколькі моцна счырванела місіс Уізлі; Гары і сам адчуў, як зашугалі яго вушы і шыя. Ён прыняўся паспешліва заглынаць суп, імкнучыся гучней стукаць лыжкай па талерцы.

    - Молліпопсік, - пралапатала цалкам знішчаная місіс Уізлі ў дзвярную шчылінку.

    - Правільна, - сказаў містэр Уізлі. – Цяпер можаш адчыняць.

    Місіс Уізлі упусціла ў хату мужа, худога, лысаватага, рудага чараўніка ў рагавых акулярах і доўгай, запыленай дарожнай мантыі.

    - Не разумею, чаму гэта трэба пераробліваць кожны раз, калі ты вяртаешся дадому! – выклікнула ўсё яшчэ ярка-чырвоная місіс Уізлі, дапамагаючы містэру Уізлі зняць мантыю. – Бо Пажыральнік Смерці, перш чым прыкінуцца табою, спакойна можа выпытаць у цябе адказ.

    - Ведаю, дарагая, але гэта прынятая Міністэрствам працэдура, а я павінен падаваць прыклад. Чым гэта так добра пахне – супам з цыбулі?

    Містэр Уізлі з надзеяй павярнуўся да стала.

    - Гары! Мы чакалі цябе толькі раніцай!

    Яны паціснулі адзін аднаму рукі, і містэр Уізлі паваліўся на крэсла побач з Гары. Місіс Уізлі падала яму талерку супу.

    - Дзякуй, Моллі. Ноч выдалася цяжкая. уяўляеш, нейкі ідыёт задумаў прадаваць метамарф-медалі. Надзенеш на шыю і па жаданні ператворышся ў каго заўгодна! Сто тысяч аблічча, і ўсё за дзесяць галеонаў!

    - А на самай справе што?

    - У асноўным, людзі афарбоўваюцца ў аранжавы колер, даволі адваротны, але ў парачкі небарак па ўсім целе выраслі бародаўкі, доўгія накшталт шчупальцаў. Быццам св. Мунга няма чым заняцца!

    - Штосьці гэта вельмі нагадвае выхадкі нашых двайнят, - няўпэўнена вымавіла місіс Уізлі. – Ты ўпэўнены...?

    - Вядома! – выклікнуў містэр Уізлі. – Хлопчыкі ні завошта не сталі бы займацца падобнымі справамі ў такі цяжкі час, калі людзі ў адчаю і не ведаюць, чым абараніцца!

    - Так ты з-за метамарф-медаляў затрымаўся?

    - Не. Да нас дайшоў слых пра вельмі непрыемны заклён Адскоку ў “Слане і замку”, але, да шчасця, атрад па расчараванню ўладзіў справу раней, чым мы туды дабраліся…

    Гары асцярожна пазяхнуў, затуляючыся далонню. Але правесці місіс Уізлі не атрымалася.

    - Спаць, - загадала яна. – Я прыгатавала пакой Фрэда і Джорджа, ён цалкам у тваім распараджэнні.

    - Як, а яны дзе?

    - На Касым завулку. Так занятыя, што начуюць у кватэрцы над крамай, - растлумачыла місіс Уізлі. – Павінна сказаць, я спачатку была супраць, але, здаецца, у іх ёсць дзелавая хватка! Пойдзем, мілы, твой куфар ужо наверсе.

    - Добрай ночы, містэр Уізлі, - пажадаў Гары, паднімаючыся з-за стала. Касалапус лёгка саскочыў на падлогу і выслізнуў з пакоя.

    - Добрай ночы, Гары, - адклікнуўся містэр Уізлі.

    Выходзячы з кухні, Гары заўважыў, што містэр Уізлі паглядзеў на гадзіннік у кухне. Усе стрэлкі зноў паказвалі “смяротную небяспеку”.

    Пакой двайнят размяшчаўся на другім паверсе. Місіс Уізлі паказала палачкай на лямпу, тая запалілася, і пакой адразу напоўніўся прыемным залатым ззяннем. Каля акна на пісьмовым стале стаяла вялікая ваза з кветкамі, але іх водар не мог перабіць устойлівага паху пораху. Значнае есца на палу займалі запячатаныя і не надпісаныя кардонныя скрынкі, сярод якіх быў і куфар Гары. У цэлым пакой нагадваў часавы склад.

    Букля радасна завухала пры выглядзе гаспадара і прама са шафы вылецела ў акно. Гары зразумеў, што яна жадала дачакацца яго, перш чым адправіцца на паляванне. Ён пажадаў місіс Уізлі добрай ночы, надзеў піжаму, забраўся ў адну з пасцеляў і, памацаваўшы рукой, выцягнуў аднекуль ліпкую фіялетава-рудую цукерку – ванітавую ракавінку. Хмыкнуўшы, Гары перавярнуўся на іншы бок і імгненна заснуў.

    Праз некалькі секунд – ва ўсякім разе, так яму здалося – ён прачнуўся ад гарматнага стрэлу: гэта з шумам адчыніліся дзверы. Гары рэзка сеў і пачуў скрыгат запавес, якія хтосьці рассоўваў; асляпляльнае сонечнае святло балюча стукнула па вачах. Засланяючыся далонню, Гары паспрабаваў іншай рукой знайсці свае акуляры.

    - Што такое…?

    - Мы і не ведалі, што ты ўжо тут! – гучна і радасна выклікнуў хтосьці і балюча пляснуў Гары па галаве.

    - Рон, ты што, не трэба яго біць! - упікнуў дзявоцкі голас.

    Гары знайшоў акуляры і начапіў іх на нос; урэшце, на такім яркім святле ён усё роўна амаль нічога не бачыў. Над ім, пампуючыся, навіс доўгі цень; Гары залыпаў, і неўзабаве убачыў Рона Уізлі. Ён радасна усміхнуўся Гары:

    - Як жыццё?

    - Лепш не бывае, - Гары пацёр галаву і зноў адкінуўся на падушкі. – А у цябе?

    - Нядрэнна, - Рон падцягнуў бліжэй кардонную скрынку і сеў на яе. – Ты калі прыехаў? Мама нам толькі што сказала!

    - Прыкладна ў гадзіну ночы.

    - Ну, і як маглы? Не вельмі цябе нервавалі?

    - Не больш, чым звычайна, - адказаў Гары. Герміёна акуратна ўладкавалася на краёчку яго пасцелі. – Яны са мной амаль не размаўлялі, але так яно і лепш. А як ты, Герміёна?

    - Я? Добра, - сказала Герміёна, разглядаючы Гары так, нібы вышуквала прыкметы хваробы.

    Гары адразу западозрыў, у чым справа, і, не маючы ні найменшага жадання абмяркоўваць згубу Сірыўса і іншыя няшчасці, спытаў:

    - А колькі зараз часу? Я прапусціў сняданак?

    - Не хвалюйся, мама зараз з’явіцца з падносам; ёй здаецца, што ў цябе не кормлены выгляд, - Рон закаціў вочы. – Ну, давай, распавядай, што было і наогул?

    - Ды нічога асаблівага, сядзеў у сваячкоў.

    - Кінь! – закрычаў Рон. – Ты жа дзесьці быў з Дамблдорам!

    - Гэта не занадта цікава. Ён жадаў, каб я дапамог угаварыць аднаго старога настаўніка, Гарацыя Слагхорна, вярнуцца ў школу.

    - А-а, - расчаравана працягнуў Рон. – Мы думалі…

    Герміёна апякла яго строгім поглядам, і Рон сходу змяніў інтанацыю:

    - …так і думалі, што будзе нешта ў гэтым родзе.

    - Праўда? – усміхнуўся Гары.

    - Ага… калі Амбрыдж больш няма, нам патрэбен новы настаўнік Абароны ад Цёмных Мастацтваў. А… э-м-м… які ён з сябе?

    - Падобны на маржа, а раней быў завучам Слізэрыну, - сказаў Гары. – Герміёна, у чым справа?

    Яна глядзела на яго так, нібы ў любую хвіліну чакала паяўлення нейкіх жудасных сімптомаў, і вельмі непераканаўча ўсміхнулася:

    - Нічога, нічога! Значыць…э-м-м… на тваю думку, Слагхорн добры настаўнік?

    - Паняцця не маю, - паціснуў плячыма Гары. – Але горш Амбрыдж ён па азначэнні быць не можа, праўда?

    - А вось я ведаю хто горш Амбрыдж, - раздаўся голас з парога. У пакой з надзьмутым выглядам увайшла малодшая сястра Рона. – Прывітанне, Гары.

    - Што гэта з табой? – спытаў Рон.

    - Яна, - са значэннем вымавіла Джыні і плюхнулася на ложак Гары. – Зусім мяне давяла.

    - Што яна яшчэ вытварыла? – спагадліва пацікавілася Герміёна.

    - Так са мной размаўляе – можна падумаць, мне тры гады!

    - Ясна, - Герміёна панізіла голас. – Яна такая самаздаволеная.

    Гары быў узрушаны тым, як яны кажуць пра місіс Уізлі, таму не здзівіўся, калі Рон злосна кінуў:

    - Слухайце, дамы, вы можаце забыцца аб ёй хоць на пяць секунд?

    - Давай, давай, абараняй, - адгыркнулася Джыні. – Мы выдатна ведаем, як ты ад яе цягнешся.

    І гэта пра маці Рона? Гары адчуў, што чагосьці не ўлоўлівае, і спытаў:

    - Пра каго вы…?

    Адказ на сваё пытанне ён атрымаў, нават не паспеўшы дамовіць. Дзверы зноў адчыніліся, і Гары інстыктыўна нацягнуў коўдру да самога падбародка, так рэзка, што Джыні з Герміёнай зваліліся на падлогу.

    На парозе стаяла дзяўчына такой асляпляльнай прыгожасці, што дух захоплівала. Дзяўчына была высокая, стройная, з доўгімі светлымі валасамі; здавалася, ад яе зыходзіць лёгкае серабрыстае святленне. У давяршэнні да ўсяго выдатнае бачанне трымала ў руках паднос, нагружаны ежай.

    - Хары! Колькі жа мы не бач’ілісь? – сказала прыгажуня грудным голасам і, пераступіўшы парог, кінулася да яго. За яе спіной паявілася вельмі незадаволеная місіс Уізлі.

    - Навошта было цягнуць паднос, я сама магла аднесці!

    - Мне зус’ім н’е тгудно, - адказала Флёр Дэлакур, паставіла паднос Гары на калены і кінулася цалаваць яго ў абедзве шчакі: ён адчуў, як успыхнулі тыя месцы, якія кранулі яе губы. – Я жа магыла яхо зноў убачыць. Хары, памятаеш маю сястычгу Габрыэль? Яна толькі і кажа, што пга Хары Потэра. Яна будзе шчасліва убач’іць цябе зноў.

    -А Яна таксама тут? – зрывістым голасам спытаў Гары.

    - Што ты, што ты, дурачок! – звонка, як званок, засмяялася Флёр. – Я пга наступна’йэ льета. Калі мі… але здаецца, ты нічога не в’едаеш?

    Яе велізарныя блакітныя вочы пашырэлі, і яна з дакорам паглядзела на місіс Уізлі. Тая прамармытала:

    - Мы не паспелі яму распавесці.

    Флёр, адкінуўшы назад доўгія серабрыстыя валасы – яны хвастанулі місіс Уізлі па твару - павярнулася да Гары:

    - Мы з Б’ілом збіраемс’я ажаніцца!

    - А-а, - без выраза вымавіў Гары. Ён не мог не заўважыць, што місіс Уізлі, Герміёна і Джыні упарта пазбягаюць яе пагляду. – Выдатна. Э-э… віншую!

    Флёр імпэтна нахілілася і зноў пацалавала яго.

    -Б’іл зараз вельі заняты, вельмі шмат пгацуе, а я ўсяго на паўстаўкі ў “Хгынгаттсу” дзел’я англійскаха, таму ён пгывёз мяе сюды на пагу дзён пазнаёміцца з сям’ёй як трэба. Я так гада, што ты пгыехаў – тут асабліва няма чаго рабіць, калі не захапляешся хатаваннем і куран’ятамі! Ну… пгыемнага апетыту, Хары!

    З гэтымі словамі Флёр грандыёзна разгарнулася і выплыла з пакоя, ціха прычыніўшы за сабой дзверы.

    Місіс Уізлі выдала нейкі дзіўны гук накшталт: “Фу”!

    - Мама яе цярпець не можа, - ціха паведаміла Джыні

    - Нічога падобнага! – рэзкім шэптам запярэчыла місіс Уізлі. – Проста мне здаецца, што яны паспяшаліся з змовінамі, вось і ўсё!

    - Яны знаёмы цэлы год, - сказаў Рон. Ён сядзеў з ачмуральным выглядам і глядзеў на зачыненыя дзверы.

    - Год – гэта не так і многа! Я разумею, чаму гэта атрымалася. Усё таму, што Самі-Ведаеце-Хто вярнуўся, людзі баяцца, што ў любую хвіліну могуць загінуць, вось і прымаюць паспешлівыя рашэнні, калі перш сто разоў бы падумалі. У апошні раз было то е ж самае, людзі ажаніліся без згоды бацькоў….

    - У тым ліку і вы з татам, - хітра заўважыла Джыні.

    - Ну, мы з вашым бацькам былі створаны сябар да сябра, чаго нам было чакаць? – адказала місіс Уізлі. – А вось Біл і Флёр… х-м-м… што ў іх агульнага? Ён просты, працаіты чалавек, а яна…

    - Карова, - кіўнула Джыні. – Толькі наш Біл не такі ўжо просты. Ён жа працуе Ліквідатарам заклёнаў, так? Ён любіць прыгоды, прыгожае жыццё…. Мабыць, таму і захапіўся сваёй Флегмы.

    Гары з Герміёнай разрагаталіся, а місіс Уізлі строга сказала:

    - Джыні, перастань яе так зваць. Добра, я лепей пайду… Гары ясі амлет, пакуль не астыў.

    Місіс Уізлі з заклапочаным выглядам выйшла з пакоя. Рон па-ранейшаму сядзеў, нібы аглушаны і няўпэўнена матаў галавой, нібы сабака, якая спрабуе вытрасці ваду з вушэй.

    - Ты што, яшчэ не абвык да яе? Яна ж ў вас жыве? – здзівіўся Гары.

    - У прынцыпе, абвык, - сказаў Рон. – Але калі яна так нечакана накідваецца…

    - Проста ганьба! – гнеўна выклікнула Герміёна, адышла ад Рона як мага далей і, толькі ўпёршыся ў процілеглую сцяну, зноў павярнулася да яго з перакрыжаванымі на грудзі рукамі.

    - Ты што, жадаеш, каб яна жыла тут заўсёды? – Джыні вытарашчыла вочы на брата. Рон нявызначана паціснуў плячыма. Джыні сказала: - Ну і добра! Мама ўсё роўна паспрабуе гэта спыніць.

    - Якім чынам? – зацікавіўся Гары.

    - Яна ўсё зазывае на вячэру Тонкс. Калі Біл пераключыўся бы на яе… Я бы і сама яе ўпадабала.

    - Разбегліся! – саркастычна кінуў Рон. Ды ні адзін нармальны хлопец не зверне ўвагі на Тонкс, калі побач Флёр. Не, Тонкс, вядома, нічога сабе, калі не здзекуецца над сваімі валасамі і носам, але…

    - Яна значна больш прыемная, чым Флегма, - заявіла Джыні.

    - І значна разумней, яна ж Аўрор! – падтрымала Герміёна.

    - Флёр таксама не дура, яна ўдзельнічала з Турніры Трох Чараўнікоў, - сказаў Гары.

    - І гэты туды жа! – адчайна пляснула рукамі Герміёна.

    - Табе падабаецца, як яна кажа: “Хары”, так? – з’едліва сказала Джыні.

    - Не, - прыняўся апраўдвацца Гары, даўно пашкадаваўшы аб тым, што ўмяшаўся, - я ўсяго толькі меў у выглядзе, што Флегма… гэта значыць лер…

    - Увогуле, я бы ўпадабала Тонкс, - перабіла Джыні. – З ёй, прынамсі, весела.

    - У апошні час не вельмі, - запярэчыў Рон. – Колькі яе ні бачу, яна падобна Плаксы Міртл.

    - Гэта несправядліва, - абурылася Герміёна. – Яна яшчэ не ачулася пасля… сам разумееш… ён быў яе стрыечным братам!

    У Гары абарвалася сэрца. Вось і да Сірыўсу дабраліся. Гары схапіў відэлец і прыняўся засяроджана набіваць рот амлетам, разлічваючы такім чынам пазбегнуць удзела ў гутарцы.

    - Тонкс і Сірыўс былі ледзь знаёмыя! – закрычаў Рон. – Сірыўс амаль усё яе жыццё прасядзеў у Азкабане, а да гэтага іх сем’і нават не сустракаліся….

    - Усё роўна, - адрэзала Герміёна. – Яна лічыць, што ён загінуў па яе віне!

    - Адкуль яна гэта ўзяла? – супраць уласнай волі спытаў Гары.

    - Яна дзерлася з Белатрысай Лестэйндж, памятаеш? І, мусіць, думае, што калі бы яна прыбіла Белатрысу, то Сірыўс застаўся жывы.

    - Дурасці, - сказаў Рон.

    - Тых, хто выжыў, заўсёды раздзірае пачуццё віны, - вымавіла Герміёна. – Я ведаю, Люпін спрабаваў з ёй размаўляць, але яна па-ранейшаму вельмі падушаная. У яе нават пачаліся праблемы з метамарфізмам!

    - З чым?

    - Яна больш не можа змяняць знешнасць, як раней, - растлумачыла Герміёна. – Мабыць, з-за шоку.

    - Я і не ведаў, што такое бывае, - здзівіўся Гары.

    - Я таксама, - кіўнула Герміёна, - але, мабыць, пры сапраўднай дэпрэсіі..

    Дзверы зноў адчыніліся. Місіс Уізлі прасунула галаву ў пакой.

    - Джыні, - прашаптала яна, - ідзі хутчэй уніз і дапамажы мне з абедам.

    - Я жа размаўляю! – абурылася Джыні.

    - Хутка! – прыкрыкнула місіс Уізлі і схавалася.

    - Абы не заставацца сам-насам з Флегмай! – праварчала Джыні, адкінула за спіну доўгія рудыя валасы, па-белетнаму развяла рукі ў бакі і, удала пераймаючы Флёр, ганарліва сплыла з пакоя.

    - А вы, прыгажуны, таксама не затрымлівайцеся, - сказала яна ўжо на выхадзе.

    Гары вырашыў скарыстацца цішынёй, каб даесці сняданак. Герміёна разглядала кардонныя скрыні, але ўпотай пазірала на Гары. Рон узяў з падноса тост і прыняўся жаваць, не адрываючы меланхалічнага погляду ад дзвярэй.

    - Што гэты? – спытала праз некаторы час Герміёна, узяўшы ў рукі нейкі прадмет, які нагадваў мініятурны тэлескоп.

    - Не ведаю, - паціснуў плячыма Рон, - але раз Фрэд з Джорджам гэта не ўзялі, то яно, напэўна, недароблена, так што паасцярожней.

    - Твая мама казала, што ў іх усё добра, - успомніў Гары. – Што ў іх дзелавая хватка.

    - Гэта яшчэ слаба сказана, - заявіў Рон. – Яны прама купаюцца ў галеонах! Мне так жадаецца паглядзець на іх краму, дачакацца не магу! Мы яшчэ не былі на Касым Завулку: мама лічыць, што для дадатковай абароны патрэбен тата, а ён вельмі заняты на працы. Хутчэй бы.

    - А што Персі? – пацікавіўся Гары. Трэці па старшынстве брат Уізлі не меў зносін з сям’ёй. – Змірыўся з бацькамі?

    - Не-а, - матнуў галавой Рон.

    - Ён жа цяпер ведае, што твой бацька меў рацыю наконт Валан дэ Морта…

    - Дамблдор кажа, што людзі лягчэй прабачаюць памылкі, чым правасць, - сказала Герміёна. – Я чула, Рон, як ён казаў гэта тваёй маме.

    - Мудрагелістая фразачка, суцэль у стылі Дамблдора, - адрэагаваў Рон.

    - Ён жадае займацца са мной індывідуальна, - згадаў Гары.

    Рон папярхнуўся, а Герміёна ахнула.

    - І ты маўчаў? – выклікнуў Рон.

    - Я толькі што ўспомніў, - сумленна прызнаўся Гары. – Ён сказаў пра гэта учора ноччу ў вашым хляву для мёцел.

    - Ух ты!... Заняткі з Дамблдорам, - узрушана пралапатаў Рон. – Цікава, а чаму ён…?

    Рон спыніўся. Гары заўважыў, што яны з Герміёнай пераглянуліся. Гары адклаў нож і відэлец. Ён усяго толькі сядзеў у пасцелі, але сэрца латашылася як ашалелае. Дамблдор раіў ім распавесці… так чаму бы не зараз? Гары ўтаропіўся на відэлец, які ярка бліскацеў на сонцы, і загаварыў:

    - Не ведаю сапраўды, чаму ён збіраецца мяне вучыць, але думаю, што гэта з-за прадказання.

    Яго сябры маўчалі. Гары нават здалося, што яны скамянелі, але ён працягнуў, па-ранейшаму звяртаючыся да відэльца:

    - Якое спрабавалі выкрасці з Міністэрства.

    - Ніхто ж не ведае, пра што яно, - паспешна ўставіла Герміёна. – Яно разбілася.

    - У “Штодзённым Прароку” пісалі…. – пачаў было Рон, але Герміёна адразу на яго шыкнула.

    - У “Штодзённым Прароку” усё праўда. – сказаў Гары і высілкам волі прымусіў сябе падняць вочы: Герміёна глядзела спалохана, Рон – з цікавасцю. – Пабіты шкляны шар – не адзіны запіс прадказання. Я пачуў яго цалкам ад Дамблдора, яно было зроблена яму, і ён мне ўсё распавёў. Судзячы па яго словам, - Гары зрабіў глыбокі ўдых, я і ёсць той чалавек, які павінен забіць Валан дэ Морта… ва ўсякім разе, там гаворыцца, што выжыць наканавана толькі аднаму з нас.

    Некаторы час яны моўчкі глядзелі сябар на сябра. Потым раздаўся жудасны грукат, і Герміёна знікла ў клубах дыму.

    - Герміёна! – закрычалі Гары і Рон; паднос з сняданкам з шумам зваліўся на падлогу.

    Герміёна, кашляючы, паявілася зноў – з тэлескопам у руках і барвовым сіняком пад вокам.

    - Я сціснула яго, а ён… мяне стукнуў! – хрыпла ўскрыкнула яна.

    Сапраўды, з тэлескопа выскачыла доўгая спружына, на якой боўтаўся маленечкі кулачок.

    - Не хвалюйся, - сказаў Рон, прыкладаючы ўсе сілы, каб не разрагатацца, - мама ўсё вылечыць, яна выдатна спраўляецца з маленькімі траўмамі…

    - Добра, добра, зараз гэта не важна! – нецярпліва перабіла Герміёна. – Гары, госпадзі, Гары…

    Яна зноў апусцілася на бок яго ложка.

    - Пасля выпадку ў Міністэрству мы думалі… вядома, табе казаць не жадалі, але… Люцыўс Малфой абмовіўся, што прадказанне пра цябе і Валан дэ Морта, вось мы і думалі нешта падобнае… Гары, Гары… - Яна доўга глядзела на яго, а потым прашаптала: - Табе страшна?

    - Не так, як раней, - адказаў Гары. – Калі я толькі пазнаў, то так… а цяпер такое ўражанне, быццам я заўсёды ведаў, што ў канцы нам прыйдзецца змагацца твар да твару…

    - Калі Дамблдор памкнуўся цябе праводзіць, мы вырашылі, што ён жадае распавесці пра прадказанне, або, можа, нешта паказаць, - з запалам паведаміў Рон. – І, увогуле-то, апынуліся правы, так? Ён бы не стаў даваць табе ўрокі, калі бы лічыў, што ты ўжо нябожчык, не захацеў бы марнаваць час… Значыць, яму здаецца, што ў цябе ёсць шанец!

    - Дакладна, - вымавіла Герміёна. – Цікава, чаму ён будзе цябе вучыць? Мабыць, вышэйшай ахоўнай магіі… самым моцным контрзаклёнам… антышкодзе…

    Гары амаль не слухаў. Па яго целу разлілася цеплыня, і зусім не ад сонца; пруткі вузел у грудзі павольна развязваўся.Ён ведаў, што Рон і Герміёна напалоханы больш, чым жадаюць паказаць, але яны ўсё роўна заставаліся побач і імкнуліся падбадзёрыць, а не кідаліся, як ад зачумелага або вар’ята. І гэта дарагога каштавала.

    - …а галоўнае, выслізгвалым выкрутам, - скончыла Герміёна. – Цяпер ты ведаеш хоць нешта, чым будзеш займацца ў гэтым годзе, гэта значыць, на адзін прадмет больш, чым мы з Ронам. Цікава, калі прыйдуць вынікі іспытаў?

    - Мабыць, хутка, месяц ужо прайшоў, - сказаў Рон.

    - Пачакайце-ка, - Гары раптам успомніў яшчэ нешта з учорашняй гутаркі з дырэктарам школы. – Здаецца, Дамблдора казаў, што вынікі прыйдуць сёння!

    - Сёння? – завішчала Герміёна. – Сёння? Але чаму ты… госпадзі… трэба было сказаць….

    Яна ўскочыла.

    - Пайду пагляджу, ці не было пошты…

    Праз дзесяць хвілін Гары, апрануты і з пустым падносам, спусціўся ўніз і ўбачыў за кухонным сталом Герміёну. Яна была страшна ўсхваляваная і ледзь не падскоквала, пры гэтым паловай твару нагадвала нейкую панду. Місіс Уізлі рабіла ўсё магчымае, каб паменшыць гэтае падабенства.

    - Без вынікаў, - заклапочана мармытала яна, стоячы над Герміёнай з чарадзейнай палачкай і даведнікам “У дапамогу знахару”, адкрытым на раздзеле “Сінякі, парэзы і ранкі”. – Раней заўсёды дапамагала. Нічога не разумею…

    - Фрэду з Джорджам здаецца, што гэта смешна, калі сіняк не сходзіць, - сказала Джыні.

    - Але ён абавязкова павінен сысці! – завішчала Герміёна. – Не магу жа я так застацца!

    - Не застанешся, мілая, не хвалюйся, мы знойдзем проціяддзе, - сцішвала місіс Уізлі.

    - Б’іл гасказваў, якія яны смешны’йэ, вашы Фгед з Жоржам! – Флёр ціхамірна ўсміхнулася.

    - О так, я затыхаюся ад смеху, - адгыркнулася Герміёна, ускочыла і прынялася хадзіць кругамі, ламаючы пальцы.

    - Місіс Уізлі, вы ўпэўнены, што раніцай соў не было?

    - Так, дарагая, я бы заўважыла, - цярпліва адказала місіс Уізлі. – Хоць зараз толькі дзевяць, і наперадзе яшчэ шмат часу…

    - Я ведаю, што заваліла антычныя руны, - ліхаманкава замармытала Герміёна, - Я ведаю… я зрабіла сур’ёзную памылку ў перакладзе. А вусны экзамен па Абароне ад Цёмных Мастацтваў… таксама нічога добрага не будзе… а пра ператварэнні я спачатку думала, што ўсё нармальна, а цяпер…

    - Герміёна, заткніся, а? Ты тут не адна хвалюешся! – крыкнуў Рон. –Нябось атрымала адзінаццаць “пышна”…

    - Маўчы, маўчы, маўчы! – Герміёна істэрычна замахала рукамі. – Я ведаю, я ўсё заваліла!

    - А што бывае, калі і праўда правалішся? – спытаў Гары ў прысутных у цэлым, але адказала зноў Герміёна:

    - Прыйдзецца абмяркоўваць сваю будучыню з завучам каледжа, я пытала ў прафесар МакГонагал у канцы года.

    У Гары падвяло жывот, і ён пашкадаваў, што столькі з’еў за сняданкам.

    - У “Шармбатоне”, - злічыла патрэбным заўважыць Флёр, - усё па другому. Па-мойму, лепш. У нас экзамены пасля шасці гадоў, а не пяці, і потым…

    Яе словы патанулі у дзікім крыку. Герміёна паказвала на кухоннае акно. У небе выразна чарнелі тры кропкі, якія з кожнай секундай станавіліся ўсё больш.

    - Гэта совы, - прахрыпеў Рон, падскокваючы да Герміёны.

    - Іх тры, - Гары паспешна далучыўся да іх.

    - Па адной на кожнага, - у паніцы прашаптала Герміёна. – Ой, маці… ой, маці…

    Яна моцна схапіла Гары і Рона за локці.

    Совы, прыгожыя, рудыя, падляцелі да Нары, спусціліся ніжэй і паляцелі над дарожкай, якая вяла да хаты. Стала відаць, што кожная нясе вялікі канверт.

    - Ой, маці! – зноў завішчала Герміёна.

    Місіс Уізлі адхіліла хлопцаў і адчыніла акно кухні. Совы, першая, другая, трэцяя, уляцелі ў кухню, стройным шэрагам расселіся на стале і паднялі правыя лапкі.

    … Гары падышоў бліжэй. Канверт, адрасаваны яму, быў у сярэдняй савы. Ён стаў адвязваць яго сваімі пальцамі, якія калаціліся. Рон, які стаяў злева, таксама спрабаваў адчапіць ліст; Герміёна, справа, трэслася так моцна, што з-за гэтага дрыжала ўся сава.

    Усе маўчалі. Нарэшце Гары атрымалася зняць канверт. Ён хутка яго выцягнуў і разгарнуў пергамент, які ляжаў унутры.

    СТАНДАРТНАЯ АДЗНАКА ЧАРАЎНІКА

    ВЫНІКІ ЭКЗАМЕНАЎ



    Праходныя адзнакі:

    Непраходныя адзнакі:

    Пышна (П)

    Вышэй чаканага (В)

    Добра (Д)

    Слаба (С)

    Агідна (А)

    Троль (Т)





    ГАРЫ ДЖЭЙМС ПОТЭР АТРЫМАЎ:

    Астраномія………………………. Д

    Догляд за чароўнымі істотамі..……В

    Заклёны……………………………В

    Абарона ад Цёмных Мастацтваў….П

    Прадказанні……………………….С

    Гербалогія…………………………В

    Гісторыя магіі……………………..А

    Зеллеварэнне……………………...В

    Ператварэнні……………………..В

    Гары перачытваў яшчэ і яшчэ. З кожным разам дыхалася ўсё лягчэй. Парадак! Было ясна, што ён праваліць прадказанні і не здасць гісторыю магіі: чаго і чакаць пасля непрытомнасці прама пасярод іспыту. Затое ён здаў усё астатняе! Гары прабег пальцам па сваіх адзнаках… “вышэй чаканага” па ператварэннях, гербалогіі і зеллеварэнню! І, што самае выдатнае, “пышна” па абароне ад сіл зла!

    Ён азірнуўся. Герміёна стаяла да яго спіной, нізка нахіліўшы галаву. Рон ззяў.

    - Праваліў прадказанні і гісторыю магіі, але яны нікому і не патрэбныя! – шчаслівым голасам паведаміў ён Гары. – Ну-ка… давай памяняемся…

    Гары прагледзеў адзнакі Рона: “Пышна” сярод іх не было.

    - Так і ведаў, што ты будзеш выдатнікам па Абароне ад Цёмных Мастацтваў, - Рон пхнуў Гары ў плячо. – Мы малайчыны, так?

    - Малайчыны! – з гонарам пацвердзіла місіс Уізлі і пакалашмаціла Рона па галаве. – Па сем прахадных адзнак, лепей, чым у Фрэда з Джорджам разам узятых!

    - Герміёна? – асцярожна паклікала Джыні, бачачы, што Герміёна не паварочваецца. – Што ў цябе?

    - У мяне… нядрэнна, - ціха адказала Герміёна.

    - Добра, годзе табе, - Рон падышоў і выхапіў пергамент у яе з рук. – Ага… Дзесяць “пышна” і адно “вышэй чаканага” па Абароне ад Цёмных Мастацтваў. – Ён паглядзеў на яе здзіўлена, але і з раздражненнем: - Спадзяюся, ты не засмучаная?

    Герміёна моўчкі паматала галавой. Гары засмяяўся.

    - Усё, цяпер нас чакае Ж.А.Б.А! – ухмыльнуўся Рон. – Мам, у нас выпадкова не засталося сасісак?

    Гары яшчэ раз паглядзеў на свае адзнакі. На лепшае нельга было і спадзявацца. Засмучала адно: з марай пра кар’еру Аўрора прыйдзецца растацца. Ён не здолеў атрымаць патрэбнай адзнакі па зеллеварэнню. Вядома, ён і не разлічваў, але… нешта абрывалася ў грудзі пры выглядзе гэтага маленькага чорнага “В”.

    Дзіўна: тое, ўто ён можа стаць добрым Аўрорам, Гары ўпершыню пачуў з вуснаў Пажыральніка Смерці, хай і замаскіраванага. Але ідэя засела ў галаве, і Гары нават не разглядаў іншыя варыянты. Больш таго, калі месяц назад ён пачуў прадказанне, яму стала здавацца, што гэтая прафесія – яго лёс. Выжыць наканавана толькі аднаму… Як годней сустрэць наканаванае, калі не ў шэрагах высакакласных чараўнікоў, чыя адзіная мэта – знайсці і знішчыць Валан дэ Морта?


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   28


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка