Раздзел іншы міністр




старонка20/28
Дата канвертавання01.05.2016
Памер5.3 Mb.
1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   ...   28

РАЗДЗЕЛ 21. НЕДАСЯГЛЫ ПАКОЙ

Увесь наступны тыдзень Гары ламаў галаву над тым, як пераканаць Слагхорна падзяліцца праўдзівымі ўспамінамі, але прыдумаць нічога не мог і, як заўсёды, вырашыў пашукаць рады на палях "Вышэйшага зеллеварэння”, паколькі ўжо абвык лічыць гэтую кнігу лекамі на ўсе выпадкі жыцця.

- Тут ты нічога не знойдзеш, - цвёрда сказала Герміёна позна ўвечар у нядзелю.

- Ой, толькі не пачынай, - незадаволена адклікнўся Гары. - Калі бы не Прынц, Рона бы цяпер з намі не было.

- Быў бы, калі бы ў першым класе ты як след слухаў Снэйпа, - адрэзала Герміёна.

Гары прапусціў яе слова міма вушэй. Ён як раз натыкнуўся на загавор Сектумсемпра, надрапанае па-над інтрыгуючым надпісам: "Для ворагаў", і адразу жа захацеў яго выпрабаваць, але пабаяўся рабіць гэта пры Герміёне і толькі ўпотай захіліў куток старонкі.

Яны сядзелі перад камінам у агульнай гасцінай, дзе цяпер засталіся адны толькі шасцікурснікі. Яшчэ нядаўна тут панавала мітусня: пасля вячэры рабяты выявілі на дошцы аб'яву, якая паведамляла, што першы іспыт на трансгрэссію адбудзецца дваццаць першага красавіка. Тым, хто да гэтага часу дасягне паўналецця, прапаноўвалася запісацца на дадатковыя практычныя заняткі, якія павінны былі праводзіцца ў Хоксмідзе пры захаванні найстражйшых мер бяспекі.

Рон, прачытаўшы аб'яву, запанікаваў; у яго пакуль нічога не атрымлівалася і ён баяўся, што не паспее падрыхтавацца да іспыту. Герміёна двойчы паспяхова трансгрэссіравала і пачувалася больш упэўнена, а Гары да сямнаццацігоддзя заставалася цэлых чатыры месяцы, і яго ўся гэтая гісторыя не дакраналася.

- Ты хоць бы ўжо ўсё ўмееш, - здушаным голасам сказаў Рон. - І у ліпені спакойна здасі!

- У мяне атрымалася ўсяго адзін раз, - нагадаў Гары; на мінулым занятку ён здолеў нарэшце знікнуць і зноўку матэрыялізавацца ў кольцы.

Рон забіў кучу часу на гучныя жальбы аб уласнай бесталковасці і зараз, страшна мучачыся, паспешліва дапісваў надзвычай цяжкае сачыненне для Снэйпа, з якім Гары і Герміёна ўжо разрабіліся. Гары не чакаў нічога, акрамя самой нізкай адзнакі - яны са Снэйпам цалкам расхадзіліся ў меркаваннях адносна таго, як лепш дужацца з дзяментарамі. Зрэшты, цяпер яго гэта не хвалявала; значна важней был ўспамін Слагхорна.

- Кажу табе, Гары, твой ідыёцкі Прынц не дапаможа! - яшчэ гучней выклікнула Герміёна. - Прымусіць чалавека дзейнічаць па сваёй указцы можна толькі заклёнам Імперыё, а яго ўжываць забаронена…

- Дзякуй, я ў курсе, - кінуў Гары, не адрываючы вока ад падручніка, - таму і адшукваю нешта яшчэ. Дамблдор кажа, сыроватка праўды не падыходзіць, але, можа, ёсць якое-небудзь зелле або загавор…

- Ты ўзяўся за справу не з таго канца, - перабіла Герміёна. - Дамблдор сказаў, што падарацца да яго памяці можаш толькі ты. Гэта значыць, ты валодаеш такім уплывам на Слагхорна, якога няма ў іншых. І значыць, яму не зелле трэба падсоўваць, гэта ўсякі дурань зможа, а…

- Як пішацца "агрэсіўны "? - спытаў Рон, гледзячы ў свой тэкст, і моцна падтрос пяро. - Бо не мжожа ж яно пачынацца з У- Г- Р…

- Не, - сказала Герміёна, прысоўваючы да сабе складанне Рона. - І не " прыдвасце", а "прадвесце ". Што ў цябе за пяро?

- З крамы Фрэда і Джорджа, з праверкай арфаграфіі… толькі, па-мойму, чары ўжо скончыліся…

- Ды ўжо, відавочна, - Герміёна ткнула ў загаловак, - бо нас прасілі напісаць, як спраўляцца з дзяментарамі, а не "дэмымрамі", і потым, я не памятаю, каб ты мянял імя на "Руніл Уэзліб".

- О не ! - ускрыкнуў Рон, у жаху ўтаропіўшыся на пергамент. - Толькі не кажаце, што прыйдзецца зноўку перапісваць!

- Нічога страшнага, цяпер мы ўсё паправім, - Герміёна пасунула сачыненне да сабе і дастала чарадзейную палачку.

- Герміёна, я цябе каха… люблю, - сказаў Рон, адкідваючыся ў крэсле і стомлена праціраючы вочы.

Герміёна ледзь счырванела, але адказала толькі:

- Галоўнае, не кажы гэтага пры Лавандзе.

- Не скажу, - буркнуў Рон сабе ў далоні. - Або, наадварот, скажу… і хай яна мяне кіне…

- Чаму бы табе самому гэтага не зрабіць, калі табе так жадаецца? - пацікавіўся Гары.

- Ты нябось нікога не кідаў, - адклікаўся Рон. - Вы з Чу проста…

- Проста ўзялі і разыйшліся, так, - пагадзіўся Гары.

- Вось бы і мне з Лавандой так, - змрочна вымавіў Рон, назіраючы, як Герміёна моўчкі пастуквае кончыкам чарадзейнай палачкі па няправільна напісаных словах, а тыя самі сабой выпраўляюцца. - Але чым больш я намякаю, што жадаю завязаць, тым мацней яна за мяне чапляецца. Прама гіганцкі кальмар нейкі.

- Трымай, - хвілін праз дваццаць сказала Герміёна, працягваючы Рону сачыненне.

- Дзякуй вялікі-прывялікі, - падзякаваў Рон. - Можна, я скончу тваім пяром?

Гары, так і не выявіўшы ў нататках Прынца-Паўкроўкі нічога карыснага, агледзеўся па баках. Яны засталіся ў гасцінай адны; Сімус толькі што адправіўся спаць, на чым свет праклінаючы Снэйпа разам з яго сачыненнем. Было ціха, толькі ў каміне патрэскваў агонь і Рон шастаў пяром Герміёны, дапісваючы работу. Гары зачыніў падручнік, пазяхнуў, і раптам…

Лясь.


Герміёна ціха войкнула, Рон праліў на пергамент чарніла, а Гары выклікнуў:

- Крычар!

Дамавы эльф сагнуўся ў нізкім паклоне і загаварыў, звяртаючыся да ўласных ног:

- Гаспадар загадаў рэгулярна дакладваць аб тым, чым займаецца малодшы Малфой, і Крычар прыйшоў паведаміць…

Лясь.

Побач са Крычарам паўстаў Доббі у чахле для імбрычка, які з'ехаў набакір .



- Доббі таксама дапамагаў Гары Потэру! - піскліва ўскрыкнуў ён, пакрыўджана пакрывіўшыся на другога эльфа. - А Крычар абавязаны папярэджваць Доббі, калі адпраўляецца да Гары Потэру, каб рапартаваць разам!

- Што гэта? - спытала Герміёна, дашчэнту ўзрушаная нечаканым нашэсцем эльфаў. - Гары, у чым справа?

Гары нерашуча маўчаў: ён не казаў Герміёне, што даручыў Крычару і Доббі назіранне за Малфоем, але ведаў, што дамавікі эльфы для яе - хворае пытанне.

- Яны… сочаць за Малфоем па маім даручэнні, - прызнаўся ён нарэшце.

- Днём і ўначы, - прокаркал Крычар.

- Доббі не спал цэлы тыдзень, Гары Потэр! - ганарліва паведаміў Доббі і злёгку пахіснуўся.

Герміёна прыйшла ў абурэнне.

- Ты не спаў, Доббі? Гары, ты бо не мог загадаць, каб…

- Вядома, не, - паспяшаўся запэўніць Гары. - Доббі, спаць можна, зразумеў? Але вы хоць што-небудзь высвятлілі? - хутка, пакуль зноў не ўмяшалася Герміёна, спытаў ён.

- Спадар Малфой ідзе высакародна, як належыць персоне яго паходжання, - адразу зарыпаў Крычар. - Рысамі ён нагадвае маёй гаспадыню, а манерамі….

- Драко Малфой - дрэнны хлапчук! - гнеўна піскнуў Доббі. - Дрэнны хлапчук, які… які…

Ён здрыгануўся, увесь, ад пэндзліка чахольчыка да кончыкаў шкарпэтак, і рынуўся да каміна, відавочна збіраючыся кінуцца ў агонь. Гары, якому такія паводзіны было не ў навінку, схапіў эльфа папярок тулавы і падняў у паветра. Доббі заторгаўся, спрабуючы вырвацца, потым нямогла змяк.

- Дзякуй, Гары Потэр, - перарывіста выдыхнуў ён. - Доббі пакуль цяжка дрэнна казаць аб былых гаспадарах…

Гары адпусціў яго; Доббі паправіў капялюш-чахольчык і з выклікам звярнуўся да Крычару:

- Але Крычар усё роўна павінен ведаць, што Драко Малфой - дрэнны спадар для дамавіка-эльфа!

- Так, нам зусім нецікава слухаць, як ты любіш Малфоя, - сказаў Гары Крычару. - Таму апусцім прызнанні ў любві і пяройдзем да таго, чым ён займаецца.

Крычар з абураным выглядам зноў адвесіў паклон і забубніў:

- Спадар Малфой есць у Вялікай зале, спіць у спальні, наведвае заняткі па розных…

- Доббі, распавядзі ты, - абарваў Гары. - Ён хадзіў у якое-небудзь недазволенае месца?

- Гары Потэр, сэр, - заппішчаў Доббі, у велізарных вачах якога паблісквалі водбліскі каміна, - Доббі ні разу не заспеў юнага Малфоя за парушэннем правіл, але відаць, што ён баіцца атрымаць спагнанне. Ён рэгулярна ходзіць на сёмы паверх з рознымі іншымі школьнікамі, і тыя вартуюць, пакуль ён сядзіць у…

- У Патрэбным пакоі! - Гары трэснуў сябе па ілбе "Вышэйшым зеллеварэннем". Герміёна і Рон здзіўлена на Яго глядзелі. - Дык вось куды ён швэндаецца! Вось дзе ён… займаецца сваімі справункамі! Вось чаму знікае з карты - калі ўдумацца, я ніколі не бачыў тамака Патрэбнага пакоя!

- Можа, Марадзёры не ведалі аб яе існаванні, - заўважыў Рон.

- Думаю, гэта частка яе магічных уласцівасцяў, - сказала Герміёна. - Калі трэба, каб яе нельга было ўбачыць на карце, яе і не відаць.

- Доббі, а табе не атрымалася падгледзець, чым ён тамака займаецца? - з прагнай цікаўнасцю спытаў Гары.

- Не, Гары Потэр, гэта немагчыма, - адказаў Доббі.

- Дурасці, - адрэзаў Гары. - Малфой летась пракраўся ў нашу штаб-кватэру, вось і я таксама праймуся туды і падгледжу за ім, без праблем.

- Сумняваюся, Гары, - павольна вымавіла Герміёна - Малфой ведаў, для чаго мы карысталіся гэтым пакоем, таму што дурніца Марыетта прагаварылася. Яму было трэба, каб Пакой была штаб-кватэрай А Д, і яна ёю сталася. А ты не ведаеш, чым яна з'яўляецца для Малфоя, і не ведаеш, чаго прасіць.

- Нічога, што-небудзь прыдумаю, - адмёў усе пярэчанні Гары. - Доббі, ты малайчына!

- Крычар таксама разумніца, - ласкава пахваліла Герміёна. Крычар, аднак, не выказаў і цені падзякі, а толькі адвёў у бок велічэзныя, у чырвоных прожылках вочы і скрыпуча забурчэў у столь: - Бруднакроўка звяртаецца да Крычара, Крычар прыкінецца, быццам не чуе …

- Пшэл прэч, - рыкнуў Гары. Крычар, адвесіўшы напрыканцы нізкі паклон,трансгрэссіраваў. - Табе таксама лепш пайсці паспаць, Доббі.

- Дзякуй, Гары Потэр, сэр! - шчасліва піснуў Доббі і таксама выпарыўся.

Ледзь эльфы зніклі, Гары звярнуўся да Рона і Герміёны і з запалам спытаў:

- Ну, як вам гэта? Мы ведаем, дзе бывае Малфой! Зараз ён у нас у руках!

-Выдатна, - хмурна буркнуў Рон, спрабуючы змакрэць чарнільную кашу, якая яшчэ нядаўна была амаль скончаным складаннем. Герміёна падцягнула пергамент да сабе і стала збіраць чарнілы чарадзейнай палачкай.

- А што гэта ён казаў пра "розных іншых школьнікаў"? - успомніла Герміёна. - Колькі ў Малфоя памагатых? Па ідэі, ён не павінен давяраць свой сакрэт усім і кожнаму…

- Так, дзіўна, - нахмурыўся Гары. - Я чуў, як ён казаў Крэбу: цябе, маўляў, мае справы не датыкаюцца… і калі ён распавядае ўсім гэтым… усім гэтым…

Гары замоўк і ўтаропіўся ў агонь.

- Які жа я дурань, - ціха прагаварыў ён. - Усё цалкам відавочна! У падзямелле цэлы чан гэтага дабра … ён мог сцягнуць трохі тады на ўроку…

- Што сцягнуць? - не зразумеў Рон.

- Зваротнае зелле. На самім першым уроку Слагхорн паказваў яго нам, і Малфой трохі выкраў… На варце ніякія не розныя школьнікі… а Крэб і Гойл, як звычайна… так-так, усё сходзіцца! - Гары ўскочыў і прыняўся расхаджваць перад камінам. - Гэтыя балваны зробяць для яго што заўгодна, нават калі ён не растлумачыць, навошта… але ён не жадае, каб іх бачылі побач з Патрэбным пакоем, вось і прымушае змяняць аблічча… тыя дзве дзяўчынкі, якіх я бачыў з ім, калі ён прапусціў квідышны матч… Ха! Крэб і Гойл!

- Ты жадаеш сказаць, - вельмі ціха вымавіла Герміёна, - што тая маленькая дзяўчынка, якой я паправіла шалі …

- Вядома! - гучна выклікнуў Гары, гледзячы на яе шырока расхінутымі вачамі. - Вядома! Мабыць, Малфой якраз быў у Патрэбным пакоі, і яна - цьфу, што я кажу! - ён выпусціў шалі, каб папярэдзіць Малфоя: не выходзь, тут чужыя! А дзяўчынка, якая выпусціла жабіну ікру, памятаеце? Мы ўвесь час хадзілі побач, самі таго не разумеючы!

- Ён ператварае Крэб і Гойла ў дзяўчынак? - грубіянска хіхітнуў Рон. - Ну і ну… нядзіўна, што ў апошні час яны такія няшчасныя… як гэта яны яго яшчэ не паслалі….

- І не пашлюць, калі бачылі Чорную метку , - сказаў Гары.

- Хм-м-м…Чорная метка, у існаванні якой мы далёка не ўпэўненыя, - скептычна заўважыла Герміёна. Яна згарнула ў люлечку высмаглае сачыненне Рона, пакуль з ім не здарылася яшчэ якая-небудзь пошасць, і перадала Рону.

-Паглядзім, - упэўнена заявіў Гары.

- Паглядзім, - пагадзілася Герміёна, устала з крэсла і пацягнулася. - Толькі, Гары, не схадзі з розуму раней часу, мне ўсё-ткі здаецца, што ты не зможаш патрапіць у Патрэбны пакой, не ведаючы, што ён там робіць. І не забывай, - яна ўскінула на плячо свой цяжкі заплечнік і вельмі сур'ёзна паглядзела на Гары, - па розуме табе вынікала бы засяродзіцца на ўспаміне Слагхорна. Дабранач.

Гары праводзіў яе незадаволеным поглядам і, як толькі дзверы ў спальню дзяўчынак зачынілася, звярнуўся да Рону:

- Што скажаш?

- Вось бы ўмець трансгрэссіраваць, як дамавый эльф, - вымавіў Рон, летуценна гледзячы на месца, адкуль нядаўна знік Доббі. - Тады выпрабаванні былі б ў мяне ў кішэні.

Ноч Гары правёў дрэнна. Ён, як яму здалося, шмат гадзін праляжаў без сну, варожачы, для чаго Малфою запатрабавалася Патрэбны пакой і што ён, Гары, убачыць тамака заўтра. Бо, нягледзячы на асцярогі Герміёны, Гары быў упэўнены: калі Малфой смог патрапіць у штаб-кватэру А Д, то і ён патрапіць… але куды? Што гэта можа быць? Пакой для сустрэч? Сховішча? Майстэрня? Мазгі Гары гудзелі, а яго сны, калі ён нарэшце заснуў, былі абрывачныя і неспакойныя: Малфой ператвараўся ў Слагхорна, той, у сваю чаргу, станавіўся Снэйпам…

Раніцай за сняданкам Гары дрыжаў ад нецярпення; ён цвёрда вырашыў выдаткаваць вольны час перад Абаронай ад сіл зла на то, каб паспрабаваць пракрасціся ў Патрэбны пакой, і цяпер шэптам распавядаў Рону аб сваіх задумах. Герміёна знарок не выяўляла да гэтага ніякай цікавасці, і Гары сердаваў, лічачы, што яна магла бы моцна дапамагчы яму, калі бы толькі захацела.

-Слухай, - ціха сказаў ён, нахіляючыся наперад і накрываючы далонню свежы нумар "Прарока", каб не даць Герміёне схавацца за газетай. - Я не забыўся пра Слагхорна, але не ўяўляю, як вывудзіць у яго ўспамін. А пакуль мяне не ахіне, чаму бы не пасачыць за Малфоем?

- Я жа сказала, ты павінен угаварыць Слагхорна, - адказала Герміёна. - А не абхітрыць або зачараваць, інакш Дамблдор і сам бы даўно гэта зрабіў, прычым у дзве секунды. Таму табе трэба не пхацца ў Патрэбнага пакоя, - яна выдрала "Прарок" з-пад рукі Гары і разгарнула яго на першай старонцы, - а шукаць Слагхорна і заклікаць да лепшага боку яго натуры.

Яна прынялася праглядаць загалоўкі.

- Хто-небудзь з знаёмых…? - спытаў Рон.

- Так! - выклікнула Герміёна. Гары і Рон ледзь не папярхнуліся. - Не-не, усё ў парадку, ніхто не памёр - тут пра Мундугнуса. Яго арыштавалі і адправілі ў Азкабан! Судзячы па ўсім, ён жадаў кагосьці абкрасці і прыкінуўся інферналам… Яшчэ знік нейкі Актавіўс Перэтс… А яшчэ, які жах, арыштавалі дзевяцігадовага хлопчыка! Ён спрабаваў забіць бабулю з дзядулем, накшталт бы пад праклёнам Імперыё…

Яны даелі сняданак у маўчанні. Затым Герміёна пайшла на старажытныя руны, Рон - у агульную гасціную дапісваць працу пра дзяментараў, а Гары - у калідор на сёмым паверсе, да габелена, на якім Барнабас Бязвежавы навучаў тралей балету.

У першым жа пустым пераходзе Гары надзеў плашч-нябачанку, але ён дарма турбаваўся: у габелена нікога не было. Гары не ведаў, як прасцей патрапіць у Пакой - калі Малфой унутры або, наадварот, калі яго тамака няма, але ўзрадаваўся, што на першы раз пад нагамі хоць бы не будуць блытацца Крэб і Гойл у аблічча адзінаццацігадовых дзяўчынак.

Перад патаемнай дзвярамі ў Патрэбны пакой Гары зачыніў вочы. Ён добра памятаў, што трэба рабіць; летась паспеў выдатна натрэніравацца. Засяродзіўшы ўсю волю на сваім жаданні, ён паўтараў пра сябе: "Мне трэба ўбачыць, чым тамака, усярэдзіне, займаецца Малфой… Мне трэба ўбачыць, чым тамака, усярэдзіне, займаецца Малфой… Мне трэба ўбачыць, чым тамака, усярэдзіне, займаецца Малфой"…

Ён тры разу мінуў міма дзвярэй, а затым, з сэрцам, якое гучна білася, звярнуўся да яе тварам, адкрыў вочы і ўпёрся поглядам у абсалютна гладкую сцяну.

Гары ступіў наперад і паспрабаваў яе пхнуць. Сцяна засталася каменнай і непадатлівай.

- Добра, - услых прагаварыў Гары, - добра… я не то думаў…

Трохі памеркаваўшы, ён ізноў захадзіў з зачыненымі вачамі, старанна канцэнтруючыся на думкі:

Мне трэба ўбачыць месца, дзе таемна бывае Малфой… Мне трэба ўбачыць месца, дзе таемна бывае Малфой…

Пасля трох праходаў ён з надзеяй адкрыў вочы.

Дзверэй не было.

- Слухай, не дуры, - незадаволена сказаў ён сцяне. - Я жа ясна выказаўся… ну, добра…

Гары на пару хвілін задумаўся, а потым закрочыў зноў.

Мне трэба, каб ты сталў тым, чым становішся для Драко Малфоя…

Ён замёр з зачыненымі вачамі і прыслухаўся, нібы спадзяючыся ўлавіць момант, калі ў сцяне ўтворыцца дзверы. Аднак нічога не пачуў, акрамя падаленага цвыркання птушак на вуліцы, і рашуча расхінуў вочы.

Дзверы не было.

Гары вылаяўся. Хтосьці завішчаў. Гары азірнуўся і ўбачыў зграйку першаклашак, у якія страху ўцякалі за кут; яны, відавочна, вырашылі, што сустрэлі вельмі нявыхаваны прывід.

Мінула гадзіна. Гары перакаштаваў усе мажлівыя варыяцыі на тэму "мне трэба ўбачыць, што робіць усярэдзіне Драко Малфой", але ў выніку з неахвотай прызнаў, што Герміёна, верагодна, права і пакой папросту не жадае перад ім адчыняцца. Стомлены і раззлаваны, Гары пайшоў на Абарону ад сіл зла. Па дарозе ён сцягнуў з сябе плашч-нябачанку і саўгануў яго ў заплечнік.

- Ізноў спазняемся, Потэр, - халодна вымавіў Снэйп, ледзь Гары ўбег у асветлены свечкамі клас. - Мінус дзесяць балаў Грыфіндору.

Гары з нянавісцю паглядзеў на Снэйпа і плюхнуўся побач з Роном. Палова класа яшчэ не пасела, усё даставалі падручнікі і раскладвалі рэчы; ён прыйшоў ненашмат пазней астатніх.

- Першым чынам я жадаю сабраць вашы працы па дзяментарам, - сказаў Снэйп і нядбайна ўзмахнуў чарадзейнай палачкай. Дваццаць пяць пергаментных скруткаў накіраваліся да яго па паветры і акуратнай стопкай склаліся на стале. - Дзеля вашай жа выгоды спадзяюся, што яны апынуцца лепш таго глупства, які мне прыйшлося чытаць аб супраціве заклёну Імперыё. А зараз, калі вы павінны адкрыць падручнікі на старонцы… у чым справа, містэр Фініган?

- Сэр, - загаварыў Сімус, - скажыце, а як адрозніць інфернала ад прывіда? У "Прароку" пісалі пра інфернала…

- Нічога падобнага, - нудна запярэчыў Снэйп.

- Але, сэр, кажуць…

- Калі бы вы ўважліва прачыталі газету, містэр Фініган, то ведалі бы, што так званы інфернал апынуўся не кім іншым, як бездапаможным зладзюжкай па імі Мундугнус Флетчар.

- Я лічыў, Снэйп і Мундугнус на адным боку? - шапнуў Гары Рону і Герміёне. - Ён бы павінен хвалявацца, што Мундугнуса арышта…

- Здаецца, Потэру ёсць чым з намі падзяліцца, - Снэйп нечакана паказаў у канец класа і ўпіўся ў Гары сваімі чорнымі вачамі. - Давайце спытаем у яго, як жа адрозніць інфернала ад прывіда.

Усё азірнуліся да Гары, і ён стаў спешна ўспамінаць, што казаў Дамблдор, калі яны наведвалі Слагхорна.

- Э-э… м-м… прывіды… празрыстыя… - прамямліў ён.

- Геніяльна, - здзекліва захапіўся Снэйп, перакрыўляючы вусны ва ўсмешцы. - Адразу відаць, што шэсць гадоў навучання не мінулі для вас дарма. Прывіды празрыстыя.

Пэнсі Паркінсан пранізліва хіхікнула, іншыя кпліва зморшчылі насы. Гары зрабіў глыбокі ўдых і, хоць усярэдзіне ў яго ўсё кіпела, спакойна працягнуў:

- Так, прывіды празрыстыя, а інферналы - трупы, так? Значыць, яны цвёрдыя…

- Гэта мог бы распавесці і пяцігадовы, - ашчэрыўся Снэйп. - Інфернал - труп, уваскрэшаны загаворам чорнага чараўніка. Інферналы не жывыя істоты, яны дзейнічаюць па волі ведзьмака падобна марыянеткам. Прывід жа, як усім вядома, іста, адбітак спачылай душы, пакінуты на зямлі… празрысты, па справядлівай зацемцы шматмудрага Потэра.

- Тое, што сказаў Гары, і ёсць самае каштоўнае! А як іх яшчэ адрозніць? - умяшаўся Рон. - Сустрэнешся з такім у цёмным завулку,і застанецца толькі зразумець, цвёрды ён або не! Не пытаць жа: "Выбачайце, вы выпадкова не адбітак спачылай душы?"

Па класе пабег хахаток, хутка сціхлы пад поглядам Снэйпа.

- Яшчэ мінус дзесяць балаў Грыфіндору, - сказаў ён. - Вельмі разумна, Рональд Уізлі. Зрэшты, чаго і чакаць ад чалавека, які настолькі цвёрды, што не ў стане трансгрэссіраваць ні на адну цалю.

Гары абурана адкрыў рот, але Герміёна схапіла яго за руку і шэптам выклікнула:

- Не трэба, перастань! Які сэнс, толькі запрацуеш чарговае спагнанне і ўсё!

- Такім чынам, адкрыйце падручнікі на старонцы дзвесце трынаццаць, - неўзаметку ўсміхаючыся, загадаў Снэйп, - і прачытайце першыя два абзаца аб катавальным праклёне…

Рон увесь урок падушана маўчаў. Калі празваніў звон, Лаванда падышла да яго і Гары (заўважыўшы яе набліжэнне, Герміёна містычнай выявай знікла) і прынялася абурацца бестактоўнасцю Снэйпа, але толькі мацней раззлавала Рона; каб адкараскацца ад яе, ён услед за Гары схаваўся ў мужчынскім туалеце.

- Пагадзіся, што Снэйп мае рацыю, - сказаў Рон, пару хвілін моўчкі прастаяўшы перад якое трэснула люстэркам. - Нават не ведаю, ці варта здаваць іспыт. Нічога ў мяне не атрымаецца трансгрэссіяй…

- Але можаш дадаткова пазаймацца ў Хоксмідзе і паглядзець, што атрымаецца, - слушна заўважыў Гары. - Так або інакш, гэта цікавей, чым заскакваць у ідыёцкае кола. А ужо потым, калі табе здасца, што ты ўсё роўна… як бы гэта… не настолькі добра парыхтаваны , як жадалася бы, то можаш адкласці іспыт і здаць улетку са мно…. Міртл, тут мужчынскі туалет!

З унітаза суседняга адсека выляцела прывіда дзяўчынкі і прынялося плаваць пад столлю, разглядаючы іх скрозь тоўстыя, белыя, круглыя ачкі.

- А-а, - змрочна прабурчэла яна. - Гэта вы.

- А ты каго чакала? - спытаў Рон, гледзячы на яе ў люстэрка.

- Нікога, - хмурна адрэзала Міртл, калупаючы вугор на падбародку. - Ён сказаў, што вернецца да мяне… але ты таксама так казаў… - яна пакрыўджана пакрывілася на Гары, - а сам не прыходзіў шмат месяцаў. Я даўно зразумела: хлапчукам нельга давяраць.

- Мне здавалася, ты жывеш у іншым туалеце, - сказаў Гары, які вось ужо некалькі гадоў старанна абыходзіў яго бокам.

- Так і ёсць, - Міртл незадаволена тузанула плячом, - але гэта не значыць, што мне нельга адтуль выходзіць. Я калісьці бачыла цябе ў ваннай, памятаеш?

- Вельмі жыва, - адказаў Гары.

- Я думала, я яму падабаюся, - пажалілася Міртл. - Можа, калі вы сыдзеце, ён з'явіцца? У нас гэтулькі агульнага… я ўпэўненая, ён гэта таксама адчуў…

Яна з надзеяй паглядзела на дзверы.

- Шмат агульнага? - перапытаў павесялеўшы Рон. - У сэнсе, ён таксама жыве у каналізацыйнай трубе?

- Не! - з выклікам кінула Міртл. Па старым, выкладзеным кафляй пакоі разляцелася гучнае рэха. - Ён таксама вельмі адчувальны і яго таксама крыўдзяць, яму самотна і не з кім пагаварыць, і ён не саромеецца плакаць!

- Тут хтосьці плакаў? - зацікавіўся Гары. - Хто? Маленькі хлопчык?

- Не тваё справа! - адрэзала Міртл, утаропіўшы маленькія слезлівыя вочкі на Рона, які адкрвта ўсміхаўся ў увесь рот. - Я абяцала нікому не казаць і панясу яго сакрэт з сабой у…

- …ужо сапраўды не ў дол? - чмыхнуў Рон. - У адстойнік, яшчэ можа быць…

Міртл люта завыла і нырнула зваротна ва ўнітаз, расплюхаўшы ваду на падлогу. У Рона пасля пікіроўкі з ёй, падобна, адкрылася другое дыханне.

- Ты маеш рацыю, Гары, - сказаў ён, ўскідваючы на плячо заплечнік, - трэба спачатку патрэніравацца, а ўжо потым вырашаць, здаваць іспыт або не.

Такім чынам, у найбліжэйшыя выходныя Рон, Герміёна і іншыя шасцікурснікі, якім у пакінутыя да іспыту два тыдні выконвалася семнаццаць, адпраўляліся ў Хоксмід. Гары з зайздрасцю глядзеў, як яны рыхтуюцца да выхаду; ён нудзіўся па паходах у вёску, да таго ж дзень быў нейкі асабліва прыемны, і неба ўпершыню за доўгі час расчысцілася. Але Гары жадаў выкарыстаць вольны час для таго, каб яшчэ разок паспрабаваць узяць прыступам Патрэбны пакой. Выпраўляючы Рона і Герміёну, ён у вестыбюлі падзяліўся з імі сваімі планамі.

- Лепш бы, - адказала Герміёна, - ты пайшоў у кабінет Слагхорна і паспрабаваў выстарацца ўспамін.

- Я спрабую! - з прыкрасцю выклікнуў Гары, і гэта была праўдзівая праўда. На мінулым тыдні ён затрымваўся пасля кожнага ўроку зеллеварэння, разлічваючы пагаварыць з Слагхорном сам-насам, але той заўсёды так хутка ўцякаў з класа, што Гары не паспяваў яго перахапіць. Двойчы Гары падыходзіў да яго кабінета, стукаў, але не атрымліваў адказу, хоць у другі раз выразна ўчуў шамаценне старога грамафона, якое, зрэшты, імгненнасціхала.

- Ён не жадае са мной размаўляць! Бачыць, што мне трэба, але ўвільвае!

- Значыць, спрабуй яшчэ.

Кароткая чарга да Філча - ён, як звычайна, правяраў тых, хто якія сыходзіць, тыкаючы ў іх сэнсарам сакрэтнасці, - прасунулася на некалькі крокаў, і Гары не адказаў, асцерагаючыся, што наглядчык яго пачуе. Ён пажадаў сябрам поспеху і адправіўся да Патрэбнага пакоя. Гадзіну-другую ён ёй усё-ткі прысвяціць, што бы ні казала Герміёна.

Пераканаўшыся, што яго не відаць з вестыбюля, Гары дастаў з заплечніка Карту Марадзёраў і плашч-нябачанку. Атуліўшыся, ён пастукаў па карце, прамармытаў: "Урачыста клянуся, што не надумваю нічога добрага" і стаў уважліва вывучаць схему, якая з'явілася.

Натуральна, нядзельнай раніцай амаль усё сядзелі ў агульных гасціных; Грыфіндорцы ў адной вежы, равенклаўцы ў іншай, слізэрынцы ў падзямеллі, хафлпафцы побач з кухняй. Асобныя асобы знаходзіліся каля бібліятэкі або ў калідорах… некалькі чалавек шпацыравалі ў двары… а ў калідоры сёмага паверха стаяў Грэгары Гойл. Патрэбнага пакоя на карце не было, але Гары ніколькі не турбаваўся; раз Гойл там тырчыць, значыць пакой адчынены, ведае аб гэтым карта або не. Гары пабег уверх па ўсходах і замарудзіў крок толькі ў павароту, адкуль пачаткаў паволі падкрадацца да той самой маленькай дзяўчынкі, якой Герміёна ветліва дапамагла два тыдня назад. Ён падабраўся да яе ззаду, вельмі нізка нахіліўся і прашаптаў:

- Прывітанне… ты вельмі добранькая, ведаеш?

Гойл завішчаў ад жаху, адшпурнуў шалі да столі і памчаўся, знікшы з выгляду значна раней, чым сціхла рэха ад звону ваг, якія пабіліся. Гары, смяючыся, звярнуўся да сцяны і задуменна паглядзеў на яе гладкую паверхню. Ён не сумняваўся, што па іншым боку ў страху застыг Драко Малфой; ведае, што звонку староннія, і не адважваецца выйсці. Гары, у эйфарыі ад уласнай магутнасці, стаў думаць, як яшчэ можна папытаць пакой адкрыцца.

Нажаль, яго радасць доўжылася нядоўга; мінула паўгадзіны, ён выпрабаваў сотні варыяцый, а дзверы так і не з'явілася. Гары смяротна раззлаваўся: Малфой у двух кроках, а чым ён займаецца, па-ранейшаму незразумела! Канчаткова страціўшы цярпенне, Гары падбег да сцяны і штурхнуў па ёй нагой.

- ОЙ!


Няўжо зламаў вялікі палец? Ён заціснуў яго рукой і заскакаў на адной назе; плашч-нябачанка саслізнуў на падлогу.

- Гары?


Ён стромка разгарнуўся на адной назе, зваліўся і з здзіўленнем убачыў Тонкс, якая ішла да яго з такім выглядам, нібы ўсё жыццё толькі і рабіла, што шпацыравала тут.

- Што ты тут робіш? - спытаў Гары, паднімаючыся. Ну чаму трэба вечна з'яўляцца, калі ён валяецца на падлозе?

- Жадала сустрэцца з Дамблдором, - адказала Тонкс.

Гары ўразіла, да чаго дрэнна яна выглядае; схуднелая як шкілет, мышыныя валасы павіслі лядзякамі.

- Яго кабінет не тут, - сказаў Гары, - ён у іншым боку замка, за гаргулляй…

- Ведаю, - адклікнулася Тонкс. - Яго няма ў школе. Іноў кудысьці адправіўся.

- Так? - Гары асцярожна паставіў выцятую нагу на падлогу. - Слухай… а ты выпадкова не ведаеш, дзе ён бывае?

- Не, - пагушкала галавой Тонкс.

- А навошта табе да яго?

- Так, нічога асаблівага, - Тонкс, сама таго не заўважаючы, стала церабіць свой рукаў. -Проста падумала, раптам ён ведае, у чым справа… ходзяць слых… пра няшчасныя выпадкі…

- Так, сапраўды, было ў газеце, - сказаў Гары. - Нейкі хлапчук спрабаваў забіць сваіх…

- "Прарок" часта позніцца з навінамі, - перабіла Тонкс, мабыць, не слухаючы. - Табе ніхто з Ордэна не пісаў у апошні час?

- З Ордэна мне больш ніхто не піша, - адказаў Гары, - з тых часоў, як Сірыўс…

Ён убачыў, што яе вочы напоўніліся слёзамі.

- Прабач, - ніякавата прамармытаў ён. - Я толькі жадаў сказаць… мне яго таксама вельмі не хапае…

- Што? - нібы нічога не разумеючы, перапытала Тонкс. - Добра… убачымся, Гары…

Яна рэзка разгарнулася і пайшла па калідоры ў зваротны бок. Гары стаяў, гледзячы ёй услед. Праз хвіліну-іншую ён ізноў надзел плашч-нябачанку і заняўся Патрэбным пакоем, але ўжо без ранейшага запалу. Нарэшце ў яго засмактала пад лыжачкай. Ведаючы, што Рон з Герміёной павінны вярнуцца да абеду, Гары вырашыў супакоіцца і падаць калідор у распараджэнне Малфоя - які, трэба спадзявацца, яшчэ некалькі гадзін праседзіць у пакоі.

Рона і Герміёну ён заспеў у Вялікай зале. Яны прыйшлі рана і паспелі з'есці амаль палову абеду.

- У мяне атрымалася… амаль! - радасна паведаміў Рон, ледзь згледзеўшы Гары. - Трэба было перамясціцца з гарбатнай мадам Паддзіфут на вуліцу, а я кропельку перабраў і апынуўся каля Піссаро, але, ва ўсякім разе, трансгрэссіраваў!

- Малайчына, - ухваліў Гары. - А ты як, Герміёна?

- Ідэальна, як жа яшчэ, - адгукнуўся Рон, не даўшы Герміёне вымавіць ні словы. - Усё ідэальна, і наскок, і настырнасць, і няўцямнасць… або як тамака… Пасля заняткаў мы ўсё зашлі ў "Тры мятлы", так ты бы чуў, якія песні спяваў пра яе Двуххрэст- не здзіўлюся, калі ў самы найблізкі час ён зробіць ёй прапанову...

Герміёна, не звяртаючы ўвагі на яго слова, спытала Гары:

- А як твае справы? Увесь час пратырчаў у Патрэбнага пакоя?

- Угу, - кіўнуў Гары. - І адгадайце, каго я тамака сустрэў? Тонкс!

- Тонкс? - дружна здзівіліся Рон і Герміёна.

- Так, яна сказала, што жадала пабачыць Дамблдора…

- Калі вам цікава маё меркаванне, - заявіў Рон, як толькі Гары перадаў сваю гутарку з Тонкс, - яна стала крышачку таго. Паехала мазгамі пасля гісторыі ў Міністэрстве.

- Усё-ткі дзіўна, - прагаварыла Герміёна, якую чамусьці вельмі заклапаціў аповяд аб Тонкс. - Яе паставілі ахоўваць замак, а яна раптам кідае пост, каб пабачыць Дамблдора, і тым больш калі яго няма ў школе?

- Я вось падумаў, - нясмела вымавіў Гары. Яму было ніякавата выказваць сваю думку; падобныя тэмы ён лічыў епархіяй Герміёны. - Вам не здаецца, што яна была… ну, ведаеце… закаханая ў Сірыўса?

Герміёна вытарашчыла вочы.

- З чаго ты ўзяў?

- Не ведаю, - Гары паціснуў плечамі, - толькі яна ледзь не заплакала, калі я назваў яго імя… і Патронус у яе зараз з чатырма лапамі… вось я і падумаў, не ці ператварыўся ён... ну, карацей… у яго.

- Гэта думка, - павольна сказала Герміёна. - Але я ўсё роўна не разумею, навошта ўрывацца ў замак да Дамблдора, калі, вядома, яна і напраўду да яго…

- Усё сходзіцца, - абвясціў Рон, хутка набіваючы рот бульбяным пюрэ. – Небарака тошкі звар'яцела. Зламалася. Жанчыны! - з мудрым выглядам кіўнуў ён Гары. – Іх так лёгка знерваваць.

- Тым не менш, - заявіла Герміёна, выходзячы з задуменнасці, - сумняваюся, каб жанчына цэлых паўгадзіны пакутавала з-за таго, што мадам Размерта не стала смяяцца з анекдота пра вядзьмарку, знахара і Мімбулус мімблетанію.

Рон надзьмуўся.

1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   ...   28


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка