Раздзел іншы міністр




старонка2/28
Дата канвертавання01.05.2016
Памер5.3 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   28

РАЗДЗЕЛ 2. ПАВУКОВЫ ТУПІК

За шмат міль адгэтуль смуга, якая надыходзіла на акно Прэм'ер-міністра, слалася па бруднай рэчцы, якая вілася паміж зарослымі і засмечанымі берагамі. Велічэзная дымавая труба, пакінутая ад закінутага млына, узносілася ў неба прывідна і злавесна. Там нельга было ўчуць ні гуку, акрамя шэпту цёмнай вады, там не было ні адной прыкметы жыцця, акрамя хударлявай лісы, якая кралася па беразе ў надзеі знайсці ў траве старое пакаванне ад рыбных чыпсаў.

Але раптам, з вельмі слабай пстрычкай, худая, пакрытая плашчом фігура паўстала з ніадкуль на далёкім боку ракі. Ліса замерла на месцы, яе асцярожны погляд спыніўся на гэтым дзіўным здарэнні. Фігура вычакала пару секунд, потым уздыхнула з палягчэннем і зрабіла пару крокаў, а яе плашч ціха прашамацеў па траве.

Прайшло яшчэ імгненне, і з трохі галаснейшай пстрычкай другая фігура матэрыялізавалася побач.

- Пачакай!

Ліса выдала рэзкі крык, выскачыла з свайго сховішча і, прыхіліўшыся да зямлі, пабегла ў кірунку ўверх па рацэ. Раздалася выбліск зялёнага святла, і ліса звалілася на зямлю.

Другая фігура чаравікамі перавярнула забітую жывёлу.

- Проста ліса, - сказала жанчына, - А я падумала можа, гэта Аўрор... Ціссі, пачакай!

Але тая каго яна праследавала, азірнуўшыся было пры выбліску святла, ужо зноў караскалася па схіле, адкуль толькі што скацілася лісіца.

- Ціссі! Нарцыса! Паслухай мяне.

Другая жанчына схапіла першую за руку, але тая выдрала яе.

- Ідзі зваротна, Бэлла!

- Ты павінна выслухаць мяне!

- Я ўжо чула. Я прыняла рашэнне. Пакінь мяне!

Жанчына па імені Нарцыса забралася па стромкім схіле наверх, дзе доўгі шэраг загароддзя адлучаў раку ад вузкай брукаванай вуліцы. Бэлла рушыла ўслед за ёй адразу жа. Час ад часу яны спыняліся паглядзець на шэрагі паўразбураных цагляных хат, вышыхаваных уздоўж дарогі, на іх няясныя і бляклыя ў цемры акенцы.

- Ён жыве тут? - спытала Бэла з відавочнай пагардай у голасе. - Тут? У гэтай маглаўскай гнаявой кучы? Напэўна, мы першыя ...

Але Нарцыса не слухала. Яна праскальзвала праз шчыліну ў іржавай агароджы і ўжо спяшалася па дарожцы.

- Ціссі, пачакай!

Бэлла рушыла ўслед за ёй, яе плашч віўся ззаду. Яна ўбачыла, як Нарцыса накіравалася праз алею паміж хатамі на іншую вуліцу, якая нічым не адрознівалася ад першай вуліцы. Некалькі ліхтароў былі паламаныя. Дзве жанчыны прабіраліся праз участкі цемры і святла. Другая жанчына, нарэшце, дасягнула сваёй мэты: калі яны паварочвалі за кут, яна паспела дужа схапіць за руку Нарцысу і тузанула яе так, што яны апынуліся тварам сябар да сябра.

- Ціссі, ты не павінна гэтага рабіць, ты не можаш давяраць яму.

- Цёмны Лорд давярае яму, не ці так?

- Цёмны Лорд …я думаю… памыляецца, - цяжка дыхаючы, сказала Бэлла, і яе вока бліснулі з-пад каптура, калі яна азірнулася, каб праверыць, ці сапраўды яны былі сам-насам. - Нам загадалі ні ў якім разе не апавяшчаць нікому нашы планы. Гэта здрада Цёмнаму Лорду!

- Сыйдзі, Бэла! - адгыркнулася Нарцыса і дастала палачку з-пад мантыі, пагрозліва накіроўваючы яе ў твар Бэлы, але тая проста засмяялася ў адказ.

- Ціссі, сваю уласную сястру? Ты гэтага не зробіш.

- Няма больш нічога, што я не зраблю! - Нарцыса сказала гэта ўжо трохі дрыготкім голасам, і, калі яна апусціла сваю палачку, як быццам гэта быў нож, раздаўся іншы выбліск святла. Бэлла адпусціла руку сястры, быццам абпаленая.

- Нарцыса!

Але тая кінулася далей, у лабірынт цагляных хат. Праследвальніца, паціраючы руку, пайшла за ёй, аднак цяпер трымалася на адлегласці. Нарцыса дабегла да завулка пад назвай “Павуковы тупік”, над хатамі якога гіганцкім пагражальным пальцам навісалі драбы млына, і гулка загрукала абцасамі па маставой. Абмінуўшы шэраг будынкаў з забітымі або выбітымі вокнамі, яна падышла да самай апошняй хаты. З-за запавес на першым паверсе прабівалася ледзь бачнае святло.

Нарцыса пастукала ў дзверы - Бэла, бесперапынна, якая бубніла нешта напаўголасу, не паспела яе спыніць. Жанчыны замерлі на парозе, чакаючы, пакуль ім адчыняць. Абедзве часта дыхалі. Начны вецер даносіў пах бруднай рачной вады. Вельмі хутка ў хаце прычуўся шум, і дзверы ледзь-ледзь прыадчынілася. Скрозь шчыліну на сясцёр глядзеў мужчына з чорнымі вачамі і доўгімі чорнымі кудламі, якія былі падзеленыя праборам і звісалі па баках жаўтлявага твару.

Нарцыса адкінула каптур. Яна была так бледная, што, здавалася, свяцілася ў цемры; доўгія светлыя валасы, якія струменіліся па спіне, надавалі ёй выгляд тапельніцы.

- Нарцыса! – выклікнуў мужчына і адчыніў дзверы шырэй, так што святло палілося на госцю і яе сястру. – Які прыемны сюрпрыз!

- Сэверус, - напружаным шэптам адказала яна. – Можна з табой пагаварыць? Гэта тэрмінова.

- Зразумела.

Ён адступіў назад, прапускаючы Нарцысу ў хату. Яе сястра, не здымаючы каптура, увайшла без запрашэння.

- Снэйп, - кінула яна ў якасці прывітання, праходзячы міма гаспадара.

- Белатрыса, - адклікнуўся той, выгнуўшы тонкія вусны ў саркастычнай усмешцы, і зачыніў уваходныя дзверы.

Яны прайшлі ў малюсенькую цёмную гасціную, падобную на бальнічную палату з аббітымі сценамі. Уся прастора была занятая кнігамі ў чорных і карычневых скураных вокладках; пасярэдзіне, у крузе бляклага святла, адкіданага люстрай са свечкамі, згрудзілася выцертая канапа, старое крэсла і хісткі столік. Пакой выглядаў закінутым, амаль нежылым.

Снэйп жэстам прапанаваў Нарцысе сесці на канапу. Яна скінула плашч, адшпурнула яго ў бок, села, счапіўшы на каленах белыя рукі, якія зараз калаціліся, і ўтаропілася на іх. Белатрыса павольна зняла каптур. Яна была поўнай супрацьлегласцю сястры – цёмнавалосая, з цяжкімі павекамі і моцным падбародкам. Не зводзячы вока з гаспадара, яна прайшла і ўстала за спіной у Нарцысы.

- Такім чынам, чым магу служыць? – Снэйп сеў у крэсла насупраць наведвальніц.

- Мы… адны? – ледзь чуваць спытала Нарцыса.

- Так, вядома. Не лічачы Хваста, але жывёлы ў лік не ідуць, так?

Ён накіраваў палачку на стэлаж у сябе за спіной. Адразу з грукатам расхінуліся патаемныя дзверы, і ў праёме паказалася вузкая лесвіца, а на ёй – маленькі чалавечак.

- Відавочна, ты ўжо ведаеш, Хвост, што ў нас госці, - гультаявата працадзіў Снэйп.

Чалавечак, горбячыся, спусціўся на некалькі прыступак і прайшоў у пакой. У яго былі маленькія, вадзяністыя вочкі, востры носік і непрыемны, хлуслівы твар. Левай рукой ён нястомна калыхаў правую, якую нібы абліпала ярка блішчалая срэбная пальчатка.

- Нарцыса! – прарыпеў ён. – Белатрыса! Як міла…

- Калі жадаеце, Хвост прынясе нам выпіць, - сказаў Снэйп. – А затым паднімецца да сябе.

Хвост зморшчыўся, нібы яму чымсьці плюхнулі ў твар.

- Я вам не служка! – піснуў ён, пазбягаючы погляду Снэйпа.

- Праўда? А мне здавалася, Цёмны Лорд даслаў цябе дапамагаць мне.

- Дапамагаць, так… але не падаваць напоі і… не прыбірацца ў тваёй хаце!

- Я не ведаў, Хвост, што ты марыш аб больш гераічнай дзейнасці, - салодкамоўна вымавіў Снэйп. – Гэта лёгка задаволіць: я абавязкова пагавару з Цёмным Лордам…

- Я і сам магу з ім пагаварыць, калі трэба!

- Зразумела, можаш, - ашчэрыўся Снэйп. – А пакуль што прынясі нам выпіць. Скажам, эльфійскага хатняга віна.

Хвост у замяшанні памаўчаў, быццам намерваючыся спрачацца, але затым павярнуўся і накіраваўся да другога патаемнага ходу. Прычуўся грукат дзверцаў, брызгат шкла. Прайшло ўсяго некалькі секунд, і ён вярнуўся з пыльнай бутэлькай і трыма фужэрамі на падносе. Хвост кінуў паднос на хісткі столік і імкліва выдаліўся, пляснуўшы напрыканцы дзвярамі, замаскіраванымі пад кніжную шафу.

Снэйп разліў крывава-чырвонае віно па куфлях і перадаў сёстрам. Нарцыса падзякавала, а Белатрыса нічога не сказала, працягваючы свідраваць поглядам гаспадара хаты. Зрэшты, здавалася, яго гота ніколькі не бянтэжыла, а наадварот, бавіла.

- За Цёмнага Лорда, - абвясціў ён, падняўшы куфель, і асушыў яго.

Сёстры рушылі ўслед яго прыкладу. Снэйп прапанаваў яшчэ віна.

Прымаючы куфель, Нарцыса хутка загаварыла:

- Сэверус, прабач, што мы без запрашэння, але я павінна была цябе ўбачыць. Ты адзін можаш мне дапамагчы…

Снэйп жэстам спыніў яе і яшчэ раз ткнуў палачкай у бок патаемных дзвярэй. Там нешта грухатнула, піснула, і стала чуваць, як Хвост уцякае ўверх па лесвіцы.

- Мае выбачэнні, - сказаў Снэйп. – Ён апошні час заахвоціўся падслухоўваць, ужо не ведаю, навошта… так пра што ты, Нарцыса?

Тая сутаргава ўздыхнула і пачала зноў:

- Сэверус, я ведаю, што не павінна была прыходзіць, мне загадалі нічога не распавядаць, але…

- Вось і трымай язык за зубамі! - раўнула Белатрыса. – Асабліва тут!

- “Асабліва тут”? – сарданічна паўтарыў Снэйп. – Як загадаеце гэта разумець, Белатрыса?

- Так, што я вам не давяраю, Снэйп, пра што вы выдатна ведаеце!

Нарцыса дзіўна, без слёз, усхліпнула і закрыла твар рукамі. Снэйп паставіў фужэр на столік, сеў, паклаў рукі на падлакотнікі крэсла і з усмешкай утаропіўся ў гнеўны твар Белатрысы.

- Нарцыса, думаю, у пазбяганне наступных пярэчанняў мы павінны выслухаць Белатрысу, ёй, відавочна, не цярпіцца нешта сказаць. Гаварыце жа, Белатрыса, - прапанаваў Снэйп. – Чаму вы мне не давяраеце?

- У мяне ёсць сотня прычын! – гучна выклікнула тая, выйшла з-за канапы і з грукатам паставіла куфель на столік. – Не ведаю, з чаго і пачаць! Растлумачыце, дзе вы былі пасля падзення цёмнага Лорда? Чаму не спрабавалі знайсці яго, калі ён знік? Чым займаліся ўсе гэтыя гады, пакуль жылі ў Дамблдора за пазухай? Чаму перашкодзілі нашаму спадару займець філасофскі камень? Чаму не вярнуліся адразу пасля адраджэння Цёмнага Лорда? Дзе былі некалькі тыдняў назад, калі мы спрабавалі адваяваць прадказанне? І чаму, Снэйп, дагэтуль жывы Гары Потэр, які вось ужо пяць гадоў знаходзіцца ў поўнай вашай уладзе?

Яна спынілася перавесці дух. Яе грудзі хутка ўздымаліся і апускаліся, шчокі палалі. Нарцыса сядзела нерухома, не здымаючы далоняў ад твару.

Снэйп усміхнуўся.

- Перш чым адказаць…. так-так, Белатрыса, я адкажу! Можаце перадаць мае словы ўсім аматарам шаптацца за чужой спіной, а заадно пераказаць брудныя выдумкі аб маёй здрадзе Цёмнаму Лорду! Толькі я ў сваю чаргу таксама задам пытанне. Вы і праўда лічыце, што Цёмны Лорд не здагадаўся спытаць мяне пра тое ж? І што мы размаўлялі бы з вамі, калі яго не задаволілі мае адказы?

Белатрыса змяшалася.

- Я ведаю, ён верыць, але…

- Думаеце, што ён памыляецца? Што я нейкім чынам яго абдурыў? Абвёў вакол пальца Цёмнага Лорда, найвялікшага з чараўнікоў, неперасягненнага легіліментара?

Белатрыса маўчала. На яе твару ўпершыню адбілася збянтэжанасць. Але Снэйп не стаў развіваць гэтую тэму. Ён зноў узяў куфель, зрабіў глыток і працягнуў:

- Вас цікавіць, дзе я быў пасля падзення Цёмнага Лорда? Там, куды ён мяне паставіў – у “Хогвартсу”, школе вядзьмарства і чараўніцтва. Спадар загадаў мне шпіёніць за Альбусам Дамблдорам. Лічу, вы ў курсе, што я прыняў пасаду па распараджэнні Цёмнага Лорда?

Белатрыса ледзь прыкметна кіўула і адкрыла рот, збіраючыся нешта сказаць, але Снэйп апярэдзіў яе:

- Вам жадаецца ведаць, чаму я не спрабаваў яго адшукаць? Таму жа, чаму гэтага не рабілі Эйверы, Гнуслі, Карроўз, Уолк, Люцыўс, - Снэйп кіўну у бок Нарцысы. – І шматлікія іншыя. Я лічыў яго мёртвым. Ніколькі не ганаруся сваёй памылкай, але так ужо яно было… калі бы спадар не прабачыў тых, хто тады страціў веру, у яго бы зараз засталося вельмі мала прыхільнікаў.

- У яго заўсёды была я! – горача выклікула Белатрыса. – Я, якая столькі гадоў правяла дзеля яго ў Азкабане!

- Беспрэцэдэнтная гераічнасць, - нудна адклікнуўся Снэйп. – Праўда, толку ад вас у турме было мала, але жэст безумоўна прыгожы…

- Жэст! – завішчала Белатрыса у нейкай вар’яцкай лютасці. – Мяне раздзіралі дзяментары, а ён сядзеў у “Хогвартсу”, як ручны звярок Дамблдора, і ў вус не дуў!

- Не зусім, - спакойна запярэчыў Снэйп. – Ён не згаджаўся зрабіць мяне выкладчыкам абароны ад цёмных мастацтваў…. спакусіць на старыя фокусы.

- Вось вы чым, значыць, ахвяравалі дзеля Цёмнага Лорда – любімым прадметам? – здзекліва запыталася Белатрыса. – Што жа вы там тырчалі гэтулькі часу? Шпіёнілі за Дамблдорам па заданні спадара, якога лічылі нябожчыкам?

- Не, - сказаў Снэйп. – Урэшце, Цёмны Лорд быў вельмі рады, што я не пакінуў пост: я змог падаць яму звесткі пра Дамблдора за цэлых шаснаццаць гадоў, што несумнеўна было больш каштоўным падарункам ад вяртання, чым бясконцыя ўспаміны аб жахах Азкабана…

- Але вы засталіся там…

- Так, Белатрыса, застаўся, - адказаў Снэйп, упершыню выяўляючы ледзь прыкметнае раздражненне. – Упадабаў добрую працу Азкабану. Калі вы памятаеце, Пажыральнікаў Смерці хапалі аднаго за другім. Дзякуючы заступніцтву Дамблдора я пазбег турмы – удалы збег акалічнасцяў. Паўтараю: Цёмны Лорд не ў прэтэнзіі, і я не разумею, што не ўладкоўвае вас.

- Яшчэ, здаецца, вас займала пытанне, - гучней працягнуў Снэйп, паколькі Белатрысе, відавочна, не цярпелася запярэчыць. – Чаму я перашкодзіў Цёмнаму Лорду атрымаць філасофскі камень. Гэтаа лёгка растлумачыць. Цёмны Лорд, як і вы, не ведаў, ці можна мне давяраць, лічыў, што я ператварыўся ў хатнюю сабачку Дамблдора. Спадар быў у бездапаможным стане; вельмі слабы і змушаны туліцца ў целе бездапаможнай пасродкавасці. Ён не вырашаўся адкрыцца былому прыхільніку – быццам я здаў бы яго Дамблдору або Міністэрству? Шчыра шкадую, што ён не даверыўся мне – мог бы вярнуцца да ўлады на тры гады раней. А так я бачыў толькі нявартага смоўжня, які жадаў сцягнуць камень, і, прызнаюся, зрабіў усё, каб не дапусціць гэтага.

Белатрыса скрывілася, нібы ад горкіх лекаў.

- Але вы не далучыліся да нас, калі ён вярнуўся, не з’явіліся адразу жа, па першай пякоце Смяротнай Пазнакі….

- Дакладна. Я вярнуўся двума гадзінамі пазней. Па распараджэнні Дамблдора.

- Дамблдора?! – абурана ўскрыкнула яна.

- Падумайце! – адказаў Снэйп, зноў пачынаючы гарачыцца. – Раскіньце мазгамі! Пачакаўшы дзве гадзіны, усяго дзве гадзіны, я забяспечыў сабе магчымасць застацца ў “Хогвартсу” інфарматарам! Прыкінуўшыся, быццам вяртаюся да Цёмнага Лорда выключна па загаду Дамблдора, я і зараз магу перадаваць звесткі пра яго і Ордэн Фенікса! Разважце, Белатрыса: Смяроткая Пазнака ярчэла кожны дзень; я, як усе Пажыральнікі Смерці, разумеў, што Цёмны Лорд вось-вось вернецца! У мяне быў час падумаць, як паступіць, разлічыць наступны крок, выкруціцца падобна Каркараву, так жа? Паверце, Цёмны Лорд, хоць спачатку і раззлаваўся на маё спазненне, змяніў гнеў на літасць, ледзь я запэўніў яго, што адданы свайму спадару, як раней, хай нават мяне лічаць чалавекам Дамблдора. Так, Цёмны Лорд думаў, што я назаўжды ад яго адступіўся, але ён памыляўся.

- Але што карыснага вы зрабілі? – зло ўсміхнулася Белатрыса. – Якую каштоўную інфармацыю прыдабылі?

- Гэтую інфармацыю я перадаў асабіста Цёмнаму Лорду, - сказаў Снэйп. – Калі ён злічыць магчымым з вамі падзяліца…

- Ён дзеліцца са мною ўсім! – імгненна пырснула Белатрыса. – Заве мяне сваім самым верным, самым адданым…

- Вось як? – запытаўся Снэйп з лёгкім адценнем недаверу ў голасу. – Дагэтуль, нават пасля фіяска ў Міністэрству?

- Але я не вінаватая! – Белатрыса счырванела. – Раней Цёмны Лорд давяраў мне самыя патаемныя… Калі бы Люцыўс не…

- Не смей… не смей перакладаць віну на майго мужа! – ціхім і страшым голасам вымавіла Нарцыса, гледзячы на сястру.

- Бессэнсоўна спрачацца, хто вінаваты і наколькі, - прымірэнча сказаў Снэйп. – што зроблена, то зроблена.

- Галоўнае, што не вамі! – крыкнула Белатрыса. – Вы, як заўсёды, адсутнічалі, пакуль іншыя падвяргаліся небяспецы!

- Мне было загадана заставацца на месцы, - холадна адклікнуўся Снэйп. – Магчымы, вы не згодны з Цёмным Лордам і лічыце, што Дамблдор не заўважыў бы, што ў барацьбе з Ордэнам Фенікса я перайшоў на бок Пажыральнікаў Смерці? І, ужо прабачце… да пытання пра небяспеку… наколькі я памятаю, вы мелі справу з шасцю падлеткамі?

- Да іх, як вам выдатна вядома, амаль адразу далучылася палова Ордэна! – ледзь не загыркала Белатрыса. – Дарэчы, каб не забыцца: вы па-ранейшаму сцвярджаеце, што не можаце раскрыць месцазнаходжанне іх штаб кватэры?

-Я не Хавальнік Сакрэту і не магу назваць адрас. Лічу, вы ў курсе, як працуе заклён? Цёмны Лорд суцэль здаволены тымі звесткамі пра Ордэн якія я перадаў. Дзякуючы ім, як вы, верагодна, здагадваецеся, атрымалася схапіць і ліквідаваць Эммеліну Ванс, і яны безумоўна дапамаглі пазбавіцца ад Блэка. Урэшце, прызнаю, тут галоўная заслуга прыналежыць вам.

Ён схіліў галаву набок і прыпадняў куфель, нібы абвяшчаючы тост у гонар Белатрысы. Але яна ніколькі не змякчэла.

- Вы забыліся пра маё апошняе пытанне, Снэйп. пра Гары Потэра. Апошнія пяць гадоў вы маглі прыкончыць яго ў любы момант. Але не зрабілі гэтага. Чаму?

- А вы абмяркоўвалі гэта з Цёмным Лордам? – пацікавіўся Снэйп.

- Ён… у апошні час мы… я пытаю вас, Снэйп!

- Забі я Гары Потэра, Цёмны Лорд не змог бы ўзяць яго кроў, адрадзіцца і зрабіцца непераможным…

- Гэта значыць, вы прадбачылі, што ён мае намер выкарыстаць хлапчука? – ухмыльнулася Белатрыса.

- Не, не меў ні найменшага падання; яя ўжо прызнаўся, што лічыў Цёмнага Лорда загінулым. Я ўсяго толькі спрабую растлумачыць, чаму Цёмнага Лорда, ва ўсякім разе яшчэ год назад, ніколькі не засмучала тое, што Потэр застаўся жыць…

- Але чаму ён жыве зараз?

- Вы мяне не слухаеце? Я не патрапіў у Азкабан выключна дзякуючы заступніцтву Дамблдора! Вам не здаецца, што смерць любімага вучня магла бы наладзіць яго супраць мяне? Але ёсць і нешта большае. Нагадаю, што калі Потэр толькі з’явіўся ў Хогвартсу, пра яго хадзілі розныя слыхі: нібы ён сам – вялікі чорны вядзьмак, таму і перажыў напад Цёмнага Лорда. У той час шматлікія нашы паплечнікі лічылі, што Потэр стане тым сцягам, вакол якога мы аб’яднаемся. Прызнаюся. мне было цікаўна, я не гарэў жаданнем прыкончыць хлапчука, ледзь той пераступіць парог замка.

- Аднак неўзабаве мне стала ясна, што ў яго няма ніякіх экстраардынарных здольнасцяў. Яму атрымоўвалася выблытвацца з боек дзякуючы выключнай удачлівасці і дапамогі адораных сяброў. Потэр – пасродкавасць да мозгу костак, хоць ганарысты і самаўпэўнены, як яго бацька. Я рабіў усё, каб яго вышпурнулі з Хогвартсу, дзе, па маім перакананні яму зусім не месца, але… забіць або дазволіць яго забіць у мяне на вачах? Пры Дамблдору? Я быў бы ідыётам, калі бы пайшоў на такі рызык.

- Стала быць, мы павінны верыць, што Дамблдор ніколі вас ні ў чым не падазраваў? – запыталася Белатрыса. – Ён не здагадваецца пра вашы праўдзівыя перакананні і цалкам вам давярае?

- Я добра гуляю сваю ролю, - адказаў Снэйп. – А вось вы не зразумелі, у чым слабое месца Дамблдора: ён аддае перавагу думаць пра людзей добра. Калі я, учорашні Пажыральнік Смерці, прыйшоў працаваць у школу, мне было досыць адлюстраваць вялікае раскаянне, і Дамблдор прыняў мяне з распрасцёртымі абдымкамі – хоць, як я ўжо казаў, ён не дазваляў мне займацца чорнай магіяй. Дамблдор быў адным з самых вялікіх чараўнікоў… так-так, - звяртаючыся да Белатрысы, якая зашыпела, - сам Цёмны Лорд гэта прызнае. Аднак, я рад паведаміць, што Дамблдор пачаў здаваць. Двубой з Цёмным Лордам яго падкасіў. Ён атрымаў цяжкую рану – рэакцыя не тая, што рану – рэакцыя не такая, як раней. Але, як бы там ні было, усе гэтыя гады ён верыў Сэверусу Снэйпу, у чым, па меркаванні Цёмнага Лорда, і складаецца мая вялікая каштоўнасць.

Белатрыса па-ранейшаму глядзела скептычна, але відавочна не ведалі, чым яшчэ падчапіць Снэйпа. Той, скарыстаўшыся яе маўчаннем звярнуўся да Нарцысы:

- Але… ты, здаецца, прыйшла прасіць аб дапамозе?

Нарцыса падняла да яго журботы твар.

- Так. Сэверус, ты… адзіны, хто можа дапамагчы, больш мне не да каго звярнуцца. Люцыўс у турме і… Яна закрыла вочы. З-пад веек павольна выпаўзлі дзве вялікія слязы.

- Цёмны Лорд забараніў мне казаць пра гэта, - працягвала Нарцыса, не падымаючы вачэй. – Ён не жадае, каб хтосьці пазнаў пра яго план. Гэта…. страшны сакрэт. Але…

- Калі ён забараніў, ты не павінна казаць, - перабіў Снэйп. – Слова Цёмнага Лорда – закон.

Нарцыса сцісла ўскрыкнула, быццам яе аблілі халоднай вадой. У Белатрысы упершыню з моманту прыходу зрабіўся задаволены твар.

- Бачыш? – пераможна крыкнула яна, звяртаючыся да сястры. – Нават Снэйп кажа: нельга, значыць, маўчы!

Снэйп, паміж тым, устаў, падышоў да акенца, вызірнуў на вуліцу, злёгку адсунуўшы фіранку і тут жа яе завесіўшы. Потым з хмурным выглядам павярнуўся да Нарцысы.

- Так здарылася, што я ведаю пра план, - ціха сказаў ён. – Я – адзін з нешматлікіх, каго Цёмны Лорд прысвяціў у свае намеры. Тым не менш, Нарцыса, не ведай я сакрэту, ты здзейсніла бы жахлівую здраду.

- Я так і думала, што ты ведаеш! – Нарцыса ўздыхнула вальней. Ён так табе давярае, Сэверус…

- Ведаеце пра план? – Радасць Белатрысы імгненна змянілася абурэннем. – Вы?

- Зразумела, - пацвердзіў Снэйп. – Але пра якую дапамогу прамова, Нарцыса? Калі ты думаеш, што я змагу пераканаць Цёмнага Лорда, то на гэта не варта і спадзявацца.

- Сэверус, - прашаптала Нарцыса, і па яе шчокам пацяклі слёзы. – Гэта ж мой сын… мой адзіны сын…

- Драка павінен ганарыцца, - раўнадушна вымавіла Белатрыса. – Цёмны Лорд аказаў яму вялікі гонар. І я вось што скажу: Драка не спрабуе сысці ад выканання абавязку, ён рад, нават шчаслівы выявіць сябе…

Нарцыса зарыдала, не зводзячы ўмольнага погляду са Снэйпа.

- Яму ўсяго шаснаццаць, ён не ўяўляе, што яго чакае! Чаму, Сэверус? Чаму менавіта мой сын? Справа занадта небяспечная! Гэта помста за памылку Люцыўса, я ўпэўнена!

Снэйп маўчаў. Ён адвярнуўся ад рыдаючай Нарцысы, як ад чагосьці непрыстойнага, але не мог прыкідвацца, быццам не чуе яе.

- Таму ён абраў Драка, так? – настойвала яна. – Каб пакараць Люцыўса?

- Калі Драка атрымае поспех, сказаў Снэйп, па-ранейшаму гледзячы ў бок, - яго ўзнагародзяць лепш астатніх.

- Але ён не зможа! – усхліпнула Нарцыса. – Як, калі сам Цёмны Лорд…

Белатрыса ў жаху ахнула: Нарцыса перайшла ўсе межы.

- Я толькі жадала сказаць… што яшчэ нікому… Сэверус… калі ласка… ты заўсёды быў любімым настаўнікам Драка…. ты стары сябар Люцыўса…. умольваю… Цёмны Лорд шануе цябе больш усіх, ён вельмі давярае… ты пойдзеш да яго, угаворыш яго?..

- Я не настолькі дурны, - бескаляровым голасам адказаў Снэйп. – Цёмнага Лорда нельга ўгаварыць. І ён, не стану хаваць, злосны на Люцыўса. На твайго мужа была пакладзена вялікая адказнасць. А ён

трапіўся разам з іншымі і не здолеў расстарацца прадказання. Так, Нарцыса, Цёмны Лорд злы на яго, вельмі злы.

- Значыць, я права, ён абраў Дака ў адплату! – задушылася Нарцыса. – Ён не жадае, каб Драка выканаў заданне, ён жадае, каб мой сын загінуў пры спробе!..

Снэйп не адказаў, і Нарцыса страціла астаткі самавалодання. Яна ўстала, няслушнымі крокамі падышла да Снэйпа і схапіла яго за адзежу каля шыі. Стоячы да яго вельмі блізка – яе слязы падалі яму на грудзі – яна хрыпла зашаптала:

- Ты можаш гэта зрабіць! Замест Драка, Сэверус! У цябе атрымаецца, абавязкова, і ён цябе ўзнагародзіць, узнясе да нябёсаў…

Снэйп схапіў Нарцысу за запясці і адвёў ад сябе яе рукі. Гледзячы ўніз на яе заплаканы твар ён павольна сказаў.

- Думаю, у канчатковым выніку ён разлічвае менавіта на мяне. Але спачатку жадае выпрабаваць Драка. Разумееш, у тым неверагодным выпадку, калі Драка зладзіцца з заданнем, я змагу яшчэ ненадоўга застацца ў Хогвартсу у якасці выведніка.

- Іншымі словамі, яму ўсё роўна, калі Драка загіне!

- Цёмны Лорд вельмі злосны, - ціха паўтарыў Снэйп. – Ён не пачуў прадказання. Ты ведаеш не горш мяне, Нарцыса, як нялёгка заслужыць яго прабачэнне.

Нарцыса, якочучы і ўсхліпваючы, кінулася Снэйпу ў ногі.

- Адзіны сын… Мой адзіны сын…

- Ты павінна ганарыцца! – умяшалася бязлітасная Белатрыса. – Будзь у мяне сыны, я была бы шчасліва, што яны служыць Цёмнаму Лорду!

Нарцыса выдала ціхі крык і ўчапілася сабе ў валасы. Снэйп нахіліўся, схапіў яе за рукі, падняў і адвёў да канапы. Затым наліў віна і прымусіў яе ўзяць куфель.

- Хопіць, Нарцыса. Выпі вось гэта. І паслухай мяне.

Яна трохі супакоілася і дрыготкімі рукамі паднесла да вуснаў віно, расплюхаўшы трохі сабе на грудзі.

- Думаю, я змагу дапамагчы Драка.

Яна села прамей і падняла да яго твар, белы як папера, з велізарнымі, адчайнымі вачамі.

- Сэверус…. о, Сэверус… ты дапаможаш яму? Прыгледзіш за ім, прасочыш, каб нічога не здарылася?

- Паспрабую.

Яна рэзкім рухам адставіла куфель: той скаціўся са століка. Нарцыса звалілася перад Снэйпам на калены, схапіла аберуч яго руку і прыціснулася да яго вуснамі.

- Ты будзеш з ім, каб абараніць яго… Сэверус, так? Ты згодзен даць Непарушны зарок?

- Непарушны зарок? – Твар Снэйпа нічога не выражала, было немагчыма штосьці па ім прачытаць, аднак Белатрыса непрыемна, пераможна разрагаталася.

- Ты, падобна, не слухала, Нарцыса? О, вядома, ён паспрабуе, як жа… пустыя словы, звычайнае жаданне ні ў што не ўмешвацца… Па загадзе Цёмнага Лорда, зразумела!

Снэйп нават не зірнуў на Белатрысу. Яго чорныя вочы былі прыкаваныя да блакітных, поўных слёз вачам Нарцысы. Яна не выпускала яго рукі.

- Вядома, я дам Непарушны зарок, - ціха прагаварыў ён. – Спадзяюся, твая сястра пагадзіцца змацаваць нас?

Белатрыса разявіла рот. Снэйп апусціўся на калены перад Нарцысай, і яны, пад здзіўленым поглядам Белатрысы, сашчапілі правыя рукі.

- Вам спатрэбіцца палачка, Белатрыса, - холадна нагадаў Снэйп.

Яна, усё яшчэ ва ўзрушэнні, выцягнула яе.

- І вы павінны падысці бліжэй, - сказаў Снэйп.

Яна зрабіла некалькі крокаў наперад, устала над німі і прыставіла кончык чарадзейнай палачкі да іх счэпленых рук.

Нарцыса загаварыла:

- Ці клянешся ты, Сэверус, не пакідаць увагай майго сына Драка ўвесь той час, што ён будзе выконваць заданне Цёмнага Лорда?

- Клянуся, - адказаў Снэйп.

Тонкі язычок алмазна-яркага полымя стрэліў з чарадзейнай палачкі і апавіў іх рукі, быццам распаленая правалока.

- Ці клянешся ты абараняць яго да апошняй магчымасці?

- Клянуся, - адказаў Снэйп.

Палачка зноў выпусціла язычок полымя, той пераплёўся з першым, і разам яны утварылі тонкі, бляклы ланцужок святла.

- А калі будзе неабходна.. калі стане ясна, што Драка не здолее… - прашаптала Нарцыса(рука Снэйпа завагалася, але ён не адняў яе), - ці клянешся ты скончыць справу, якую Цёмны Лорд даручыў майму сыну?

Павісла маўчанне. Белатрыса, не хаваючы чарадзейнай палачкі ад іх далоняў, шырока раскрытымі вачамі сачыла за тым што адбывалася.

- Клянуся, - сказаў Снэйп.

Узрушаны твар Белатрысы блякла асвятліўся чырвоным: палачка выпусціла трэці язычок полымя. Ён пераплёўся з двума першымі і моцна звязаў счэпленыя рукі Нарцысы і Снэйпа – як вяроўка, як агністая змяя.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   28


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка