Паэтычная старонка мая мова




Дата канвертавання08.05.2016
Памер42.15 Kb.
ПАЭТЫЧНАЯ СТАРОНКА

Мая мова Ларыса Геніюш

Ў добры час, на ўлонні вясковым,


дзе вадзіца крынічная б’е,
навучыўся я матчынай мове
І задуманых песняў яе.

Многа ёсць недасягнутых скарбаў,


яшчэ болей прываблівых мар.
Я яе ні за што не аддаў бы,
бо яна найвялікшы мой скарб!

Яна гойдае спевам калыску,


літасціва шчабеча ў бядзе,
на ёй песні складаюць вятрыскі
ў неспакойны, разбуджаны дзень.

Мая мова не знае змярканняў


ад маленства да старасці лет,
буду песціць яе, як каханне,
разглядаць, як чароўны букет.

Можа мовы чужой навучуся,


каб суседзяў гасцінна вітаць,
але толькі на ёй, беларускай,
буду людзям аб долі пяяць.

Мая мова, як шчасце на вуснах,


хвалявання гарачы прыбой,
можа быць, на чужой засмяюся,
ўсё ж заплачу з тугі на сваёй

Роднай мове Наталля Арсеннев

Нашая мова, пявучая мова,
Голас народа знямелы амаль,
Нашая годнасць i прашчураў слова,
Наша ахвяра, наш смутак i жаль.


Ты - наша песня i вечная ода
Богу, якi нам цябе падарыў -
Заваяваная разам з народам,
Страцiла лепшых сыноў без пары.

Ты - наша сэрца, крынiца жывая,


Сiмвал жыцця ў сутарэннях турмы…
Цiха канае крынiца святая,
Спынiцца сэрца, загiнем i мы.

Нашая казка, легенда сiвая,


Велiчы сведка i мужных баёў,
Родная мова, пакуль ты жывая,
Будзе жыць й люд беларускiх краёў.

Родная мова, цудоўная мова...

Уладзімір Дубоўка

Родная мова, цудоўная мова!


Ты нашых думак уток і аснова!
Матчын дарунак ад самай калыскі, −
Ты самацветаў яскравая нізка.
Кожны з іх барвы дзівосныя мае,
Вечным агнём зіхаціць – не згарае.
Ты мне заўсёды была дапамогай,
Дзе б і якой не хадзіў я дарогай.
Чую ў табе перазвоны крыніцы,
Чую ў табе і раскат навальніцы,
Чую павевы зялёнага бору,
Водгулле працы ў родным прасторы.
Кожнай драбнічкай ты варта пашаны,
Кожнае слова вякамі стварана.
І на вякі яно жыць застанецца,
Вечнае так, як народнае сэрца.

Дала мне маці гэту мову... Аляксей Пысін

Дала мне маці гэту мову,


Каб не нямым прыйшоў у свет,
Дала мне маці гэту мову,
Як спадчыну і запавет.

Была яна не беларучкай


І на жніве, і на сяўбе;

На глебе добрай беларускай


Здабыты словы ўсе яе.

Прапахлі сонцам і падзолам,


Дажджамі, сокамі раслін,
Пад знак рукам яе мазольным,
Што мелі толькі ў сне спачын.

Дачка мая! У жыццёвай прозе


У буднях і святочным днём
Не пакідай яе ў парозе,
Калі ў нечы ўвойдзеш дом.

З прыгажосцю ўсёй Беларусі...
Жанна Аляхновіч

З прыгажосцю ўсёй Беларусі


Параўнацца нічога не можа,
Бо яна – адіная наша
Зямля родная, лепшая маці.

Я шчаслівая, я – беларуска


На Радзіме сваёй я вучуся.
І не вабяць мяне краіны,
Дзе не чую я роднай мовы.

А калі вы падзеце дзесьці


У краіну за межамі нашай:
Не забудзьце родную мову,
Размаўляйце на ёй, разважайце.

Я люблю цябе і шаную


Для цябе я спяваю песні
За цябе, Беларусь – Радзіма
Я аддам, усё што ёсць у свеце.
Зжылася зь зямлёю, у дрэвы ўрасла,
Ларыса Гніюш

Зжылася зь зямлёю, у дрэвы ўрасла,


Пераплялася з травою і кветкамі
Родная мова старога сяла,
Ад іншых сваёй цеплынёю адметная.

Цягнулася доўга за ніткай льняной


Прымаўкай мудрай, і казкай, і песьняю,
Схавалася ў сёлы, жыла пад страхой,
Выходзіла ў поле да сонейка весьняга.

Зярністая, шчодрая, бы каласок,


Мудрасьці ціхай прыпынак глыбінны,
Сіні, бясхмарны нябёсаў кусок
Пад белым і чыстым крылом галубіным.

Хрышчоная ў полі вясьняным дажджом,


Пахучая белым рамонкам і мятай,
Задорны уздым за сьвяточным сталом
I ладная, сьціплая гутарка хатняя.

Разгойдала аары, збудзіла любоў,


Цябе ў маім сэрцы ніхто не заглушыць,
Таму, што чароўныя прыгаршні слоў
Маці любоўна мне ўсыпала ў душу.

Са мной размаўлялі палі і бары,


Адносілі хвалі па Нёмане думы,
I баяў мне нешта магільнік стары,
Сялянская доля заводзіла сумна.

Калі цябе мудрасьць кране і любоў,


Засьвецішся ласкай, вясёлкаю фарбаў,
З-пад напластаваньня мінулых вякоў
Адкрыеш нашчадкам схаваныя скарбы.

Ты нам Скарынаю выйдзеш у сьвет,


У Статут правы зьніжаш надзіва,
То заглушаць, затопчуць твой сьлед,
Мова сёлаў і мова архіваў.

Мова, падобная да салаўя,


Прасякнута любасьцю жніўнай і роснай,
Мова дзядоў маіх, мова мая,
Гімн нашай долі пакутны і ўзьнёслы!
Калі ласка!

Пятрусь Броўка
У любiмай мове, роднай, наскай,
Ах, якiя словы: «Калi ласка!..»
Як звiняць яны сардэчнаю струною,
Праз усё жыццё iдуць а мною.
Трапiць госць у будзень, а цi ў свята:
Калi ласка, калi ласка, ў хату!
Не паспелi сесцi пры сустрэчы,
Як патэльня засквiрчэла ў печы,
Ды i чарка блiснула дарэчы.
Бульба, смажанiна i каўбаска,
Пакаштуйце, людцы, калi ласка!
Хлопец кажа дарагой дзячыне:
– Калi ласка! Будзеш гаспадыняй!..
Эх, жыццё збудуем мы прыгожа,
Ўсе з табой нягоды пераможам.
Гром грымiць. З нябёсамi размова:
– Калi ласка, цёплы дождж вясновы!
I не вельмi буйны i не рэдкi –
На сады, на пушчы, на палеткi,
На грыбы, на ягады, на кветкi…
– Калi ласка! – наш зварот бясконцы.
Мы гаворым ранiшняму сонцу:
– Калi ласка, сонца, выйдзi з хмары,
Радасцю аблашчы нашы твары,
Ты ўзнiмi з сабою нашы аары!
– Калi ласка!.. – нашай роднай мовы
Шчырыя i ветлiвыя словы.
Матульчына мова Алесь Бачыла

Жывое ў вяках беларускае слова –


Народа душа і народа хвала.
Цябе абзывалі “мужыцкаю мовай”,
А нам жа ты матчынай мовай была.

І самай прыгожай, і самаю мілай,


Той маці, што шыла нам світкі з радна,
Што ўлетку на рэчцы палотны бяліла,
А ўвосень авёс дажынала адна.

Той маці, што зімамі кросны снавала,


Што з самай калыскі, як толькі магла,
Сумленнасці, праўдзе, дабру навучала,
Старанна ад розных хвароб берагла.

Прыеду дадому... І што за праява...


Пачую гаворку, ці песню, ці верш –
Здаецца са мной размаўляеш ласкава,
І сцежкаю поруч са мною ідзеш.

У маках чырвоных гарыць прыгуменне...


О матчына мова! Маленства вясна!
Ніколі ніхто мне цябе не заменіць,
Бо ты, як і маці, на свеце адна.

http://vershy.ru/category/rodnaya-mova


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка