Раздзел іншы міністр




старонка13/28
Дата канвертавання01.05.2016
Памер5.3 Mb.
1   ...   9   10   11   12   13   14   15   16   ...   28

РАЗДЗЕЛ 14. “ФЕЛІКС ФЕЛІЦЫС”

На наступны дзень першым урокам была гербалогія. Раніцай, за снеданнем, Гары, асцерагаючыся чужых вушэй, не змог распавесці Рону і Герміёне пра занятак з Дамблдорам, але потым, каля яны ішлі праз гарод ля цяпліц, сцісла ўвёў сяброў у курс. Пранізлівы вецер, які не сціхаў усе выхадныя, нарэшце супакоіўся, і вакол зноў вісела дзіўная смуга, з-за якой дарога да цяпліцы заняла некалькі больш часу, чым звычайна. У гэтым семестры шасцікласнікам трэба было вывучаць свірэпней. Хлопцы абралі сабе сучкаваты пень, усталі вакол яго і пачалі нацягваць ахоўныя пальчаткі.

- Фу, нават думаць агідна: маленькі Самі-Ведаеце-Хто, - ўэптам прагаварыў Рон.- Але я ўсё роўна не разумею, навошта Дамблдор табе гэта паказвае. Гэта значыць, яно, вядома, страшна цікавае, але навошта?

- Хто яго ведае, - адказаў Гары, устаўляючы зубны шчыт. – Ён кажа, гэта вельмі важна і дапаможа мне выжыць.

- А па-мойму, выдатна, - сур’ёзна сказала Герміёна. – Табе неабходна пазнаць пра Валан дэ Морта вельмі шмат. Трэба ж ведаць яго слабасці.

- Дарэчы, як прайшла апошняя вячэра з Слагхорна? – пацікавіўся Гары, з-за шчыта невыразна.

- Ведаеш, даволі добра, - Герміёна надзела ахоўныя акуляры. – Ён, вядома, успамінаў пра сваіх знакамітых вучняў і літаральна слаўся перад МакЛагенам з-за яго незвычайных сувязяў, але затое вельмі смачна накарміў і пазнаёміў з Гвенгог Джонс.

- Гвенгог Джонс? – Рон ашалела ўтаропіўся на яе скрозь акуляры. – Тая самая? Капітан “Граальхедскіх гарпій”?

- Цалкам дакладна, - кіўнула Герміёна. – Праўда, я асабіста думаю, што яна занадта задаецца, але…

- Хопіць гаварыць! – строга прыкрыкнула прафесар Спраўт, якая хуткім крокам хадзіла паміж вучнямі. – Вы адстаеце; усе ўжо прыступілі да працы; а Нэвіл здабыў першы стручок!

Рабяты азірнуліся. Сапраўды, Нэвіл, з скрываўленай губой і жудаснымі драпінамі на шчацэ, сціскаў у руках зялёны плод велічынёю з грэйпфрут, які непрыемна пульсаваў.

- Усё, усё, прафесар, прыступаем! – сказаў Рон, а калі Спраўт адвярнулася, ціха дадаў, звяртаючыся да Гары: - трэба было накласці Мафліята.

- Не, не трэба! – тут жа абурылася Герміёна. Яна заўсёды вельмі бурна рэагавала на згадванні Прынца-Паўкроўкі і яго заклёнаў. – Добра, усё… час пачынаць…

Яна асуджальна паглядзела на хлопчыкаў. Усе трое цяжка ўздыхнулі і рашуча кінуліся на сучкаваты пень. Той маментальна ажыў; з верхавіны стрэлілі доўгія калючыя канчукі, падобныя на ажынавыя, і прыняліся ашалела джыгаць па паветры. Адна галіна ўчапілася ў валасы Герміёны, але Рон па-геройску адагнаў яе секатарам. Гары, злаўчыўшыся, захапіў пару сцяблоў і звязаў іх разам; у асяродку галінак, якія выгіналіся і былі падобнымі на шчупальцы. утварылася адтуліна. Герміёна адважна саўганула туды руку па самы локаць, але адтуліна закрылася, злавіўшы яе ў пастку. Гары з Ронам пачалі цягнуць і ламаць галіны, размыкаючы “сківіцы, і Герміёна здолела выдраць руку. У жмені яна сціскала струк, такі жа, як у Нэвіла. Калючыя галіны імгненна прыбраліся ўнутр, і сучкаваты пень адразу ператварыўся ў мёртвы, абсалютна бяскрыўдны на выгляд кавалак дрэва.

- Калі ў мяне будзе свой сад, я такую гадасць заводзіць не буду, - абвясціў Рон, рэзкім рухам зрушваючы акуляры на лоб і выціраючы потны твар.

- Дайце міску, - папрасіла Герміёна. Яна імкнулася трымаць плод, які пульсаваў, як мага далей ад сябе і з агідай кінула яго ў міску, якую працягнуў Гары.

- Не трэба носам вярцець, выціскайце іх, выціскайце, яны лепш за ўсё, калі свежыя! – крыкнула прафесар Спраўт.

- Увогуле, - сказала Герміёна, працягваючы перапыненую гутарку з такой абыякавасцю, нібы бітвы з пнём не было зусім, Слагхорн жадае зрабіць калядную вячэру, і табе, Гары, у гэты раз не адвярцецца: ён парапрасіў мяне высветліць, якія дні ў цябе вольныя, каб ты сапраўды мог прыйсці.

Гары застагнаў. Рон, які спрабаваў раскалоць струк, сціскаючы яго двума рукамі, выпрастаўся і, націснуўшы з усіх сіл, незадаволена буркнуў:

- Гэта вечарынка таксама для любімчыкаў?

- Для Клуба Слізняў, так, - пацвердзіла Герміёна.

Струк выслізнуў з пальцаў Рона, адляцеў, стукнуўся ў акно цяпліцы, адскочыў, патрапіў у галаву прафесара Спраўт і збіў з яе стары залатаны капялюш. Гары пайшоў падабраць струк; калі ён вярнуўся, Герміёна казала:

- Слухай, гэта не я прыдумала назву “Клуб Слізняў”…

- “Клуб Слізняў”, - пагардліва паўтарыў Рон з грымасай, годнай Драка малфоя. – Проста ганьба нейкая. Добра, жадаю вам добра павесяліцца. Можа, табе акруціць МакЛагена, тады Слагхорн прызначыць вас каралём і каралевай Слізнякоў….

- Нам дазволілі запрасіць госцяў, - сказала Герміёна і незразумела чаму, пякучы счырванела, - Я жадала паклікаць цябе, але раз, па-твойму, гэта настолькі дурна, то не буду!

Гары раптам пашкадаваў, што струк не паляцеў трохі далей; тады зараз ён не апынуўся бы побач з Ронам і Герміёнай. Яны абодва яго не заўважалі; ён схапіў міску і прыняўся ваяваць са струком, імкнучыся стварыць як мага больш шуму, але, да няшчасця, усё роўна чуў кожнае слова з гутаркі сваіх сяброў.

- Ты жадала паклікаць мяне? – спытаў Рон зусім іншым голасам.

- Так, - гнеўна кінула Герміёна. –Але калі ты больш жадаеш, каб я акруціла МакЛагена…

Павісла паўза. Гары энергічна дзёўб шуфлікам па пруткім струку.

- Зусім не жадаю, - вельмі ціха прамармытаў Рон.

Гары, прамахнуўшыся, патрапіў шуфлікам па місцы; яна разбілася.

- Рэпара, - сказаў ён, бязладна тыкаючы чарадзейнай палачкай у аскепку. Міска хутка сабралася разам. Здарэнне, аднак, прывяло ў пачуццё Рона і Герміёну, нагадаўшы ім пра прысутнасць Гары. Герміёна замітусілася, схапіла кнігу “Пажадлівыя расліны свету” і стала шукаць, як правільна выціскаць сок з струкоў свірэпней; Рон прыцішэў, але пры гэтым надзьмуўся ад гонару.

- Дай-ка сюды, Гары, - дзелавіта загадала Герміёна, - апынулася, яго трэба праткнуць чымсьці вострым…

Гары перадаў ёй міску, і яна занялася струком, а яны з Ронам надзелі акуляры і зноў накінуліся на пень.

Ваюючы з галінай, якая цвёрда памкнулася яго прыдушыць, Гары думаў пра тое, што не так ужо і здзіўлены; яму заўсёды здавалася, што рана або позна гэта здарыцца. Але ён не ведаў, як да гэтага ставіцца… Яны з Чоў саромеліся зараз нават паглядзець сябар на сябра, не то што загаварыць; што, калі Рон і Герміёна ачнуць сустракацца, а потым растануцца? Ці перажыве такое іх сяброўства? Памятаецца, у трэцім класе, калі яго сябры пасварыліся і не размаўлялі, а яму прыйшлося наводзіць паміж імі масты, ён адчуваў сабе няўтульна….З іншага боку, што рабіць, калі яны не растануцца і будуць як Біл і Флёр, а ён пры іх – трэцім лішнім, знемагаючым ад няёмкасці?

- Патрапіў! – загарланіў Рон, здабываючы другі струк. Герміёне як раз атрымалася раскалоць першы, і ў місцы кішэла бледна-зялёнае насенне, падобнае на чарвячкоў.

Да канчатку ўроку пра вечар у Слагхорна яны больш не казалі. Наступныя некалькі дзён Гары пільна назіраў за Ронам і Герміёнай, але яны паводзілі сабе, як звычайна, мабыць сталі трохі ветлівей сябар з сябрам. Гары вырашыў пачакаць і паглядзець, што адбудзецца на вечары ў Слагхорна, пад уплывам Слівачнага піва і пры нязыркім асвятленні, а пакуль прысвяціў сябе больш надзённым клопатам.

Кэці Бэл па-ранейшаму ляжала ў лякарні і пра выпіс прамовы не было, а значыць, у шматспадзеўнай грыфіндорскай камандзе, якую Гары трэніраваў з самога верасня, не хапала аднаго Паляўнічага. Гары доўга цягнуў з заменай, спадзеючыся на вяртанне Кэці, але ў перадпачатку адкрыцця сезону быў змушаны прызнаць, што ў першым матчы супраць Слізэрына Кэці ўдзельнічаць не зможа.

Гары жахала думка пра новыя адборачныя выпрабаванні, таму аднойчы пасля ператварэнняў ён, з непрыемным пачуццём, якія мелі мала агульнага з квідышам, падышоў да Дына Томаса. У класе амаль нікога не засталося, але пад столлю ўсё яшчэ насіліся жоўтыя птушачкі, якія шчабяталі – стварэнні Герміёны; астатнія не здолелі стварыць з паветра хоць бы пярынкі.

- Ты яшчэ жадаеш быць Паляўнічым?

- Што?... Так, вядома! – захоплена адгукнуўся Дын.

За яго спіной Сімус Фінніган з кіслым выглядам закідваў у заплечнік падручнікі. Гары ведаў, што Сімус пакрыўдзіцца, і ўпадабаў бы не браць Дына, але, з іншага боку, выгода каманды першым чынам, а Дын на выпрабаваннях згуляў лепш Сімуса.

- Выдатна, тады ты прыняты, - сказаў Гары. – Трэніроўка сёння ў сем.

- Зразумеў, - радасна кіўнуў Дын. – Ура, Гары! Чорт, пахутчэй бы распавесці Джыні!

Ён выляцеў з класа. Гары застаўся сама-насам з Сімусам, і гэты сам па сабе непрыемны момант яшчэ больш сапсавала канарка Герміёны, якая, пралятаючы над Сімусам, нагадзіла яму на галаву.

Выбар замены для Кэці засмуціў не толькі Сімуса. У агульнай гасцінай многа бурчалі наконт таго, што цяпер у камандзе цэлых два аднакласніка Гары. Вядома, за школьныя гады ён паспеў прызвачаіцца з намовамі і амаль не звяртаў на іх увагі, аднак разумеў, што выйграць у будучым матчы проста неабходна. Калі Грыфіндор пераможа, усе адразу забудуцца, што калісьці крытыкавалі яго, і пачнуць запэўніваць, быццам ўашсёды лічылі падабраную ім каманду пышнай… Ну, а ў выпадку пройгрышу, змрочна думаў Гары… ён даўно ўжо прызвачаіўся з намовамі…

Вечарам, назіраючы за тым, як лятае Дын, як слажана ён працуе разам з Джыні і Дэмельзай, Гары ніколькі не шкадаваў пра свой выбар. Адбівалы, Пікс і Проўстак, таксама кожны дзень гулялі лепш. Адзін толькі Рон выклікаў турботу.

Гары заўсёды ведаў, што Рон – гулец нестабільны, нервовы і няўпэўнены ў сабе. Да няшчасця, надыходзячае адкрыццё сезону вельмі пагоршыла ўсе яго страхі. Ён прапусціў шэсць мячоў – амаль усе былі пасланыя Джыні – і гуляў усё хаатычней, пакуль нарэшце не стукнуў па вуснах падляцеўшую Дэмельзу Робінс. Небарака крывавымі зіззагамі паляцела да зямлі, распырскваючы ва ўсе бакі кроў.

- Я выпадкова, прабач, Дэмельза, прабач! – закрычаў Рон ёй услед. – Я проста…

- Апупеў ад страху, - злосна скончыла за яго Джыні, якая прызямлілася побач з Дэмельзай і аглядала яе распухлую губу. – Вось балван, Рон, глядзі, што нарабіў!

- Я ўсё выпраўлю, - сказаў Гары, апускаючыся каля дзяўчынак, і накіраваў чарадзейную палачку на губу Дэмельзы са словамі: “Эпіксей”. – І наогул, Джыні, не заві Рона балванам, ты не капітан каманды…

- А я ўбачыла, што табе некалі назваць яго балванам, і падумала, хтосьці ж павінен…

Гары з працай здушыў смех.

- Наверх, рабяты, узлятаем…

У цэлым, трэніроўка апынулася адной з горшых за ўвесь семестр, але… матч быў вельмі блізка, і Гары вырашыў, што зараз сумленнасць – не самая лепшая палітыка.

- Дзякуй, усе добра папрацавалі, мы абавязкова размажам Слізэрын, - уцешваючы сказаў ён, і Паляўнічыя з Адбіваламі сышлі з рас распранальні задаволеныя.

- Я лятаў, як мяшок драконавага гною, - бескалярова вымавіў Рон, як толькі за Джыні зачыніліся дзверы.

- Нічога падобнага, - цвёрда запярэчыў Гары. – Ты лепшы Ахоўнік з усіх, хто ў мяне спрабаваўся, Рон. Проста ты вельмі нервовы.

Усю дарогу да замка ён усяляк суцяшаў Рона, і калі яны падняліся на другі паверх, Рон значна павесялеў. Гары адвёў у бок габелен, каб, як заўсёды, прайсці ў грыфіндорскую вежу кароткім шляхам – і натыкнуліся на Дына і Джыні. Яны стаялі, цесна прыціснуўшыся сябар да сябра, і цалаваліся з такой разлютаванасцю, што, здавалася, склеіліся ротамі.

У грудзі Гары адразу вырасла велічэзная пачвара і прынялася драць капцюрамі яго ўнутранасці; у галаву лінула гарачая кроў, знішчыўшы ўсе думкі, акрамя адной – навесці на Дына псуту, ператварыць яго ў смоўжня! Зладзіўшыся з гэтым нечаканым вар’яяцтвам, Гары нібы здалёку пачуў крык Рона:

- Гэй!

Дын і Джыні адарваліся сябар ад сябра; азірнуліся.



- Што табе? – спытала Джыні.

- Я не жадаю, каб мая сястра цалавалася ў грамадскім месцы!

Гэтае месца было вельмі абасобленым, пакуль ты не ўпёрся! – парыравала Джыні.

Дын відавочна збянтэжыўся. Ён крыва ўсміхнуўся Гары, але той не змог усміхнуцца ў адказ; навапаказаная пачвара грозна раўло, патрабуючы неадкладна выкінуць Дына з каманды.

- Э-э.. пойдзем, Джыні, - сказаў Дын, - вернемся ў агульную гасціную.

- Ты ідзі! – закамандавала Джыні. – А я скажу пару ласкавых слоў майму дарагому браціку!

Дын сышоў. Па яго выгляду было ясна, што ён рад знікнуць.

- Значыць так, - сказала Джыні. Яна адкінула з твара доўгія рудыя валасы і люта паглядзела на Рона. – Давай раз і назаўжды дамовімся. Цябе не дакранаецца, з кім я сустракаюся і што я раблю…

- Яшчэ як дакранаецца! – не меней гнеўна перабіў Рон. – Думаеш, я жадаю, каб маю сястру звалі…

- Як? – крыкнула Джыні, выхопліваючы палачку. – Як, пэўна?

- Ён нічога не меў у выглядзе, Джыні, - аўтаматычна сказаў Гары, хоць пачвара, якая рыкала унутры яго, цалкам падтрымлівала Рона.

- Вельмі нават меў! – Джыні апякла Гары абураным поглядам. – Сам у жыцці ні з кім не цалаваўся, няўжо што з цёткай Мюрыэль, і таму…

- Затыкніся! – зароў Рон, імкліва барвавеючы.

- Не затыкнуся! – крычала Джыні, па-за сябе ад лютасці. – Што я, не бачыла, як ты дранцвееш перад Флегмай, чакаеш, што яна цябе пацалуе ў шчочку? Не сорамна? Пайшоў бы сам і навучыўся цалавацца, можа, і не пакутаваў бы так моцна, што астатнія даўно гэта ўмеюць!

Рон таксама схапіўся за чарадзейную палачку; Гары паспешна ўстаў паміж імі і, растапырыўшы рукі. загарадзіў Джыні сабой.

- Сама не ведаеш, што пляцеш! – закрычаў Рон, спрабуючы абмінуць Гары і зачараваць сястру. – Калі я не раблю гэтага на людзях…

Джыні уніжальна разрагаталася; яна таксама імкнулася адапхнуць Гары.

-А-а, так ты цалаваўся са Сычыкам? Або захоўваеш пад падушкай фота цётачкі Мэрыэль?

- Ах ты…

Аранжавы прамень праляцеў пад левай рукой Гары і ледзь не патрапіў у Джыні; Гары адапхнуў Рона і прыціснуў яго да сцяны.

- Не дуры…

- Гары цалаваўся з Чоў Чанг! – крычала Джыні. У яе голасе гучалі слёзы. – А Герміёна – з Віктарам Крамам! Адзін ты, Рон, паводзіш сябе так, быццам гэта нешта агіднае, а ўсё таму, што досведу ў цябе, як у двухгадовага дзіцяці!

З гэтымі словамі яна ўцякла. Гары адразу адпусціў Рона; твар ў таго быў проста забойны. Так яны стаялі, цяжка дыхаючы, пакуль з-за кута не паявілася місіс Норыс, кошка Філча.

- Пайшлі, - сказаў Гары, учуўшы шоргат Філча. Яны хутка падняліся па лесвіцы і пайшлі па калідоры сёмага паверху.

- Гэй, проч з дарогі! – раўнуў Рон. Маленькая дзяўчынка ў страху адскочыла і выпусціла бутэлечку жабінай ікры.

Гары амаль не заўважыў звону пабітага шкла; ён нічога не разумеў, галава кружылася; так, павінна быць, адчуваюць сябе людзі, якіх стукнула маланкай. “Гэта таму, што яна сястра Рона”,- паўтараў ён сабе. – “Мне не спадабалася, што яна цалуецца з Дынам таму што яна сястра Рона”…

Але перад вачамі паўстала няпрошаная выява: той жа пустынны калідор, але з Джынні цалуецца ён сам, а не Дын… Пачвара з грудзі даволі завуркатала… Раптам габелен расхінуўся; Рон, нацэліўшы на яго палачку, прыняўся крычаць… “здраднік”…”сябар ўавецца”…

- Як ты думаеш, Герміёна праўда цалавалася з Крамам? – раптам спытаў Рон пры падыходзе да Поўнай цётцы. Гары вінавата здрыгануўся і прымусіў сябе не думаць пра калідор, куды не ўрываўся ніякі Рона і дзе яны з Джыні былі зусім адны…

- Што? – неразумеючы прамармытаў ён. – А-а… э-м…

Сапраўды трэба было адказаць “так”, але яму не жадалася гэтага рабіць. Урэшце, па яго твару, Рон і так ўсё зразумеў.

- Сімплакарпус, - змрочна буркнуў ён, звяртаючыся да Поўнай цётцы. Яны пралезлі ў дзіру за партрэтам і патрапілі ў агульную гасціную.

Пра Джыні з Герміёнай яны больш не ўспаміналі і наогул мала размаўлялі і леглі спаць у маўчанні – кожны са сваімі думкамі.

Гары доўга ляжаў, гледзячы ўверх на палог ложка і пераконваючы сябе, што выпрабоўвае да Джыні выключна тратэрскія пачуцці. Яны цэлае лета жылі побач, як брат з сястрой – так? – гулялі ў квідыш, цвялілі Рона, цешаліся над Білам і Флегмай… Ён ведае Джыні вельмі даўно… натуральна, яму жадаецца яе абараняць… апекаваць… адарваць Дыну рукі і ногі затое, што ён цалаваўся з ёй… не… ужо гэты братэрскі парыў трэба стрымліваць…

Рон аглушальна храпануў.

Яна сястра Рона, цвёрда сказаў сабе Гары. Сястра Рона. Забароненая тэрыторыя. Нельга рызыкаваць сяброўствам. Гары ткнуў кулаком падушку і стаў чакаць, калі прыйдзе сон, дбайна пазбягаючы думак пра Джыні.

Пасля бябясконцых сноў пра Рона, які ганяўся за ім з квідышнай бітай, Гары прачнуўся з цяжкай галавой, але да поўдня зразумеў, што ўпадабаў бы Рона з сну сучаснаму – той не толькі дэманстратыўна пагарджаў Лдыні і Дына, але і ўсяляк трэціраваў Герміёну жорсткім, халодным абыякавасцю. Здавалася, за ноч Рон ператварыўся ва агністага дракона і гатоў быў знішчыць усіх і кожнага на сваім шляху. Гары цэлы дзень спрабаваў захаваць мір паміж Ронам і Герміёнай, але яму нічога не атрымалася: Герміёна сышла спаць пакрыўджаная, а Рон перш чым выдаліцца ў спалью, страшна аблаяў нейкіх няшчасных першакурснікаў за тое, што яны адважыліся на яго глядзець.

Да поўнага замяшання Гары, з часам агрэсія Рона не аціхла. Ён стаў горш гуляць, чаму ўзлаваўся яшчэ больш, і на апошняй трэніроўцы перад суботнім матчам не змог узяць ні аднаго мяча, але так на ўсіх крычаў, што давёў да слёз Дэмельзу Робінс.

- Затыкніся і пакінь яе ў супакоі! – прыкрыкнуў на яго Пікс, які па росце складаў прыкладна дзве траціны Рона, але затое трымаў у руках вельмі цяжкую біту.

- ХОПІЦЬ! – зароў Гары. Ён злавіў люты погляд, які Джыні кінула на Рона, успомніў, што яна майстрыца накладваць лятучамышачную псуту, і вырашыў умяшацца, пакль сітуацыя не выйшла з-пад кантролю. – Пікс, ідзі прыбяры Нападал. Дэмельза, супакойся. ты сёння выдатна гуляла. Рон… - Гары дачакаўся, пакуль іншыя адыдуць і працягнуў: - ты мой лппшы сябар, але калі будзеш працягваць у тым жа духу, я цябе выганю.

На імгненне яму здалося, быццам Рон жадае яго стукнуць, але потым здарылася нешта горш: Рон абвіс на мятле, уся яго ваяўнічасць кудысьці улятучылася, і ён пралапатаў:

- Я сам сыду. Я – размазня.

- Ніколькі ты не размазня і нікуды ты не сыдзеш! – грозна выклікнуў Гары і схапіў Рона за грудкі. – Калі ты ў форме, то бярэш любы мяч, твае праблемы – чыста псіхалагічыя!

- Гэта значыць, я – псіх?

- Так!


Пару імгненняў яны свідравалі адзін аднаго вачамі, затым Рон стомлена паматаў галавой.

- Я ведаю, што ў цябе няма часу шукаць новага Ахоўніка, і заўтра буду гуляць, але калі мы прайграем – а мы прайграем – я сыходжу.

Ніякія дамаўленні не падзейнічалі. За вячэрай Гары так і сяк спрабаваў падбадзёрыць Рона, але той занадта старанна дзьмуўся на Герміёну і нічога іншага не заўважаў. Вечарам у агульнай гасцінай Гары працягваў хіліць сваю лінію, настойліва запэўніваючы сябра, што пасля яго сыходу уся каманда памрэ ад засмучэння; да няшчасця, яго словам некалькі супярэчыў бачанне самой каманды – яны цеснай купкай сядзелі ў далёкім куце, шапталіся і кідалі на Рона відавочна непрыязныя погляды. Пад канец Гары накрычаў на Рона ў надзеі, што той раззлуецца і гэта ўмацуе яго баявы дух, але нічога падобнага не адбылося; Рон адправіўся спаць падушаны і няшчасны.

Гары доўга ляжаў у цемры без сну. Ён не жадаў прайграць гэты матч, першы, у якім выступаў як капітан, і да таго ж рашуча наладзіўся выцерці нос Малфою – хай нават падазроны наконт яго не даказаныя. Але калі Рон будзе гуляць, як на апошніх трэніроўках, то шанцы перамагчы, мякка кажучы, невялікія…

Калі як-небудзь прымусіць Рона памкнуцца… гуляць на піцы магчымасцяў… зрабіць так, каб у яго быў сапраўды ўдалы дзень…

Адказ прыйшоў раптам, як шчаслівае азарэнне.

Раніцой у Вялікай Зале, як заўсёды перад матчам, панавала ўсеагульная ўзрушанасць; слізэрынцы шыпелі і гучна крычалі “бу-у” усім членам каманды Грыфіндора, ледзь тыя ‘яўляліся ў дзвярах. Гары падняў вочы да столі і ўбачыў яснае блакітнае неба: добрае прадвесце.

Грыфіндорскі стол, увесь чырвона-залаты, згледзеўшы Гары і Рона, радасна зароў. Гары ўсміхнуўся, памахаў рукой; Рон, слаба скрывіў вусны, паматаў галавой.

- Весялей,Рон! – крыкнула Лаванда. – Ты – лепш усіх!

Рон нават не зірнуў на яе.

- Гарбата? – спытаў яго Гары. – Кава? Гарбузовы сок?

- Усё роўна, - трагічна кінуў Рон і тужліва куснуў тост.

Праз пару хвілін ззаду іх спынілася Герміёна. Ён так надакучылі благія паводзіны Рона, што яна цяпер хадзілі на сняданак адна.

- Як справы? – асцярожна спытала яна, гледзячы ў патыліцу Рону.

- Выдатна, - сказаў Гары, які ў гэты час перадаваў Рону гарбузовы сок. – Трымай-ка. Пі.

Рон паднёс шклянку да вуснаў, але Герміёна раптам ускрыкнула:

- Не пей!

Хлопчыкі павярнуліся да яе.

- З чаго гэта? – буркнуў Рон.

Герміёна глядзела на Гары, нібы не верыла.

- Ты туды нешта падліў.

Прашу прабачэння? – холадна вымавіў Гары.

- Ты мяне зразумеў. Я ўсё бачыла. Ты падліў нешта Рону ў сок. У цябе ў руках бутэлька!

- Не ведаю, пра што ты, - Гары паспешна схаваў у кішэнь маленькую бутэлечку.

- Рон, я цябе папярэджваю: не пей! – устрывожана паўтарыла Герміёна, але Рон схапіў шклянку, імгненнем асушаў яго і сказаў:

- Не трэба мною камандаваць, Герміёна.

Тая проста ўскіпела ад абурэння і, нізка нахіліўшыся да Гары, прашыпела:

- За гэта цябе трэба выключыць. Ніколі бы не паверыла, што ты на такое здольны!

- Хто бы казаў, - шэптам адказаў ён. – Сама ж даўно нікога не затлумляла?

Герміёна імкліва адышла на іншы канец стала. Гары без шкадавання глядзеў ёй услед: яна ніколі не разумела ўсёй сур’ёзнасці квідыша. Потым ён павярнуўся да Рона, які аблізваў вусны, і бадзёра абвясціў:

-Час.

Яны адправіліся на стадыён. Заінелая трава гучна храбусцела пад нагамі.



- Павезла з надвор’ем, так? – павярнуўся Гары да Рона.

- Так, млява адклікнуўся Рон. Ён быў бледны і выглядаў зусім хворым.

У распранальні сядзелі Джыні і Дэмельза; яны ўжо надзелі квідышную форму.

- Умовы проста ідэальныя, - сказала Джыні, не заўважаючы пакут Рона. – І ведаеце што? Слізэрынскага Паляўнічага, Вэйзі, учора на трэніроўцы трэснула па галаве мячом, і сёння ён не можа гуляць! А ёсць навіна яшчэ лепш: Малфой таксама захварэў!

- Што? – Гары рэзка павярнуўся да яе. – Захварэў? Чым?

-Паняцця не маю, але для нас гэта сучаснае шчасце, - радасна адклікнулася Джыні. – Замест яго паставілі Харпера; ён таксама на пятым курсу – клінічны ідыёт.

Гары нявызначана ўсміхнуўся ў адказ, але, пераапранаючыся ў малінавую адзежу, думаў не пра квідыш. Аднойчы Малфой адмовіўся гуляць з-за траўмы, але пры гэтым прыклаў усе сілы, каб матч перанеслі на зручнейшы для Слізэрыну час. А зараз спакойна пагадзіўся на замену. Чаму? Ён сапраўды хворы або прыкідваецца?

- Дзіўна, так? – шапнуў ён Рону. – Тое, што Малфой не гуляе.

- Я бысказаў: “удала”, - Рон трохі ажыў. – І вэйзі няма, ён жа ў іх лепшы бамбардзір, мне зусім не ўсміхалася… Гэй! – Ён застыг, не надзеўшы да канца пальчаткі, і ўтаропіўся на Гары.

- Што?


- Я… ты… - Рон панізіў голас; выгляд у яго быў спалоханы, але вочы гарэлі. – Мой гарбузовы сок… ты не…?

Гары падняў бровы, але не сказаў нічога, акрамя:

- Праз пяць хвілін пачатак, апранай-ка лепш чаравікі.

Яны вышлі на поле. Адусэль несліся аглушальныя прывітанні і здзеклівыя выкрыкі. Адзін канец стадыёна быў малінава-залаты; іншы выглядаў як акіян зелёна-срэбны. Сімпатыі хафлпафцаў і равенклаўцаў таксама падзяліліся. Сярод крыкаў і воплескаў Гары выразна адрозніваў далёкі роў знакамітана капелюша са львом Луны Лаўгуд.

Гары падышоў да суддзі мадам Трук, якая стаяла, рыхтуючыся выпусціць мячы з кошыка.

- Капітаны, абмяняйцеся поціскам рукі, - загадала яна, і пальцы Гары тут жа захрумсталі ў далоні новага капітана слізэрынцаў Уркухарта. – Сядлайце мётлы. Па свістку… тры… два.. адзін…

Прагучаў свісток. Гары і астатнія з сілай адапхнуліся ад мерзлай зямлі і ўзляцелі.

Гары парыў над перыметрам поля, вышукваючы поглядам Снітч і адначасова прыглядаючы за Харперам, які насіўся зігзагамі ніжэй. Над стадыёнам нязвыкла загучаў голас новага каментара:

- Такім чынам, яны ў паветры! Мабыць, усе, як і я дзівяцца дзіўнаму складу каманды Потэра. Улічваючы сумніўны выступ Рональда Уізлі ў прошлым годзе, шматлікія былі ўпэўненыя, што ў камандзе яго не пакінуць, але зразумела, дзякуючы цесным сувязям з капітанам…

Слізэрынскі канец трыбун выліўся здзеклівым рогатам і апладысментамі. Гары, выгнуў шыю ледзь убок, паглядзеў з-за мятлы на каментатарскую пляцоўку. там стаяў высокі і худы кірпаты бландын з чарадзейным мегафонам, які калісь належыў Лі Джордану; Гары пазнаў Захаыю Сміта, гульца хафлпафцаў, вельмі непрыемнага тыпу.

- А вось і першая галявая сітуацыя, Уркухарт імкліва ляціць уніз і…

У Гары падвяло жывот.

- … Уізлі адбівае мяч, што ж, думаю, усім калісьці вязе…

- Правільна думаеш, сміт, - прамармытаў Гары. Ён усміхнуўся сам сабе і рынуўся ўніз, у гушчу Паляўнічых, пільна сочачы, ці не мільгатне дзе залаты праменьчык.

Праз паўгадзіны Грыфіндор лідыраваў з лікам шэсцьдзясят-нуль. Рон узяў некалькі вельмі цяжкіх мячоў, частка іх – літаральна кончыкамі пальчатак; Джыні забіла чатыры з шасці грыфіндорскіх галоў. Пасля гэтага Захарыя перастаў голасна руйнавацца пра тое, што цэлых два Уізлі пракраліся ў каманду выключна дзякуючы асабістым сімпатыям Гары, але затое прычапіўся да Піксу і Проўстаку.

- Вядома, фізічна Проўстак не дацягвае да нармальнага Адбівалы, - напышліва цягнуў Захарыя, - звычайна ў іх лепш развітая мускулатура…

- Заляпі яму Нападалай! – крыкнуў Гары Проўстаку, які пралятаў мім, але той, шырока хмылячыся, запусціў мяч у Харпера, які як раз ляцеў насустрач. Гары з радасцю пачуў глухі ўдар, які азначаў, што Нападала патрапіў у цэль.

Здавалася, у гэтым матчы Грыфіндор проста асуджаны на поспех. Яны забівалі гол за голам, зноў і зноў, зноў і зноў. у той час як на іншым канцы поля Рон з непараўнальнай лёгкасцю лавіў мячы саперніка. Цяпер ён на ўсю моц усміхаўся, а калі публіка ў адказ на ўражлівы манеўр грымнула хорам стары хіт “Уізлі – наш кароль”, Рон зверху адлюстраваў дырыжора.

- Здаецца, ён лічыць сябе героем? – сказаў нечы пагардлівы голас. Гары ледзь не зваліўся з мятлы – у яго наўмысна, са ўсёй сілы ўрэзаўся Харпер. – Твой прыяцель-здраднік…

Мадам Трук у той момант стаяла да іх спіной. Грыфіндорскія заўзятары абурана загарланілі, і яна павярнулася пазнаць, у чым справа, але Харпер ужо памчаўся. Гары, з ныючым ад бою плячом, кінуўся наўздагон, каб адпомсціць…

- Падобна, Харпер з каманды Слізэрына заўважыў Снітч! – крыкнуў у мегафон Захарыя Сміт. – Так, сапраўды! А Потэр і не заўважыў!

Сміт – ідыёт, падумаў Гары, няўжо ён не бачыў, што яны сутыкнуліся? Але з наступнае імгненне яго сэрца абарвалася і правалілася кудысьці ў тартарары – Сміт маеў рацыю. Харпер ляцеў уверх не проста так; ён убачыў тое, што Гары праглядзеў: бескрылы Снітч, які выразна вылучаўся на фоне яснага блакітнага неба.

Гары дадаў хуткасць; вечер, які свісцеў у вушах. заглушаў і каментарыі Сміта і крыкі натоўпу. Але Харпер усё яшчэ юыў наперадзе, а ў Грыфіндора – перавага ўсяго толькі ў сто балаў; калі Харпер апынецца першым, Грыфіндор прайграе… Харпер працягнуў руку да залатога мячыка…

- Гэй, Харпер! – у адчаі крыкнуў Гары. – Колькі ты заплаціў Малфою, каб ты згуляў замест яго?

Ён не вадаў, што прымусіла яго так сказаць, але Харпер замарудзіўся, ніякавата цапнуў Снітч і выпусціў яго з пальцаў. Мячык паляцеў далей. Гары кінузся і схапіў маленечкі камяк, які трапечаў.

- ЁСЦЬ! – загарланіў ён, разгарнуўся і хутка паляцеў на зямлю, трымаючы Снітч высока над галавой. Праз некалькі імгненняў публіка ўсвядомла тое, што здарылася, і над стадыёнам падняўся гучны роў, які амаль заглушыў фінальны свісток.

- Джыні, ты куды? – крыкнуў Гары. Уся каманда кінулася яго абдымаць, але Джыні прамчалася міма і з жахлівым грукатам урэзалася ў каментатарскую пляцоўку. Натоўп завішчаў, зарагатаў.

Грыфіндорскія гульцы прызямліліся каля абломкаў, пад якімі слаба варушыўся Захарыя Сміт; Гары пачуў. як Джыні радасна кажа незадаволенай МакГонагал: - Забылася затармазіць, прафесар, выбачце.

Гары, смяючыся, вызваліўся з абдымак і апавіў рукой плечы Джыні, але адразу жа адпусціў і, пазбягаючы сустракацца з ёй поглядам, пляснуў па спіне радаснага Рона. Грыфіндорцы забілася ўсе звады і сышлі з поля, трымаючыся за рукі. Яны пераможна трэслі кулакамі і махалі сваім заўзятарам.

У распранальні панавала святочная атмасфера.

- Сімум сказаў, зараз будзем святкаваць у агульнай гасцінай! – у поўнай эйфарыі крычаў Дын. – Пайшлі хутчэй, Джыні, Дэмельза!

Рон і Гары засталіся ў распранальні адны. Яны ўжо жадалі ісці, калі на парозе з’явілася Герміёна. Яна трымала ў руках грыфіндорскі шалік; выгляд у яе быў засмучаны, але рашучы.

- Гары, я жадаю з табой пагаварыць. – Яна набрала пабольш паветра. – Ты не павінен быў так паступаць. Ты жа чуў, што сказаў Слагхорн: гэта незаконна.

- І што ты збіраешся рабіць, выдасі нас? – абурана спытаў Рон.

- Пра што гэта вы? – Гары адвярнуўся, каб павесіць форму і адначасова схаваць усмешку.

- Сам выдатна ведаеш! – пранізліва выкрыкнула Герміёна. – За сняданкам ты падліў Рону зелле поспеху! Фелікс Феліцыс!

- Нічога я не падліваў, - сказаў Гары і павярнуўся да іх тварам.

- Яшчэ як падліваў, таму ўсё і прайшло добра, слізэрынцы захварэлі і Рон узяў усе галы!

- Я нічога нікуды не падліваў! – Гары ўсміхнуўся ўжо адкрыта. Ён саўгануў руку ў кішэнь курткі і выцягнуў маленькую бутэлечку, якую Герміёна бачыла ў яго ў руках раніцай. Бутэлечка была даверху напоўненая залацістай вадкасцю, а корак шчыльна запячатаны воскам. – Я жадаў, каб Рон так падумаў, вось і прыкінуўся ў цябе на вачах. – Ён паглядзеў на Рона. – Ты ўзяў усе мячы, таму што быў упэўнены, што ў цябе будзе поспех. Але ты зрабіў усё сам.

Ён зноў схаваў зелле.

- У соку нічога не было? – уразіўся Рон. –Але… добрае надвор’е… і Вэйзі не змог гуляць… Мне праўда нічога не падлівалі?

Гары паматаў галавой. Рон здзіўлена паглядзеў на яго, а затым стромка звярнуўся да Герміёны і сказаў, перадражніваючы яе:

- За сняданкам ты падліў Рону зелле поспеху і таму ён узяў усе галы! З’ела, Герміёна? Я магу браць мячы ез старонняй дапамогі!

-Я ніколі не казала, што не можаш… Рон, ты таксама думаў, што табе падлілі зелле!

Але Рон ужо ўскінуў на плячо мятлу і прайшоў міма Герміёны да дзвярэй.

- Э-м-м, - у раптам насталай цішыні прамыкаў Гары; ён не чакаў, што ўсё так дзіўна абгарнецца, - тады… пойдзем наверх, святкаваць?

- Ідзіце! – выклікнула Герміёна, лыпаючы, каб прагнаць слёзы. – А я жудасна стамілася ад Рона! Не разумею, у чым я яшчэ правінілася…

І яна таксама выляцела з распранальны.

Гары павольна паплёўся да замка, прабіраючыся скрозь натоўп заўзятараў. Шматлікія выкрыквалі віншаванні, але ён адчуваў сябе ашуканым; бо яму здавалася, што калі Рон выйграе, то яны з Герміёна адразу змірацца… Гары не разумеў, як – за даўнасцю злачынства – растлумачыць Герміёне, што яна вінаватая толькі ў тым, што цалавалася з Віктарам Крамам,.

На свяце ў гонар перамогі, якое, калі з’явіўся Гары, ішло поўным ходам, Герміёны не было. Гары сустрэлі радаснымі крыкамі і воплескамі, яго акружылі і прыняліся віншаваць. Ён доўга не мог вырвацца ад братоў Крыві, якія жадалі пачуць штохвілінную справаздачу пра матч, і ад дзяўчынак, якія узмоцнена трапяталі вейкамі і смяяліся над самымі сумнымі яго рэплікамі, таму далёка не адразу пачаў шукаць Рона. Нарэшце, ён вырваўся ад Рамільды Вейн, якая недвухсэнсоўна намякала, што марыць пайсці з ім на калядны вечар да Слагхорна, і, прабраўшыся да століка з напоямі, сутыкнуўся з Джыні. На плячы ў яе сядзеў карузлікавы пухлянятак Арнольд, а ў ног з надзеяй мяўкаў Жываглот.

- Шукаеш Рона? – усміхнулася Джыні. – Вось ён, адваротны крывадушнік.

Гары паглядзеў у кут, куды яна паказвала. Там, навідавоку ў усіх, стаяў Рон і так моцна адымаў Лаванду Браўн, што было немагчыма зразумець, дзе чые рукі.

- Такое ўражанне, што ён жадае з’есці яе губы, праўда? – абыякава спытала Джыні. – Але спадзяюся, з часам адпрацуе тэхніку… Выдатна згулілі, Гары.

Яна папляскала яго па руцэ – у Гары ўнутры ўсё абарвалася – і пайшла за Слівачным півам. Жываглот пацерушыў за ёй, не зводзячы жоўтых вачэй з Арнольда.

Гары адвярнуўся ад РОна, які відавочна не збіраўся ў хуткім часе выныраць на паверхню, і з непрыемным пачуццём заўважыў у адтуліне за партрэтам, якая зачынялася, пухнатую каштанавую крыву.

Ён кінуўся да выхаду, у чарговы раз вырваўшыся ад Рамільды Вейн, і адапхнуў партрэт. У калідоры было пуста.

- Герміёна?

Ён знайшоў яе ў першым жа незачыненым кабінеце. Яна сядзела на настаўніцкім стале, адна, калі не лічыць зграйку жоўтых птушачак, якія з гучным ціўканнем выпісвалі кругі ў яе над галавой. Герміёна, відавочна, стварыла іх прама з паветра. Гары не мог не захапіцца, што нават у гэтак цяжкую хвіліну яна здольная рабіць такія дзівосныя рэчы.

- А, Гары, прывітанне, - сказала яна надтрэснутым голасам. – Вось, вырашыла папрактыкавацца.

- Так… э-э… выдатна… - прамармытаў Гары.

Ён не ведаў, што сказаць, і толькі смутна спадзяваўся, што яна ўсё такі не бачыла Рона, а сышла з агульнай гасцінай, ратуючыся ад шуму. Але Герміёна ненатуральна тонка вымавіла:

- Рон, падобна, весяліцца на ўсю моц.

- Так? – здзівіўся Гары.

- Не прыкідвайся, што не заўважыў, - сказала Герміёна. – Ён, увогуле ж, не хаваецца…

Дзверы адчыніліся,і, да жаху Гары, у пакой увайшоў Рон; ён, смеючыся, цягнуў за руку Лаванду. Пры выглядзе Гары і Герміёны ён войкнуў і застыг на месцы.

- ОЙ! – ускрыкнула Лаванда, захіхікала і, адыходзячы, выйшла з класа. Дзверы зачыніліся.

павісла цяжкае маўчанне. Герміёна глядзела прама на Рона. Той, упарта не паднімаючы вачэй, з няспраўнай бравадай выпаліў:

- Гары! А я думаю, куды ты дзеўся?

Герміёна саслізнула са стала. Зграйка залатых птушачак па-ранейшаму вілася ў яе над галавой – разам яны нагадвалі апераную мадэль сонечнай сістэмы.

- Не прымушай Лаванду чакаць, - ціха прагаварыла яна. – Яна будзе хвалявацца, што ты знік.

Герміёна павольна і вельмі прама пайшла да дзвярэй. Гары паглядзеў на Рона. Той відавочна цешыўся, што не здарылася нічога горш.

- Апуньё! – раздаўся раптам крык ад дзвярэй.

Гары стромка павярнуўся і ўбачыў, што Герміёна з вяр’яцкім тварам накіравала палачку на Рона, і да яго, як град з залатых куль, панеслася зграйка птушачак. Рон завішчаў і закрыў твар рукамі, але птушкі бязлітасна атакавалі яго; яны дзяўблі і раздзіралі кіпцюрамі ўсё, да чаго маглі дабрацца.

- Пайшлі ад мяне! – верашчаў Рон. Герміёна з мсцівай лютасцю паглядзела на яго ў апошні раз, з сілай адчынілі дзверы і знікла, але перш чым дзверы зачыніліся, да Гары данесліся рыданні.

1   ...   9   10   11   12   13   14   15   16   ...   28


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка