Пастанова міністэрства культуры рэспублікі беларусь 1 лістапада 2007 г. №44




старонка8/9
Дата канвертавання14.03.2016
Памер1.51 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

 

Прыклад: установа «Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь»;



 

1.4. абрэвіятура назвы музея.

Змест: скарочаная назва музея.

 

Прыклад: БДМГВАВ.



Чытай: Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны;

 

1.5. падраздзяленне музея (філіял, аддзел).



Змест: поўная афіцыйная (згодна са статутам) назва філіяла музея альбо аддзела.

 

Прыклад: Мазырская раённая карцінная галерэя.



 

Заўвага. Поле запаўняецца толькі ў тым выпадку, калі падраздзяленне мае асабістыя фонды, у якіх прадмет знаходзіцца на пастаянным захоўванні;

 

1.6. адрас музея.



Змест: указваюцца поўныя паштовы і электронны адрасы, міжгародні код, нумары тэлефона кіраўніка музея і тэлефакса.

 

Прыклады: вул. Леніна, д.12, 225710, г. Пінск-10, Брэсцкая вобл., Беларусь,



тэлефон (01653) 2 25 39, факс (01 653) 2 25 40;

пр-т Скарыны, д. 25а, 220030, г. Мінск-30, Беларусь,

тэлефон (факс) (017) 227 11 66, е-mail…

 

Заўвага. Выкарыстоўваецца міжнародны стандарт напісання, прыняты ў паштовай справе і справаводстве. Пры гэтым дапускаюцца агульнапрынятыя скарачэнні;



 

1.7. адрас падраздзялення (філіяла, аддзела) музея.

Змест, заўвагі і прыклады ў адпаведнасці з падпунктам 1.6 пункта 1 дадзенага парадку;

1.8. ідэнтыфікацыйны нумар па кнізе паступленняў музейных прадметаў асноўнага фонду ці па кнізе ўліку музейных прадметаў абменнага фонду.

Змест: літарныя і лічбавыя знакі, якія складаюць унікальны пастаянны нумар музейнага прадмета, дадзены яму пры паступленні. Ідэнтыфікацыйны нумар складаецца з наступных элементаў:

літарны індэкс кнігі паступленняў музейных прадметаў асноўнага фонду (галоўнай інвентарнай кнігі), кнігі ўліку музейных прадметаў абменнага фонду;

нумар, пад якім прадмет зарэгістраваны ў кнізе паступленняў музейных прадметаў асноўнага фонду, кнізе ўліку музейных прадметаў абменнага фонду.

 

Прыклад: КП 061787.



Чытай: кніга паступленняў музейных прадметаў асноўнага фонду – 61787.

 

Прыклад: КАФ000015.



Чытай: кніга ўліку музейных прадметаў абменнага фонду – 15;

 

1.9. ідэнтыфікацыйны інвентарны нумар.



Змест: літарны індэкс інвентарнай кнігі музейнай калекцыі, да якой прадмет аднесены;

парадкавы нумар прадмета па інвентарнай кнізе музейнай калекцыі.

 

Прыклад: Н 1134.



Чытай: інвентарная кніга калекцыі нумізматыкі – 1134.

 

Заўвагі:



Запіс вядзецца паводле ўзораў, прынятых у кожным канкрэтным музеі. Ён павінен адпавядаць уліковаму шыфру, які стаіць на прадмеце.

У выпадку, калі прадмет мае некалькі складовых частак з асобнымі нумарамі, яны прыводзяцца праз коску;

 

1.10. назва калекцыі.



Змест: назва музейнай калекцыі, да якой аднесены музейны прадмет;

1.11. спосаб паступлення.

Змест: тып арганізацыі камплектавання музейнага збору; спосаб, якім прадмет паступіў у музейны збор. Указваецца адзін з наступных варыянтаў паступлення прадмета на пастаяннае захоўванне: перадача, дар, завяшчанне, закупка, абмен, экспедыцыя, археалагічныя раскопкі, заказ, невядомы.

 

Заўвагі:



Перадачай лічыцца бязвыплатная перадача культурнай каштоўнасці на адказнае захоўванне ў музейным зборы, паступленне прадмета ад установы (мытнае ўпраўленне, упраўленне ўнутраных спраў, Міністэрства культуры, Міністэрства фінансаў).

Дар – бязвыплатная перадача ва ўласнасць музея калекцыі ці прадмета музейнага значэння прыватнай асобай альбо ўстановай (банк, галерэя);

 

1.12. нумар акта прыёму музейных прадметаў на пастаяннае захоўванне.



 

Прыклад: 1;

128;

 

1.13. дата акта прыёму музейных прадметаў на пастаяннае захоўванне.



Змест: год, месяц, дзень, у які акт прыёму прадмета на пастаяннае захоўванне быў зацверджаны кіраўніком музея. Запіс праводзіцца паводле ўзору, які адпавядае міжнародным стандартам справаводства.

 

Прыклад: 1996/03/25.



Чытай: 1996 год, сакавіка, 25 дня;

 

1.14. крыніца паступлення.



Змест: указваецца поўная афіцыйная назва ўстановы альбо прозвішча, імя, імя па бацьку прыватнай асобы, якія перадалі прадмет музейнага значэння ў музейны фонд;

1.15. тапаграфія.

Змест: указваецца тапаграфічны шыфр месца захоўвання прадмета (экспазіцыйная зала (Э), фондасховішча (Ф), вітрына (В), стэнд (С), стэлаж (Ст), шафа (Ш), паліца (П), папка (Пп).

 

Прыклад: Ф20 Ш5 П7 Пп2.



Чытай: фондасховішча № 20, шафа № 5, паліца № 7, папка № 2.

 

2. Агульныя характарыстыкі:



2.1. тып;

2.2. від;

2.3. разнавіднасць.

Пры запаўненні палёў гэтага раздзела неабходна карыстацца дадаткам 1 да дадзенай Інструкцыі.

3. Характарыстыкі прадмета:

3.1. фотаздымкі ў лічбавым фармаце, jpg.

Змест: выявы прадмета ў выглядзе фотаздымка ў лічбавай форме. Прадмет можа мець некалькі выяў, адна з іх – асноўная;

3.2. прадметнае імя.

Змест: кароткі, агульнапрыняты для дадзенага прадмета тэрмін.

 

Прыклады: статуя, бюст, медальён, абраз, карціна, мазаіка, малюнак, эстамп, ілюстрацыя, марка, паштоўка, плакат, пратакол, пашпарт, нататкі, кніга, афіша, пісталет, каска, вымпел, ордэн, стул, грамафон, скрыпка, гадзіннік, кубак, фатаграфія і іншае;



 

3.3. агульнае прадметнае імя.

Змест: абазначаецца прыналежнасць прадмета да групы, комплексу прадметаў.

 

Прыклады: клад, сервіз, набор і іншае;



 

3.4. лакальнае (мясцовае) прадметнае імя.

Змест: указваецца назва прадмета (адна ці больш), характэрная для пэўнай мясцовасці. Яна адрозніваецца ад агульнапрынятай назвы. Калі лакальная назва супадае з агульнапрынятай, поле не запаўняецца.

 

Прыклады: Прадметнае імя: гляк;



лакальная назва: агляк.

Прадметнае імя: дымакур;

лакальная назва: дымілка;

курадым;


куранка;

падкурачка.

Прадметнае імя: гармонік;

лакальная назва: гармошка;

гармоня;

 

3.5. аўтарская назва прадмета.



Змест: назва, дадзеная прадмету аўтарам-вытворцай, альбо загаловак, альбо назва, вызначаныя на падставе іканаграфіі прадмета. Ужываецца таксама тэрмін «без назвы», калі ён быў прысвоены прадмету (мастацкаму альбо літаратурнаму твору) аўтарам.

 

Прыклады: Прадметнае імя: малюнак;



назва прадмета: «Першы снег».

Прадметнае імя: часопіс;

назва прадмета: «Спадчына».

Прадметнае імя: газета;

назва прадмета: «За вольнасць».

Прадметнае імя: ордэн;

назва прадмета: Працоўнага Чырвонага Сцягу.

 

Даецца назва кніг, часопісаў і ішых друкаваных выданняў.



 

Прыклады: «Людзі на балоце»;

«Наша ніва»;

«Спадчына»;

«Мужыцкая праўда».

 

Калі прадмет мае аўтарскую назву альбо загаловак, але з’яўляецца часткай комплексу (серыі мастацкіх твораў, сервіза і інш.), які мае агульную назву, апошняя запісваецца праз коску пасля назвы прадмета. Калі прадмет мае парадкавы нумар як частка комплексу, гэты нумар фіксуецца праз коску пасля агульнай назвы комплексу.



 

Прыклад: «Анёл жалобы», паліптых «Рэквіем», чацвёртая частка.

 

Калі прадмет двухбаковы (абраз, манета), спачатку запісваецца назва вонкавага боку, а потым, праз знак «/» – назва абаротнага боку.



 

Прыклад: «Бог Саваоф» / «Сашэсце ў пекла».

 

Калі назвай з’яўляюцца вершаваныя радкі, іх пераход да іншага радка адзначаецца знакам «/».



 

Прыклад: «Як даўні боль, як сон салдата / Сляды і лодка на пяску…».

 

Аўтарская назва альбо загаловак на замежнай мове даецца ў арыгінале, за выключэннем выпадкаў, калі літары цяжка ўвасобіць (іерогліфы і іншыя).



 

Прыклады: «Minsker Zeitung»;

«Moje podroze»;

 

3.6. пераклад назвы з замежнай мовы.



Змест: указваецца пераклад аўтарскай назвы прадмета ці яго загалоўка на афіцыйную дзяржаўную мову краіны. У кароткім апісанні прадмета ўказваецца, з якой мовы зроблены пераклад.

 

Прыклады: «Мінская газета»;



«Мае падарожжы»;

 

3.7. матэрыял.



Змест: пералічваюцца ўсе матэрыялы, акрамя каштоўных металаў і каштоўных камянёў, якія былі выкарыстаны пры стварэнні прадмета, а таксама для яго дэкарыравання. Кожная назва матэрыялу запісваецца ў асобным радку.

 

Прыклады: дрэва;



метал;

аксаміт.


Папера;

кардон.


 

Заўвагі:


Матэрыялы пералічваюцца ў паслядоўнасці вытворчасці прадмета.

Не пазначаюцца матэрыялы, якія былі выкарыстаны для кансервацыі і рэстаўрацыі прадмета.

Прапануецца карыстацца тэрміналагічным слоўнікам, кадыфікатарамі матэрыялаў;

 

3.8. тэхніка, тэхналогія.



Змест: у асобных радках пералічваюцца працэсы, метады, тэхнікі, спосабы вытворчасці, якія былі выкарыстаны для стварэння прадмета.

 

Прыклады: тачэнне;



разьба;

залачэнне.

Вытворчасць прамысловая;

вытворчасць кустарная;

вытворчасць ручная.

Рукапіс;


машынапіс.

Штампоўка;

гравіроўка.

 

Заўвага. Прапануецца карыстацца тэрміналагічным слоўнікам;



 

3.9. памеры.

Змест: максімальныя памеры прадмета. Выкарыстоўваюцца тэрміны: вышыня, шырыня, таўшчыня. Прынятыя скарачэнні: в. – вышыня; ш. – шырыня; даўж. – даўжыня; таўшч. – таўшчыня; д. – дыяметр. Для двухмерных плоскіх прадметаў (карціна, малюнак) даецца два памеры: вышыня (вертыкаль) і шырыня (гарызанталь), для аб’ёмных – вышыня, шырыня, глыбіня. Круглыя і эліпсападобныя прадметы вызачаюцца па найбольшым дыяметры. Для двухмерных прадметаў (напрыклад, кавалак тканіны), якія выцягнуты па гарызанталі, выкарыстоўваюцца тэрміны «даўжыня» і «шырыня». Для твораў графікі ўказваецца памер аркуша і выявы. Лінейнымі адзінкамі вымярэнняў з’яўляюцца сантыметры (см); для прадметаў нумізматыкі, філатэліі, твораў графікі – міліметры (мм).

 

Прыклады: 4 х 35х 34;



45 х 35;

45;


 

3.10 вага.

Змест: указваецца агульная вага прадмета;

3.11. кароткае апісанне прадмета (анатацыя).

Тэкст супадае з апісаннем у кнізе паступленняў музейных прадметаў асноўнага фонду;

3.12. апісанне знешняга выгляду.

Змест: агульная характарыстыка прадмета вольным тэкстам. Вызначаюцца асноўныя распазнавальныя прыкметы і асаблівасці знешняга выгляду, якія дазваляюць ідэнтыфікаваць прадмет з шэрагу аналагічных. Апісваюцца форма, колер, дэкор, адметныя прыкметы;

3.13. гісторыя прадмета.

Змест: гісторыя прадмета і яе інтэрпрэтацыя. Запіс робіцца вольным тэкстам і можа быць карысным у якасці асновы для публікацыі.

Можа быць зафіксавана інфармацыя 2 відаў:

інфармацыя аб папярэдніх уладальніках прадмета да таго часу, як ён трапіў у музейны збор;

некаторыя тлумачэнні, якія тычацца самога прадмета. Напрыклад, больш падрабязнае апісанне таго, як выкарыстоўваўся прадмет, інфармацыя аб яго карыстальніку;

3.14. змест, іканаграфія.

Змест: змест пісьмовых крыніц (дакументаў, друкаваных выданняў і іншых), а таксама іканаграфія – апісанне тыпалагічных адзнак, якія выкарыстаны для стварэння вобразаў, персанажаў і сюжэтных сцэн помнікаў выяўленчага мастацтва. У апісанне ўключаюцца толькі асноўныя паняцці без іх інтэрпрэтацыі.

 

Прыклад: паясная выява жанчыны ў павароце 3/4 улева.



 

Заўвага. Апісанне выконваецца вольным тэкстам;

 

3.15. колькасць частак.



Змест: фактычная колькасць частак музейнага прадмета, якая была зарэгістравана ў акце прыёму музейных прадметаў на пастаяннае захоўванне і кнізе паступленняў музейных прадметаў асноўнага фонду.

 

Прыклад: 10;



 

3.16. стан захаванасці.

Змест: апісанне фізічнага стану захаванасці. Фіксуецца агульны стан прадмета і яго частак, ступень яго захаванасці. Вольным тэкстам пералічваюцца ўсе пашкоджанні, іх памеры і месцазнаходжанне. Спачатку пералічваюцца дэфекты, страты частак з пазначэннем месца і памераў пашкоджанняў асновы матэрыялу (праколы, разрывы, страты), а потым пашкоджанняў без парушэння асновы (згіны, драпіны, забруджванне).

Фіксуецца дата праверкі стану захаванасці.

 

Прыклады: 2007/05/09 добры;



2003/04/11 здавальняючы;

2001/05/06 дрэнны;

2004/05/06. У ніжнім правым/левым вугле восыпы каляровага слоя, па центры – драпіна 7,0 см; страта каляровага пласта злева ад центра 7,0 х 8,0 см.

 

Магчыма выкарыстанне наступных катэгорый апісання стану захаванасці помнікаў нумізматыкі:



паліраваны штэмпель (Proof);

паліраваны штэмпель з ледзь заўважнымі дэфектамі (Prooflike);

люстэркавы бляск (Brilliant uncirculated – BU);

некарыстаныя манеты (Uncirculaned – Unc.);

надзвычай цудоўнае (Exstremely fine – XF or EF);

вельмі цудоўнае (Very fine – VF);

цудоўнае (Fine – F);

вельмі добрае (Very good – VG);

добрае (Good – G);

амаль добрае (About Good – AG);

кепскае, вельмі кепскае (Poor, very poor – PR).

 

Заўвага. Для апісання захаванасці помнікаў нумізматыкі прапануецца карыстацца наступнымі выданнямі: Standart catalog of World Coins. USA. 1997. P.23; Потин В.М. Введение в нумизматику // Труды Государственного Эрмитажа. Т. XXVI. Нумизматика. Ч. 6. Л., 1986. С. 128–129;



 

3.17. дата кантролю наяўнасці.

 

Прыклад: 1999/10/10.



Чытай: 10 кастрычніка 1999 г.;

 

3.18. заўвагі.



4. Знакі і надпісы:

4.1. тэкст знака/надпісу.

Змест: тэкст знака ці надпісу на мове арыгінала з захаваннем пунктуацыі і арфаграфіі. Для таго каб пазначыць раздзяленне тэксту на радкі, выкарыстоўваецца знак «/».

 

Прыклады: Полоцкий/кадетский/корпус;



SIGILLUM/SCABINOOROM/1565 GRODNENSIS;

 

4.2. пераклад тэксту знака (надпісу).



Змест: пераклад тэксту надпісу з мовы арыгінала на беларускую мову. У дужках указваецца, з якой мовы зроблены пераклад.

 

Прыклады: Полацкі/кадэцкі/корпус (з рускай мовы);



пячатка/лаўнічая/1565 Гродна (з лацінскай мовы);

 

4.3. тып знака (надпісу).



Змест: паказваецца форма і функцыя знака (надпісу). Выкарыстоўваецца тэрміналагічны слоўнік.

 

Прыклады: надпіс;



подпіс;

марка;


манаграма;

кляймо;


штамп;

 

4.4. апісанне знака/надпісу.



Змест: апісанне знакаў, якія не маюць тэксту.

 

Прыклады: літары «ПК»;



страла ў крузе;

«Ляліва» – маладзік рагамі ўгору, над ім – шасціпрамянёвая зорка;

 

4.5. тэхніка выканання знака/надпісу.



Змест: спосаб, які быў выкарыстаны для нанясення знака/надпісу на прадмет.

 

Прыклады: гравіроўка;



адбітак;

падглазурны надпіс;

рукапіс;

 

4.6. месцазнаходжанне знака/надпісу.



Змест: месца нанясення знака/надпісу на прадмет.

 

Прыклады: на тулаве;



па абадку;

на адваротным баку, у ніжняй левай чвэрці.

 

5. Стварэнне (вытворчасць), бытаванне прадмета:



5.1. аўтар (вытворца), прозвішча, імя, імя па бацьку фізічнай асобы.

Змест: прозвішча, імя, імя па бацьку фізічнай асобы – вытворцы(аў) прадмета.

Запіс робіцца ў беларускай транскрыпцыі у адпаведнасці з сучаснай арфаграфіяй у наступным парадку: прозвішча, імя, імя па бацьку ў асобным радку для кожнага вытворцы. У выпадку, калі імя дакладна не вызначана, неабходна даць яго ў квадратных дужках […].

 

Прыклады: Караткевіч Уладзімір Сямёнавіч;



[Аляшкевіч І.І.].

 

Калі звесткі пра аўтара адсутнічаюць, робіцца запіс: «невядомы мастак», «невядомы аўтар».



Калі аўтар вядомы пад псеўданімам, пасля псеўданіма ў квадратных дужках […] даецца сапраўднае прозвішча аўтара.

 

Прыклады: Каганец Карусь [сапр. Кастравіцкі Казімір Карлавіч];



Цішка Гартны [сапр. Жылуновіч Зміцер Хведаравіч].

 

Для замежнага аўтара запісваецца яго імя ў беларускай транскрыпцыі, праз знак «/» даецца яго імя на мове арыгінала.



 

Прыклады: Матэйка Ян Алаізій/Matejko;

Міцкевіч Адам/Mickiewicz;

 

5.2. аўтар (вытворца) (юрыдычная асоба).



Змест: назва ўстановы – вытворцы(аў) прадмета.

Запіс робіцца ў беларускай транскрыпцыі ў адпаведнасці з сучаснай арфаграфіяй. Даецца поўная афіцыйная назва арганізацыі;

5.3. месца стварэння (вытворчасці).

Змест: геаграфічная прыкмета. Акрамя назвы населенага пункту ўказваецца арганізацыя – вытворца прадмета (мануфактура, завод, фірма, арцель, друкарня, выдавецтва і іншае). Месца стварэння ці вытворчасці прадмета даецца ў наступным парадку:

а) населены пункт/раён/вобласць/краіна;

б) горад/вобласць/краіна;

в) арганізацыя-вытворца/горад/вобласць/краіна.

 

Прыклады: В.Палата/Полацкі раён/Віцебская вобласць/Беларусь;



Полацк/Віцебская вобласць/Беларусь;

Ліён (?)/Францыя;

шклозавод «Нёман»/Бярозаўка/Лідскі раён/Гродзенская вобласць/Беларусь;

 

5.4. час стварэння (вытворчасці).



Змест: час стварэння (вытворчасці) прадмета паказваецца арабскімі лічбамі ў наступным парадку: год/месяц/дзень. Пры наяўнасці сумнення ў дакладнасці датавання пасля даты ставіцца пытальнік у дужках (?). Калі перыяд прыблізны, пазначаюцца найбольш ранняя і найбольш позняя даты з пытальнікам у дужках пасля кожнай даты.

 

Прыклады: 1958/09/12;



1810–1819;

1301–1400;

1999/09/25–2000/09/25;

1900 (?);

1900 (?) – 1930 (?);

830 да н.э.;

 

5.5. перыяд стварэння (вытворчасці).



Змест: устойлівы тэрмін, які вызначае пэўны гістарычны перыяд.

 

Прыклады: эпоха Адраджэння;



бронзавы век;

падняпроўская культура;

 

5.6. бытаванне прадмета.



Змест: інфармацыя аб тым, як прадмет выкарыстоўваўся ці мог выкарыстоўвацца.

Указваецца асоба(ы) ці арганізацыя(і), якая карысталася прадметам. Указваюцца прозвішча, імя, імя па бацьку ці назва арганізацыі, месца, мясцовасць, населены пункт, дзе прадмет выкарыстоўваўся. Запіс вядзецца ў вольнай форме.

6. Сувязі прадмета:

6.1. сувязі прадмета з месцам.

Змест: назва мясцовасці, якая асацыіруецца з гісторыяй прадмета.

 

Прыклады: Вёска Неглюбка/Веткаўскі раён/Гомельская вобласць/Беларусь;



Вязынка/Маладзечанскі раён/Мінская вобласць;

Берлін/Германія/Еўропа;

Блізкі Усход;

 

6.2. сувязі прадмета з часам (датай).



Змест: дата і (або) перыяд, які асацыіруецца з гісторыяй прадмета.

 

Прыклады: 1410 (Грунвальдская бітва);



1939–1945 (Другая сусветная вайна);

Рэфармацыя;

 

6.3. сувязі прадмета з асобай.



Змест: асоба, якая асацыіруецца з гісторыяй прадмета ці яна згадана ў тэксце дакумента, надпісах на прадметах, і іншае.

 

Прыклады: Ефрасіння Полацкая;



Францыск Скарына;

Янка Купала;

 

6.4. сувязі прадмета з групай асоб.



Змест: фіксуецца назва сацыяльнай, этнічнай, прафесійнай і іншай групы насельніцтва.

 

Прыклады: паляне;



уніяты;

палякі;


медыцынскія работнікі;

партызаны;

франтавікі;

вучні;


 

6.5. сувязі прадмета з тэмай.

Змест: фіксуецца сувязь прадмета з тэмай даследавання музея.

7. Камплектаванне археалагічных матэрыялаў:

7.1. мясцовасць, дзе праходзілі раскопкі.

Змест: назва месца, рэгіёна і краіны, дзе праводзіліся археалагічныя раскопкі. Можа вызначацца назва мясцовасці, населенага пункта. Рэгіянальныя назвы могуць быць адміністратыўнымі, геаграфічнымі, культуралагічнымі ці гістарычнымі;

7.2. дата камплектавання ці раскопак.

Змест: дата, калі прадмет быў знойдзены альбо калі помнік быў раскапаны падчас археалагічных раскопак.

 

Прыклады: раскопкі 1999;



даследаванні 2000;

1973/08/30;

1962/07/30–1962/09/06;

 

7.3. назва месца/археалагічнага помніка.



Змест: унікальная назва месца, дзе праводзіліся археалагічныя раскопкі ці праводзілася збіральніцкая дзейнасць.

 

Прыклады: гарадзішча «Замэчак»;



урочышча «Трахімавы Кусты»;

 

7.4. тып месца/археалагічнага помніка.



Змест: катэгорыя месца знаходкі прадмета.

 

Прыклады: фартыфікацыя;



дзядзінец;

пасад;


гарадзішча;

селішча;


стаянка;

шахты;


могільнік;

 

7.5. апісанне асяроддзя.



Змест: інфармацыя аб умовах месца знаходкі прадмета.

 

Прыклады: забалочанае;



апалены пласт;

поплаў;


тэраса;

узвышша;


 

7.6. экспедыцыя.

Змест: назва экспедыцыі, якой быў знодйзены прадмет.

 

Прыклад: экспедыцыя ІГ НАНБ пад кіраўніцтвам В.І.Шадыры;



 

7.7. метад раскопак.

 

Прыклады: раскопкі;



павярховыя зборы;

шурфоўка;

 

7.8. палявы нумар паступлення.



Змест: ідэнтыфікацыйны нумар, дадзены прадмету на месцы.

 

Прыклад: Асав-2 – 98// 25, р1 7/2.



Чытай: паселішча «Асавец-2», раскопкі 1998 года, калекцыйны нумар 25, нумар раскопа (шурфа, траншэі) 1, квадрат 7, пласт 2.

 

8. Рух музейнага прадмета:



8.1. нумар акта перадачы музейных прадметаў на часовае (пастаяннае) захоўванне;

8.2. дата акта;

8.3. мэта перадачы;

8.4. тэрмін перадачы;

8.5. адзнака аб вяртанні;

8.6. захаванасць прадмета пры вяртанні.

У палях дадзенага раздзела аўтаматычна фіксуецца інфармацыя з актаў перадачы на часовае захоўванне і акта на спісанне музейнага прадмета.

9. Даведачная інфармацыя.

Змест: даведачная інфармацыя, якая можа быць карысная для навуковага даследавання музейнага прадмета. Яна дапамагае знайсці неабходную дакументацыю на дадзены музейны прадмет або любы іншы прадмет з музейнай калекцыі. Можа быць зроблена некалькі розных спасылак на ўлікова-захавальніцкую дакументацыю, напрыклад навуковыя пашпарты аналагічных музейных прадметаў. Вельмі карысныя для навуковай апрацоўкі музейных прадметаў бібліяграфічныя даведкі, якія складаюцца ў адпаведнасці з існуючымі правіламі, а таксама архіўныя дадзеныя. Рэкамендуюцца наступныя катэгорыі іфармацыі:

9.1. бібліяграфія;

9.2. архіўныя крыніцы;

9.3. іншыя крыніцы.

10. Інфармацыя аб запісе:

10.1. прозвішча, імя, імя па бацьку складальніка запісу.

Змест: імя асобы, якая склала запіс аб музейным прадмеце. Гэтая інфармацыя неабходна для забеспячэння аховы навуковых дадзеных, уліку і справаздачнасці музея. Перашкаджае неправамоцнаму змяненню дакументаў.

 

Прыклад: Хвашчынскі Леанід Аляксандравіч;



 

10.2. пасада складальніка запісу.

 

Прыклад: старшы навуковы супрацоўнік;



 

10.3. дата запісу.

Змест: без гэтай інфармацыі немагчыма сцвярджаць, калі інфармацыя аб прадмеце была складзена, а таксама ажыццяўляць інвентарны кантроль і садзейнічаць навуковаму даследаванню.

 

Прыклад: 1992/04/23.



 

11. Рэстаўрацыя і кансервацыя.

Змест: інфармацыя складаецца з наступнага:

11.1. дата пачатку рэстаўрацыі (кансервацыі);

1   2   3   4   5   6   7   8   9


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка