Раздзел іншы міністр




старонка28/28
Дата канвертавання01.05.2016
Памер5.3 Mb.
1   ...   20   21   22   23   24   25   26   27   28

РАЗДЗЕЛ 30. БЕЛАЕ НАДМАГІЛЛЕ

Усе заняткі былі спыненыя, а іспыты адкладзеныя. Частку школьнікаў спешна забралі з Хогвартса бацькі - раніцай пасля смерці Дамблдора, яшчэ да сняданку, з'ехалі блізняты Паціл, а Захарыю Сміта звёз выпраменьваючы пагарду бацька. Сімус Фініган наадварот катэгарычна адмовіўся суправаджаць маму дадому: яны ўстроілі гучны слоўны паядынак ля Галоўнага ўваходу,які скончыўся рашэннем адкласці паездку да канца пахавання. Місіс Фініган з цяжкасцю знайшла сабе месца для начлега ў Хогсмідзе, паколькі, як расказаў сябрам Сімус, чараўнікі і чараўніцы запоўнілі вёску, збіраючыся аддаць даніну павагі Альбусу Дамблдору.


Вучні малодшых класаў усхвалявана назіралі, як блакітная карэта велічынёй з дом, суправаджаемая дзюжынай гігантаў, з'явілася ў небе перад пахаванням і прызямлілася ля края Забароненага лесу. Гары бачыў з акна: высокая жанчына з цемнымі валасамі і аліўкавага колеру скурай сыйшла па прыступкам карэты і апынулася заключанай у абдымкі чакаючага яе Хагрыда. Тым часам афіцыйная дэлегацыя з Міністрам Магіі на чале ўжо знаходзілася ў замку. Гары рупліва засцерагаўся ад кантактаў з любым прадстаўніком, паколькі быў перакананы: рана ці позна яго абавязкова папытаюць ізноў аб мэтах апошняга падарожжа Дамблдора з Хогвартса.
Гары, Рон, Герміёна і Джыні зараз не разлучаліся. Выдатнае надвор'е нібы смяялася над імі. Гары прадстаўляў сабе, як усё магло выглядаць, калі б Дамблдор не загінуў. Яны праводзілі б гэты час разам у самым канцы навучальнага года. Іспыты ў Джыні завершаныя, хатняй работы больш няма… І гадзіна за гадзінай ён адмахіваўся тым, што гаварыў тое, што павінен быў сказаць, рабіў тое, што было правільна, паколькі апынулася занадта складаным пазбавіцца лепшай крыніцы абароны.
Яны наведвалі бальнічнае крыло двойчы ў дзень: Нэвіла ўжо выпісалі, але Біл заставаўся пад наглядам мадам Памфры. Яго шрамы выглядалі горш, чым калі. Фактычна, ён зараз быў падобны на Вар'яцкае Вока Грума, але з абоімі рукамі і з вачамі. У астатнім ж падабенства было дзіўным. Адзінае змяненне - зараз ён праяўляў адмысловую сімпатыю да недасмажаных біўштэксаў.
-…Як добра, што ён ажэніцца на мне, - радасна адзначала Флёр. - Бо брытанцы перрасмажываюць мяса. Я заўсёды гэта гаварыла.
- Відаць, мне прыйдзецца ўсёткі асвядоміць: ён, на самай справе, збіраецца ўзяць яе ў жонкі, - той жа вечар уздыхнула Джыні, углядаючыся разам з сябрамі праз адчыненае акно гасцёўні, як сумрак апускаецца на зямлю.
- Яна не такая ўжо дрэнная, - сказаў Гары. - Але сварлівая, - хутка дадаў ён, заўважыўшы здзіўленне Джыні. Дзяўчына неахвотна ўсміхнулася.
- Добра. Думаю, калі мама вытрымае гэта - я таксама змагу.
- Хтосьці яшчэ з знаёмых загінуў? - пацікавіўся Рон у Герміёны, уважліва парглядаўшай "Вечаровы прарок".
Дзяўчына ўздрыгнула ад рэзкасці яго голасу.
- Не, - адказала яна, зварачваючы газету. - Яны ўсё яшчэ шукаюць Снэйпа, але ніякіх слядоў…
- Вядома, іх няма, - абурыўся Гары, які злаваўся кожны раз, калі абмяркоўвалі дадзенае пытанне, - Яны не знойдуць яго, пакуль не вызначаць дзе Валан дэ Морт. А судзячы па таму, што ў іх яшчэ не атрымоўвалася гэта зрабіць…
- Я пайду лягу, - пазяхнула Джыні. - Я не была ў спальні з…э…з…Увогуле, ужо пара.
Яна пацалавала Гары (Рон дэманстратыўна адвярнуўся), памахала астатнім і накіравалася ў пакой для дзяўчынак. Як толькі дзверы зачыніліся за ёй, Герміёна нахілілася да Гары з тыповым выразам усёведкі.
- Гары, я выявіла сёння раніцай сёе-тое ў бібліятэцы.
- Аб "Р.А.Б."? - выпрастаўся ён.
Ён не адчуваў сябе, як раней усваляваным, здзіўленым, гатовым апусціцца ў бездань таямніцаў, а проста разумеў - трэба высветліць праўду аб сучаснасці Хоркрукса, а ўжо затым рухацца далей да мораку па шляху, на які яны з Дамблдорам уступілі разам, але па якім зараз прыйдзецца прайсці аднаму. Дзесьці яшчэ існавалі чатыры Хоркруксы, і кожны з іх неабходна знайсці і знішчыць, перш чым з'явіцца хоць нейкі шанец перамагчы Валан дэ Морта. Ён вывучыў напамяць іх назвы: "медальён…келіх…змяя…нешта ад Грыфіндора або Кагтэўран…медальён…келіх…змея…нешта ад Грыфіндора або Кагтэўран…"
Гэтая мантра пульсавала ў галаве Гары, калі ён засынаў. І яго сны былі напоўнены келіхамі, медальёнамі і таямнічымі аб'ектамі, якія ён не мог дастаць. Але Дамблдор прапанаваў Гары вяровачную лесвіцу - тая ператварылася ў змяяў, як толькі ён вырашыў па ёй падняцца.
Ён паказаў Герміёне занатоўку з медальёна раніцай пасля смерці Дамблдора, і яна не змагла адразу распазнаць ініцыялы, успамінаючы вядомых чараўнікоў. І зараз праводзіла ў бібліятэцы трохі больш часу, чым гэта патрэбна не маючым хатняй работы вучням.
- Не, - адказала яна маркотна. - Я імкнуся, Гары, але не атрымліваецца…Ёсць два вядомых чараўніка з такімі ініцыяламі - Разалінд Антыгон Бангс і Руперт "Аксебангер" Брукстантон… Але яны не падыходзяць ва ўсім. Судзячы па гэтай занатоўцы, той, хто ўкраў Хоркрукс, ведаў Валан дэ Морта, а я не змагла выявіць нешта агульнае між ім і Бангс або Аксебангерам… Не, у сапраўднасці, я аб… Снэйпе.
Яна нярвова азірнулася, вымаўляючы яго імя ізноў.
- І што з ім? - панура папытаў Гары, адкідваючыся на спінку фатэля.
- Я высветліла праўду аб справах Прынца-Паўкроўкі.
- Ты ізноў аб ім, Герміёна? Як, па-твайму, я павінен адчуваць сябе зараз?
-Не, не, Гары, я не гэта мела на ўвазе! - спешна сказала яна, правяраючы, ці не падслухоўвае іх хтосьці побач. - Я проста была права: Эйлін Прынц валодала калісьці кнігай. Разумееш, яна была маці Снэйпа!
- Я думаў, яна не больш чым назіральнік, - заўважыў Рон, але Герміёна праігнаравала яго.
- Я праглядзела старыя газеты і знайшла невялікую аб'яву: Эйлін Прынц выйшла замуж за чалавека, якога звалі   Тобіас Снэйп. Пазней напісалі, што яна нарадзіла…
- Забойцу, - пагардліва скончыў Гары.
- Э…Так, - пагадзілася Герміёна. - Увогуле, я вызначыла правільна. Снэйп, павінна быць, ганарыўся гэтым - ён "Прынц-Паўкроўка". У нататцы сказана: у Тобіаса Снэйпа маглаўскае паходжанне.
- Так, усё супадае, - згадзіўся Гары. - Ён рупліва прыкідваўся чыстакроўным, таму змог далучыцца да Люцыўса Малфоя і астатніх…Ён як Валан дэ Морт. З чыстакроўнай маці і бацькам-маглам…Саромеецца свайго паходжання, імкнецца прымусіць людзей баяцца, выкарыстаючы Цёмныя мастацтвы, даў сабе уражваючае новае імя - Лорд Валан дэ Морт - Прынц-Паўкроўка - і як ж Дамблдор гэтага не заўважыў?
Ён замоўк, гледзячы ў акно. Ён не мог забыцца пра незразумелы давер Дамблдора да Снэйпа…Але, як ненаўмысна напомніла Герміёна, ён, Гары, паступаў гэтак жа… Нягледзячы на ўзрастаючую небяспеку тых надрапаных заклёнаў, ён адмаўляўся пераставаць верыць хлопчыку, які быў настолькі разумным і так шмат яму дапамагаў…
Дапамагаў яму… Гэта самая невыносная думка зараз…
- Я усёткі не магу зразумець, чаму ён не западозрыў цябе ў выкарыстанні той кнігі, - здзіўляўся Рон. - Ён павінен быў ведаць, адкуль ты ўсё гэта бярэш.
- Ён ведаў, - горка сказаў Гары. - Ён даведаўся, калі я выкарыстаў Сектумсемпру. І яму не патрабавалася легіліменцыя… Магчыма, ён даведаўся гэта яшчэ раней, калі Слагхорн гаварыў аб маіх поспехах у Зелльеварэнні…Яму не трэба было пакідаць старую кнігу ў глубіні шафы, ці не так?
- Чаму ён цябе не выдаў?
- Наўрадці  ён жадаў паказаць сваю сувязь з той кнігай, - выказала здагадку Герміёна. - Я сумняваюся, што Дамблдору б гэта спадабалася. І нават калі б Снэйп прыкінуўся, Слагхорн мог вызначыць яго па почырку. У любым выпадку, кнігу пакінулі ў старым кабінеце Снэйпа, І я трымаю пары: Дамблдор ведаў, чыім імем з'яўлялася "Прынц".
- Я павінен быў аднесці кнігу Дамблдору, - заявіў Гары. - Ён заўсёды паказваў мне: якім злым быў Валан дэ Морт, нават у школе, і зараз я магу давесці: Снэйп такі ж…
- Злы - моцнае слова, - ціха вымавіла Герміёна.
- Ты адзіная гаварыла наколькі небяспечная гэтая кніга!
- Я спрабую сказаць табе, Гары: ты бярэш задужа шмат віны на сябе. Я думала: у Прынца дрэннае пачуццё гумара, але не падазравала, што ён патэнцыяльны забойца…
- Ніхто не мог выказаць здагадку, што Снэйп здзейсніць… Вы ведаеце, - вымавіў Рон.
У пакоі увацарылася цішыня, усе апусціліся ў свае думкі, але Гары быў перакананы: кожны думае аб наступнай раніцы, калі цела Дамблдора пакладуць у дол. Гары ніколі не прысутнічаў на пахаваннях, не ведаў чаго чакаць, і трохі хваляваўся. Яго цікавіла адно: ці стане страта Дамблдора для яго больш рэальнай пасля пахаванняў. І, нягледзячы на тое, што ніхто ва ўсім замку не гаварыў аб чым-небудзь сябрам, яму ўсё яшчэ было цяжка паверыць: Дамблдора больш няма. Аднак ён не спрабаваў, як у выпадку з Сірыўсам, знайсці шчыліну, па якой дырэктар б вярнуўся… Ён адчуваў у кішэні зімны ланцуг фальшывага Хоркрукса, які насіў заўсёды з сабой, але не як талісман, а як напамін: што яму гэта каштавала, і што яшчэ трэба зрабіць.
На наступную раніцу Гары ўстаў рана, каб сабраць рэчы: Хогвартс-экспрэс адпраўляўся праз гадзіну пасля пахаванняў. Настрой  вучняў у Вялікай зале быў прыгнечаны. Усе апрануліся ў парадныя мантыі, і не адзін не адчуваў сябе вельмі галодным. Прафесар Макгонагал пакінула фатэль дырэктара пустым. Месца Хагрыда таксама апынулася не занятым - Гары выказаў здагадку: ён не жадае снедаць, а вось на крэсла Снэйпа бесцырымонна апусціўся Руфус Скрымжэр. Гары імкнуўся не трапляцца яму на вочы. У хлопчыка было прыкрае пачуцце: Скрымжэр шукае яго. Сярод акружэння міністра, ён разглядзеў рудыя валасы і акуляры ў рагавой аправе Персі Уізлі. Рон не паказаў, што заўважыў яго, толькі люта размінаў кавалачкі рыбы.
За сталом Слізэрына Крэб і Гойл аб чымсці барматалі. Яны выглядалі вельмі адзінокімі без высокай бледнай фігуры Малфоя, што раней кіраваў імі. Гары мала думаў аб Малфоі. Ён ненавідзеў Снэйпа, але не мог забыть страх у голасе Драка на вежы, ні таксама той факт, што ён апусціў палачку раней, чым прыбылі астатнія Пажыральнікі смерці. Ён пагарджаў Малфоем за сляпое захапленне Цёмнымі мастацтвамі, але зараз кропля жалю дадалася да яго антыпатыі. Гары цікавіла: дзе зараз слізэрынец, і што Валан дэ Морт прымушае яго рабіць пад страхам смерці бацькоў.
Ад роздумаў хлопчыка адцягнула Джыні. Прафесар Макгонагал устала, і траўрны шум у зале знік.
- Час прыйшоў, - аб'явіла яна. - Калі ласка, ідзіце ўслед з вашымі дэканамі да выхаду. Грыфіндорцы, за мною.
Яны ўсталі са сваіх зэдляў у абсалютнай цішыні. Гары бачыў Слагхорна на чале слізэрынскай калоны, апранутай у доўгія зялёныя мантыі з срэбрам. І ніколі раней не заўважаў прафесара Стэбль такой чыстай, без адзінай плямкі на капялюшы, а калі вучні падышлі да галоўнага ўваходу, то выявілі мадам Пінс, якая стаяла за Філчам. Яна была ў шчыльным чорным вэлюме да каленаў, ён - у старым чорным гарнітуры і пагрызеным маллю гальштуку.
Усе ішлі, як заўважыў Гары, выйшаўшы на каменныя прыступкі ля дзвярэй, прама да возера. Сонечныя прамяні сугравалі яго твар, калі яны моўчкі ішлі за прафесарам Макгонагал да месца, дзе сотні крэслаў расставілі радамі. У цэнтры знаходзіўся мармурны стол. Гэта быў выдатны летні дзень.
Палову месцаў ужо занялі самыя розныя людзі: жаласныя і шыкоўныя, пажылыя і маладыя. Большасць незнаёмцаў, але некаторых Гары ведаў, у тым ліку па Ордэну Фенікса: Кінгслі Бруствер, Грознае Вока Грум, Тонкс - яе валасы дзіўным вобразам ізноў набылі ружовы колер; Рымус Люпін, якога яна трымала за руку; містэр і місіс Уізлі, Біл, у суправаджэнні Флёр, а таксама Фрэд і Джордж у куртках з чорнай драконавай скуры. Яшчэ мадам Максім, заняўшая два з паловай крэсла; Том, гаспадар "Дзіравага катла", Арабэла Фіг, суседка-сквіб; барабаншчык з групы "Вядунні"; Эрні, кіроўца аўтобуса "Начны рыцар"; мадам Малкін, гаспадыня крамы мантый у Касым завулку, і некалькі чалавек, якіх Гары мелькам бачыў - накшталт бармэна "Кабанячай галавы" і чараўніцы, развозячай пачастункі у Хогвартс-экспрэсе. Прывіды з замка таксама прысутнічалі тут, практычна нябачныя ў сонечным свеце і заўважныя толькі падчас руху.
Гары, Рон, Герміёна і Джыні селі ў канцы раду ля самога возера. Сабраўшыеся перашэптваліся між сабой, нібы вецер у траве, але птушкі спявалі значна гучней. Колькасць людзей большала; Гары з велізарнай удзячнасцю наглядаў, як Луна дапамагала сесці Нэвілу. Яны адзіныя з АД азваліся на заклік Герміёны ў ноч гібелі Дамблдора. І Гары ведаў, чаму: ім больш усяго бракавала АД, і яны правяралі манеты заўсёды ў спадзяванні на новы збор…
Журботны Карнэліўс Фадж прайшоў да першага рада, цяробячы свой зялены кацялок, як звычайна; за ім ішла ўслед Рыта Скітэр з нататнікам у руцэ, а за ёй з раз'юшанасцю Гары выявіў Далорас Амбрыдж з непераканаўчым выразам смутку на твары і чорным аксамітавым бантам на валасах. Пры выглядзе кентаўра Фларэнца, які стаяў падобна вартавому ля края вады, яна спешна вырашыла перамясціцца куды-небудзь далей.
Нарэшце, усе выкладчыкі прыйшлі. Гары бачыў панурага і вялікаснага Скрымжэра радам з Макгонагал. Яго цікавіла толькі адно: у ці самым справе Скрымжэру і астатнім важным людзям шкада Дамблдора. Але ў наступнае імгненне ён забыўся аб нелюбові да Міністэрства. Многія аглядаліся ў пошуках крыніцы трывогі.
- Гэта там, - прашаптала Джыні Гары на вуха.
І ён убачыў іх у чыстай, асветленай сонцам вадзе, у некалькіх цалі ад паверхні, што нагадала яму аб Інферы; хор русалак спяваў на дзіўнай невядомай мове, іх валасы струменіліся вакол, а твары бляднелі ў возеры. Ад музыкі кроў стыла ў жылах, але гэта не было прыкрым. У ёй гаварылася аб страце і адчаі. Зірнуўшы ў дзікія твары выканаўцаў, Гары адчуў: ім, прынамсі, на самай справе шкада Дамблдора. Затым Джыні ізноў пхнула яго, і ён аглянуўся.
Хагрыд марудна ўзнімаўся па мармуровым прыстыпкам. Ён ціха плакаў, твар бліскацеў ад слёз, а на руках, абверчанае ў пурпурны аксаміт з залатымі зоркамі, знаходзілася цела Дамблдора. Востры боль працяў сэрца Гары ад убачанага: на імгненне дзіўная музыка і ўсведамленне, што цела Дамблдлора так блізка, нібы забралі усю цеплыню гэтага дня. Рон збляднеў і выглядаў шакаваным. Джыні і Герміёна глыталі слёзы.
Яны дрэнна зразумелі, што адбылося потым. Хагрыд здаеццца паклаў цела на стол. Зараз жа ён сыходзіў па прыступкам, гучна ўсхліпваючы і выклікаючы тым самым абураныя погляды ад некаторых, накшталт Далорэс Амбрыдж. Гары пастараўся па-сяброўску падтрымаць яго, але вочы велікана так распухлі, што заставалася толькі дзівіцца як ён бачыць, куды ісці. Гары паглядзеў на апошні рад, куды накіроўваўся Хагрыд, і ўбачыў хто суправаджаў яго - апрануты ў жылет і куртку памерам з невялікі шацёр гігант Грох. Яго велізарная выродлівая валунападобная галава ківала, разумеючы, па-людску. Хагрыд сеў побач са стрыечным братам і Грох пагладзіў яго па галаве так, што ў крэсла зламаліся ножкі. Гары нават усміхнуўся на імгненне. Але музыка сціхла, і ён ізноў паглядзеў наперад.
Маленькі чалавечак у чорнай мантыі падышоў да цела Дамблдора. Гары не чуў, аб чым ён гаварыў. Толькі некаторыя словы, накшталт: "веліч душы", "інтэлектуальнае садзейнічанне" і "велізарнае сэрца" - не задужа важна, вельмі малая частка таго, што Гары ведаў аб дырэктары. Ён раптам прыпомніў яго ідэю аб некалькіх словах: "лапух", "бурбалка", "рэштка", "выкрут", і ізноў яны выклікалі ўсмешку. Што ж гэта ўсё для яго значыла?
Пачуўся ўсплеск злева ад яго - русалкі з'явіліся на паверхні паслухаць. Ён памятаў, як Дамблдор схіліўся да вады два года назад непадалёк адгэтуль і размаўляў з русалкамі на іх мове. Гары здзіўляўся, дзе дырэктар вывучыў яе. Было так шмат, аб чым ён ніколі не пытаў у яго, і што ён павінен быў расказаць яму…
І затым, без папярэджання, прыйшло разуменне - страшная праўда, больш поўная і бяспрэчная, чым калі-небудзь. Дамблдор памёр, сыйшоў… Хлопчык да болю сціснуў у руцэ ледзяны медальён, але не змог спыніць гарачыя слёзы, што пакаціліся з яго вачэй.
Ён адвярнуўся ад Джыні і астатніх да возера, леса, а чалавек у чорным працягваў манатонна гаварыць… Сярод дрэваў пачаўся нейкі рух - кентаўры таксама прыйшлі аддаць даніну павагі Альбусу Дамблдору. Яны не выходзілі на адкрыы абшар, але Гары іх бачыў: стаячыя вельмі ціха ў цені, назіраючыя за чараўнікамі. І ён прыпомніў сваё першае жахлівае падарожжа ў Забаронены лес, як ён упершыню даведаўся, што там быў Валан дэ Морт, і першую сустрэчу з ім, і як яны з Дамблдором абмяркоўвалі потым бітву. Гэта вельмі важна, гаварыў дырэктар, ваяваць ізноў і ізноў, працягваць змагацца і толькі тады зло засне, але не знікне назаўжды…
І Гары бачыў вельмі выразна: пад гарачымі сонечнымі прамянямі адзін за адным перад ім з'яўляліся людзі - яго мама, бацька, хросны і, нарэшце, Дамблдор, - яны імкнуліся абараніць яго, але зараз усё скончылася. Ён не дазволіць больш нікаму ўстаць між ім і Валан дэ Мортам; павінен пазбавіцца ад ілюзіі: шчыт з бацькоў зможа яго абараніць. Больш не будзе абуджэння ад начнога жаху і супакойваючага шэпту ў цемры, што ён у бяспецы - гэта было толькі ў яго ўяўленні. Апошні і найвялікшы з яго абаронцаў загінуў, і ён зараз больш адзінокі, чым калі-небудзь.
Маленькі чалавек у чорным перастаў гаварыць і адправіўся да свайго месца. Гары чакаў: хто-небудзь яшчэ ўстане, магчыма, з Міністэрства, але ніхто не рухаўся.
Некалькі чалавек ускрыкнулі. Яркае белае полымя ахапіла цела Дамблдора і пастамент, на якім яно ляжала, і ускінулася да нябёсаў. Усё вышэй і вышэй, яно набывала дзіўныя формы. Гары падумаў на адно імгненне: ён бачыць фенікса, які радасна ляціць да неба, але ў наступную секунду агонь знік. На яго месцы з'явілася белая мармуровая надмагілле, схаваўшы цела дырэктара і стол, на якім яно знаходзілася.
Прычуліся выгукі здзіўлення - дождж з стрэл узнікнуў у паветры, але яны падалі побач з людзмі. Гэта быў, Гары ведаў, дарунак кентаўраў. Яны развярнуліся і зніклі сярод дрэваў. Русалкі таксама марудна апусціліся ў зялёную ваду і схаваліся з віду.
Хлопчык паглядзеў на сваіх сяброў: Рон зажмурыўся, нібы ад яркага сонца, твар Герміёны заліты слязамі, а вось Джыні больш не плакала. Яна адказала яму тым жа цвёрдым і лютым поглядам, як пасля выйгрыша кубка па квідычу без яго ўдзелу. І ў гэты момант яны выдатна зразумелі адзін аднога. І Гарры ведаў, што калі ён распавядзе ёй аб сваіх намерах, яна не скажа: "Будзь асцярожны" або "Не рабі гэтага", - паколькі яна не чакае чагосьці іншага. І ён прымусіў сябе сказаць тое, што павінен быў яшчэ са смерці Дамблдора:
- Джыні, паслухай, - пачаў ён вельмі ціха, а шум ад размоваў вакол іх нарастаў, так як людзі ўзнімаліся. - Я не магу больш ублытваць цябе. Нам трэба перастаць бачыцца. Мы не можам быць разам.
Яна адказала з крывой усмешкай:
- Гэта па нейкаму ідыётскаму чынніку, ці не так?
- Гэта нібы… Нібы нешта з нечага жыцця. Апошнія некалькі тыдняў з табой… Але я не магу…Мы не можам… З тым-сім я павінен разабрацца адзін.
Яна не плакала, а проста глядзела на яго.
- Валан дэ Морт выкарыстоўвае блізкіх сваіх ворагаў. Ён ужо выкарыстаў цябе, як прыладу, паколькі ты сястра майго лепшага сябра. Падумай, якая небяспека табе пагражае, калі мы працягнем. Ён даведаецца, выявіць. Ён паспрабуе дабрацца да мяне праз цябе.
- А што, калі мне ўсё роўна? - люта пацікавілася Джыні.
- Мне не ўсё роўна. Падумай, як б я адчуваў сябе, калі б гэта было тваё пахаванне… Па маёй віне…
Яна адвярнулася да возера.
- Я ніколі не пакідала цябе. Не. Я заўсёды спадзявалася. Герміёна раіла мне працягваць жыць, магчыма, знайсці кагосьці, трохі паслабіцца, калі ты побач. Я ж не магла гаварыць у тваёй прысутнасці, памятаеш? І яна думала, ты праявіш больш увагі, калі я буду сабой.
- Разумная дзяўчына гэтая Герміёна, - паспрабаваў усміхнуцца Гары. - Шкада, я не папрасіў цябе раней. У нас мог быць час…месяцы…нават гады…
- Але ты апынуўся такім занятым, ратуючы чароўны мір. Добра… Не магу сказаць: я здзіўлена. Я ведала: так здарыцца. Ты не станеш шчаслівым, пакуль на цябе палюе Валан дэ Морт. Верагодна, за гэта я і кахаю цябе так моцна.
Гары не мог больш чуць падобнае і не збіраўся змяняць сваё рашэнне. Рон зараз абдымаў Герміёну, разгладжваючы яе валасы, пакуль яна ўсхліпвала яму ў плячо, слёзы капалі і з яго доўгага носу. Гары устаў, адвярнуўся ад Джыні і магілы Дамблдора і накіраваўся вакол возера. Рухацца лягчэй, чым сядзець, і памкнуцца хутчэй за астатнімі Хоркруксамі, забіць Валан дэ Морта лягчэй, чым чакаць гэтага.
- Гары!
Ён павярнуўся. Руфус Скрымжэр даганяў яго, апіраючася на кій.
- Я спадзяваўся паразмаўляць з табой…Ты не супраць, калі трохі пройдзем разам?
- Не, - абыякава адказаў Гары і рушыў услед далей.
- Гары, адбылася жудасная трагедыя, - ціха пачаў Скрымжэр. - Я не магу перадаць, як усхваляваля мяне вестка. Дамблдор быў вялікім чараўніком. Мы не ва ўсім схадзіліся ва меркаваннях, ты ведаеш, але ніхто не ведаў лепш мяне…
- Што вы жадаеце? - роўна папытаў Гары.
Скрымжэр выглядаў раздакучана, але хутка змяніў выраз твару на разумеючы.
- Ты, вядома, засмучаны. Я ведаю, вы былі вельмі блізкія з Дамблдором. Я думаю, ён лічыў цябе любімым вучнем. Сувязь між вамі…
- Што вы жадаеце? - паўтарыў Гары, спыняючыся.
Скрымжэр таксама спыніўся, пільна паглядзеў на вучня.
- Гавораць, ты быў з ім, калі ён пакінуў школу ў ноч перад смерцю
- Хто гаворыць?
- Хтосьці паралізаваў Пажырацеля на вяршыні вежы пасля смерці Дамблдора. Там ж знайшлі дзве мятлы. Міністэрства можа скласці два і два, Гары.
- Прыемна чуць. Добра, куды мы хадзілі з Дамблдором і чым займаліся - гэта мая справа. Ён не жадаў, каб людзі ведалі.
- Такая прыхіснасць заслугоўвае павагі, безумоўна, - сказаў Скрымжэр, з цяжкасцю стрымліваючы раздржненне. - Але Дамблдора няма, Гары. Яго няма!
- Ён не сыйдзе са школы, пакуль у ёй застаецца хоць адзін чалавек, які будзе яму давяратць, - запярэчыў Гары, праз сілу усміхнуўшыся.
- Мой дарагі хлопчык… Нават Дамблдор не можа вярнуцца з…
- Я не гавару: ён можа. Вы не зразумееце. Мне больш няма чаго вам сказаць.
Скрымжэр вагаўся, затым далікатным, па яго меркаванню, тонам сказаў:
- Міністэрства можа даць табе любую абарону, Гары. Я б з задавальненнем адправіў табе пару аўрораў…
Гары засмяўся.
- Валан дэ Морт асабіста жадае забіць мяне, і яны яго не спыняць. Таму дзякуй за прапанову, але не.
- І так, - пачаў Скрымжэр ледзяным голасам. - Прапанова, аб якой я гаварыў на ражаство…
- Якая прапанова? Ах так… У якім я гавару свету, якую велізарную работу вы праводзіце, замест…
- Замест узнімаеш маральны дух кожнага!
Гары разглядаў яго некаторы час.
- Аслабанілі Стэна Шанпайка ўжо?
Твар Скрымжэра набыў барвянае адценне, надзвычай нагадаўшы Дзядзьку Вернана.
- Я бачу, ты…
- Чалавек Дамблдора ва ўсіх дачыненнях. Гэта правільна.
Скрымжэр яшчэ раз зірнуў на яго, затым развярнуўся і моўчкі сыйшоў. Гары бачыў чакаючую яго Персі і астатнюю дэлегацыю, з асцярогай паглядваючую ў бок усхліпваючых Хагрыда і Гроха. Рон і Герміёна паспяшаліся да яго. Гары развярнуўся і марудна пайшоў да іх. Яны сустрэліся ў цені букавага дрэва, пад якім так часта сядзелі ў лепшыя часы.
- Што жадаў Скрымжэр? - прашаптала Герміёна.
- Тое ж, што і на ражаство, - паціснуў плячамі Гары. - Я павінен расказаць яму ўсё аб Дамблдоры і стаць новым міністэрскім хлопчыкам на пасылках.
Нейкі час Рон змагаўся з сабой, затым гучна звярнуўся да Герміёны:
- Слухай, дазволь мне вярнуцца і стукнуць Персі!
- Не, - цвёрда адказала яна, узяўшы яго за руку.
- Я адчую сябе лепш!
Гары засмяяўся. Нават Герміёна ўсміхнулася, але толькі на імгненне - дзяўчына паглядзела ў бок замка:
- Мне невыносная самая думка аб тым, што нам больш сюды не вярнуцца, - ціха вымавіла яна. - Як можна зачыніць Хогвартс?
- Верагодна, і не прыйдзецца, - выказаў здагадку Рон. - Наўрадці нам пагражае тут большая небяспека, чым дома. Зараз усюды аднолькава. Я б нават сказаў: Хогвартс бяспечней, у ім больш чараўнікоў для абароны. А ты як думаеш, Гары?
- Я не вярнуся, нават калі яго адчыняць, - адказаў сябар.
Рон здзіўлена зірнуў на яго, але Герміёна маркотна прагаварыла:
- Я ведала: ты гэта скажаш. Але што ты збіраешся рабіць?
- Я меў намер вярнуцца да Дурсляў - так жадаў Дамблдор, - пачаў Гары. - Але візіт будзе вельмі кароткім. Затым я сыйду.
- Але куды ты накіруешся, калі не ў школу? - папытаў Рон.
- Магчыма, у Годрыкаву лагчыну, - прамармытаў хлопчык. Гэтая ідэя ўзнікнула ў яго ў ноч смерці Дамблдора. - Для мяне ўсё пачалося там. Зусім усё. Я проста адчуваю, што павінен пайсці туды. І можна будзе ўбачыць магілы маіх бацькоў. Я б жадаў гэтага…
- І што потым? - выпытываў  Рон.
- Затым я пачну шукаць сляды астатніх Хоркруксаў, - адказаў Гары, разглядаючы адлюстраванне белага надмагілля ў вадзе на іншым канцу возера. - Гэта тое, што ён жадаў, каб я зрабіў. Таму ён расказаў мне ўсё аб іх. Калі Дамблдор меў рацыю - а я не сумняваюся ў гэтым - існуюць яшчэ чатыры Хоркрукса. Я знайду іх, знішчу, а затым дабяруся да сёмай часцінкі душы Валан дэ Морта, заключанай у ім самым. І я той, хто збіраецца яго забіць. І калі я сустрэчу на сваім шляху Северуса Снэйпа… Што ж, тым лепш для мяне і горш для яго.
Доўгае маўчанне.
- Мы будзем там, Гары, - паведаміў Рон.
- Што?
- У доме тваіх дзядзькі і цёткі. Затым мы пойдзем з табой, куды б ты не накіраваўся.
- Не, - хутка адказаў Гары. Ён меў на ўвазе зусім іншае, жадаў даць зразумець, што збіраецца ў гэткае небяспечнае вандраванне адзін.
- Калісьці ты сказаў нам, - ціха напомніла Герміёна. - "ёсць час вярнуцца, калі захочаце". У нас быў гэты час.
- Мы з табой, што б не здарылася, - падтрымаў Рон. - Але сябра, ты наведаеш дом маіх бацькоў, перш чым зробіш нешта яшчэ. Нават Годрыкава Лагчына пачакае.
- Чаму?
- Біл і Флёр ажэняцца, не забыўся?
Гары здзіўлена зірнуў на яго. Думка аб том, што ўсё ў парадку, калі вяселле ўсё роўна не адмяняюць, была дзіўнай і цудоўнай.
- Так, гэта мы не прапусцім, - нарэшце, пагадзіўся ён.
Яго рука аўтаматычна стулілася над фальшывым Хоркруксам. Але нягледзячы ні на што, нягледзячы ні на цёмны выхілясты шлях, які чакае яго наперадзе, ні на фінальную бітву з Валан дэ Мортам, якая абавязкова адбудзецца - можа, праз месяц, год або дзесяць гадоў, - ён адчуў, як лёгка стала на сэрцы ад усведамлення: заставаўся яшчэ адзін, апошні, залаты дзень міру, каб атрымліваць асалоду ад яго разам з Ронам і Герміёнай.
………………………..

Калі вы знойдзеце памылкі ў перакладзе, калі ласка напішыце пра іх на мой электронны адрас: andrei92@tut.by



Зробім якасны пераклад разам!


1 Pygmy Puffs

2 Quibbler

3 Wrackspurt

4 Wolfsbane Potion

5 Nogtails

7 Skrewts

8 Grawp
1   ...   20   21   22   23   24   25   26   27   28


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка