Прафесійная этыка журналіста вучэбная праграма для спецыяльнасці




Дата канвертавання29.03.2016
Памер163.21 Kb.


БЕЛАРУСКІ ДЗЯРЖАЎНЫ УНІВЕРСІТЭТ

ЗАЦВЯРДЖАЮ

Рэктар 


Беларускага дзяржаўнага універсітэта
___________ С.У.Абламейка

____сакавіка 2009г.

Рэгістрацыйны № УД-______/ баз.

ПРАФЕСІЙНАЯ ЭТЫКА ЖУРНАЛІСТА
Вучэбная праграма для спецыяльнасці
1-23 01 73 Сродкі масавай інфармацыі













2009г.
СКЛАДАЛЬНІК:
Т.Ул. Падаляк, дацэнт кафедры тэорыі і метадалогіі журналістыкі Інстытута журналістыкі Беларускага дзяржаўнага універсітэта

РЭЦЭНЗЕНТЫ:
І.І. Сачанка, доктар філалагічных навук, прафесар кафедры замежнай журналістыкі;
А.М. Карлюкевіч, дырэктар Рэдакцыйна-выдавецкай ўстановы “Літаратура і мастацтва”, лаўрэат прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “За духоўнае адраджэнне”


РЭКАМЕНДАВАНА ДА ЗАЦВЯРДЖЭННЯ:

кафедрай тэорыі і метадалогіі журналістыкі Інстытута журналістыкі Беларускага дзяржаўнага універсітэта



(пратакол № 6 ад 15.01.2009г.)
Навукова-метадычным саветам вучэбна-метадычнага аб’яднання па журналістыцы

(пратакол № 3 ад 05.02.2009г.)

Адказны за выпуск Т. У. Падаляк 



ТЛУМАЧАЛЬНАЯ ЗАПІСКА
У вучэбным працэсе на факультэце журналістыкі курс «Прафесійная этыка журналіста» займае адметнае месца, паколькі з’яўляецца адным з асноватворных у структуры прафесійнай і грамадзянскай падрыхтоўкі спецыялістаў сродкаў масавай інфармацыі.

Курс «Прафесійная этыка журналіста» мае на мэце фарміраванне сістэмы маральна-этычных каардынатаў прафесійнай дзейнасці журналістаў: адэкватнага ўспрыняцця і рэфлексіўнай ацэнкі яе прыярытэтаў. Паколькі прафесійнае станаўленне і духоўнае сталенне журналіста – працэс непарыўны, у ходзе выкладання курса значная ўвага надаецца педагагічна-творчым і выхаваўча-метадычным кампанентам навучання. Для студэнтаў актуалізуюцца сітуацыі маральнага выбару пад дамінантай пошуку канструктыўных шляхоў выйсця са складаных абставінаў.

Спецыфічнай характарыстыкай курса «Прафесійная этыка журналіста» з’яўляецца яго акцэнтаваная накіраванасць на праблематыку і зместавыя асаблівасці сучаснага публіцыстычнага працэсу.


У працэсе навучання ставіцца шэраг задач:

  • пашырэнне ведаў аб прыродзе і паходжанні прафесійнай маралі, асноўных этапах і тэндэнцыях развіцця прафесійнай этыкі;

  • сістэматызаванае вывучэнне асноўных паняццяў прафесійнай этыкі;

  • азнаямленне з прынцыпамі маральнага рэгулявання ў журналістыцы;

  • асэнсаванне праблемных, дыскусійных пытанняў прафесійнай этыкі;

  • разбор тыповых памылак і парушэнняў прафесійнай этыкі, якія ўзнікаюць у працэсе журналісцкай практыкі;

  • арыентацыя студэнтаў на крытычны аналіз уласнай творчасці, на далейшую работу па прафесійным самаўдасканаленні;

  • развіццё асобаснага мыслення і прафесійнай кампетэнтнасці, здольнасці аб’ектыўна, комплексна і доказна асвятляць з’явы грамадскага жыцця;

  • практычнае засваенне маральна-этычных прыярытэтаў творчай дзейнасці.

Курс «Прафесійная этыка журналіста» складаецца з 10 лекцыйных гадзін і 6 гадзін лабараторных заняткаў.

Вывучэнне курса завяршаецца здачай заліку.



Прыкладны тэматычны план

па дысцыпліне «Прафесійная этыка журналіста»





п/п

Назва раздзелаў курса

Колькасць гадзін заняткаў

лекцыйных


лабараторных

1

Прафесійная мараль і прафесійная этыка журналіста: сацыяльна-гістарычная і канцэптуальна-зместавая сутнасць

2




2

Аксіялагічная прастора журналістыкі

2




3

Маральнае рэгуляванне ў журналістыцы

2




4

Свабода, адказнасць і маральны выбар журналіста

2




5

Журналіст і крыніцы інфармацыі.




2

6

Журналіст і яго герой




2

7

Этычныя нормы дзейнасці журналіста ў працэсе апрацоўкі і творчай інтэрпрэтацыі інфармацыі




2

8

Маральны клімат у рэдакцыйным калектыве. Нормы службовай этыкі

2







Усяго:

10

6

ЗМЕСТ ВУЧЭБНАГА МАТЭРЫЯЛУ
Раздзел I. Прафесійная мараль і прафесійная этыка журналіста: сацыяльна-гістарычная і канцэптуальна-зместавая сутнасць

Прафесійнае і маральнае ў журналістыцы: усеагульны характар маральных патрабаванняў і гуманістычныя крытэрыі прафесійнай дзейнасці журналіста.

Прафесійная мараль у структуры маральных адносінаў грамадства. Узнікненне і развіццё прафесійнай маралі журналісцкай садружнасці.

Этыка і прафесійная этыка: этапы гісторыка-этычнага працэсу. Месца прафесійнай этыкі ў сістэме этыкі.

Віды прафесійнай этыкі. Этычныя праблемы «пагранічных» з журналістыкай прафесій, якія даследуюцца ў медыя-прасторы.

Сутнасць і структура прафесійнай этыкі журналіста.

Прафесійная мараль як ацэначна-імператыўны спосаб асваення метадаў і зместу прафесійнай дзейнасці, рэгулятар паводзін журналіста ў працэсе выканання прафесійных задач. Функцыі прафесійнай маралі журналіста.
Раздзел II. Аксіялагічная прастора журналістыкі

Фарміраванне этычнага поля журналісцкай дзейнасці. Статус і канцэптуальны змест катэгорый, прынцыпаў, нормаў прафесійнай этыкі журналіста.

Катэгорыі прафесійнай этыкі як анталагічныя характарыстыкі прафесійнай маралі журналіста: нарматыўна-ацэначны характар і канкрэтна-гістарычны змест.

Праблемы журналісцкай дэянталогіі. Дыялектыка аб’ектыўнага і суб’ектыўнага ў працэсе фарміравання прафесійнага доўгу. Прафесійны доўг як механізм самакантролю асобы. Прафесійны доўг і асабісты інтарэс. «Агульная формула» прафесійнага доўгу сусветнай журналісцкай садружнасці.

Прафесійна-этычныя прынцыпы журналістыкі. Прафесійная сумленнасць журналіста. Прафесійная адказнасць журналіста. Фактары, якія ўплываюць на фарміраванне прафесійнай адказнасці.

Роля прафесійнага гонару і прафесійнай годнасці ў матывацыі паводзін журналіста. Прафесійны гонар — «гонар мундзіра» — рэпутацыя прафесіі.

Нормы прафесійнай маралі як гуманістычныя крытэрыі прафесійнай дзейнасці. Роля журналісцкай практыкі ў працэсе ўтварэння новых нормаў.
Раздзел III. Маральнае рэгуляванне ў журналістыцы

Вопыт вырашэння маральных канфліктаў у журналістыцы. Работа М. Ламаносава «Меркаванне аб абавязках журналістаў пры выкананні імі сачыненняў, прызначанае для падтрымання свабоды філасофіі»: фармулёўка правіл этычнай журналістыкі.

Прычыны ўзнікнення і мэты кодэксаў журналісцкай этыкі. Агульначалавечыя нормы маралі ў люстэрку журналісцкіх кодэксаў. Асаблівасці працэсу кадыфікацыі прафесійна-маральных норм.

Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека і пытанні прафесійнай этыкі журналіста.

Сутнасць міжнародных прынцыпаў прафесійнай этыкі ў журналістыцы.

Сістэма прафесійна-маральнай рэгуляцыі журналісцкай дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь. «Кодэкс прафесійнай этыкі журналіста» Беларускага саюза журналістаў. «Дэкларацыя прынцыпаў прафесійнай этыкі беларускіх журналістаў» Беларускай асацыяцыі журналістаў. Унутрырэдакцыйныя этычныя кодэксы сродкаў масавай інфармацыі.

Механізм кантролю за захаваннем прафесійна-этычных прынцыпаў і нормаў.

Узаемасувязь пытанняў этыкі і права. Прававое рэгуляванне журналістыкі.


Раздзел IV. Свабода, адказнасць і маральны выбар журналіста

Журналістыка і праблема свабоды дзейнасці. Сацыяльна-гістарычнае разуменне свабоды. Паняцці «свабода», «неабходнасць» і «адказнасць» у дачыненні да творчага працэсу. Аб’ектыўныя і суб’ектыўныя ўмовы свабоды.

Канстытуцыйна-прававыя формы замацавання свабоды друку. Дзяржаўная, камерцыйная, асабістая тайна; захаванне канстытуцыйных нормаў аб забароне заклікаў да гвалтоўнага змянення дзяржаўнага ладу; прапаганды вайны, расавай, рэлігійнай, нацыянальнай нецярпімасці; паклёпаў, зняваг і г. д.

Свабода творчага самавызначэння журналіста: магчымасць самастойна вызначаць мэты і задачы творчай дзейнасці; фармуляваць тэмы і праблемы; выбіраць неабходныя сродкі, метады, спосабы работы, формы і жанры твораў і г. д.

Маральны выбар журналіста: матывы – мэты – сродкі – вынікі. Аб’ектыўная магчымасць выбару і суб’ектыўная здольнасць выбіраць. Адлюстраванне ў маральным выбары маральнага вопыту асобы. Праблема маральнага выбару на розных стадыях работы журналіста.

Праблемы эканамічнага забеспячэння свабоднай дзейнасці СМІ: медыя-бізнес і мараль. Этыка рэкламы.


Раздзел V. Журналіст і крыніцы інфармацыі

Такт і тактыка журналіста ў працэсе пошуку інфармацыі. Асноўныя метады збору інфармацыі: маральна-этычны кантэкст.

Матывіроўка журналістам прычын звяртання за інфармацыяй: дапушчальныя і недапушчальныя аргументы. Межы выкарыстання недасведчанасці субяседніка аб намерах журналіста. Кампетэнтнасць, дакладнасць, аб’ектыўнасць — абавязковыя патрабаванні да крыніцы інфармацыі.

Праблема аператыўнасці: выбар паміж кампетэнтнасцю і даступнасцю крыніцы інфармацыі.

Звесткі з афіцыйных крыніц. Звесткі «з другіх рук». Інфармацыя, атрыманая «не для друку». Асаблівасці работы з ананімнай крыніцай інфармацыі. Журналіст і «ўлада эксперта»: ступень аб’ектыўнасці інфарматара. Спецыялізацыя журналіста: «сіндром разумення».

Асаблівасці збору інфармацыі для публікацыі ў залежнасці ад яе накіраванасці, першапачатковай канцэпцыі бачання журналістам праблемы (сітуацыі).

Журналісцкае расследаванне ў святле пытанняў прафесійнай этыкі.

Разбор канфлікту: абавязковасць гутаркі з прадстаўнікамі абодвух бакоў.

Недапушчальныя метады збору інфармацыі.

Маральныя падставы і спецыфіка збору інфармацыі з выкарыстаннем прыёмаў «уключанага» назірання. Праблема «неўсвядомленага канфармізму»: фактары, пры якіх журналіст губляе незалежнасць даследчыка. Маральныя абмежаванні пры выкарыстанні метадаў «перамены прафесіі», «правакаванай сітуацыі», «схаванай камеры».

Экспрэс-апытанні грамадскай думкі.

Этыка фотаінфармацыі ў СМІ. Фотаметафара (відэаметафара) як метад барацьбы з апанентамі. Недапушчальнасць «фотападтасоўкі» фактаў. Натуралістычныя здымкі. «Прынцып папарацы» ў сучаснай журналістыцы.


Раздзел VI. Журналіст і яго герой

Прафесійная мараль як індывідуальная свядомасць журналіста. Погляды, перакананні, маральная рэфлексія журналіста. Адзінства светапогляднага, функцыянальна-ролевага і характаралагічнага элементаў у асобе журналіста. Творчая актыўнасць і творчая патрабавальнасць. Роля маральных пачуццяў журналіста ў фарміраванні творчай дамінанты.

Аўтарскае «я» журналіста. Самаацэнка творчай дзейнасці. Спосабы самакантролю (дыялог журналіста з самім сабой, унутраная апеляцыя да героя, да людзей, якія прадаставілі інфармацыю, да чытача). Асаблівасці самакантролю на розных стадыях творчага працэсу.

Сацыяльнае і маральнае «вымярэнне» герояў журналісцкіх твораў. Маральныя ідэалы журналіста як крытэрый маральнай ацэнкі героя (сітуацыі). Неадэкватнасць маральнай ацэнкі: прычыны і наступствы. Маральная дыскрэдытацыя чалавека ў СМІ: паклёпы і абразы, «вайна кампраматаў».

Роля журналіста ў стварэнні аптымальных умоў зносін. Выбар спосабу знаёмства і манеры зносін. Метады пераадолення псіхалагічных бар’ераў, формы заваявання даверу суразмоўцы. Знешні выгляд журналіста.

Патрабаванні да журналісцкіх пытанняў: мэтазгоднасць, яснасць, карэктнасць.

Межы ўмяшання журналіста ў асабістае жыццё і ўнутраны свет героя. Павага гонару і годнасці, недапушчальнасць паведамлення звестак аб прыватным жыцці чалавека (за выключэннем выпадкаў, калі падобныя звесткі неабходны для абароны інтарэсаў грамадства).

Асвятленне сямейнай тэматыкі: не нашкодзь!

Выкарыстанне журналістам дзённікавых запісаў, перапіскі герояў.

Судовыя разбіральніцтвы і крымінальныя справы: права на ананімнасць ахвяр злачынстваў і падазраваемых у здзяйсненні правапарушэнняў. Устрыманне ад падрабязнага апісання механізму злачынства. Суіцыд. Смяротнае пакаранне.

Спецыфіка асвятлення рэлігійнай тэмы ў СМІ.
Раздзел VII. Этычныя нормы дзейнасці журналіста ў працэсе апрацоўкі і творчай інтэрпрэтацыі інфармацыі

Праўдашукальніцтва як сэнс журналісцкай прафесіі.

Вобразна-канцэптуальная інтэрпрэтацыя рэчаіснасці ў журналісцкім творы. Ацэнка журналістам дакладнасці і паўнаты атрыманых звестак, іх адпаведнасці пастаўленай творчай задачы. Улік супярэчнасці паміж глыбінёй спасціжэння рэчаіснасці і патрабаваннямі аператыўнасці.

Адбор матэрыялаў для публікацыі: друкаваць — не друкаваць? Крытэрыі адбору. Нарматыўна-каштоўнасная аргументацыя ў журналістыцы.

Узгадненне і праверка інфармацыі, атрыманай з розных крыніц. Вычляненне факта з ланцугу падзей. Стэрэатыпізацыя інфармацыі. Кампаноўка фактаў, непрадузятая расстаноўка акцэнтаў: адрозненне істотных і выпадковых сувязей, стварэнне цэласнага ўяўлення аб сітуацыі.

Падтасоўка фактаў, фабрыкацыя матэрыялаў. Дыфамацыя і дэзінфармацыя. Рэзка сатырычная інтэрпрэтацыя факта. Свабода сатыры: паміж гратэскам і знявагай.

Рэпарцёрскае скажэнне рэчаіснасці: аб’ектыўныя і суб’ектыўныя фактары (ілюзія дакладнасці, штамп устаноўкі, «самаўзгаранне эмоцый», некампетэнтнасць, неаб’ектыўнасць інфарматараў; выкарыстанне СМІ для вырашэння асабістых ці групавых амбіцый, прадстаўленне прыватнага выпадку грамадска значным, умаўчанне аб «непрыемных» фактах і «дэталях, якія перашкаджаюць»).

Узаемасувязь зместу і формы журналісцкага твора. Пошук выразных сродкаў, якія адпавядаюць аўтарскай задуме. Інтуіцыя ў творчасці журналіста, феномен творчага інсайту. Межы вымыслу і домыслу.

Сенсацыя ў журналістыцы: супярэчнасці паміж аб’ектыўнасцю і «сенсацыйнай» падачай матэрыялу. Падробка «пад сенсацыю». Пошукі сенсацыі і «стварэнне» сенсацыі. Скандал.

Патрабаванні да загалоўка. Маральныя абмежаванні пры перадачы простай мовы, унутранага маналога. Абавязковасць захавання дакладнасці дакумента.

Метады і танальнасць палемікі ў СМІ.
Раздзел VIII. Маральны клімат у рэдакцыйным калектыве. Нормы службовай этыкі

Журналісцкае асяроддзе: унутрырэдакцыйныя і міжрэдакцыйныя сувязі. Арганізацыя работы рэдакцыйнага калектыву: адносіны субардынацыі і каардынацыі. Агульныя патрабаванні службовай этыкі.

Калектыўнае і індывідуальнае ў рабоце журналіста. Маральныя аспекты ўзаемаадносін асобы і прафесійнай групы. Крытэрыі ацэнкі працы калег. Адказнасць рэдакцыі за супрацоўніка і супрацоўніка – за работу выдання.

Адносіны журналіста з пазаштатнымі аўтарамі. Узгадненне праўкі. Работа з пісьмамі.

Тэхнічныя памылкі як адлюстраванне безадказнасці журналіста. Абавязковасць выпраўлення памылкі. Формы прабачэнняў. Абвяржэнне ў СМІ.

Журналіст як прадстаўнік рэдакцыі. Недапушчальнасць выкарыстання службовага становішча ў асабістых мэтах.

Плагіят і іншыя формы парушэння аўтарскага права. Самаплагіят. Правілы цытавання і абавязковасць спасылкі на першакрыніцу. Фальсіфікацыя аўтарства.

Захаванне рэдакцыйнай тайны і тайны псеўданіма. Злоўжыванне псеўданімам.

Адносіны паміж супрацоўнікамі розных выданняў. Недапушчальнасць дэзінфармацыі калег.

Прафесійная салідарнасць журналістаў.



ЛІТАРАТУРА
АСНОЎНАЯ

Авраамов, Д. С. Профессиональная этика журналиста. – М.: Изд-во Моск. ун-та, 1999. – 224 с.

Лазутина, Г. В. Профессиональная этика журналиста. – М.: Аспект Пресс, 1999. –208 с.

Профессиональная этика журналистов: В 2 т. – Т. 1: Документы и справочные материалы. – М.: Галерия, 1999. – 440 с.


ДАДАТКОВАЯ

Багерстам, Э. Свобода прессы в демократическом обществе: Настольная книга по этике прессы. – Тарту: Вяллингби, 1992. – 91 с.

Белановский, С. А. Глубокое интервью: Учеб. пособ. – М.: Никколо-Медиа, 2001. – 320 с.

Бердяев, Н. А. Философия творчества, культуры, искусства: В 2 т. – М.: Иск-во, 1994.

Букреев, В. И., Римская, И. Н. Этика права: От истоков этики и права к мировоззрению. – М.: Юрайт, 2000. – 336 с.

Вараб’ёў, В. П. Не «чацвёртая» ўлада, а палітычны інстытут грамадства! // Бел. думка. – 2003. – № 4. – С. 108–118.

Воробьев, В. П. Система СМИ Беларуси. – Минск: БГУ, 2002. – 252 с.

Воспоминания об Анатолии Аграновском. – М.: Сов. писатель, 1988. – 352 с.



Горохов, В. М. Закономерности публицистического творчества: Пресса и публицистика. – М.: Мысль, 1975. – 187 с.

Горохов, В. М. Основы журналистского мастерства: Учеб. для вузов по спец. «Журналистика». – М.: Высш. шк., 1989. – 119 с.

Гуревич, С. М. Газета: Вчера, сегодня, завтра: Учеб. пособ. для вузов / С. М. Гуревич. – М.: Аспект Пресс, 2004.

Засурский, Я. Н. Искушение свободой. Российская журналистика: 1990 – 2007. – М.: Изд-во Моск. ун-та, 2007. – 560 с.

Журналистика на перепутье: опыт России и США / Под ред. Е. Л. Вартановой. – М.: МедиаМир, 2006.



Зеленкова, И. Л., Белякова, Е. В. Этика: Учеб. пособ. и практикум. – Минск: НТООО «Тетра-Системс», 1997. – 320 с.

Иванов, В. Г. История этики Древнего мира. – СПб.: Лань, 1997. – 256 с.

Каган, М. С. Философская теория ценности. – СПб.: ТОО ТК «Петрополис», 1997. –205 с.

Камю, А. Творчество и свобода. – М.: Радуга, 1990. – 608 с.

Карнеги, Д. Как завоевывать друзей и оказывать влияние на них. – Минск: Беларусь, 1990. – 670 с.

Кашинская, Л. В. Печать русской православной церкви. – М., 1996.

Ким, М. Н. Репортаж: технология жанра. – СПб.: Изд-во Михайлова В. А., 2005. – 224 с.



Ким, М. Н. Технология создания журналистского произведения. – СПб.: Изд-во Михайлова В. А., 2001. – 320 с.

Кондрашов, В. А., Чичина, Е. А. Этика. Эстетика. – Ростов н/Д.: Феникс, 1998. – 512 с.

Костикова, Н. А. Типологические характеристики православной печати. – М., 1996.

Кудрявцев, В. В. Лекции по истории религии и свободомыслия. 3-е изд., испр. и доп. –Минск: Тетра-Системс, 1998. – 384 с.

Лазутина, Г. В. Основы творческой деятельности журналиста: Учебник для вузов. – М.: Аспект-Пресс, 2000. – 240 с.

Ленин, В. И. Партийная организация и партийная литература. Полн. собр. соч. – Т. 12. – С. 99–105.

Ломоносов, М. В. Рассуждение об обязанностях журналистов при изложении ими сочинений, предназначенное для поддержания свободы философии // Полн. собр. соч. – Т. 3. – М.: Изд-во Академии наук СССР, 1952. – С. 201–232.

Маркс, К. Дебаты шестого рейнского ландтага (ст. первая). Дебаты о свободе печати и об опубликовании протоколов сословного собрания // Маркс К., Энгельс Ф. Соч. 2-е изд. – Т. 1. – С. 30–84.

Маркс, К. Заметки о новейшей прусской цензурной инструкции // Маркс К., Энгельс Ф. Соч. 2-е изд. – Т. 1. – С. 3–27.

Мартысюк, П. Г. Правовая этика: Учеб. пособ. – Минск: Веды, 1999. –72 с.

Наумчик, В. Н., Савченко Е. А. Этика педагога. – Мінск: Універсітэцкае, 1999. – 216 с.

Ницше, Ф. Так говорил Заратустра. Книга для всех и ни для кого. – М.: Интербук, 1990. – 301 с.

Основные понятия теории журналистики (новые подходы к проблеме) / Под ред. Я. Н. Засурского. – М.: Изд-во Моск. ун-та, 1993. – 207 с.



Падаляк, Т. У. Маральна-этычныя прыярытэты беларускага друку. – Мінск: БДУ, 2001.

Паскаль, Б. Мысли. – М.: Reel-book. 1994. – 528 с.

Печенев, В. А. Истина и справедливость. – М.: Политиздат, 1989. – 254 с.

Письменная, Е. В. Профессионализм и этика: проблема морального выбора в деловой журналистике (из российского опыта) // Вестн. Моск. ун-та. Сер. 10: Журналистика. – 2000. – № 2. – С. 3–10.

Прохоров, Е. П. Журналистика и демократия. – М.: Изд. РИП-холдинг, 2001. – 268 с.

Росенко, М. Н. и др. Основы этических знаний. – СПб.: Лань, 1998. – 256 с.

Рощин, С. К. Психология и журналистика. – М.: Наука, 1989. – 187 с.

Рубашкин, А. И. Илья Эренбург: Путь писателя. – М.: Сов. писатель, 1990. – 528 с.

Рубинов, А. Операции без секретов. – М.: Мысль, 1980. – 174 с.

Сартр, Ж.-П. Стена: Избр. произв. – М.: Политиздат, 1992. – 480 с.

Симанчук, И. Игра в прятки с цензурой // Журналист. – 2002. – № 2. – С. 52–54.

Словарь по этике / Под. ред. А. А. Гусейного и С. И. Кона. 6-е изд. – М.: Политиздат, 1989. – 447 с.



Стральцоў, Б. В. Асноўныя творчыя метады ў журналістыцы. – Мінск: БДУ, 2000. –71 с.

Стрельцов, Б. В. Фельетон: Теория и практика жанра. – Минск: БГУ, 1983. – 63 с.

Суконцев, А. А. До и после фельетона. – М.: Мысль, 1989. – 252 с.

Теплюк, В. М. Социальная ответственность журналиста. – М.: Мысль, 1984. – 207 с.

Тертычный, А. А. Жанры периодической печати: Учеб. пособ. – М.: Аспект Пресс, 2000.

Тертычный, А. А. Расследовательская журналистика: Учеб. пособ. для вузов. – М.: Аспект-Пресс, 2002. – 384 с.

Тертычный, А. А. Эксперимерт – дело тонкое… // Журналист. – 2000. – № 1. – С. 54–56.

Фихтелиус, Э. Десять заповедей журналистики / Пер. со шведского В. Н. Менжун. – Стокгольм: Utbildningsradio, 1999. – 155 с.

Франкл, В. Человек в поисках смысла. – М.: Прогресс, 1990. – 368 с.

Фролов, И. Т., Юдин, Б. Г. Этика науки. – М., 1986.

Чичановский, А. А. Инстанция истины. Средства массовой информации и жизнь: возможности, поиск, ответственность. – М.: Политиздат, 1989. – 333 с.

Шостак, М. И. Репортер: профессионализм и этика. – М.: Изд. РИП-холдинг, 2001.

Шостак, М. «Роли» и «маски» репортера // Журналист. – 1998. – № 11–12. – С. 60–63.

Шостром, Э. Анти-Карнеги, или Человек-манипулятор. – Минск: ТПЦ «Полифакт», 1992. – 128 с.

Шукуров, И. Ш. Невзирая на лица...: Конфликт в сатирической публицистике. – М.: Мысль, 1988. – 206 с.

Шум, Ю. А. Журналистское расследование: Методические рекомендации. – М.: Барс, 2000. – 117 с.

Шумилина, Т. В. «Не могли бы вы рассказать…»: Метод интервью в журналистике. – М.: Изд-во Моск. ун-та, 1976. – 136 с.

Этика: Учебник / Под общ. ред. А. А. Гусейнова и Е. Л. Дубко. – М.: Гардарики, 1999. – 496 с.


КРЫНІЦЫ (ТЭКСТЫ):

Аграновский, А. А. Избранное: В 2 т. – М.: Известия, 1987.

Асламова, Д. Записки дрянной девчонки. – Вильнюс: Полина, 1994. – 256 с.

Булацкі, Р. В., Сачанка, II. Хрэстаматыя па гісторыі беларускай савецкай публіцыстыкі. – Мінск: БДУ, 1974. – 272 с.

Гиляровский, В. А. Москва газетная; Друзья и встречи. – Минск: Наука и техника, 1987. – 415 с.

История русской журналистики. Хрестоматия / Сост. Б. И. Есин. – М.: Высш. шк., 1991. – 320 с.



Кольцов, М. Восторг и яркость. – М.: Правда, 1990. – 480 с.

Максимова, Т. Музыкальный ринг. – М.: Искусство, 1991. – 303 с.

Невзоров, А. Поле чести. – СПб.: ТОО «Междунар. издат. корпорация», 1995. – 320 с.

Публицисты / Сост. Л. С. Екель, Б. В. Стрельцов, Г. В. Соколовский. – Минск, 2000. –495 с.



Песков, В. М. Все это было… – М.: Мол. гвардия, 1986. – 334 с.

Раскин, И. Энциклопедия хулиганствующего ортодокса: Расширенное и дополненное издание. – М.: Стоок, 1997. – 496 с.

Руденко, И. П. Улица, по которой ты идешь каждый день. – М.: Правда, 1986. – 384 с.

Тэсс, Т. Н. Хранитель времени. – М.: Сов. писатель, 1982.

Цветов, В. Я. Пятнадцатый камень сада Рёандзи; Мафия по-японски. – Минск: Беларусь, 1989. – 384 с.

Юнчик, Л. Н. По следам агентов…: Очерки. – Минск. Народная книга, 2007. – 872 с.



База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка