Праграма-мінімум кандыдацкага экзамену па спецыяльнасці




старонка5/6
Дата канвертавання14.03.2016
Памер0.75 Mb.
1   2   3   4   5   6

Выяўленчае мастацтва. Стварэнне праграмы рускага мастацтва і дзейнасць В.Бялінскага, А.Герцэна, М.Агарова. Рэвалюцыйна-дэмакратычная эстэтыка М.Чарнышэўскага, М.Дабралюбава як база для крытычных выступленняў У.Стасава, вострапраблемных артыкулаў І.Крамскога. Ідэя фарміравання нацыянальнай школы. П.Чысцякоў і яго сістэма мастацкай адукацыі. Румянцаўскі музей і яго значэнне для развіцця навуковай думкі ў галіне выяўленчага мастацтва.

2.8. Музычная крытыка і навука ў XX ст.
Праблемы музычнай крытыкі Заходняй Еўропы ў XX ст., звязаныя з асэнсаваннем новых творчых плыняў у мастацтве. Палеміка вакол творчасці К.Дэбюсі. Р.Ралан і яго музычна-крытычная спадчына. Заходнееўрапейскія музычныя крытыкі аб творчасці рускіх кампазітараў. Навуковыя даследаванні ў галіне музычнага мастацтва (Х.Рыман, Э.Курт і іх распрацоўкі ў межах тэорыі музыкі; музычна-гістарычныя працы Г.Аберта, Х.Мерсмана, Х.Штукеншміта і інш.). Уздзеянне на працы замежных даследчыкаў філасофскіх поглядаў Т.Адорна. Музычна-тэарэтычная дзейнасць вядомых замежных кампазітараў (П.Хіндэміта, А.Шонберга, А.Вэберна і інш).

Шляхі развіцця навукова-крытычнай музычнай думкі ў Расіі XX ст. Барацьба разнастайных ідэйна-эстэтычных напрамкаў (палеміка вакол позніх твораў А.Скрабіна, першых твораў І.Стравінскага і С.Пракоф'ева). Вядомыя музыказнаўцы пачатку XX ст.: В.Каратыгін, А.Асоўскі, кампазітар М.Мяскоўскі і інш. Першыя выступленні (з 1914 г.) у перыядычным друку Б.Асафьева (Ігара Глебава), яго музычна-крытычная і навуковая дзейнасць. Выдатныя прадстаўнікі савецкага музыказнаўства: І.Салерцінскі, С.Скрабкоў, Л.Мазель, Г.Хубаў, А.Альшванг, Ю.Келдыш, Т.Ліванава, А.Сохар і інш. Іх навуковыя працы і крытычныя выступленні па праблемах музычнага мастацтва.

Асветніцкія тэндэнцыі навукова-крытычнай думкі ў Беларусі 20–30-х гг. XX ст. Прафесійна-прапагандысцкая дзейнасць музыказнаўцаў Ю.Дрэйзіна, Б.Смольскага, а таксама кампазітараў М.Аладава, М.Крошнера, Я.Цікоцкага і інш. Пашырэнне жанравага і тэматычнага дыяпазону беларускай музычнай крытыкі і навукі ў пасляваенны час: у галіне фалькларыстыкі – Р.Шырма, Г.Цітовіч, Л.Мухарынская, З.Мажэйка, Г.Назіна; у галіне тэарэтычных даследаванняў – Н.Юдзеніч, В.Ялатаў, Л.Друкт, Р.Аладава; у галіне гістарычнага музыка­знаўства – І. і С. Нісневічы, Т.Дубкова, Г.Куляшова, Т.Шчарбакова, В.Пракапцова (Масленікава), Л.Голікава, В.Дадзіёмава; у галіне інфармацыйна-прапагандысцкай дзейнасці – В.Сізко, Л.Ракава, І.Зубрыч; у галіне радыё- і тэлеінфармацыі – Э.Язерская, Д.Яканюк, І.Мільто; у галіне музычнай журналістыкі – Д.Падбярэзскі, С.Берасцень.
2.9. Навукова-крытычная думка XX ст.

у галіне выяўленчага мастацтва
Тэарэтычныя канцэпцыі развіцця заходнееўрапейскага і рускага мастацтва ў пачатку XX ст. Галоўныя тэндэнцыі, прыметы, якія фарміравалі мастацтва XX ст.: сацыяльна-гістарычныя ідэі, нацыянальныя асаблівасці, ідэйна-мастацкая праблематыка. Іх асэнсаванне крытыкай як асновы пераломных працэсаў у мастацтве краін Заходняй Еўропы. Ацэнка гісторыка-мастацкага развіцця рэалізму ў Германіі (А.Менцэль), Бельгіі (Л.Фрэдэрык), Польшчы (Ю.Хельмоньскі, Я.Вычульскі), Чэхіі (М.Мысльбек), Балгарыі (Я.Вешын, І.Мырквічка). Крытыка мадэрнізму. Абгрунтаванне ідэі і практыка кубізму ў працах Дж.Гольдзінга, М.Серыялаза, А.Гелена, Ж.Мартэна. Эвалюцыя тэарэтычных поглядаў на “новае” мастацтва і ўплыў на яго развіццё прапагандысцкай дзейнасці Ф.Марынеці, П.Пікаса, Г.Мюнха, С.Далі, В.Кандзінскага, К.Малевіча.

Эвалюцыя тэарэтычных канцэпцый развіцця мастацтва ў Расіі пачатку XX ст. Ідэя народнасці ў работах У.Стасава і Г.Пляханава. Ідэя нацыянальнай гісторыі ў творчай і тэарэтычнай дзейнасці вядомых мастакоў групы “Свет мастацтва” А.Бенуа, М.Дабужынскага, К.Сомава. Фарміраванне дэмакратычнага напрамку ў тэарэтычна-творчай практыцы “Саюза рускіх мастакоў” (А.Архіпаў, В.Васняцоў і інш.).

Роля выдавецкай і выставачнай дзейнасці ў станаўленні і папулярызацыі тэарэтычных поглядаў на шляхі развіцця мастацтва (часопіс "Свет мастацтва", 1896–1904 гг., міжнародныя выстаўкі 1898, 1899 гг. у Маскве, 1905 г. – у Пецярбургу). С.Дзягілеў – праваднік ідэі народнасці ў жыццё. “Рускія сезоны” за мяжой пачынаючы з 1907 г.

Фарміраванне навукова-крытычнай думкі ў савецкі перыяд (1920–30-я гг.). Адмова ад нацыянальнай спадчыны ў канцэпцыі Пралеткульта. Праграма развіцця мастацтва ў першых дэкрэтах і пастановах савецкай улады: ад 5 снежня 1918 г. “Дэкрэт аб рэгістрацыі, прыёме на ўлік і захаванні помнікаў мастацтва і даўніны”, ад 16 лістапада 1918 г. “Аб прызнанні навуковых, літаратурных, музычных і мастацкіх твораў дзяржаўнай уласнасцю”. Значэнне нацыяналізацыі музеяў, прыватных калекцый для развіцця мастацтвазнаўчай навукі. План манументальнай прапаганды (дэкрэт “Аб помніках реэспублікі”, 1918 г.) – вызначальная праграма перспектывы развіцця тэорыі мастацтвазнаўчай навукі.

Увасабленне тэарэтычных канцэпцый новага мастацтва ў праграмах падрыхтоўкі мастакоў у навучальных установах Масквы Петраграда, Віцебскім мастацкім тэхнікуме, Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.

Крытыка ідэйна-стылістычных канцэпцый развіцця мастацтва ў работах беларускіх тэарэтыкаў мастацтва М.Шчакаціхіна, М.Кацара, П.Масленікава, Л.Дробава, П.Карнача, В.Шматава, Я.Сахуты, Л.Налівайкі.

Характарыстыка выдання “Гісторыя выяўленчага мастацтва” (у 6 т.).
2.10. Навукова-крытычная думка XX ст.

у галіне тэатральнага мастацтва
Навукова-тэатразнаўчыя даследаванні А.Брэтона (1905) і Б.Стокера (1906) аб акцёру Ч.Ірвінгу, Ф.Хэджака аб акцёру Чарыку (1912). Навуковы агляд “Брытанская драма” А.Нікола (1925), “Сучасная англійская драма” (1-я палова XX ст.) Э.Рэйналдса (1949), “Развіццё тэатра” А.Ніколу (1966).

Берлінскае аб'яднанне па вывучэнні гісторыі тэатра (1902–1920). Праца М.Германа (пачынальніка германскага тэатразнаўства) “Даследаванні па гісторыі нямецкага тэатра сярэдніх вякоў і Адраджэння” (1914). “Гісторыя тэатра” ў 7-мі тамах Г.Кіндэрмона (1957–1966). Навуковыя працы Э.Піскатора і Б.Брэхта.

Тэарэтычныя працы аб тэатры Р.Ралана (“Народны тэатр”, 1903). “Тэатразнаўчы фонд Францыі” А.Радэле (1933). Ж.Вілар і яго кніга “Аб тэатральнай традыцыі” (1955). Сучасныя французскія тэатразнаўцы (Г.Баці, Л.Мусінак, Ж.Жынесці, Р.Ланс, А.Боль, П.Сюрэ і інш.).

Першыя тэатразнаўцы Расіі пачатку XX ст. (А.Бялецкі, А.Куель, П.Маркаў, С.Ігнатаў, Я.Кузняцоў, П.Навіцкі і інш.). К.С.Станіслаўскі і значэнне яго працы "Работа акцёра над сабой" (1938) для развіцця сусветнага тэатра.

Манаграфіі А.Анастасьева, Б.Рудніцкага, Г.Баяджыева, А.Анікста, Г.Таўстаногава і інш. Іх роля ў развіцці сучаснай навукі аб тэатры.

Першы ў Беларусі падручнік для аматарскіх драматычных гурткоў А.Ляжневіча “Сялянскі тэатр” (1928). Кніга А.Некрашэвіча “БДТ-1” (1930). Крытычныя артыкулы пісьменнікаў Я.Коласа, К.Чорнага, Б.Вольскага, М.Клімовіча, Б.Мікуліча, І.Чурскага, Я.Рамановіча, У.Галубка ў зборніку “Драматургія” (1934). У.Няфёд і яго працы: “Беларускі тэатр: нарыс гісторыі” (1959), “Тэатр у ваенныя гады” (1959), “Сучасны беларускі тэатр” (1961), “Станаўленне драматычнага тэатра” (1966–1971), “Роздум пра драматычны канфлікт (1970) і інш. Акадэмічнае калектыўнае даследаванне ў 3-х т. “Гісторыя беларускага тэатра” (1983–1987). Навуковья працы сучасных тэатразнаўцаў: Т.Барысавай, А.Лабовіча, Т.Гаробчанкі, С.Пятровіча, Ю.Сохара, М.Каладзінскага, Ю.Пашкіна, А.Сабалеўскага, Р.Смольскага, Г.Барышава і інш.

Навукова-крытычная думка ў галіне тэатральнага мастацтва канца XX ст.
2.11. Навукова-гістарычная думка ХХ ст. у галіне кінамастацтва
“Маніфест сямі мастацтваў” Р.Кануда (1911) – першая спроба тэарэтычных абагульненняў напачатку XX ст. Адкрыццё сінтэтычнай прыроды кіно (гармонія пластыкі і руху). Прагназіраванне мастацкіх магчымасцей экраннага відовішча. Росквіт кінатэорыі ў 20-я гг. Б.Балаш – даследчык выразных сродкаў кіно: набліжэнне, ракурс, мантаж (“Бачны чалавек” 1924; “Дух фільма, 1930).

Рэжысёрскі ўклад у распрацоўку тэорыі кінамастацтва. “Мантаж атракцыёнаў”, тэорыі тыпажу, інтэлектуальнага кіно і гуказрокавага кантрапункта С.Эйзенштэйна (даследаванні “Нераўнадушная прырода”, “Мантаж”, “Каляровае кіно” і інш.).

Асноўныя тэарэтычныя напрацоўкі ў галіне кіназнаўства на працягу 40–60-х гг. Італьянскі неарэалізм і новае мысленне: У.Барбара, Г.Арыстарка. Падзел экранных твораў на “відовішча” і “фільм” (чыстае кіно, вызваленне ад элементаў іншых мастацтваў). А.Базен. Канцэпцыя дакументальнага рэлізму: фільм ёсць вышэйшая форма фатаграфіі. Два метады стварэння экранных твораў: сцэнапіс аналітычны (традыцыйны мантажны фільм), сцэнапіс цэласны (глыбінная мізансцэна, план-эпізод, рухавасць камеры).

З.Кракаўер. Аналіз рэалістычнай і фарматворчай тэндэнцый у кіно на ўзроўні драматургіі, адлюстравання, гуку (“Прырода фільма. Рэабілітацыя фізічнай рэчаіснасці”, 1960).

Адкрыццё кінаінстытута ў Сарбоне. Уваходжанне кінатэорый у сістэму культуралагічных навук. З'яўленне першых даследчых калектываў. Узнікненне навуковага інтарэсу да сацыяльна-псіхалагічных аспектаў кінакамунікацыі. Канцэпцыя Э.Марэна “праекцыя ідэнтыфікацыі” як механізм успрымання кінатвораў на падставе злучэння рэальнага з ірэальным у кінематаграфічнай прыродзе (“Кіно, ці Уяўны чалавек”, 1956).

Разгалінаванне кінатэорыі і інтэграцыя яе ў сістэму сучасных філасофска-эстэтычных ведаў. Семіётыка кіно (П.–П.Пазаліні, К.Метц, Ю.Лотмана, М.Ямпольскага).

Фундаментальныя аўтарскія даследаванні гісторыі сусветнага кінамастацтва: Ж.Садуль, Е.Цепліц, Е.Плажэўскі.

Працы беларускіх даследчыкаў у галіне экраннага мастацтва: Е.Бондарава, А.Красінскі, В.Нячай, Н.Фральцова.


2.12. Фарміраванне мастацкіх школ у Беларусі ад вытокаў

да пачатку XX ст.
Мастацкая школа як паняцце: творчае аб'яднанне, кірунак, адзінства прынцыпаў, прыёмаў творчасці, што выяўляецца ў пэўных стылявых і храналагічных межах; адукацыйны цэнтр.

Характарыстыка полацкай і гродзенскай школ дойлідства (XII – ХVІІІ стст.), беларускай іканапіснай школы (пачатак ХVІ – пачатак ХІХ ст.), куцеінскай школы гравюры (ХVІІ ст.), магілёўскай школы гравюры (канец ХVІІ – ХVІІІ ст.). Беларуская рэзь (ХVІІ – ХVІІІ стст.) Нёманскае шкло (другая палова XIX – XX ст.), слуцкія паясы (ХVІІІ – пачатак Х1Х ст.), неглюбскія ручнікі (сярэдзіна XIX – XX ст.) як праява пэўных творчых кірункаў.

Вытокі мастацкай адукацыі. Хрысціянскія храмы як цэнтры падрыхтоўкі прафесійных майстроў, іканапісцаў, спевакоў, музыкаў у эпоху сярэднявечча. Еўфрасіння Полацкая (1110–1173) – першая беларуская жанчьна-асветніца.

Залежнасць мастацкай адукацыі ад пэўных філасофска-рэлігійна-царкоўных тэндэнцый, ад дзяржаўна-рэгіянальнай прыналежнасці беларускіх зямель у эпоху Адраджэння. Дысцыпліны “сямі вольных навук” у якасці асновы адукацыйнай сістэмы. Францыск Скарына і іншыя прадстаўнікі беларускага рэнесанснага асветніцтва (М.Гусоўскі, С.Будны, В.Цяпінскі, С. і Л.Зізанія) аб карысці і знач­насці “сямі вольных мастацтваў”. Дзейнасць навучальных устаноў розных канфесій: музычныя бурсы, брацкія школы і вучылішчы як цэнтры музычнай і тэатральнай адукацыі. Мацей Сарбеўскі (1595–1640) – адзін з выдатных настаўнікаў рыторыкі, паэт, філосаф, тэарэтык літаратуры і красамоўства. Музыканты-выканаўцы і кампазітары: Вацлаў з Шамотул – 1526(33/37)–1567/68, Цыпрыян Базылік (1535–пасля 1600), Войцах Длугарай – 1550 (57/58) – 1619, Крыштаф Клабан (1550–пасля 1616), Андрэй Рагачэўскі (канец ХVІ ст.). Іх нотавыдавецкая дзейнасць. Рамесныя цэхі, арцелі як творчыя і адукацыйныя аб'яднанні.

Культавы і свецкі кірункі у фарміраванні мастацкай адукацыі другой паловы ХVП–ХVШ ст. Сімяон Полацкі (1629–1680) – пісьменнік, філосаф, асветнік, педагог; яго стаўленне да відаў мастацтва. Сігізмунд Лаўксмін (1596–1670) – аўтар першых айчынных падручнікаў па грэчаскай мове, музыцы і рыторыцы. Дзейнасць музычных, балетных, тэатральных школ пры прыватнаўласніцкіх тэатрах М.К.Агінскага (Слонім), Радзівілаў (Нясвіж, Слуцк), С.Г.Зорыча (Шклоў), А.Тызенгаўза (Гродна) і інш. Дзейнасць суполак майстроў па відах мастацкага рамяства пры магнацкіх дварах. Ксаверый Дамянік Гескі-старшы (?–1764) і яго выхаванцы.

Адукацыйная камісія (першае ў Еўропе міністэрства асветы) – установа па кіраванні народнай асветай у Рэчы Паспалітай, заснаваная ў 1773–1775 гт. Віленская акадэмія (універсітэт) – культурны і адукацыйны цэнтр дзяржавы ў ХVІІ–ХVІІІ стст. Фарміраванне рэгіянальных мастацкіх школ. Магілёўская гравёрная школа, закладзеная Максімам Вашчанкам (?–1708). Развіццё ткацкіх мануфактур: Нясвіж, Альба, Карэлічы, Слуцк, Гродна.

Разнастайнасць формаў мастацкай адукацыі ў першай палове XIX ст. Роля жаночых пансіёнаў у распаўсюджванні мастацкіх навыкаў (фартэпіяннае выканаўства, спевы, маляванне, рукадзелле, танец) у 1820–1850 гг. Значэнне пансіёнаў М.Мантэграндзі, Д.Стэфановіча і іншых у Мінску, Гомелі, Віцебску, Полацку, Брэсце. Дзейнасць выдатных беларускіх педагогаў, дырыжораў, музычных дзеячаў, братоў Дамяніка (першага беларускага піяніста, настаўніка С.Манюшкі і Ф.Міладоўскага) і Вікенція Стэфановічаў. Значэнне Мінскай гарадской музычнай школы на чале з В.Стэфановічам для падрыхтоўкі музыкантаў-інструменталістаў (1840-я гг.). Падрыхтоўка акцёраў у тэатры В.Дуніна-Марцінкевіча (1840–1850). Творчы лёс яго дачкі – вядомай піяністкі, настаўніцы музыкі, актыўнай рэвалюцыянеркі Камілы Марцінкевіч.

Выдатны мастак-графік, літаратар і кампазітар Напалеон Орда (1807–1883) і яго “Граматыка музыкі”. Скрыпач і кампазітар Міхаіл Ельскі (1831–1904) і яго музычна-навуковыя працы “Музычнае рэха”, “Музычныя даследаванні”, “Народныя танцы Мінскай губерні”.

Фарміраванне сістэмы мастацкай адукацыі ў другой палове ХІХ–пачатку XX ст. Мастацкае выхаванне ў агульнаадукацыйных навучальных установах – семінарыях і гімназіях. Месца прыватных урокаў, класаў у справе падрыхтоўкі музыкантаў (урокі спеваў Н.М.Муранскай) і мастакоў (дамашні настаўнік Іпаліт Гараўскі). Дзейнасць прыватных студый, майстэрань, школ; школа ткацтва графіні Ганны Маоль (Віцебская губерня); мастацкая школа-студыя Ф.Пархоменкі (Магілёў); Віленская рысавальная школа І.Трутнева; музычная школа С.Шацкінай (Мінск); музычная школа С.Л.Захарына (Гомель); школа-майстэрня Ю.Пэна (Віцебск); школа-студыя Я.Кругера (Мінск). Адукацыйныя цэнтры пры літаратурна-мастацкіх, музычна-драматычных таварыствах. Адкрыццё Мінскага вучылішча арганістаў (1871–1897) і музычнага вучылішча пры Мінскім таварыстве сяброў музыкі (пачатак XX ст.).

2.13. Мастацкія школы Беларусі ў XX ст.
Кампазітарская школа Беларусі ў XX ст.: выкарыстанне вопыту мінулага і сучаснай рэчаіснасці ў станаўленні беларускай музычнай культуры XX ст. Фарміраванне нацыянальнай прафесійнай кампазітарскай школы ў пачатку 1920-х–30-я гг. Уздзеянне класічных “кучкісцкіх” традыцый на творчасць беларускіх кампазітараў – родапачынальнікаў кампазітарскай школы – В.Залатарова, М.Чуркіна, М. Аладава, Я.Цікоцкага, А.Туранкова. Творчыя вынікі дзейнасці першых беларускіх кампазітараў – стварэнне нацыянальных прафесійных жанраў: сімфоніі (М.Чуркін, М.Аладаў, Я.Цікоцкі), оперы і балета (Я.Цікоцкі, А.Багатыроў, А.Туранкоў, М.Крошнер), вакальна-інструментальнай музыкі, масавай песні, раманса і інш.

Значэнне дзейнасці Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі ў падрыхтоўцы кампазітарскіх і выканальніцкіх кадраў. Інтэнсіўная творчая дзейнасць кампазітараў ваеннага пакалення. Разнастайнасць тэматыкі і жанраў ў музычнай творчасці А.Багатырова, Г.Вагнера, Ю.Семянякі, У.Алоўнікава, П.Падкавырава і інш.

З'яўленне новых кампазітарскіх імён у другой палове 1950-х –1980-я гг. Я.Глебаў, С.Картэс, Д.Смольскі, І.Лучанок, А.Мдывані, В.Войцік, Л.Захлеўны, Л.Шлег, У.Солтан, Г.Гарэлава, В.Іваноў, У.Кандрусевіч, А.Бандарэнка і інш. Высокі прафесійны ўзровень кампазітарскага майстэрства нацыянальнай беларускай кампазітарскай школы 60–80-х гг. Узмацненне цікавасці кампазітараў усіх пакаленняў да разнастайнасці тэматыкі, жанраў, сродкаў музычнай выразнасці.

Сучасны стан нацыянальных кампазітарскай і выканальніцкай школ. Новыя імёны маладых кампазітараў, выканаўцаў-інструменталістаў і вакалістаў, іх творчасць.

Развіццё тэатральнай адукацыі ў XX ст. Акцёрскія студыі і курсы ў 1920–30-я гг. (Беларуская драматычная студыя ў Маскве – 1922–1926 гг.), Беларуская студыя пры Цэнтральным тэатральным вучылішчы ў Ленінградзе – 1933–1937 гг., Беларускі тэхнікум сцэнічнага мастацтва – 1931–1933 гг., Мінскае тэатральнае вучылішча – 1938–1941 гг.

Сістэматычная падрыхтоўка прафесійых тэатральных кадраў. Беларускі тэатральны інстытут (1945), з 1953 г. – Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут, з 1991 г. – Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў. Педагогі: Я.Міровіч, К.Саннікаў, М.Мардвінаў, Д.Арлоў, Л.Мазалеўская, В.Рэдліх, У.Маланкін, А.Бутакоў. Сучасны стан тэатральнай адукацыі ў Беларусі. Дзейнасць кафедры тэатральнай творчасці Беларускага дзяржаўнага універсітэта культуры і мастацтваў, студый, вучылішчаў мастацтваў.

Мастацкая адукацыя ў галіне выяўленчага мастацтва. Дзейнасць у 20-я гг. студый і школ у Мінску, Гомелі, Веліжы. Стварэнне “новай школы” мастацтва ў Віцебску (1918–1922). К.Малевіч, М.Шагал, Л.Лясіцкі, З.Ермалаева. Значэнне дзейнасці Віцебскага мастацкага тэхнікума (У.Хрусталёў, І.Ахрэмчык, Л.Лейтман, В.Волкаў, М.Эндэ, Ф.Фохт, М.Керзін) у фарміраванні мастацкай школы Беларусі. Роля мастацкага факультэта Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута, мастацка-графічнага факультэта Віцебскага педагагічнага інстытута (1959) у падрыхтоўцы мастакоў розных спецыяльнасцей: жывапіс, графіка, скульптура, дэкаратыўна-прыкладное мастацтва, дызайн і інш. Вядучыя майстры выяўленчага мастацтва Беларусі ў другой палове XX ст.

Кінамастацтва. Нараджэнне дакументальнага кіно. Творчасць аператара М.Лявонцьева. Ю.Тарыч – заснавальнік ігравога кіно ў Беларусі (“Лясная быль”, 1926; “Да заўтра”, 1929 і інш.). Адкрыццё кінастудыі “Савецкая Беларусь” у Ленінградзе. Пераезд у Мінск (1938). Падрыхтоўка прафесійных кінарэжысёраў у Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў: першыя творчыя майстэрні В.Турава, В.Дашука, М.Пташука. Фарміраванне аператарскай школы: Д.Зай­цаў, Ф.Кучар, Ю.Марухін, Т.Логінава, У.Спарышкаў, А.Суханава і інш. Фарміраванне і развіццё беларускай школы дакументальнага кіно: А.Рудэрман, В.Дашук, Ю.Хашчавацкі, В.Аслюк, М.Жданоўскі і інш. Беларуская школа анімацыйнага фільма: І.Волчак і яго паплечнікі.


2.14. Вядучыя прадстаўнікі сучаснага беларускага мастацтвазнаўства
Фарміраванне гістарычнага і тэарэтычнага мастацтвазнаўства ў галіне музычнага, тэатральнага, выяўленчага мастацтва і кінамастацтва. Жанры навуковых даследаванняў: артыкулы (публіцыстычныя і навуковыя), рэцэнзіі, раздзелы ў буйных выданнях, манаграфіі, шматтомныя выданні па гісторыі розных відаў мастацтва. Вядучыя прадстаўнікі: З.Я. Мажэйка, І.Д.Назіна, Г.Р.Куляшова, Т.А.Шчарбакова, К.І.Сцепанцэвіч, Г.С.Глушчанка, Н.А.Юўчанка, Т.Г.Мдывані, В.П.Савіцкая, В.А.Антаневіч, Р.І.Сергіенка, Л.Ф.Голікава, В.П.Пракапцова, В.У.Дадзіёмава і інш. (музыказнаўства); У.І.Няфёд, А.В.Сабалеўскі, Г.І.Барышаў, Ю.М.Чурко, Р.Б.Смольскі, Т.Я.Гаробчанка, М.Каладзінскі, Ю.М.Сохар і інш. (тэатразнаўства); М.І.Кацар, Л.М.Дробаў, П.В.Масленікаў, П.А.Карнач, В.Ф.Шматаў, Я.М.Сахута, Н.Ф.Высоцкая, В.С.Каваленка, А.М.Пікулік і інш. (мастацтвазнаўства); Ю.М.Чантурыя, А.М.Кулагін, Т.І.Габрусь, А.І.Лакотка і інш. (архітэктура); А.М.Красінскі, В.Ф.Нячай, Е.Л.Бондарава, Н.Ц.Фральцова, Г.В.Ратнікаў, Н.А.Агафонава, В.А.Мядведзева, А.А.Карпілава, Л.П.Саянкова (кіназнаўства).

ЛІТАРАТУРА
Агульныя праблемы мастацтва
1. Аристотель. Сочинения: в 4 т. / Аристотель; АН СССР, Ин-т философии. – М.: Мысль, 1975–1983. – 4 т.

2. Взаимодействие и синтез искусств: сб. / АН СССР, Науч. совет по истории мировой культуры, Комис. комплекс. изуч. худож. творчества; редкол.: Д.Д. Благой [и др.]. – Л.: Наука, 1978. – 269 с.

3. Выготский, Л.С. Психология искусства / Л.С. Выготский.– М.: Искусство, 1986. – 572 с.

4. Гегель, Г. Эстетика: в 4 т. / Г. Гегель; пер., под ред. М. Лифшица.– М.: Искусство, 1968–1973. – 4 т.

5. Даркевич, В.П. Народная культура средневековья. Светская праздничная жизнь в искусстве ІХ–ХVІ вв. / В.П. Даркевич; отв. ред. Г.К. Вагнер; АН СССР, Ин-т археологии. – М.: Наука, 1988. – 341 с.

6. Искусствознание и психология художественного творчества: сб. ст. / АН СССР, ВНИИ искусствознания М-ва культуры СССР; отв. ред. А.Я. Зись, М.Г. Ярошевский. – М.: Наука, 1988.– 350 с.

7. Келдыш, Ю.В. Русский реализм начала ХХ века / Ю.В. Келдыш. – М.: Наука, 1975.– 279 с.

8. Ковалевская, Е.Н. Русский классицизм / Е.Н. Ковалевская. – М.: Искусство, 1964.– 703 с.

9. Кулакова, Л.И. Очерки истории русской эстетической мысли ХVШ века / Л.И. Кулакова. – Л.: Просвещение, 1968.– 343 с.

10. Культура Древнего Рима: в 2 т. / редкол.: Ю.К. Колосовская [и др.]. – М.: Наука, 1985. – 2 т.

11. Лившиц, Н.А. Искусство ХVШ века. Франция, Германия и Австрия, Англия: исторические очерки / Н.А. Лившиц, Б.А. Зернов, Л.Н. Воронихина. – М.: Искусство, 1966.– 477 с.

12. Лихачев, Д.С. Художественное наследие Древней Руси и современность / Д.С. Лихачев. – Л.: Наука, 1971. – 120 с.

13. Музыкальная энциклопедия: в 6 т. / гл. ред. Ю.В. Келдыш. – М.: Сов. энциклопедия, 1973 – 1982. – 6 т.

14. От эпохи Возрождения к ХХ веку: сб. ст. / Акад. наук СССР. – М.: Изд-во АН СССР, 1963.– 272 с.

15. Пракапцова, В.П. Спасціжэнне майстэрства / В.П. Пракапцова. – Мн.: Мінск. ф-ка каляровага друку, 2006. – 206 с.

16. Ренессанс. Барокко. Классицизм: проблема стилей в западноевропейском искусстве ХV–ХVП веков: сб. ст. / отв. ред. Б.Р. Виппер, Т.Н. Ливанова. – М.: Искусство, 1966. – 348 с.

17. Русские эстетические трактаты первой трети ХІХ века: сб.: в 2 т. / сост. З.А. Каменский. – М.: Искусство, 1974. – 2 т.

18. Серман, И.З. Русский классицизм. Поэзия. Драма. Сатира / И.З. Серман. – Л.: Наука, Ленингр. отд-ние, 1973.– 284 с.

19. Современное западное искусство. Идейные мотивы. Пути развития. Театр. Кино. Живопись. Музыка: сб. ст. / отв. ред. Г.А. Недошивин. – М.: Наука, 1971.–360 с.

20. Театральная энциклопедия: в 5 т. – М.: Сов. энциклопедия, 1961–1967. – 5 т.

21. Тихомиров, М.Н. Русская культура Х–ХVШ веков / М.Н. Тихо­миров. – М.: Наука, 1968.– 447 с.

22. Турчин, В.С. Эпоха романтизма в России / В.С. Турчин. – М.: Искусство, 1981.– 550 с.

23. Тэатральная Беларусь: у 2 т. / пад рэд. А.В. Сабалеўскага.– Мн.: БелЭН, 2002–2003. – 2 т.

24. Червинская, О.В. Акмеизм в контексте серебряного века и традиции / О.В. Червинская. – Черновцы: Alexandru cel Bun: Рута, 1997. – 271 с.

25. Чернышевский, Н.Г. Эстетика и литературная критика: избр. ст. / Н.Г. Чернышевский. – М.; Л.: Гослитиздат, 1951. – 544 с.

26. Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі: у 5 т. – Мн.: БелЭН, 1984–1987. – 5 т.
Музыказнаўства
1. Асафьев, Б.В. Избр. труды: в 5 т. / Б.В. Асафьев. – М.: Изд-во Акад. наук СССР, 1952–1957. – 5 т.

2. Асафьев, Б.В. Русская музыка ХІХ и начала ХХ века / Б.В. Асафьев. – 2-е изд. – Л.: Музыка, Ленингр. отд-ние, 1968. – 324 с.

3. Вагнер, Р. Избранные работы / Р. Вагнер. – М.: Искусство, 1978. – 695 с.

4. Герцман, Е.В. Музыка Древней Греции и Рима / Е.В. Герцман. – СПб.: Алетейя, 1995. – 336 с.

5. Горович, Б. Оперный театр / Б. Горович; пер. М. Малькова. – Л.: Музыка, 1984.– 224 с.

6. Грубер, Р.И. Всеобщая история музыки: учеб. пособие / Р.И. Грубер. – 3-е изд.– М.: Музыка, 1965.– 484 с.

7. Грубер, Р.И. История музыкальной культуры: в 2 т. / Р.И. Грубер. – М.: Музыка, 1953 – 1959. – 2 т.

8. Друскин, М.С. Австрийский экспрессионизм / М.С. Друскин // Очерки, статьи, заметки / М.С. Друскин. – Л.: Сов. композитор, Ленингр. отд-ние, 1987. – С. 86–118.

1   2   3   4   5   6


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка