Раздзел іншы міністр




старонка15/28
Дата канвертавання01.05.2016
Памер5.3 Mb.
1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   28

РАЗДЗЕЛ 16. ВЕЛЬМІ ХАЛОДНЫЯ КАЛЯДЫ

- Так Снэйп прапаноўваў яму дапамогу? Прама такі прапаноўваў?

- Яшчэ раз спытаеш, - працадзіў Гары, - І я засуну гэты парастак…

- Я толькі ўдакладняю! – ускрыкнуў Рон. Яны стаялі над кухоннай ракавінай і чысцілі шпараг для місіс Уізлі. Перад імі, за акном Нары, падаў снег.

- Так, Снэйп прапаноўваў яму сваю дапамогу! – адчаканіў Гары. – Сказаў, што абяцаў яго матулі, даў Непарушны Зарок або нешта такое…

- Непарушны зарок? – уразіўся Рон. – е можа быць… ты ўпэўнены?

- Так, упэўнены, - сказаў Гары. – А што?

- Ну, Непарушны зарок нельга парушыць…

- Ты будзеш смяяцца, але пра гэта я і сам здагадаўся. Так што жа будзе, калі яго ўсё такі парушыць?

- Адразу памрэш, - проста адказаў Рон. – Калі мне было гадоў пяць, Фрэд з Джорджам паспрабавалі ўзяць з мяне Непарушны зарок. Дарэчы, я ледзь не даў, мы з Фрэдам трымаліся за рукі і іншае, але тут нас застукаў тата. Ён жудасна ўзвар’яваўся, - вочы Рона зацягнуліся імглой настальгіі. – Амаль як маці! Я яго такім больш ніколі не бачыў. Фрэд гаворыць, у яго з тых часоў левая ягадзіца адрозніваецца ад правай.

- Добра, добра, але калі апусціць левую ягадзіцу Фрэда…

-Я перапрошваю, што апусціць? – раздаўся голас Фрэда. У кухню ўвайшлі двайняты.

- А-а-а, Джордж, ты толькі паглядзі; яны чысцяць спаржу нажамі! Бедныя малюткі.

- Праз два месяца з невялікім мне споўніцца семнаццаць, - пабарчаў Рон, - і тады я ўсё буду рабіць з дапамогай чараўніцтва!

- Але пакуль, - Джордж сеў за стол і палажыў на яго ногі, - іы іодам паглядзець, як правільна карыстацца ўсякімі… ой-ёй!

- Гэта ты вінаваты! – у сэрцах кінуў Рон і саўгануў у рот парэзаны вялікі палец. – Вось пачакай, будзе мне семнаццаць…

- І ты, я ўпэўнены, патрасеш свет дагэтуль невядомымі чараўніцкімі ўменнямі, - пазяхнуў Фрэд.

- Дарэчы пра дагэтуль невядомыя чараўніцкія ўменні, Рональд, - умяшаўся Джордж, - што гэта за гісторыя з табой і юнай прыгажуні па імі – калі наша інфармацыя дакладная – Лаванда Браўн?

Рон паружавеў і адвярнуўся да ракавіны, аднак выгляд у яго быў задаволены.

- Не твая справа.

- Вельмі дасціпны адказ, - сказаў Фрэд. – Яктолькі ты іх выдумляеш? Але мя проста жадалі пазнаць, што… з ёй здарылася?

- У сэнсе?

Яе цаглінай кантузіла або як?

- Чаго?

- Ну, адкуль гэтак шырокія мазавыя пашкоджанні? Э-гэй, асцярожней!



Рон шпурнуў у двайнят нажом, які Фрэд гультаяватым узмахам палаччкі ператварыў у папяровы самалёцік. Тут у пакой ўвайшла місіс Уізіл.

- Рон! – абурана выклікнула яна. – Каб я больш не бачыла, як ты кідаешся нажамі!

- Добра, - буркнуў Рон і, адвярнуўшыся да спаржавай кучы, ціха дадаў: - не ўбачыш.

- Фрэд, Джордж, прабачце, шаноўныя, але сёння вечарам прыязджае Рэм, так што вым прыйдзецца прытуліць Біла!

- Без праблем, - сказаў Джордж.

- А пакольк Чарлі не паявіцца, то гарышча ў распараджэнні Гары з РОнам, і калі пакласці Флер у пакоі Джыні…

- …то Джыні забяспечаныя сапраўды шчаслівыя Каляды, - прамармытаў Фрэд.

- …то ўсім будзе добра і зручна. Ва ўсякім разе, знойдзецца дзе спаць, - з накалькі зацкаваным выглядам склала місіс Уізлі.

- Значыць, Персі свайго выродлівага носіка дакладна не пакажа? – спытаў Фрэд.

Місіс Уізлі адвярнулася і толькі тады адказала:

- Не, ён, наколькі я разумею, заняты ў Міністрэрству.

- Або ён – самы вялікі казёл у свеце, - сказаў Фрэд, ледзь місіс Уізлі выйшла. – Адно з двух. Хм-м… Джордж, нам трэба адпраўляцца.

- Куды гэта? – запытаўся Рон.- Маглі бы, паміж іншым, дапамагчы. Што вам стоіць? Адзін узмах палачкай – і мы бы таксама вызваліліся!

- Не, наўрад ці мы маем на гэта права, - сур’ёзна прамовіў Фрэд. – Чыстка спаржы без чараўніцтва вельмі гартуе характар, дазваляе зразумець, як цяжка жывецца маглам і сквібам…

- …а калі ты, Рон, жадаеш, каб табе дапамагалі, - дадаў Джордж, кідаючы ў малодшага брата папяровым самалёцікам, - то я бы на тваім месцы не кідаўся ў людзей нажамі. Такая табе маленькая парада. Усё, мы адчальваем у вёску. Там ў газетным кіёску працуе аднп вельмі добранькая паненька, якой мае картачныя фокусы здаюцца зусім фантастычнымі… амаль чарадзейнымі…

- Вось бараны, - змрочна вымавіў Рон, гледзячы ў акно на заснежаны двор і двайнят, якія сыходзілі. – Усяго дзесяць секунд, і мы таксама маглі бы пайсці.

- Я –не, - запярэчыў Гары. – Я абяцаў Дамблдору нікуды адсюль не сыходзіць.

- Ах, так, - сказаў Рон. Ён пачысціў яшчэ пару сцяблінак і спытаў: - А ты распавядзеш Дамблдору пра Снэйпа і Малфоя?

- Ага, - адклікнуўся Гары. – Я бы распавёў усякаму, хто здольны гэта спыніць, а Дамблдор – першы ў спісу. Я бы, можа, і з тваім татам пагаварыў.

- Шкада, ты не чуў, што ўсё такі рабіў Малфой.

- Адкуль? Ён жа адмовіўся казаць Снэйпу.

Яны памаўчалі, а затым Рон пацікавіўся:

- Ты, вядома, ведаеш, што табе скажуць? Тата, Дамблдор і ўсе-усе? Яны скажуць: “Снэйп на самай справе не збіраўся дапамагаць Малфою, а проста жадаў высветліць, што той задумаў.

- Яны ж не чулі яго інтанацыю, - без выраза вымавіў Гары. – Ніхто бы не мог так праўдзіва згуляць, нават Снэйп.

- Ды я чаго… я проста так, - паціснуў плячамі Рон.

Гары, нахмурыўшыся, павярнуўся да яго.

- Але ты ж сам мне верыш?

- Так, так! – сказаў Рон. – Сапраўды! Затое яны ўсе перакананыя, што Снэйп – член Ордэна.

Гары нічога не адказаў. Ён ужо думаў пра такія пярэчанні і нібы бы чуў голас Герміёны: “Гары, але ж відавочна, што ён прыкідваўся, быццам жадае дапамагчы, а сам жадаў вывудзіць з Малфоя, што той робіць”…

Але гэта толькі ва ўяўленні – яму не атрымалася распавесці Герміёне пра падслуханую гутарцу. Калі ён вярнуўся на вечарынку Слагхорна, яна ўжо сышла – так, прынамсі, сказаў раздражнёны МакЛаген, - і ў агульнай гасцінай яе таксама не было. А рана раніцай Гары з Ронам адпраўляліся ў Нару, і Гары ледзь паспеў пажадаць Герміёне шчаслівых Каляд і шапнуць, што пасля вакацый у яго ёсць вельмі важныя навіны. Праўда, незразумела, ці чула яна; у той жа самы час за яго спіной Рон развітваўся з Лавандай - зусім невербальна.

Адно, прынамсі, Герміёна сапраўды не можа адмаўляць: Малфой сапраўды задумвае нейкую поскудзь, і Снэйпу пра гэта вядома.

- Я ж казаў, - з поўным правам паўтараў Гары Рону.

На даль, яму пакуль не прадставілася магчымасць пагутарыць з містэрам Уізлі: той увесь час працаваў дапазна, нават у Каляды. Але да вечара ўсё семейства Уізлі і госці сабраліся ў гасцінай. Джыні упрыгожыла яе так пышна, што яна здавалася эпіцэнтрам выбуху папяровых гірлянд. Веравіну елкі венчаў анёл, і ніхто, акрамя Фрэда, Джорджа, Гары і Рона, не ведаў, што на самай справе гэта садовы гном, які ўкусіў Фрэда за лодыжку, калі той выйшаў надраць морквы да каляднай вячэры. Яго аслупянелі, вымалявалі залатой фарбай, запхнулі ў мініятурны балетную пачку, прыляпілі на спіну маленькія крылцы, і цяпер на тых, хто сабраўся, зласліва пазіраў самы выродлівы ў свеце анёл з вялікай лысай галавой-бульбачкай і вельмі валасатымі нагамі.

Усе слухалі па радыё святочны канцэрт любімай спявачкі місіс Уізлі, Мелясціны Уорбэк. З вялікага драўлянага прымача несліся меладычныя пошчакі. Флёр, відавочна, знаходзіла Селясціну невыносна сумнай і размаўляла, не паніжаючы голасу. Місіс Уізлі, гнеўна раздзімаючы ноздры, то і справа тыкала чарадзейнай палачкай у бок рэгулятара гучнасці, таму рулады гучалі ўсё магутней. Калі пачалася амаль джазавая кампазіцыя пад назвай “Кацёл, поўны моцнага і салодкага кахання”, Фрэд і Джордж рызыкнулі задумаць з Джыні гульню ў хлапушкі. Рон употай пазіраў на Біла і Флёр, нібы спадзяваўся набрацца досведу. Рэмус Люпін, худы і абарваны, як ніколі, сядзеў каля каміна і глядзеў у агонь, нібы не заўважаючы спевы Селясціны.



О. прыйдзі, ты прыйдзі, мой кацёл памяшай,

Калі зробіш гэта як трэба,

Я звару табе моцнага і салодкага кахання,

Што сагрэе цябе віхурнай ноччу.

- Мы танцавалі пад гээта, калі нам было васемнаццаць! – выклікнула місіс Уізлі, абціраючы вочы вязаннем. – Памятаеш, Артур?

- А-а? – схамянуўся містэр Уізлі. Ён чысціў мандарын і адчайна дзёўб носам. – Так-так… цудоўны матыў…

Ён з высілкам выпрастаў спіну і зарнкў на Гары, які сядзеў побач.

- Прабач, - сказаў ён, матнуўшы галавой у бок радыё. Да Селясціны далучыўся хор. – Гэта хутка скончыцца.

- Глупста. – усміхнуўся Гары. – Як у Міністэрству, спраў шмат?

- Вельмі, - адказаў містэр Уізлі. – Быў бы толк, я бы не пярэчыў, але…. тры арышта за два месяца і, падобна, ні аднаго сучаснага Пажыральніка Смерці… толькі нікому не кажы, - дадаў ён, раптам канчаткова прачнуўшыся.

- Няўжо Стэна Шэнпайка яшчэ не адпісцілі? – ашаламіўся Гары.

- На жаль, не, - прагаварыў містэр Уізлі. – Дамблдор, я ведаю, звяртаўся да Скрымджэра… гэта значыць, усе, хто дапытваў Стэна, аднадушна лічаць, што ён такі ж Пажыральнік Смерці, як гэты мандарын… але вышэйшым людзям трэба стварыць бачнасць бурнай дзейнасці, а “тры арышта” усё такі лепш, чым “тры хібных арышта з наступным вызваленнем”… але гэта таксама самы строгі сакрэт…

- Я нікому не скажу, - запэўніў Гары. Ён памаўчаў, разважаючы, з чаго бы пачаць, а Селясціна Уорбэк тым часам завяла баладу “Сваім чараўніцтвам ты выкраў маё сэрца”.

- Містэр Уізлі, памятаеце, што я казаў на вакзале перад ад’ездам у школу?

- Я правяраў, Гары, - тут жа адказаў містэр Уізлі. – Абшукаў хату Малфоеў. Мы не знайшлі нічога, ні пабітага, ні цэлага.чаму там быць не належыла.

- Так, ведаю, я чытаў у “Штодзённым Прароку”… але тут іншае… больш сур’ёзнае…

І Гары распавёў містэру Уізлі пра падслуханую гутарцу. Люпін павярнуў галаву ў іх бок, ўслухоўваючыся кожнаму слову. Калі Гары скончыў, наступіла маўчанне, толькі ціха буркавала Селясціна:



О, беднае сэрца знікла маё,

Яго чараўніцтва выкрала тваё…

- Гары, а табе не прыходзіла ў галаву, - пачаў містэр Уізлі, - што Снэйп проста…

- …прыкідваўся, прапаноўваючы дапамогу, а сам жадаў высветліць, што задумаў Малфой? – хутка скончыў за яго Гары. – Я так і думаў, што вы гэта скажаце. Але ці можна ведаць напэўна?

- Ведаць – не наш клопат, - нечакана ўмяшаўся Люпін, які павярнуўся спіной да агню і глядзеў на Гары міма містэра Уізлі. – А Дамблдора. Ён давярае Сэверусу, і гэтага павінна быць досыць.

- Але дапусцім, - запярэчыў Гары, - толькі дапусцім… што Дамблдор памыляецца…

- Падобнае я чуў ужо шмат раз. Усё ж такі гэта пытанне даверу Дамблдору. Я яму давяраю; такім чынам, давяраю і Снэйпу.

- Але Дамблдор таксама можа памыляцца, - не сцішаўся Гары. – Ён сам так кажа. А вас…

Ён паглядзеў Люпіну прама ў вочы.

- … Снэйп таксама падабаецца?

- Я не выпрабоўваю да яго ні прыязнасці, ні варожасці, - сказаў Люпін. – Гэта праўда, - дадаў ён, заўважыўшы скептычны выраз на твару Гары. – Вядома, мы ніколі не станем добрымі сябрамі пасля ўсяго, што было паміж ім, Джэймсам і Сірыўсам; занадта шмат крыўд. Але ці можна забыцца, што пакуль я выкладаў у Хогвартсу, Сэверус кожнымесяц рыхтаваў мне аканітавае зелле, прычым абсалютна правільна, каб я не пакутаваў, як звычайна пры поўным месяцы.

- Але ён “выпадкова” прагаварыўся, што вы пярэварацень, і вам прыйшлося сысці! – злосна выклікнуў Гары.

Люпін паціснуў плячамі.

- Гэта ўсё роўна стала бы вядома. Мы абодва ведалі, што ён пазначае на маё месца, і яму нічога не каштавала зрабіць мне вялікую шкоду, крышачку прыпсаваўшы зелле. А ён клапаціўся пра маё здароўе. Я павінен быць удзячны.

- Можа, ён проста не адважыўся махляваць з зеллем з-за Дамблдора! – кінуў Гары.

- Ты поўны нянавісці, Гары, - слаба ўсміхнуўся Люпін. – І я цябе разумею; Джыймс – твой бацька, Сірыўс – хросны, гэта ў цябе ў крыві. Ты можаш распавесці Дамблдору ўсё, што і нам з Артурам, але не чакай, што ён устане на твой бок або хоць бы здзівіцца. Не выключана, што Снэйп дапытваў Драка па загадзе Дамблдора.

Цяпер, калі ты разарваў яго на часткі,

Вярні мне сэрца, я памру ад шчасця!

Селясціна скончыла спяваць на вельмі доўгай, высокай ноце. З радыёпрымача панесліся гучныя апладысменты, якія імпэтна падхапіла місіс Уізлі.

- Закончылась нагэшце? – гучна спытала Флёр. – Хвала ніябёсам, што за жудаснае…

- А ці не выпіць нам на ноч па шкляначцы? – гучна прапанаваў містэр Уізлі, ускокваючы крэсла. – Хто будзе егнаг?

Ён адправіўся за напоем; астатнія заварушыліся, прыняліся пацягвацца і перагаворвацца сябар з сябрам.

- А чым вы зараз займаецеся? – спытаў Гары Люпіна.

- Сяджу ў падполле, - адказаў Люпін,- Амаль літаральна. Таму я і не пісаў, Гары; адпраўляючы лісты, я мог выдаць сябе.

- Гэта значыць?

- Я жыў сярод сваіх суродзічаў, - сказаў Люпін і, убачыўшы, што Гары не разумее, растлумачыў: - Пярэваратняў. Яны амаль усе на боку Валан дэ Морта. Дамблдор вырашыў заслаць да іх выведніка і… вось ён я, гатовенькі.

У яго голасе прагучала гарката. Люпін, відаць, і сам гэта заўважыў, усміхнуўся значна цяплей і працягнуў:

- Я не жалюся; праца неабходная, а лепшага кандыдата, чым я, не знайсці. Але заваяваць іх давер было цяжка. Ці бачыш, па мне адразу відаць, што я жыў сярод чараўнікоў, а яны пазбягаюць нармальнага грамадства і здабываюць пражытак крадзяжом – або забойствам.

- А чым ім так спадабаўся Валан дэ Морт?

- Яны думаюць, што пры ім стануць жыць лепш, - сказаў Люпін. – Тут з Грэйбэкам не паспрачаешся…

- Хто такі Грэйбэк?

- Не ведаеш? – Люпін канвульсіўна сціснуў уласнае калена. – Фенрыр Грэйбэк, мабыць, самы дорсткі пярэварацень на святле. Яго жыццёвая місія – скусаць і заразіць як мага больш людзей, каб пярэваратняў стала больш, чым чараўнікоў. У выплату за службу Валан дэ Морт абяцаў пастаўляць яму ахвяраў. Грэйбэк спецыялізуецца па дзецях… кажа, іх трэба кусаць у маленстве і выхоўваць удалечыні ад бацькоў, у нянавісці да нармальных чараўнікоў. Валан дэ Морт пагражае нацкаваць яго на нашу моладзь; звычайна такія пагрозы вельмі дзейсныя.

Люпін памаўчаў і дадаў:

- Гэта ён зрабіў мяне пярэваратнем.

- Як? – уразіўся Гары. – Калі… у дзяцінстве?

- Так. Мой бацька абразіў яго. Я вельмі доўга не ведаў, хто вінаваты ў маёй бядзе, і нават шкадаваў яго, лічачы, што небарака быў не ўладны сабой; да таго часу я добра ведаў, якая гэта пакута – ператварэнне. Але Грэйбэк не такі. У поўню ён загадзя падбіраецца бліжэй да вызначаных ахвяр і дзейнічае напэўна. Плануе ўсё загадзя. І такога гнюса Валан дэ Морт паставіў над усімі пярэваратнямі. Не буду прыкідвацца, што здольны са сваімі бездапаможнымі запэўніваннямі канкурыраваць з Грэйбэкам, які адкрыта заяўляе, што мы, пярэваратні, заслугоўваем крыві і павінны помсціць нармальным людзям.

- Але вы – нармальны! – горача запярэчыў Гары. – Проста ў вас… праблема.

Люпін разрагатаўся.

- Часам ты вельмі нагадваеш Джэймса. Той пры старонніх звычайна зваў гэта маёй “маленькай ваўнянай праблемай”. Усе думалі, што гаворка ідзе пра блага выгадаваным трусе.

Ён узяў з рук містэра Уізлі шклянку егнота, падзякаваў і трохі павесялеў. Затое Гары вельмі расхваляваўся, успомніўшы пры слове “Джэймс”, што даўно жадаў нешта спытаць у Люпіна.

- Вы калі-небудзь чулі пра Прынца-Паўкроўку?

- Якога прынцу?

- Паўкроўку, - паўтарыў Гары, уважліва сочачы за Люпіным.

- У чараўнікоў не бывае прынцаў, - усміхнуўся той. – Ты што, жадаеш узяць такі тытул? Мне здавалася, “Абранага” больш чым дастаткова.

- Пры чым тут я! – абурыўся Гары. – Прынц-Паўкроўка калісьці вучыўся ў Хогвартсу, мне дастаўся яго падручнік па зеллеварэнню. Ён пісаў на палях усякія заклёны, якія сам вынайшаў. Напрыклад Левікорпус…

- О, у мой час ён быў у вялікім ходу, - летуценна вымавіў Люпін. – На пятым курсу некалькі месяцаў кроку нельга было ступіць, каб цябе не задралі ў паветра за лодыжку.

- Мой тата ім карыстаўся. – сказаў Гары. – Я бачыў у Віры Памяці, як ён падняў у паветра Снэйпа.

Ён імкнуўся казаць нядбайна, быццам не надаючы адмысловага значэння сваім словам, але ледзь ці дасягнуў жаданага; занадта ўжо разумеючы ўсміхнуўся яго суразмоўцу.

- Так, - кіўнуў Люпін, - і не ён адзін. Як я сказаў, заклён карыстаўся рэдкай папулярнасцю… ведаеш, як гэта бывае, нешта ўсплывае, потым забываецца…

- Але падобна, што Прынц сам вынайшаў яго, калі вучыўся ў школе, - настойваў Гары.

- Не абавязкова, - запярэчыў Люпін. – Мода на заклёны пераменлівая, як усё астатняе. – Ён зазірнуў Гары ў твар і ціха прагаварыў: - Джэймс быў чыстакроўным чараўніком і, клянуся, ніколі не прасіў зваць яго Прынцам.

Гары адкінуў прытворства і спытаў:

- І гэта быў не Сірыўс? І не вы?

- Абсалютна дакладна, не.

- Ясна. – Гары ўтаропіўся ў агонь. – Проста я думаў… гэты Прынц вельмі дапамог мне з зеллеварэннем.

- А колькі гадоў твайму падручніку?

- Не ведаю, не высвятляў.

- А гэта б дапамагло бы зразумець, калі Прынц вучыўся ў Хогвартсу, - сказаў Люпін.

Флёр раптам вырашыла перадражніць Селясціну і зацягнула “Кацёл, поўны моцнага і салодкага каханя”, а астатнія, злавіўшы выраз твару місіс Уізлі, успрынялі гэта як сігнал адбою. Гары і Рон улезлі па лесвіцы у пакой Рона на гарышча, дзе для Гары паставілі раскладанку.

Рон амаль адразу заснуў, а Гары спачатку парыўся ў сваім куфры, дастаў “Вышэйшае зеллеварэнне” і толькі потым лёг. Ён гартаў кнігу, пакуль не знайшоў у самым пачатку дату яе выпуску. Падручніку было амаль пяцьдзесят год. Ні бацькі, ні яго сябраў у Хогвартсу тады яшчэ не было. Гары расчаравана шпурнуў кнігу зваротна ў куфар, выключыў лямпу і павярнуўся на бок. Ён думаў пра перэваратняў і Снэйпа, Стэна Шэнпайка і Прынца-Паўкроўку, і праз нейкі час праваліўся ў цяжкі сон, дзе яго праследавалі цені і крыкі ўкушаных дзяцей…

- Яна што, жартуе?

Гары здрыгануўся, прачнуўся і ўбачыў у нагах ложка разадзьмутая панчоха з падарункамі. Ён надзеў акуляры, агледзеўся. Маленечкае акно звонку амаль цалкам занесла снегам. На яго фоне ў пасцелі вельмі прама сядзеў Рон, разглядаючы тоўсты залаты ланцуг.

- Што гэта? – здзівіўся Гары.

- Ад Лаванды, - з агідай кінуў Рон. – Няўжо яна сур’ёзна думае, што я….

Гары прыгледзеўся ўважлівей і гучна хіхікнуў. З ланцуга звісалі вялікія залатыя літары, якія утваралі надпіс: “Мой каханы”.

- Міла, - сказаў ён. – Прышпільны. Ты абавязкова павінен гэта надзець. А галоўнае, паказаць Фрэду з Джорджам.

- Калі ты ім распавядзеш, - залепятаў Рон, засоўваючы ўпрыгожванне пад падушку, - то я… то я… то я…

- Абзаікаеш мяне да смерці? – ухмыльнуўся Гары. – Кінь, за каго ты мяне прымаеш?

- Але як яна магла падумаць, што я здольны напяліць такую штуковіну? – аслупянела гледзячы ў прастору, прашаптаў Рон.

- А ты падумай, успомні, - прапанаваў Гары. – Раптам ты выпадкова прагаварыўся, што марыш расхаджваць у нашыйніку з надпісам: “Мой каханы”?

- Ды мы з ёй… не вельмі ж і размаўлялі, - прызнаўся Рон, - усё больш…

- Цалаваліся, - падказаў Гары.

- Ну так, - кіўнуў Рон і, пахіснуўшыся імгненне, спытаў: - А Герміёна праўда сустракаецца з МакЛагенам?

- Пяняцця не маю, - сказаў Гары. – На вячэры ў Слагхорна яны сапраўды былі разам, але па-мойму, без адмысловага поспеху.

Рон падбадзёрыўся і зноў палез даследаваць змесціва сваёй панчохі. Гары атрымаў вязаны швэдар з вялікім залатым Снітчам на грудзі ад місіс Уізлі, вялікую скрынку ўсякай усячыны з “Узрушаючых Ультрафокусаў Уізлі” ад двайнят і сыраваты, пахкі цвіллю пакуначак з надпісам “Гаспадару ад Крычара”.

Гары здзіўлена на яго паглядзеў.

- Як думаеш, адкрыць можна? – спытаў ён.

- Нічога небяспечнага там быць не можа, нашу пошту па-ранейшаму правяраюць у Міністэрству, - адказаў Рон, хоць таксама глядзеў на пакуначак з падазронам.

- А я і не ўспомніў пра Крычара! Што, на Каляды Дамавым эльфам прынята дарыць падарункі? – Гары падазрона патыкаў скрутак пальцам.

- Герміёна бы падарыла, - сказаў Рон. – Але ты пачакай мучыцца сумленнем, спачатку пазнай, што там.

Праз секунду Гары гучна закрычаў і ўзляцеў з раскладанкі; у скрутку апынуўся клубок мучных чарвякоў.

- Цудоўна, - скуголячы ад смеху, ледзь вымавіў Рон. – Які кранальны клопат.

- Усё лепш, чым ланцуг, - парыраваў Гары, адразу ацверазіўшы Рона.

Да ланчу ўсе спусціліся ў новых швэдрах. Выключэнне склалі Флёр (на якую, судзячы па ўсім, місіс Уізлі не пажадала марнаваь часу) і сама місіс Уізлі у новым, з іголачкі, чараўніцкім капялюшу колеру ночы, абсыпанай зорачкамі дыяментаў, і ўрушаючым залатым калье.

- Фрэд і Джордж падарылі! Ну няўжо не прыгажсць?

- Ведаеш, мам, з тых часоў, як мы самі сціраем сабе шкарпэткі, мы шануем цябе ўсё больш і больш, - сказаў Джордж, нядбайна адмахваючыся ад падзяк. – Пастарнака, Рэм?

- Гары, у цябе ў валасах чарвяк, - весела паведаміла Джыні і перахілілася праз стол, каб зняць яго; па шыі Гары пабеглі мурашкі, зусім не з-за чарвяка.

- Які кашмаг, - Флёр дэманстратыўна здрыганулася.

- Так, праўда, - горача падтрымаў Рон. –Яшчэ падліўкі, Флёр?

Шчыра жадаючы ўслужыць, ён перакуліў соўснік; Біл узмахнуў чарадзейнай палачкай; падліўка паднялася ў паветра і палухмяна вярнулася на месца.

- Ты н’е лепш, чыім ваша Тонкс, - папракнула Флёр Рона, абсыпаўшы Біла ўдзячнымі пацалункамі. – Яна вечна усё апгакідвае…

- Я запрашала нашу выдатную Тонкс, - місіс Уізлі грукнула аб стол міскай з морквай і пранізала Флёр поглядам. – Але яна не захацела прыйсці. Ты не сустракаўся з ёй у апошні час, Рэмус?

- Не, я наогул мала з кім маю зносіны, - адказаў Люпін. – Але ў Тонкс жа свая сям’я, ёсць куды пайсці, няўжо не так?

- Хм-м-м-м, - працягнула місіс Уізлі. – Магчыма. Але ў мяне стварылася ўражанне, што небарака мае намер сустракаць Каляды адна.

Яна незадаволена паглядзела на Люпіна – так, быццам гэта ён вінаваты ў тым, што яна атрымае ў нявесткі Флёр, а не Тонкс. Гары падумаў, што бітва місіс Уізлі даўно прайграная. Пры гэтым ён успомніў, што жадаў нешта высветліць наконт Тонкс, і лепш за ўсё ў Люпіна, спецыяліста па Патронусам.

- У Тонкс змяніўся Патронус, - сказаў ён. – Ва ўсякім разе, па словах Снэйпа. Я не ведаў, што такое бывае. Чаму гэта?

Люпін не спяшаўся з адказам. Ён доўга жаваў індычку, потым нарэшце праглынуў і павольна вымавіў:

- Часам… ад вялікага ўзрушэння… пасля цяжкіх эмацыйных перажыванняў…

- Ён вялікі, з чатырма нагамі, - тут Гары раптам ахінула, і ён прашаптаў: - Слухайце… а гэта не можа быць…?

- Артур! – раптам ускрыкнула місіс Уізлі. Яна саскочыла с крэсла, прыціскаючы далонь да сэрца, і не адрываючыся глядзела ў кухоннае акно. – Артур… там Персі!

- Што?


Містэр Уізлі азірнуўся. Усе хутка павярнуліся да акна; Джыні устала, каб лепш бачыць. Сапраўды, па заснежаным двары крочыў Персі Уізлі, яго акуляры ў рагавой аправе зіхацелі на сонцы. Але ён быў не адзін.

- Артур, з ім… міністр!

І праўда, следам за Персі, ледзь накульгваючы, ішоў чалавек, фатаграфію каторага Гары бачыў у “Штодзённым Прароку”. Грыва сіваватых валасоў і чорны плашч былі прыпарошаныя снегам. У кухні ніхто не паспеў нічога сказаць, містэр і місіс Уізлі ледзь абмяняліся здзіўленымі поглядамі, а заднія дзверы ўжо адчыніліся, і на парозе з’явіўся Персі.

На імгненне павісла маўчанне. Затым Персі чапурыста вымавіў:

- Вясёлых Каляд, мама.

- О, Персі! – ускрыкнула місіс Уізлі і кінулася да сына.

Руфус Скрымджэр затрымаўся ў дзвярах, абапіраючыся на кій і з усмешкай пазіраў на рканальную сцэну.

- Прабачце за ўварванне, - сказаў ён, калі місіс Уізлі, ззяючы і абціраючы вочы, павярнулася да яго. – Мы з Персі былі паблізу – праца, ці ведаеце, - і ён не мог не зайсці і не пабачыцца з вамі.

Паміж тым, Персі не выказаў жадання павітаць каго-небудзь з сям’і, акрамяя маці. Ён стаяў, нібы аршын праглынуўшы, і ад няёмкасці глядзеў па-над галовамі прысутных. Містэр Уізлі і двайняты з каменнымі тварамі свідравалі яго вачамі.

- Прашу вас, уваходзьце. садзіцеся, міністр! – замітусілася місіс Уізлі,папраўляючы капялюш. – Частуйцеся: пындэйка, удынг… гэта значыць…

- Не-не, дарагая Моллі, - закруціў галавой Скрымджэр. Гары зразумеў, што ён пазнаў яе імя ў Персі на парозе, перш чым увайсці ў хату. – Не жадаю навязвацца! Мяне бы наогул тут не было, калі бы Персі не дзёрся ўбачыцца з сям’ёй…

- О, Персі! – са слязамі ў голасу выклікнула місіс Уізлі і прыпаднялася на дыбачках, каб пацалаваць яго.

- ... мы ўсяго на пяць хвілін, так што я, мабыць, прайдуся па двары, а вы пакуль пагутарыце з Персі. Не, не, запэўніваю вас, я не жадаю быць назойлівым! Ну-з, калі хто-небудзь пакажа мне ваш чароўны сад… а, вось малады чалавек як раз даеў! Чаму бы яму са мной не прагуляцца?

Атмасфера за сталом адчувальна змянілася. Усе перавялі погляд з Скрымджэра на Гары. Выкрут Міністра нікога не абурыў; нікому не здалося натуральным, што яго павінен суправаджаць менавіта Гары, хоць у Джыні, Флёр і Джорджа таксама чыстыя талеркі.

- Добра, добра, - сказаў Гары ў поўнай цішыні.

Ён таксама не паверыў. што Скрымджэр і Персі проста былі паблізу, і Персі раптам захацелася пабачыць родных. Ясна, што праўдзівая прычына візіту – жаданне Міністра пагаварыць з Гары сам-насам.

- Усё нармальна, - ледзь чутна вымавіў ён, праходзячы міма Люпіна; той прыўстаў з крэсла. – Нармальна, - паўтарыў Гары, заўважыўшы, што містэр Уізлі адкрыў рот і збіраецца нешта сказаць.

- Выдатна! – Скрымджэр збочыўся, прапускаючы Гары наперад. – Мы толькі абыйдзем сад, а потым мы з Персі адправімся далей. Прашу, не саромейцеся, працягвайце!

Гары пайшоў праз двор да заваленых снегам зараснікаў. Скрымджэр, злёгку накульгваючы, крочыў побач. Гары ведаў, што цяперашні міністр у свой час узначальваў кабінет Аўрораў; у яго быў выгляд суровага байца, і гэтым ён вельмі адрозніваўся ад мажнага Фаджа з яго кацялком.

- Чароўна, - прагаварыў Скрымджэр, спыняючыся каля агароджы саду і гледзячы на белае поле з неадметнымі пад снегам раслінамі. – Чароўна.

Гары маўчаў, адчуваючы, што Скрымджэр за ім назірае.

- Я даўно жадаў пагаварыць з табой, - праз некалькі імгненняяў сказаў той. – Ты ведаў пра гэта?

- Не, - сумленна адказаў Гары.

- Так-так, вельмі даўно. Але Дамблдо цябе ад усяго засцерагае, - працягваў Скрымджэр. – Суцэль натуральна, вядома, пасля ўсіх выпрабаванняў, якія выпалі на тваю долю…. асабліва ў Міністэрству…

Ён пачакаў, але Гары не злічыў патрэбным адказваць, і Мністр загаварў зноў:

- Уступіўшы ў пасаду, я ўвесь час чакаў часу, каб пагутарыць з табой, але Дамблдор перашкоджваў гэтаму – што, як я сказаў, цалкам зразумела.

Гары па-ранейшаму не раскрываў роту і чакаў.

- Гэтулькі слыхаў! – ціха выклікнуў Скрымджэр. – Вядома, мы абодва ведаем, як у нас умеюць усё пераблытаць… дзіўныя гутарцы пра прадказанне..пра тое, што ты- Абраны…

Вось гэта ўжо бліжэй да справы, падумаў Гары, вось чаму мы тут.

- …лісу, вы абмяркоўвалі гэта з Дамблдорам?

Гары напружана задумаўся, не ведаючы, зманіць ці не. Ён глядзеў на маленькія сляды гномаў на кветніках і разварушанае месца, дзе Фрэд злавіў цяперашняе ўпрыгожванне елкавай верхавіны. Нарэшце, Гары вырашыў сказаць праўды… або частку праўды.

- Так, абмяркоўвалі.

- Вось як, вось як… - замармытаў Скрымджэр. Гары бачыў кутком вока, што Міністр прыжмурыўся і ўважліва на яго глядзіць, а таму прыкінуўся, быццам дашчэнту зацікаўлены гномам, які высунуў галаву з-пад заледзянелага рададэндрона. – Што жа кажа Дамблдор? Прабачце, але гэта наша з ім тайна, - адказаў Гары.

Ён імкнуўся быць вельмі ветлівы, і Скрымжэр у адказ прагаварыў таксама вельмі лёгкім і прыязным тонам:

- Зразумела, зразумела, я і не жадаю, каб ты выдаваў… ні ў якім разе… і потым, няўжо гэта так важна, Абраны ты або не?

Гары ўважліва абдумаў яго слова і толькі потым вымавіў:

- Не разумею, што вы жадаеце сказаць, міністр.

- Гэта значыць, вядома ж, для цябе гэта надзвычай важна, - хіхікнуў Скрымжэр. - Але для чараўніцкай грамадкасці… справа ў эмоцыях, дакладна? У тым, у што людзі вераць.

Гары маўчаў. Ён пачаткаў смутна разумець, куды хіліць міністр, але не збіраўся дапамагаць яму падысці да істы. Гном рыўся ў каранёў рададэндрона, адшукваючы чарвякоў; Гары не адрываў ад яго погляду.

- Разумееш, людзі вераць, што ты - Абраны, - працягваў Скрымжэр. - Лічаць цябе героем… якім ты, абраны або не, несумнеўна, з'яўляешся! Колькі разоў ты ўжо процістаяў Сам-Ведаеш-Каго? Урэшце, усё роўна, - не чакаючы адказу, прыспешыўся міністр, - галоўнае, што для шматлікіх ты, Гары, знак надзеі. Нехта, каму, магчыма, самым лёсам прызначана знішчыць Сам-Ведаеш-Каго… гэта не можа не ўмацоўваць маральны дух. Я упэўнены, калі ты гэта зразумееш, то злічыш сваім, скажам так, абавязкам далучыцца да міністэрства і падняць грамадскі настрой.

Гном знайшоў чарвяка і цяпер цягнуў з усіх сіл, імкнучыся выцягнуць яго з мерзлай зямлі. Гары маўчаў так доўга, што Скрымжэр перавёў погляд на гнома і вымавіў:

- Пацешныя рабяты, так? Ну, што скажаш, Гары?

- Я не суцэль разумею, чаго вы жадаеце, - павольна загаварыў Гары. - "Далучыцца да міністэрства"… што гэта значыць?

- Нічога асоба цяжкага, запэўніваю цябе, - адказаў Скрымжэр. - Напрыклад, калі ты будзеш час ад часу паказвацца ў міністэрству, гэта вырабіць належнае ўражанне. Дарэчы, там ў цябе будзе маса магчымасцяў пагутарыць з Гавейнам Рабардсам, які змяніў мяне ў кабінеце Аўрораў. Далорэс Амбрыдж кажа, ты марыш стаць Аўрорам. Што жа, гэта вельмі лёгка задаволіць…

Гары адчуў, як у душы імкліва закіпае лютасць: няўжо Далорэс Амбрыдж пакінулі ў Міністэрству?

- Гэта значыць, папросту кажучы, - сказаў ён такім тонам, нібы жадаў усяго толькі растлумачыць пару смутных момантаў, - вы жадаеце стварыць уражанне, быццам я працую ў міністэрстве?

- Гэта ўмацавала бы баявы дух нацыі, Гары, - у голасу Скрымжэра гучала відавочнае палягчэнне таму, што Гары так хутка пагадзіўся. - Абраны клапоціцца аб нас і ўсё такое іншае… народу патрэбна надзея, адчуванне, што справа робіцца…

- Але ж калі я буду мільгаць у міністэрству, - сказаў Гары, пакуль яшчэ ветліва, - людзі могуць вырашыць, што я ўхваляю вашу палітыку?

- Ну, - Скрымжэр злёгку нахмурыўся, - так; у прыватнасці, таму мы жадаем…

- Не, ці наўрад нешта атрымаецца, - міла ўсміхнуўся Гары. - Ці бачыце, мне жудасна не падабаюцца некаторыя вашы дзеянні. Напрыклад, арышт Стэна Шэнпайка.

Скрымжэр маўчаў, імгненна напружыўшыся.

- Я і не чакаў, што ты зразумееш, - вымавіў ён ледзь пачакаючы, хаваючы свой гнеў нашмат горш, чым Гары. - Суровыя часы патрабуюць суровых рашэнняў. Табе ўсяго шаснаццаць…

- Дамблдору нашмат больш, але і ён не лічыць, што Стэн павінен сядзець у Азкабану, - перабіў Гары. - Вы зрабілі Стэна казлом адпушчэння, а з мяне жадаеце зрабіць кудменем.

Яны доўга і сурова глядзелі сябар на сябра. Потым Скрымжэр вымавіў без ценю цеплыні:

- Ясна. Ты аддаеш перавагу - як твой герой Дамблдор - цалкам размежвацца з міністэрствам?

- Я не жадаю, каб мной карысталіся, - сказаў Гары.

- Іншы злічыў бы сваім абавязкам паслужыць міністэрству!

- Так, а хтосьці яшчэ злічыў бы вашым абавязкам саджаць у Азкабан толькі сапраўдных злачынцаў! - Абурэнне Гары нарастала з кожнай секундай. - Вы такой жа, як Барці Краўч. Няўжо міністэрства нічога не можа зрабіць як трэба? У вас альбо Фадж, які прыкідваўся, што ўсё цудоўна, пакуль людзей не пачалі забіваць у яго пад носам, альбо вы, які кідае ў турму невінаватых і жадае адлюстраваць, быццам на яго працуе Абраны!

- Так ты не Абраны? - рэзка абарваў Скрымжэр.

- Здаецца, вы казалі, што гэта ўсё роўна? - горка засмяяўся Гары. - Вам, ва ўсякім разе.

- Так казаць не трэба было, - хутка сказаў Скрымжэр. - Гэта было бестактоўна…

- Не, усяго толькі сумленна, - запярэчыў Гары. - Адна з нешматлікіх праўдзівых рэчаў, якія я пачуў. Вам абыякава, памру я або выжыву, важна толькі, каб я дапамог пераканаць грамадскасць, быццам вы перамагаеце ў вайне з Валан дэ Мортам. Я не забыўся, міністр…

Ён падняў правы кулак. На тыльным боку халоднага запясця зіхацелі белыя шнары ад слоў, якія Далорэс Амбрыдж прымушала яго выразаць на ўласнай руцэ: "Я ніколі не павінен ілгаць".

- Не ўзгадаю, каб вы ўсталі на маю абарону, калі я спрабаваў давесці, што Валан дэ Морт вярнуўся. Летась міністэрства чамусьці не імкнулася са мной сябраваць.

Запанавала маўчанне, гэтак жа халоднае, як зямля ў іх пад нагамі. Гном выняў чарвяка і радасна абсасваў яго, прываліўшыся да ніжніх галінак рададэндрона.

- Што зараз робіць Дамблдор? - бесцырымонна запытаўся Скрымжэр. - Дзе бывае, калі яго няма ў Хогвартсу?

- Паняцця не маю, - адказаў Гары.

- А калі бы і ведаў, не сказаў, - працягнуў за яго Скрымжэр, - так жа?

- Не, не сказаў бы, - пацвердзіў Гары.

- Што ж, прыйдзецца паспрабаваць высвятляць самастойна.

- Паспрабуйце, - Гары раўнадушна паціснуў плячамі. - Але вы ж разумней Фаджа і, здавалася бы, павінны вучыцца на яго памылках. Ён спрабаваў умешвацца ў справы Хогвартсу. І цяпер, як вы, можа быць, заўважылі, ён больш не міністр. А Дамблдор застаецца дырэктарам. На вашым месцы я бы пакінуў Дамблдора ў супакоі.

Павісла доўгая паўза.

- Відаць, што, прынамсі, над табой ён хвалебна папрацаваў, - пасля доўгага маўчання холадна прагаварыў Скрымжэр, цвёрда гледзячы на Гары скрозь акуляры ў драцяной аправе. - Чалавек Дамблдора да мозгу костак, так, Потэр?

- Так, так, - сказаў Гары. - Рады, што мы гэта высветлілі.

Ён павярнуўся спіной да міністра і закрочыў да хаты.

1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   28


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка