Портфель гимназиста 9 Великой Победе – 70! Всебелорусская патриотическая акция «Письмо Победителю»




Дата канвертавання10.06.2016
Памер96.89 Kb.





Портфель гимназиста 9

Великой Победе – 70!

Всебелорусская патриотическая акция «Письмо Победителю»

Ліст ветэрану Вялікай Айчыннай вайны

Аляксандру Іванавічу Абросiмаву
Добры дзень, Аляксандр Іванавіч Абросiмаў! Напэўна, вам здасца дзіўным атрымаць ліст ад незнаёмага чалавека. Прашу дараваць мне за турботы.

Вам піша вучань 8 класа гімназіі №1 г.Барысава Мінскай вобласцi напярэдадні вялікага ўсенароднага свята, 70-годдзя перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. Хачу вас запэўніць, што пра ваш вялікі подзвіг памятае кожны чалавек, незалежна ад таго, колькі яму гадоў.

На ўроках гісторыі, літаратуры, з кніг і кінафільмаў мы, школьнікi, даведалicя пра тыя цяжкасцi, страты, якія давялося перажыць абаронцам мірнага жыцця, каб людзi жылі спакойна і шчасліва.

Дазвольце ад імя маладых грамадзян Беларусі паабяцаць Вам і ўсім ветэранам гэтай вайны, што мы заўсёды будзем памятаць, якой працай, пакутамі была заваявана Перамога, і пастараемся вырасці годнымі людзьмі нашай краіны.

А Вам пажадаю здароўя, даўгалецця. Спадзяюся, што Вы заўсёды будзеце акружаны ўвагай і клопатам сваіх блізкіх і дзяржавы .Ад усёй душы віншую Вас з Днём Вялікай Перамогі! Гэта агульнае наша свята: і тых, хто абараніў свабоду і незалежнасць нашай Айчыны, i тых, хто прыняў эстафету ў пакалення пераможцаў і ахоўвае мiр на нашай зямлi зараз, і тых, каму яшчэ належыць у будучым стаць абаронцамі Айчыны. Нiзкi паклон вам, ветэраны Вялiкай Айчыннай вайны!

Шэдаў Ягор, 8 кл.
Прывітанне, дзядуля. Як ты жывеш? Як тваё здароўе? У апошні час я часта думаю пра цябе. Справа ў тым, што мой сабака Бім ужо падрастае і яго трэба дрэсіраваць. Я спрабую, але ў мяне гэта дрэнна атрымліваецца. Я ўспамінаю твае апавяданні пра вайну, як ты са сваім сябрам, сабакам Мухтарам, выратаваў шмат людзей.

Саперам не даруюцца памылкі. Ты дайшоў да Венгрыі і вярнуўся дадому жывым, вярнуўся разам з Мухтарам. Значыць, ты і твой сабака разумелі адзін аднаго, ты давяраў Мухтару сваё жыццё. Я здзіўляюся, як ты захоўваў спакой у такіх небяспечных сітуацыях. Я пачынаю нервавацца, як толькі Бім не слухаецца мяне і не выконвае маіх каманд. Падкажы, як ты здолеў знайсці са сваім сабакам такое паразуменне. Можа, справа ў адказнасці і разуменні важнасці выканай справы?

Мой Бім ўспрымае ўсе каманды як жарт. А твой Мухтар, як ты расказваў, быў сур'ёзны і паслухмяны сабака. Ён разумеў, што ад яго залежыць жыццё свайго любімага гаспадара і яшчэ некалькіх соцень чалавек. Ты распавядаў, што ў хвіліны адпачынку Мухтар любіў пабегаць, падурэць. Але на працы ён быў спакойны і ўважлівы. Выдатны сабака! Мне здаецца, ён адчуваў, што ты таксама вельмі яго любіш і беражэш, сумленна дзеліш з ім ўсе нягоды вайны, клапоцішся пра яго. Шкада, што я не змагу пазнаёміцца з Мухтарам, і ён не пакажа Бiму, як павінен паводзіць сябе сапраўдны сабака. Мухтар пражыў годнае жыццё, прынёс столькі карысці людзям. Я думаю, што многія, каму ты і твой сабака выратавалі жыццё, успамінаюць вас, расказваючы пра вайну сваім дзецям і ўнукам.

Памятаю, як ты мне распавядаў пра выпадак пад Віцебскам. Нашы войскі наступалі, адна за адной ішлі пяхотныя калоны. Мухтар адчуваў сябе вольным, таму, дурэючы, бегаў перад першай калонай. Раптоўна сабака спыніўся і гучна забрахаў. Ты добра ведаў, дзядуля, што азначаў гэты брэх… Тады вы з Мухтарам працавалі цэлыя суткі і вызвалілі шлях нашым войскам. За гэта вы атрымалі самы дарагі для цябе медаль “За баявыя заслугі”. Я з гонарам, дзядуля. расказваю сваім сябрам аб тваіх подзвігах і медалях.

Дарагі дзядуля, мы цябе чакаем ў гасцях. Я вельмі спадзяюся, што ты мне падкажаш, як вырасціць Біма такім жа адважным, як і Мухтар. І хто ведае, можа Бiм таксама прынясе карысць людзям. Во ўсякім выпадку, ён будзе радаваць мяне.

Твая Паліна

29

Портфель гимназиста 9



Великой Победе – 70!

Всебелорусская патриотическая акция «Письмо Победителю



Я вельмі сумую па табе. Вельмі хачу пабачыцца. Як ты? Як тваё здароўе? Маці казала, што апошнім часам цябе вельмі непакояць твае хворыя ногі. Трымайся, дзядуля.

У мяне, дзядуля, усё добра, лепш за ўсіх. Я вучуся, наведваю шмат розных гурткоў. Нядаўна ў школе адбылося мерапрыемства, прысвечанае Дню абаронцаў Айчыны. Гэта было сапраўднае свята! Уразіла тое, што незнаёмыя нам людзі аддана змагаліся за тое, каб сёння мы мірна жылі на гэтай зямлі.

Вайну я бачыла толькі ў кіно, чытала пра яе ў кнігах. Але самымі яркімі і праўдзівымі для мяне сталі твае апавяданні пра вайну, дзядуля. З тваіх апавяданняў я зразумела, што вайна – гэта пакуты матуль, сотні загінуўшых салдат, сотні дзяцей без бацькоў, жонак без мужыкоў. Тады ты быў такім жа падлеткам, як і я зараз. Уяўляю, як цяжка табе было. Ты быў пазбаўлены дзіцячых забаў і радасцей, табе не хапала матулінай пяшчоты, бацькоўскай парады.

Усё для фронту! Усё для Перамогі!” – гэты лозунг стаў галоўным для людзей з першых дзён вайны. Жанчыны і падлеткі сталі баявымі працаўнікамі на фронце. Ты мне расказваў, што, будучы хлапчуком, прастойваў за станком па дванаццаць-чатырнаццаць гадзін. У цябе было адно жаданне, каб бацька і брат хутчэй вярнуліся з вайны.



Вайна пакінула глыбокі след у тваёй душы. Якімі цяжкімі былі для цябе гэтыя 1418 дзён. Не вярнуўся бацька, скалечаным прыйшоў брат. А твая матуля… Як цяжка ёй прыйшлося ў пасляваенны час.

Крывёю салдата была здабыта перамога над лютым ворагам. Няма межаў велічы яго подзвігу ў імя Радзімы, як няма межаў велічы працоўнага подзвігу народа.

З кожным годам мы ўсё далей і далей аддаляемся ад тых гадоў жудаснай вайны. Але час не мае ўлады над памяццю. Мы гаворым “Дзякуй!” тым, хто змагаўся за тое, каб мы жылі сёння, радаваліся і сумавалі, працавалі і адпачывалі.

Я ганаруся табой, дзядуля! Дзякуй табе, тваёй маці, тайму брату і бацьку за мір на нашай роднай зямлі! Вельмі люблю цябе. Не магу дачакацца, калі мы ўсёй сям’ёй збяромся за святочным сталом 9 мая. Да пабачэння.

Твая праўнучка Аліна

Письмо ветерану – участнику Великой Отечественной войны
Очень хочу поздравить тебя с великим праздником и поблагодарить ещё и ещё раз за твой героический подвиг. Вот уже в семидесятый раз наша страна будет с гордостью отмечать День Победы. И снова по улицам наших городов пройдут герои далёкой войны. И снова их многочисленные награды своим блеском будут освещать мирную жизнь вокруг.

Сегодня я пишу и вспоминаю рассказ моей мамы о своих прадедушках Николае и Ефиме. Я никогда не видела их, но знаю, что они оба прошли всю войну и так же, как и ты, мужественно переносили все тяготы жестокой войны. Один из них дошёл до Берлина и имел медаль «За взятие Берлина», а второй закончил войну в Праге и тоже имел немало наград.

Сейчас такое время, когда особенно остро, всей кожей ощущаешь страшное слово «война». Она где-то недалеко, совсем рядом. И самое ужасное, что в котле этой войны гибнут простые люди, дети. Думая об этом, понимаешь, какой жестокой была та война, из которой ты вышел с гордо поднятой головой, а главное – с Победой! Да, правду говорят, что пока люди помнят войну, хранят память о всех, кто погиб на ней, до тех пор войне не повториться. Память – это наше уважение, наша благодарность, наша сила.

Дорогой ветеран! Я пишу тебе эти строки ещё и для того, чтобы ты знал, что молодое поколение тринадцатилетних мальчишек и девчонок тоже знают о войне немало. И пусть нас называют компьютерным поколением, пусть говорят, что кроме интернета нас ничего не интересует, но мы читаем книги о войне, смотрим фильмы о войне, с интересом слушаем рассказы наших близких о войне. А ещё я была в Хатыни, и звон хатынских колоколов стоит у меня в ушах до сих пор. Вот так, наш Дорогой Ветеран-победитель…

Я хочу пожелать тебе в этот юбилейный год крепкого здоровья, любви и уважения окружающих, и мира, мира и снова мира!

С уважением, девочка Галина, убежденная пацифистка,

которой совсем не безразлично будущее своей страны

30

Портфель гимназиста 9



Великой Победе – 70!
Всебелорусская патриотическая акция «Письмо Победителю»



Обращаюсь к Вам, тем уже немногим, кто, пройдя кромешный ад, остался в живых. Ведь многих уже нет с нами. К сожалению, нет среди вас и моей прабабушки, Маскевич Антонины Ивановны. Для меня это – человек -эпоха, человек-легенда.

Да разве об этом расскажешь –



В какие ты годы жила!

Какая безмерная тяжесть

На женские плечи легла…

Рожденная в год революции, рано оставшаяся без родителей, моя бабка (так к ней обращались все: и внуки, и правнуки) прошла все испытания, которые преподносила судьба. А их было немало.

Когда началась война, прабабушке было 24 года. На руках двое маленьких детей. Муж уходит на фронт. Бабуля еще не знает, что мужа больше не увидит.

В то утро простился с тобою



Твой муж, или брат, или сын,

И ты со своею судьбою

Осталась один на один…

Каждый человек старался внести свой вклад в общее дело в борьбе с врагом. Моя бабушка помогала партизанам: пекла хлеб, была «глазами и ушами» в деревне. По наводке полицаев, немцы сожгли дом. Бабушка с детьми успела уйти в лес.

За все ты бралася без страха,



И, как в поговорке какой,

Была ты и пряхой и ткахой,

Умела иглой и пилой…

Смерть и ужасы войны были повсюду. Спустя много лет, рассказывая нам о своей жизни, бабушка вспоминала: «Когда фашисты закапывали живьем евреев в районе Пчельника, людской крик слышен был в Юшкевичах» (там до последних дней жила моя бабушка).

Хватило тягот и в послевоенное время. Разруха, голод. Жили в землянке. На всю семью были одни резиновые галоши.

Рубила, возила, копала –



Да разве же все перечтёшь?..

Все тяготы войны и послевоенного периода не сломали эту женщину. Отстроила дом, вырастила детей, дождалась внуков, правнуков, праправнуков. До последнего дня бабушка держала хозяйство, садила огород, любила, когда собиралась большая семья. К сожалению, до своего 95-летия бабуля не дожила совсем немного. В семье свято хранятся реликвии: бабулина медаль «Заслуженный труженик тыла» и похоронка на дедушку. Мы свято чтим память моей прабабушки и всех, кто не вернулся с той страшной войны…

Закончить свое письмо я хочу обращением ко всем Ветеранам, которые встречают 70-ую Победную весну.

Ветераны, Ветераны!

Пусть не ноют Ваши раны.

Пусть вовек не повторится

Сорок первый, страшный год.

Пусть весна, как в День Победы,

Над землей всегда плывет.
С уважением, учащаяся 7 «Б» класса

Мартинкевич Маргарита

31

Портфель гимназиста 9



Великой Победе – 70!




Всебелорусская патриотическая акция «Письмо Победителю



Вырашыла напісаць табе ліст пра маё жыцце і пра мае паспехі ў школе. У мінулы аўторак быў дзень майго нараджэння. Прыйшлі ўсе мае сябры: і Маша, і Паша, і Саша (памятаеш, мая суседка), і Арцём, і Кірыл. Было весела! Вельмі парадаваў і здзівіў твой падарунак. Дзякуй, бабуля!

Мама з татам зрабілі рамонт у кватэры. Стала прыгожа, утульна і сучасна. Калі ты ўбачыш нашу кватэру, то прыйдзеш у захапленне. Яшчэ я добра здала экзамен па музыцы, добра напісала кантрольныя рабаты па прадметах. А ў цябе як справы, як тваё здароўе?

Хутка лета. Памятаю, як мы з табой у спякотны дзень сядзелі ў альтанцы і захапляліся спевамі птушак. Тады ты мне расказвала пра Вялікую Айчынную вайну, пра якую ты даведалася ад сваёй бабулі? У той дзень я зразумела, чаму ў нашай сям'і ёсць добрая традыцыя: на кожнае свята ў нас на стале павінна быць печаная бульбачка.

Ты расказвала, што 7 лістапада 1943 (гадавіну Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі) твая бабуля сустрэла ў блакадзе. Жыхары вёскі сядзелі ў балоце, есці няма чаго. У гэты дзень прабраўся да іх дзед з мясцовых жыхароў і сказаў: «У мяне бульбачка выкапана, але як яе ўзяць?» Некалькі смельчакоў прыцягнулі гэтай бульбы, расклалі два вогнішчы і вырашылі бульбу спячы. Але не паспелі, пачаўся бой. Сябар тваёй бабулі нахапаў ў кішэню недапечанай бульбы. Калі бой скончыўся, хацеў яе пачаставаць, але пакуль адстрэльваліся, кішэня прагарэла, і бульбачка ўся высыпалася. Засталася толькі адна. Але яны яе не сталі ёсці, аддалі параненым. Вырашылі, што пасля вайны, якім бы ні быў багатым стол, на ім заўсёды будзе печаная бульба.

Усе мае сябры вельмі захапляюцца і цікавяцца гісторыяй, асабліва падзеямі Вялікай Айчыннай вайны. Апавяданні, фільмы пра вайну нас навучылі шанаваць жыццё, дом, бацькоў, краіну. Мне здаецца, што і сёння, калі спатрэбіцца, кожны з нас здольны ўстаць ў строй са зброяй і змагацца за сваю радзіму.

Дзякуй табе за гэту гісторыю. Мілая бабуля, я таксама пастараюся захаваць гэтую добрую традыцыю. Буду пісаць табе яшчэ часцей, таму што я вельмі люблю цябе і чакаю нашай хуткай сустрэчы. Я табе столькі яшчэ не расказала! Да хуткай сустрэчы, бабуля!

Паліна


Вайна...

Усе часцей я чую пра яе з тэлеэкрана.

Трывожна мне… Вайна Айчынная…

Ёсць знак яе i для мяне:

Загiнуў кожны трэцi з беларусаў .

А прадзед мой з пятнаццацi ў партызаны рушыў.

Трывожна мне…

У вёсцы Iканы, як у Хатынi,

Фашысты ўсiх людзей спалiлi.

Цяпер там помнiк «Крыж»

Як напамiнак аб вайне.

Трывожна мне…

Калi ўсе гавораць аб вайне,

Паставiм мiрам крыж вайне!

Лiна Штэмберг 5”Г”


32


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка