П. С. Лопух, А. А. Макарэвіч




старонка6/12
Дата канвертавання14.03.2016
Памер2.39 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12
Табліца 1.19

Марфаметрычныя характарыстыкі воз. Галадзянка


Глыбіня

Н, м

Плошча, абмежаваная ізабатамі

fі, м²

Аб’ём паміж ізабатамі

vі, м³

Аб’ём пад ізабатамі

(V0 vі), м³



0

339700

323100


1362185

1

306500

1039085

290375

2

274250

748710

257750

3

241250

490960

225625

4

210000

265335

173500

5

137000

91835

82500

6

28000

9335

9335

6,5


0000

0000

Плошча (f0) ....................................... 339700 м²

Даўжыня (L)........................................... 1000 м

Шырыня сярэдняя (Bс)............................340 м

Шырыня найбольшая (Bнайб).................. 510 м

Аб’ём (V0)......................................... 1362185 м³

Глыбіня сярэдняя (Hс).............................. 4,0 м

Глыбіня найбольшая (Hнайб).................... 6,5 м

Д. Катлавіны азёр маюць складаную форму, якая адрозніваецца ад формы правільных геаметрычных цел, і падабраць залежнасць для вылічэння аб’ёму ўсёй воднай масы возера даволі цяжка. Таму пры аналітычным вызначэнні аб’ём разлічваецца па слаях, якія знахо-дзяцца паміж плоскасцямі суседніх ізабат. Гэтыя слаі з дастатковай дакладнасцю могуць быць прыраўнаваны да правільных геамет-рычных цел. Лепшыя вынікі пры вылічэнні аб’ёмаў слаёў большасці азёр дае формула ўсечанага конуса. Агульны аб’ём возера (V0, м3) вызначаецца падсумаваннем аб’ёмаў слаёў:


V0 = h1 (f1 + f2 + √f1 f2) / 3 + h2 (f2 + f3 + √f2 f3) / 3 + ... + hn-1 (fn-1) / 3,
дзе h1, h2 ... hn-1 – сячэнне ізабат (м), якое прымаецца, як правіла, аднолькавым для ўсяго плана; f1, f2 ... fn-1 – плошчы, абмежаваныя адпаведнымі ізабатамі, fn = 0.

Для прыбліжаных разлікаў аб’ёмаў слаёў можа быць выкарыстана формула прызмы:


V0 = h (f1 + f2) / 2,
дзе V0 – аб’ём слоя (м3) паміж плоскасцямі ізабат; агульны аб’ём V0 = vi.

Вылічаныя аб’ёмы слаёў запісваюцца ў графу 3 табл. 1.19. Паслядоўнае падсумаванне аб’ёмаў слаёў ад дна да паверхні (графа 4 табл. 1.19) дае нарастанне аб’ёму да поўнага яго значэння пад нулявой ізабатай.

Е. Найбольшая глыбіня возера (Ннайб, м) вызначаецца шляхам прамераў пры здымцы возера і падпісваецца на яго плане.

Ж. Сярэдняя глыбіня возера (Нс, м) – дзель ад дзялення аб’ёму возе-ра (V0) на яго плошчу (f0):


Hс = V0 / f0.
2. Крывая залежнасці плошчы возера ад глыбіні (а таксама ад узроўню вады) – батыграфічная крывая, будуецца на міліметровай паперы (фармат 203 х 288 мм) па глыбінях і адпавядаючых ім плошчах, якія выбіраюць з граф 1 і 2 табл. 1.19. На графіку (гл. рыс. 1.17) па вертыкальнай восі адкладваем значэнні глыбінь (Н, м), па гарызантальнай – плошчы (f, м2). Для спрашчэння запісу па шкале гарызантальнай восі значэнні плошчаў дзеляцца на 10n; ступень паказваецца ў канцы шкалы (f 105, м²). У нашым прыкладзе велічыні плошчаў, знятыя з крывой, патрэбна памножыць на 10. На лініі пры значэнні глыбіні Н = 0 адкладваецца велічыня плошчы воднай паверх-ні возера: у прыведзеным прыкладзе (табл. 1.19, рыс. 1.16) f0 = 9700 м², а на лініі Н = 1 м – f1 = 306500 м2 і г. д. Праз атрыманыя пункты праводзім плаўную лінію – батыграфічную крывую fn = f(Нn).

Плошча, абмежаваная батыграфічнай крывой і восямі каардынат (f0 на рыс. 1.17), паказвае ў маштабе чарцяжа аб’ём воднай масы возера; плошчы, заключаныя паміж ізабатамі адпавядаюць аб’ёмам слаёў паміж ізабатамі.

Вызначыўшы планіметрыраваннем плошчы і гэтак далей і памно-жыўшы іх на значэнне адзінкі плошчы ў маштабе чарцяжа, атрымлі-ваем велічыні аб’ёмаў слаёў паміж ізабатамі. Так, напрыклад, калі маштаб глыбінь: у 1 см – 1 м, а плошчаў: у 1 см – 0,5 · 10 м² (рыс. 1.17), г. зн., што 1 см² на чарцяжы адпавядае: 1 м · 0,5 · 105 м2  0,5 · 105 м3 ; пры плошчы 0f0f11 (слой ад паверхні да глыбіні 1 м), роўнай 6,462 см², аб’ём слоя будзе раўняцца: 6,462 · 0,5 · 105  3,231 · 105 м3, што адпавядае велічыні аб’ёму паміж ізабатамі 0 – 1 (графа 3, табл. 1.19).

Такім чынам, для графічнага вызначэння аб’ёму возера і аб’ёмаў слаёў можа быць выкарыстана батыграфічная крывая.

Залежнасць аб’ёму ўсяго возера і аб’ёмаў слаёў ад глыбіні выра-жаецца аб’ёмнай крывой, якая будуецца сумесна з батыграфічнай крывой; шкала (V, м3) размяшчаецца паралельна (f, м2) (гл. рыс.1.17). Для пабудавання аб’ёмнай крывой на гарызантальных лініях, адпавя-даючых пунктам глыбінь на вертыкальнай восі (0, 1, 2 і г. д.), адклад-ваюцца велічыні аб’ёмаў вады, размешчаных пад ізабатамі з графы 4 табл. 1.19. На лініі пры значэнні глыбіні Н = 0 адкладваецца поўны аб’ём возера (V0 = 1362185 м³), на лініі Н = 1 м – велічыня поўнага аб’ёму без аб’ёму першага ад паверхні слоя (v1 = V0 v0-1 = 1039085 м³), на лініі Н = 2 м – велічыня поўнага аб’ёму двух верхніх слаёў (v2 = V0 v0-2 = 748710 м³) і г. д. У пункце максімальнай глыбіні vn = 0. Праз адкладзеныя пункты праводзім плаўную лінію – аб’ёмную крывую Vn = f(Нn).

Батыграфічная і аб’ёмная крывыя могуць быць пабудаваны па плану катлавіны возера ў гарызанталях. У гэтым выпадку на восі замест глыбінь адкладваюцца адзнакі гарызанталей (вышыні ўзроўняў вады) у абсалютных або адносных велічынях.

Па батыграфічннай і аб’ёмнай крывых вызначаюцца плошча і аб’ём возера пры змяненнях узроўню вады. Для гэтага ад адзнакі адпавед-нага ўзроўню (глыбіні) на вертыкальнай шкале праводзіцца гарызан-тальная лінія да перасячэння з крывымі і па шкалам адлічваюцца велічыні плошчы і аб’ёму. Напрыклад, пры паніжэнні ўзроўню Нn на 1,5 м плошча воднай паверхні fn будзе раўняцца 285000 м², а аб’ём Vn – 895000 м³.
Кантрольныя пытанні

1. Як вызначаецца даўжыня возера?

2. Як будуюцца аб’ёмная і батыграфічная крывыя возера?

3. Якое значэнне маюць батыграфічная і аб’емная крывыя?

4. Методыка вызначэння аб’ёму вады возера (слоя вады) па баты-графічнай крывой (графічны метад).

5. Метады падліку аб’ёму вады ў возеры і іх сутнасць.



1.9. Размеркаванне тэмпературы вады па вертыкалі ў возеры
Размеркаванне тэмпературы вады па глыбіні ў прэсных замярза-ючых азёрах зоны клімату ўмераных шырот абумоўлена шэрагам заканамернасцей тэрмічнага рэжыму і яго характэрнымі асаблівасця-мі, звязанымі ў першую чаргу з ваганнямі па порам года цеплаабмену ў возеры і перамешваннем воднай масы.

Награванне вадаёма адбываецца ў асноўным ад паступаючай на паверхню вады сонечнай радыяцыі, у адпаведнасці з гадавым ходам якой змяняецца і тэмпература воднай масы. Найбольшыя змяненні тэмпературы назіраюцца на паверхні возера, г. зн. на мяжы, дзе больш актыўна адбываецца цеплаабмен паміж вадой і паветрам. Цяпло пранікае ў глыбіню ў выніку канвекцыі, г. зн. шляхам вертыкальнага перамяшчэння часцінак вады ў сувязі з іх рознай шчыльнасцю, а таксама ў выніку дынамічных з’яў (хваляванняў, цячэнняў).

Награванне і ахалоджванне глыбінных слаёў вады ў возеры шляхам канвекцыі адбываецца ў прэсных вадаёмах толькі ў тым выпадку, калі тэмпература верхніх слаёў вады ніжэй ці вышэй за 4 ºС (тэмпература найбольшай шчыльнасці). Пры награванні (у межах ад 0 º да 4 ºС) або ахалоджванні (пры тэмпературы вышэй за 4 ºС) верхніх слаёў вады павялічваецца іх шчыльнасць, што прыводзіць да апускання слаёў на глыбіню і замяшчэнню больш лёгкімі (менш шчыльнымі) глыбіннымі слаямі вады.

Такім чынам, перамешванне слаёў, якое ўзнікае ў азёрах (верты-кальная канвекцыйная цыркуляцыя) абумоўліваецца рознай шчыль-насцю вады на розных глыбінях. Канвекцыйнае перамешванне спыня-ецца, калі ўся вада ў возеры прымае аднолькавую тэмпературу, роўную тэмпературы прыдоннага слоя вады, а для неглыбокіх азёр t = 4 ºС. Такі стан у возеры называецца гоматэрміяй (рыс. 1.18, крывая ІІ). Яна характэрна для пераходных перыядаў тэрмічнага рэжыму – вясны і восені. Перыяд з гоматэрміяй назіраецца ў возеры кароткі час. Таму зафіксаваць такі стан воднай масы возера даволі цяжка. Часцей за ўсё замераныя тэмпературы мала адрозніваюцца па глыбіні.

Пры ахалоджванні вады да тэмпературы ніжэй за 4 ºС паверхневыя слаі яе становяцца лягчэйшымі за ніжэйляжачыя больш цёплыя і шчыльныя слаі. Таму ў зімні перыяд, калі водныя масы азёр утрымлі-ваюць найменшую колькасць цяпла, тэмпература паверхневага слоя вады блізкая да 0 ºС. З глыбінёй тэмпература павялічваецца і для большасці вадаёмаў знаходзіцца ў межах 1,5–4,0 ºС, а пры прагра-ванні ад цеплааддачы дна часам некалькі вышэй за 4 ºС. Такое ўзрастанне тэмпературы з глыбінёй называецца адваротнай тэрміч-най стратыфікацыяй (гл. рыс. 1.18, крывая І). У глыбокіх азёрах тэмпература вады на дне блізкая да 4,0 ºС.

Пасля наступлення вясенняй гоматэрміі пры далейшым накапленні цяпла ў працэсе вясенняга і летняга награвання возера верхнія яго слаі становяцца ўсё больш цёплымі і лёгкімі, а ў ніжэйразмешчаных слаях вада будзе больш халоднай і шчыльнай. Такое памяншэнне тэмпера-туры з глыбінёй называецца прамой тэрмічнай стратыфікацыяй (гл. рыс. 1.18, крывая ІІІ).У глыбокіх прэсных азёрах зоны умеранага клімату летам, пры прамой тэрмічнай стратыфікацыі, моцна і раўнамерна нагрэты верхні слой вады – эпілімніён – падсцілаецца больш халодным глыбінным слоем – гіпалімніёнам.

Паміж эпілімніёнам і гіпалімніёнам размяшчаецца слой тэмпературнага скачка – металімніён, у якім тэмпература рэзка паніжаецца з глыбінёй (гл. рыс. 1.18).

Слой тэмпературнага скачка з’яўляецца быццам бы заграджальным слоем (тэрмаклінам), вышэй якога адбываецца перамешванне водных мас, а ніжэй назіраецца больш устойлівы стан тэмпературы вады, якая павольна змяняецца з глыбінёй. У сувязі з гэтым у эпілімніёне ствараюцца больш спрыяльныя ўмовы жыцця (багацце святла, цяпла,





Рыс. 1.18. Графік размеркавання тэмпературы вады па глыбіні ў воз. Крывое

(I – 1.III.1972 г.; II – 25.XI.1971 г.; III – 29.VI.1970 г.)


перавага акісляльных працэсаў), якія спрыяюць інтэнсіўнаму развіццю жыцця і асабліва планктону. У металімніёне пры рэзкім падзенні тэмпературы мяняецца газавы рэжым; нярэдка тут адзначаецца масавая гібель мікраарганізмаў. У слаі гіпалімніёна пры адсутнасці асвятлення гінуць жывыя раслінныя арганізмы, змяншаецца, часам да нуля, колькасць кіслароду (дэфіцыт кіслароду), утвараецца газ, згубны для ўсяго жывога (серавадарод).

Месцазнаходжанне слоя тэмпературнага скачка ў возеры і верты-кальны градыент тэмпературы ў ім залежаць ад глыбіні ветравога перамешвання і тэмпературы вады эпілімніёна і гіпалімніёна, а яны ў сваю чаргу – ад марфалогіі і марфаметрыі азёрных катлавін, тыпа па паходжанню.




Змест работы

1. Па даных назіранняў за тэмпературай вады ў возеры ________ пабудаваць графік размеркавання тэмпературы вады па вертыкалі для перыядаў прамой і адваротнай тэрмічнай стратыфікацыі і гоматэрміі.

2. Выдзеліць гарызантальнымі лініямі на графіку размеркавання тэмпературы з глыбінёй пры прамой тэрмічнай стратыфікацыі верты-кальныя тэмпературныя зоны: эпілімніён, металімніён (слой тэмпера-турнага скачка), гіпалімніён (гл. рыс.1.18), вызначыць вертыкальны градыент тэмпературы ў слаі тэмпературнага скачка  (змяненне тэмпературы вады, ºС на 1 м глыбіні):
 = dt / dh,
а таксама яго найбольшае значэнне найб.

3. Вылічыць сярэднюю тэмпературу (tс, ºС) вады па вертыкалі для перыяду прамой тэрмічнай стратыфікацыі, выкарыстаўшы графік (эпюру) размеркавання тэмпературы вады па глыбіні.


Выкананне работы

1. Графік размеркавання тэмпературы вады па глыбіні будуецца на міліметровай паперы па даных вымярэнняў тэмпературы на вертыкалі ў возеры (табл. 1.19).

Па восі ардынат адкладваюцца глыбіні ў метрах, па восі абсцыс – тэмпература ў ºС. На графік наносяцца пункты, якія адпавядаюць тэмпературы вады на розных гарызонтах вымярэння. Атрыманыя пункты злучаюцца плаўнай лініяй, якая характарызуе размеркаванне тэмпературы вады ад паверхні да дна вадаёма.

Рэкамендуемыя маштабы глыбінь: у 1 см – 0,5 ; 1 ці 2 м; для тэмпе-ратуры – у 1 см 0,5 ; 1 ці 2 ºС.

2. На крывой ІІІ (прамая тэрмічная стратыфікацыя) вызначаем участак рэзкага перападу тэмпературы з глыбінёй і праз пачатковы і канчатковы пункты, паралельна восі абсцыс, праводзім гарызанталь-ныя лініі, якія падзяляюць водную масу возера на слаі эпілімніёна, металімніёна і гіпалімніёна.

Слой металімніёна (тэмпературнага скачка) размешчаны паміж глыбінямі 3 і 12 м, вышэй і ніжэй яго – слаі з адносна аднароднай, мала зменлівай па глыбіні, тэмпературай вады.



Табліца 1.19

Размеркаванне тэмпературы вады з глыбінёй у воз. Крывое

(Ушацкая група азёр)


Глыбіня, м

Тэмпература вады, ºС

1.ІІІ.1972 г.

25.ХІ.1971 г.

29.VІ.1970 г.

Паверхня

0,2

4,8

23,1

1

1,2

4,8

22,6

2

1,5

4,8

22,6

3







22,6

4




4,8

19,6

5

1,7




19,4

6




4,8

15,4

7







12,4

8

1,9

4,8

9,3

9







8,9

10

2,0

4,8

8,2

12







6,2

14

2,2

4,8

6,2

16







5,9

18







5,9

20

2,7

4,8

5,9

22







5,9

24

3,0




5,9

26

3,1

4,8

5.6

28

3,7




5.2

29

3,8

4,9

5,2

Змяненне тэмпературы вады ў слаі металімніёна складае 16,4 ºС (ад 22,6 да 6,2 ºС) на 9 м глыбіні (12 м – 3 м ); пры гэтым вертыкальны градыент  = 16,4 : 9 = 1,8 ºС на 1 м .

Для вызначэння найбольшага градыента тэмпературы выбіраем адрэзак крывой у слаі скачка з найбольшым перападам тэмпературы. У нашым прыкладзе найб = 4 ºС на 1 м у слаі 5–6 м .

3. Сярэдняя тэмпература вады па вертыкалі (tс, ºС) можа быць вылічана з дапамогай графіка размеркавання тэмпературы вады па глыбіні; вызначаецца як дзель ад дзялення плошчы эпюры, абмежава-най на графіку каардынатнымі восямі, крывой размеркавання тэмпера-туры вады і лініяй дна, на поўную глыбіню вертыкалі:


tс = S · ºС · м / H,
дзе S – плошча эпюры (ºС · м); Н – глыбіня вертыкалі, м.

Плошча эпюры размеркавання тэмпературы вады па глыбіні вызна-чаецца з дапамогай планіметра ці палеткі. У нашым прыкладзе (гл. рыс. 1.18) плошча эпюры (ОБА29) S = 284,8 · ºС · м, глыбіня вертыкалі Н = 29 м:


tс = S · ºС · м / H = 284,8 / 29 = 9,8 ºС.
На аркушы міліметровай паперы каля пабудаванага графіка раз-мясціць табліцу размеркавання тэмпературы вады па глыбіні, разлікі градыентаў тэмпературы і сярэдняй тэмпературы для перыяду прамой тэрмічнай стратыфікацыі.
Кантрольныя пытанні

1. Вызначыць граніцы тэрмічных слаёў у глыбокім прэсным возе-ры.

2. Вызначыць сярэдні і максімальны тэрмічны градыент пры пра-мой тэрмічнай стратыфікацыі.

3. Вызначыць сярэдні і максімальны тэрмічны градыент пры адва-ротнай тэрмічнай стратыфікацыі.

4. Разлічыць сярэднюю тэмпературу вады на вертыкалі графічным метадам.

1.10. Гідраграфічная характарыстыка водных аб’ектаў

(кантралюемая самастойная работа)
Змест работы

Работа выконваецца з улікам ведаў, атрыманых студэнтам пры выкананні папярэдніх відаў работ. Гідраграфічнае апісанне воднага аб’екта (ракі, возера, вадасховішча) з’яўляецца інтэгральнай і завяршаючай работай. З другога боку, гэта творчая работа студэнта, якая садзейнічае замацаванню ведаў, атрыманых на лекцыях і лабараторных занятках па гідралогіі. Яна праводзіцца самастойна з выкарыстаннем неабходнай вучэбнай і навуковай літатаруры, спецыяльных (кадастравых) даведнікаў і атласаў. Студэнт павінен даць поўную і вычарпальную характарыстыку воднага аб’екта (іх пералік гл. у дадатку 3) па адпаведнаму (прыкладнаму) плану.

Выкананне работы

І. План гідраграфічнага апісання (абследавання) ракі

1. Назва, асаблівасці тапаніміі

2. Геаграфічныя каардынаты вытоку і вусця. Сістэма рэк (басейны ракі, мора)

3. Умовы фарміравання сцёку (фізіка-геаграфічная характарыстыка вадазбору)

3.1. Геаграфічнае становішча

3.2. Геалогія і падсцілаючыя грунты

3.3. Чацвярцічныя адкладанні

3.4. Рэльеф і сучасныя геамарфалагічныя працэсы

3.5. Глебы. Асвоенасць тэрыторыі вадазбору

3.6. Кліматычныя ўмовы (ападкі, выпарэнне, увільготненасць)

4. Характарыстыка рачной сеткі

4.1. Рачная сетка

4.2. Марфаметрычныя характарыстыкі вадазбору

4.3. Схема гідраграфічнай сеткі ракі

5. Характарыстыка даліны і русла ракі

5.1. Даліна ракі (вырабатанасць профілю, склоны, працэсы і інш.)

5.2. Пойма (параметры, грунты, расліннасць, выкарыстанне ў гаспадарцы)

5.3. Рэчышча ракі (звілістасць, рэчышчавыя працэсы, меандры, наяўнасць

старыц)

5.4. Берагі (параметры, сіметрычнасць, літалогія)



5.5. Марфаметрычныя характарыстыкі рэчышча, плёсаў, перакатаў, грунт,

расліннасці

5.6. Ухілы, хуткасці цячэння, брады

5.7. Масты, іх тыпы, назначэнне, выкарыстанне, перспектывы

5.8. Зарэгуляванасць сцёку (сучасная і перспектыўная)

6. Гідралагічны рэжым

6.1. Узроўневы рэжым. Аналіз графіка вагання ўзроўню вады

6.2. Режым сцёку. Аналіз гідрографа. Характэрныя расходы вады

6.3. Лядовы рэжым (лядовыя з’явы, фазы лядовага рэжыму, асаблівасці

замярзання і крыгалому, таўшчыня льда)

6.4. Гідрахімічны рэжым

6.5. Звіслыя і цягненыя наносы. Цвёрды сцёк

7. Гаспадарчае выкарыстанне. Сучаснае становішча і перспектывы

Дадаткі


1. Гідраграфічная схема ракі

2. Графікі ваганняў узроўню, гідрограф

3. Зводныя табліцы па рэжыму

Літаратура


ІІ. План гідраграфічнай характарыстыкі возера

1. Назва возера, асаблівасці тапаніміі, легенды, звязаныя з гісторыяй возера

2. Геаграфічнае становішча (геаграфічныя каардынаты па цэнтру возера,

сістэма ракі, басейн)

3. Характарыстыка вадазбору

3.1. Марфаметрыя вадазбору (даўжыня водападзельнай лініі; каэфіцыент раз-

віцця водападзельнай лініі; даўжыня, шырыня, асіметрыя, канфігурацыя

гушчыня рачной сеткі; ухілы; вышыня вадазбору; нахіл вадазбору)

3.2. Фізіка-геаграфічныя ўмовы вадазбору (лясістасць, забалочанасць,

азёрнасць, асвоенасць)

4. Характарыстыка катлавіны возера

4.1. Генезіс азёрнай катлавіны

4.2. Марфалогія катлавіны (берагі, тэрасы, азёрная пойма, мелкаводдзе,

астравы, плёсы)

4.3. Характар і даўжыня берагавой лініі

4.4. Размеркаванне глыбінь

5. Марфаметрычныя характарыстыкі возера (аб’ём, плошча, даўжыня, шыры-
ня, каэфіцыент звілістасці берагавой лініі, сярэднія і максімальныя глыбіні)

6. Батыграфічная і аб’ёмная крывыя. Задачы прыкладнога значэння, якія мо-


гуць рашацца з дапамогай крывых

7. Водныя расліны, зарастанне возера. Асноўныя групы раслін, ахоўныя віды

8. Тэмпературны рэжым возера. Змяненне тэмпературы з глыбінёй. Тэрміч-
ны градыент. Сярэдняя тэмпература возера. Асаблівасці тэмпературнага
рэжыму па порам года (прамая, адваротная стратыфікацыя, гоматэрмія)

9. Агульная мінералізацыя. Асноўныя іоны

10. Асаблівасці газавага рэжыму. Кісларод, вуглякіслы газ

11. Донныя адкладанні. Рэчыўны склад адкладанняў. Гаспадарчае выкарыстанне

адкладанняў

12. Водны (водагаспадарчы) баланс

13. Сучаснае выкарыстанне і перспектывы гаспадарчага выкарыстання

прыродных рэсурсаў азёр


ІІІ. План апісання вадасховішча

1. Назва вадасховішча. Паходжанне (гідранімія) назвы. Прызначэнне вадаёма

2. Геаграфічнае становішча (каардынаты створа плаціны, ГЭС, іншых

збудаванняў)

3. Характарыстыка вадазбору

3.1. Марфаметрыя вадазбора (даўжыня водападзельнай лініі; каэфіцыент

развіцця, даўжыня, асіметрыя, канфігурацыя, гушчыня рачной сеткі; ухілы;

вышыня вадазбору, нахіл вадазбору)

3.2. Фізіка-геаграфічныя ўмовы вадазбору (лясістасць, балоцістасць, азёрнасць,

асвоенасць)

4. Характарыстыка катлавіны вадасховішча

4.1. Генезіс катлавіны

4.2. Марфалогія катлавіны (берагі, тэрасы, пойма, мелкаводдзе, астравы,

плёсы)


4.3. Даўжыня берагавой лініі

4.4. Размеркаванне глыбінь

5. Характарыстыка чашы (ложа) вадасховішча

5.1. Характар запаўнення ложа

5.2. Тыпы берагоў, астравы, размеркаванне глыбінь

6. Марфаметрычныя характарыстыкі вадасховішча (аб’ём, плошча, даўжы-


ня, шырыня, каэфіцыент звілістасці берагавой лініі, сярэднія і максі-
мальныя глыбіні)

7. Батыграфічная і аб’ёмная крывыя. Мэты прыкладнога значэння, якія мо-


гуць вырашацца з дапамогай крывых

8. Водныя расліны, зарастанне. Схема зарастання ложа. Асноўныя гру-


пы раслін, ахоўныя віды

9. Тэмпературны рэжым. Змяненне тэмпературы з глыбінёй і па аквато-


рыі. Тэрмічны градыент. Сярэдняя тэмпература. Асаблівасці тэмпера-
турнага рэжыму па порам года (умовы перамешвання, прамая,
адваротная стратыфікацыя, гоматэрмія)

10. Агульная мінералізацыя. Асноўныя іоны. Крыніцы забруджвання

11. Асаблівасці газавага рэжыму. Кісларод, вуглякіслы газ

12. Другасныя донныя адкладанні. Рэчыўныы склад адкладанняў. Умовы за-


ілення.

Гаспадарчае выкарыстанне адкладанняў

13. Водны (водагаспадарчы) баланс

14. Сучаснае становішча і перспектывы гаспадарчага выкарыстання

прыродных рэсурсаў вадасховішчаў
Заўвага. Гідраграфічнае апісанне водных аб’ектаў выконваецца на працягу года і прадстаўляецца ў завершаным стане, у выглядзе рэферата, у час адпрацоўкі практычных работ. Тэкст суправаджаецца вынікамі разлікаў у выглядзе табліц, графікаў, картасхем.

Кансультацыі па выкананні работ у выкладчыка. Работа з’яўляецца завяр-шаючай сярод лабараторна-практычных работ.

Аб’ём гідраграфічнага апісання (рэферата), у т. л. таблічны і графічны матэрыял складае 25–30 старонак фармата А-4. М0

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка