Ojciec Święty Jan Paweł II o Krzyżu Inauguracja Roku Odkupienia 1983




Дата канвертавання27.04.2016
Памер72.2 Kb.





Ojciec Święty Jan Paweł II o Krzyżu

Inauguracja Roku Odkupienia 1983
„Oto otwarta zostaje brama Nadzwyczajnego Jubileuszu – i wchodzimy przez nią do Bazyliki Świętego Piotra.

Jest to symbol. Wchodzimy nie tylko do tej najczcigodniejszej rzymskiej bazyliki. Wchodzimy zarazem w najświętszy wymiar Kościoła – w wymiar łaski i zbawienia, jaki czerpie On stale z Tajemnicy Odkupienia. …


„Oto idę, … abym spełniał wolę Twoją, Boże” (Hbr 10, 5-7).

Tak mówi Chrystus, Przedwieczne Słowo Ojca, Syn Umiłowany. W tych słowach jest początek Odkupienia świata i cały jego zarys aż do końca. Odkupienie świata związane jest z Ciałem otrzymanym od Maryi i złożonym


w ofierze Krzyża, które stanie się Ciałem Zmartwychwstania, „pierworodnego umarłych (Ap 1,5)”.

(L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 3/1983, s.16)


Orędzie Wielkanocne 1983
„Odkupienie wyrasta z Krzyża – a wypełnia się w Zmartwychwstaniu. …

O Chryste, któryś w swym Krzyżu przyjął nasz ludzki świat – świat wczorajszy, dzisiejszy i jutrzejszy: stary świat grzechu, pozwól mu istnieć na nowo w Twym Zmartwychwstaniu! Pozwól mu stawać się nowym przez każde serce człowieka nawiedzone mocą Odkupienia”.



(L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 3/1983, s.1)

Do Polaków, 26 marca 1983 roku
„Dlatego też centralnym obrazem Wielkiego Postu i cen­tralnym obrazem Roku Odkupienia, nadzwyczajnego Jubileuszu, jest krzyż Chrystusa w całej swojej prawdzie. Narzędzie śmierci ze strony człowieka, a ze strony Boga ołtarz miłości i ofiary, która swoją pełnię osiągnęła w zmartwychwstaniu. I przez to stał się dla wszystkich czasów i wszystkich pokoleń ludzkich źródłem i znakiem ostatecznego zwycięstwa i życia wiecznego. Krzyż tak głęboko wpisany
w duchowość i historię naszego narodu...”.

( Jan Paweł II, Rzym, 26 marca 1983 roku, Do Polaków, za: Jan Paweł II, Jubileuszowy Rok Odkupienia, Liberia Editrice Vaticana 1985, s. 492).
Rzym, Zakończenie Drogi Krzyżowej, 1 kwietnia 1983 roku
„Przed tygodniem, w uroczystość Zwiastowania, otwarta zo­stała święta brama Roku Odkupienia. Początek bowiem Odku­pienia jest w samym Wcieleniu: « aleś Mi utworzył ciało ».

Dziś otwieramy świętą bramę Roku Odkupienia w krzyżu Chrystusa.

Witaj drzewo krzyża, na którym Odkupienie świata zna­lazło swój zbawczy ciężar (« na którym zbawienie świata za­wisło! » ).

Na krzyżu Syn wypełnił wolę Ojca i zamknął mowę swego życia słowem « Wykonało się! » (J 19, 30).

My wszyscy, którzy wchodzimy w świętą bramę nadzwy­czajnego Jubileuszu, wołamy: Chryste, przemawiaj do nas mową Twojego krzyża!

Przemawiaj zawsze – a zwłaszcza przemawiaj w tym Roku! Mów przez Twoje ukrzyżowane Ciało, jak nieskończona jest cena dusz, naszych: « cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na duszy swojej szkodę poniósł? » (por. Mt 16, 26). A jakąż odpłatę może jeszcze dać człowiek za duszę swoją, skoro została już dana odpłata Twej męki i śmierci, cena Twojego krzyża”?



( Jan Paweł II, Rzym, 1 kwietnia 1983 roku, Zakończenie Drogi Krzyżowej, L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 3/1983, s.8)


Niedziela Palmowa, 15 kwietnia 1984 roku
„… Oto Król twój przychodzi do ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy” (Mt 21, 5; por. Za 9, 9).

Król twój...

Niósł w sobie autentyczne dziedzictwo królów Izraela, związane
z pochodzeniem od Dawida. I niósł w sobie posłannictwo królewskie związane
z królestwem Boga samego na ziemi. To posłannictwo miało urzeczywistnić się przez krzyż. Jezus z Nazaretu szedł do Jerozolimy po swoją śmierć: po śmierć pełną ludzkiej hańby. Była ona bliższa, niż ktokolwiek mógł wówczas pomyśleć”.

(Jan Paweł II, Rzym - plac św. Piotra, Niedziela Palmowa, 15 kwietnia 1984 roku, Homilia, L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 4/1984, s.12)

Rzym, Niedziela Wielkanocna, 22 kwietnia 1984 roku,

Zakończenie Roku Świętego

„Umiłowani młodzi,

u kresu Roku Świętego

powierzam wam znak tego Roku Jubileuszowego:

Krzyż Chrystusa.

Ponieście go na cały świat jako znak miłości,

którą Pan Jezus umiłował ludzkość

i głoście wszystkim,

że tylko w Chrystusie umarłym i zmartwychwstałym

jest ratunek i odkupienie”.



(L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 4/1984, s.1)

Nowa Zelandia, 22 listopada 1986 roku, Spotkanie z młodzieżą
„Droga Młodzieży Nowej Zelandii: Jezus patrzy na każdego z was
z miłością, tak jak patrzył na Piotra, Apostołów i bogatego młodzieńca. Tylko jeden z nich odszedł smutny - ten, który bał się poświęcenia, ten, który powiedział „nie”. Ponieważ Krzyż Chrystusa jest znakiem miłości i zbawienia, nie powinno nas dziwić, że każda prawdziwa mi­łość wymaga ofiary.

Nie bójcie się, gdy miłość stawia wymagania. Nie obawiajcie się, gdy żąda poświęcenia. Nie lękajcie się Krzyża Chrystusa. Krzyż jest drzewem życia. Jest źródłem wszelkiej radości i pokoju. Jest jedyną drogą, poprzez którą Chrystus osiągnął zmartwychwstanie i triumf. To jedyna dla nas droga współuczestnictwa w Jego życiu, teraz i na wieki.

Droga Młodzieży Nowej Zelandii: Jezus jest z wami. Nie lękajcie się”!

(Jan Paweł II, Nowa Zelandia, 22 listopada 1986 roku, Spotkanie
z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 1/1987, s.247)



Buenos Aires, Niedziela Palmowa, 12 kwietnia 1987 roku, Homilia
„Na krzyżu życie Chrystusa uzyskało cały swój sens; śmierć jest podstawowym aktem Jego życia. Dlatego słowa św. Pawła są najlepszą odpowiedzią na postawione wcześniej pytanie: „W zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” (por. Flp 2, 7-8).

Śmierć na krzyżu znajduje się w centrum życia Chrystusa; ona stanowi zasadniczy i definitywny czyn Jego mesjańskiego posłannictwa. W tej śmierci wypełnia się „Jego godzina”. Chrystus po to przyjął nasze ciało, narodził się


i żył pomiędzy ludźmi, ażeby za nas umrzeć.

Trzeba koniecznie podkreślić to stwierdzenie św. Pawła: Chrystus „uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci”. Śmierci Chrystusa nie wolno mierzyć zwyczajną miarą ludzkich słabości i ograniczeń. Należy ją mierzyć miarą prawdziwą: miarą odkupieńczego posłuszeństwa. Ona nie jest tylko kresem życia. Chrystus dobrowolnie stał się posłuszny aż do śmierci na krzyżu, ażeby poprzez tę śmierć dać początek nowemu życiu: „Ponieważ bowiem przez czło wieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni” (por. 1 Kor 15, 21-22).

Apostoł, który ma przed oczyma niezmierzone uniżenie Chrys­tusa, Syna współistotnego Ojcu – jako Człowieka, jako Sługi Jahwe, jako Męża Boleści – równocześnie głosi Jego wywyższenie. Do tajemnicy paschalnej należy zarówno śmierć, jak i chwalebne zmartwychwstanie Chrystusa. Wywyższenie urzeczywistnia się przez zmartwychwstanie, ale początek swój ma już w krzyżu, który jest nie tylko znakiem śmierci, ale także chwalebnym tronem Boga, który stał się człowiekiem”.

(Jan Paweł II, Buenos Aires, Niedziela Palmowa, 12 kwietnia 1987 roku, Homilia, za: Jan Paweł II do młodzieży (1978-2005), Poznań (Pallottinum) 2005, s.196 ns)

Buenos Aires, Niedziela Palmowa, 12 kwietnia 1987 roku, Homilia
„Można by powiedzieć, że was, młodych, pociągnął Krzyż Chrystusa; że wasz entuzjazm, poprzedzony entuzjazmem pueri Hehreorum i wyrażony również przez „Hosanna... Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie!”,
w obliczu paschalnej tajemnicy osiąga swe pełne znaczenie. Sławiąc Proroka
z Galilei, Jezusa z Nazaretu, głosicie tym samym waszą wiarę w Jezusa Chrystusa, Boga i Człowieka, Odkupiciela człowieka i świata”.

(Jan Paweł II, Buenos Aires, Niedziela Palmowa, 12 kwietnia 1987 roku, Homilia, za: Jan Paweł II do młodzieży (1978-2005), Poznań (Pallottinum) 2005, s.197 )

Jasna Góra, 14 sierpnia 1991 roku, Czuwanie modlitewne z młodzieżą
„Pośrodku naszego czuwania stanął krzyż. Wnieśliście ten krzyż
i ustawiliście w środku. W tym krzyżu objawiło się do końca Boskie „Jestem” nowego i wiecznego Przymierza. „Tak (...) Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby [człowiek] nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Krzyż – zapis tej niepojętej miłości. Krzyż – znak objawiający, że „Bóg jest miłością” (1 J 4,8).

(Jan Paweł II, Jasna Góra, 14 sierpnia 1991 roku, Czuwanie modlitewne
z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 8/1991, s. 22)

Jasna Góra, 14 sierpnia 1991 roku, Czuwanie modlitewne z młodzieżą
„Przybyliście tutaj, Drodzy Przyjaciele, aby odnaleźć i potwierdzić do głębi to własne ludzkie „jestem” wobec Boga. Patrzcie na krzyż, w którym Boże „Jestem” znaczy „Miłość”. Patrzcie na krzyż i nie za­pominajcie. Niech słowem kluczowym waszego życia pozostanie: „Jestem przy Tobie”.

(Jan Paweł II, Jasna Góra, 14 sierpnia 1991 roku, Czuwanie modlitewne
z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 8/1991, s. 23)


Orędzie na VII Światowy Dzień Młodzieży
„Wdzięczni za dar wiary, zaniesiony przez apostołów i misjonarzy do różnych ludów, weźcie na siebie odpowiedzialność za dziedzic­two Chrystusowego krzyża, gdyż zostaliście powołani do przekaza­nia go przyszłym pokoleniom”.

(Jan Paweł II, Orędzie na VII Światowy Dzień Młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 2/1992, s. 7)

Denver, 12 sierpnia 1993 roku

„Podczas waszej pielgrzymki do Denver, na kolejnych etapach wędrówki będziecie rozważać Chrystusową obietnicę życia w obfitości.

W kościele św. Elżbiety Krzyż Roku Świętego przypomni wam, gdzie macie szukać prawdziwego życia, które daje Chrystus. Jezus mówi: „Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien” (Mt 10, 38). Mówi to wam nie dlatego, że nie dość was miłuje, ale dlatego, że prowadzi was do odkrycia prawdziwego życia i miłości. Życie, które daje Jezus i którego można doświadczyć tylko przez miłość, jest oddaniem samego siebie; taka miłość zawsze wiąże się z jakąś formą ofiary: „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy
w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12, 24). Oto czego uczy nas Krzyż”.

(Jan Paweł II, Denver – Mile High Stadium, 12 sierpnia 1993 roku, Przemówienie powitalne, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 11/1993, s. 24)

Denver, 12 sierpnia 1993 roku
„Młodzi zgromadzeni na VIII Światowym Dniu Młodzieży, podej­mijcie wyzwanie, które stawia przed wami Denver:

- podążajcie za „pielgrzymującym” Krzyżem;

- idźcie na poszukiwanie Boga, gdyż możecie Go znaleźć także sercu nowoczesnego miasta;

- odkrywajcie Go w młodych ludziach pełnych nadziei i szlachet­nych ideałów;

- pozwólcie, by ogarnęło was tchnienie Ducha Świętego, obecnego
w różnych rasach i kulturach;

- trwajcie zjednoczeni w wyznawaniu Chrystusa jako Drogi, Prawdy


i Życia każdego człowieka (por. „Anioł Pański”, 5 kwietnia 1993 r.)”.

(Jan Paweł II, Denver – Mile High Stadium, 12 sierpnia 1993 roku, Przemówienie powitalne, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 11/1993, s. 25)

Manila, 13 stycznia 1995 roku
„Do każdego z was skierowane jest wezwanie zawarte w słowach Chrystusa: „Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje!” (Łk 9, 23): ten krzyż oznacza odrzucenie mentalności sprzecznej z nauczaniem Jezusa; wyrzeczenie się pragnień i postaw niegodnych uczniów Chrys­tusa. Jesteście wezwani, aby otworzyć swoje życie na działanie prze­mieniającej łaski, która wypływa z krzyża Chrystusa – zwłaszcza przez przyjęcie sakramentu pokuty i pojednania. Wśród was jest wielu kapłanów, którzy udzielając wam tego sakramentu, staną się narzę­dziami Chrystusowej miłości i przebaczenia.

Panie Jezu Chryste, podczas Ostatniej Wieczerzy powiedziałeś: „jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was” (J 16, 7). Ześlij Ducha Świętego na tych młodych ludzi, aby ich nauczył, jak kochać Twój krzyż oraz ten krzyż, który został dany każdemu z nich. Pomóż im iść wiernie za Tobą drogą wiodącą na Kalwarię, drogą prowadzącą ku zmartwychwstaniu i dalej – tam, gdzie Ty „siedzisz po prawicy Ojca”.



(Jan Paweł II, Manila, 13 stycznia 1995 roku, Przesłanie do młodzieży uczestniczącej w Drodze Krzyżowej, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 3/1995, s. 14)


Manila, 14 stycznia 1995
„W Niedzielę Palmową ubiegłego roku, na Placu św. Piotra w Rzymie młodzi katolicy ze Stanów Zjednoczonych przekazali przed­stawicielom Kościoła na Filipinach Krzyż Światowego Dnia Młodzie­ży. Ten „Pielgrzymujący Krzyż” przenosi się z kontynentu na kon­tynent, a młodzi ludzie z całego świata gromadzą się, aby razem przeżywać ten fakt, iż Jezus Chrystus jest taki sam dla wszystkich, a Jego orędzie jest zawsze niezmienne.
W Nim nie ma podziałów, rywalizacji etnicznych, dyskryminacji społecznej. Wszyscy są braćmi i siostrami w jednej Bożej rodzinie”.

(Jan Paweł II, Manila, 14 stycznia 1995, Czuwania modlitewne
z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 3/1995, s. 17)


Orędzie na XII Światowy Dzień Młodzieży
„Rzesza młodych ludzi wierzących w Chrystusa, idących za Krzyżem Roku Świętego, stanie się jeszcze raz żywą ikoną Kościoła pielgrzymującego po drogach świata, a poprzez spotkania poświęcone modlitwie i refleksji, poprzez dialog jednoczący niezależnie od różnic języka i rasy, oraz dzielenie się ideałami, problemami i nadziejami przeżyje doświadczenie rzeczywistości obiecanej przez Jezusa: «gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich» (Mt 18, 20)”.

(Jan Paweł II, Orędzie na XII Światowy Dzień Młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 10/1996, s. 4 )


Paryż, 22 sierpnia 1997 roku
„Drodzy Przyjaciele, Ukrzyżowany jest zawsze na waszej drodze, u boku ludzi udręczonych, cierpiących i umierających. Wy wszyscy, którzy utrudzeni
i obciążeni jesteście, przyjdźcie do miesz­kania Chrystusa, nieście swój krzyż razem z Nim, złóżcie Mu ofiarę z własnego życia, a On was pokrzepi (por. Mt 11, 28). U waszego boku będzie Maryja, Matka Jezusa i wasza Matka, a Jej miłująca obecność będzie was prowadzić, nieść wam otuchę i pociechę”.

(Jan Paweł II, Paryż, 22 sierpnia 1997 roku, Przesłanie do młodzieży uczestniczącej w Drodze Krzyżowej, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 10/1997, s. 24 )

Paryż, 24 sierpnia 1997 roku
„Odpowiadając na nasze pytanie: „Nauczycielu – gdzie mieszkasz?”, Chrystus zwraca się do nas z wezwaniem: pójdźcie, a zobaczycie; w Krzyżu ujrzycie chwalebny znak odkupienia świata, miłującej obecności żywego Boga. Chrześcijanie zrozumieli, że to Krzyż panuje nad historią, i dlatego umieścili krucyfiksy w kościołach i przy drogach albo noszą je na piersi. Krzyż bowiem jest prawdziwym znakiem obecności Syna Bożego; w tym znaku objawia się Odkupiciel świata”.

(Jan Paweł II, Paryż, 24 sierpnia 1997 roku, Homilia,: L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 10/1997, s. 31)

Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku
„Jak bowiem dobrze wiecie, niebawem przybędzie do Rzymu krzyż Światowego Dnia Młodzieży, który ja sam przekazałem młodym w 1984 roku, na zakończenie Roku Świętego Odkupienia. Odbył on pielgrzymkę po różnych kontynentach, teraz zaś wraca do naszego miasta, do stolicy chrześcijaństwa.
W najbliższą Niedzielę Palmową, na zakończenie Mszy świętej sprawowanej na placu Świętego Piotra, przedstawiciele młodzieży Paryża przekażą go młodym Włochom i w ten sposób rozpoczną się przygotowania do Światowego Dnia Młodzieży Roku 2000, który obchodzony będzie w Rzymie, w sercu Wielkiego Jubileuszu”.

(Jan Paweł II, Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku, Spotkanie z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5-6/1998, s. 22)

Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku
„Radujemy się zatem z przybycia Krzyża, waszego Krzyża! Krzyż trzeba przyjąć przede wszystkim sercem, aby potem nieść go w życiu: Spotykamy się dziś, aby to sobie na nowo uświadomić na tym placu, między Świętymi Schodami a nieodległym kościołem Świętego Krzyża Jerozolimskiego, gdzie czczona jest relikwia krzyża.

W ciągu wieków wielu chrześcijan przyjęło krzyż: czyż moglibyśmy nie dziękować za to Bogu? A wy, Młodzi Rzymianie, sami jesteście świadkami, że także w czasie Misji Miejskich płynące z krzyża orędzie śmierci


i zmartwychwstania zwiastuje nadzieję, która porusza i pocie­sza, ożywia ducha
i koi serca. Jakże aktualne są słowa Jezusa: „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie" (J 12, 32) i „będą patrzeć na Tego, którego przebili” (J 19, 37)!

Dzisiaj chcemy głosić z mocą Ewangelię Krzyża, to znaczy Ewan­gelię Jezusa, który umarł i zmartwychwstał dla odkupienia grzechów. To zbawcze orędzie, które niesie wierzącym życie wieczne, jest od dnia Paschy nieustannie głoszone w świecie. Ta właśnie radosna nowina dotarła wraz z Apostołami Piotrem i Pawłem tutaj do Rzymu i stąd została zaniesiona do wielu części Europy i świata”.



(Jan Paweł II, Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku, Spotkanie z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5-6/1998, s. 23)

Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku
„Sama nazwa „Roma” kryje w sobie krzyż: odczytana wspak brzmi „Amor”; czyli miłość, a czy krzyż nie jest właśnie orędziem miłości Chrystusa, Syna Bożego, który tak nas umiłował, że pozwolił się przebić do drzewa krzyża? Tak, krzyż jest pierwszą literą Bożego alfabetu.

Krzyż nie jest obcy Rzymowi, nie jest też obcy żadnemu czło­wiekowi - niezależnie od wieku, narodowości, kondycji społecznej. Podczas tego spotkania poznaliście wielu ludzi mniej lub bardziej sławnych. Na różne sposoby spotkali oni i spotykają krzyż; zostali przez krzyż dotknięci i niejako naznaczeni. Tak, krzyż jest wpisany w życie człowieka. Kto próbuje usunąć go ze swojego życia, nie zna prawdy ludzkiej kondycji. Tak jest! Jesteśmy stworzeni do życia, ale nie możemy usunąć z naszej indywidualnej historii cierpienia i trudnych doświadczeń. Czyż i wy, Młodzi Przyjaciele, nie doświadczacie na co dzień rzeczywistości krzyża? Gdy brak jest harmonii w rodzinie, gdy piętrzą się trudności w nauce, gdy uczucia pozostają nie odwzajem­nione; gdy znalezienie pracy wydaje się prawie niemożliwe, gdy pro­blemy ekonomiczne każą zrezygnować z założenia rodziny, gdy trze­ba walczyć z chorobą czy samotnością i kiedy grozi wam pogrążenie w próżni wartości czyż właśnie wtedy krzyż nie staje się dla was wyzwaniem?

Rozpowszechniona dziś powierzchowna kultura, która przypisuje wartość tylko temu, co ma pozór piękna i co sprawia przyjemność, chciałaby wam wmówić, że trzeba odrzucić krzyż. Ta moda kulturo­wa obiecuje sukces i szybką karierę, nakłaniając do realizacji własnych dążeń za wszelką cenę; zachęca do nieodpowiedzialnego przeżywa­nia płciowości i do życia pozbawionego celu, wyzbytego szacunku dla innych. Otwórzcie oczy, Młodzi Przyjaciele: to nie jest droga prowa­dząca do radości i do życia, ale ścieżka wiodąca w przepaść grzechu i śmierci. Jezus mówi: „jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je” (Mt 16, 24-25).

Jezus nas nie zwodzi. Prawda jego słów, które wydają się twarde, ale napełniają serce pokojem, wyjawia nam sekret prawdziwego ży­cia. Chrystus, przyjmując ludzką kondycję i przeznaczenie, zwycię­żył grzech i śmierć, a przez swoje zmartwychwstanie przekształcił krzyż z drzewa śmierci w drzewo życia. On jest Bogiem z nami, który przyszedł, aby dzielić całe nasze życie. Nie pozostawia nas samych na krzyżu. Jezus jest Miłością wierną, która nie opuszcza nikogo i potrafi przemienić noc w świt nadziei. Jeżeli krzyż zostaje przyjęty, przynosi zbawienie i pokój, jak to ukazują liczne piękne świadectwa młodych chrześcijan. Bez Boga krzyż nas przygniata; z Bogiem daje nam od­kupienie i zbawienie”.



(Jan Paweł II, Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku, Spotkanie z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5-6/1998, s. 23 ns)

Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku
„Tutaj, na placu Świętego Jana, o kilka kroków od jednego
z najsłynniejszych baptysteriów świata, chcę wam przypomnieć, że żyć chrztem, znaczy przyjąć krzyż z wiarą i miłością, nie tylko w sensie próby i doświad­czenia, ale także w jego fundamentalnym wymiarze zbawienia i zmar­twychwstania. …

Droga Młodzieży, gdy zakończy się to nasze wzruszające spotka­nie, weźcie swój krzyż i zanieście go jako orędzie miłości i przeba­czenia, jako znak waszego udziału w misji Kościoła na ulice Rzymu, do różnych regionów Włoch i do wszystkich części świata.

Niech wam towarzyszy Maryja, która wraz z Apostołem Janem trwała wiernie u stóp krzyża; niech opiekują się wami liczni rzymscy święci
i męczennicy. Ja też pamiętam o was w modlitwie i serdecznie wszystkich was błogosławię”.

(Jan Paweł II, Rzym, Lateran, 2 kwietnia 1998 roku, Spotkanie z młodzieżą, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5-6/1998, s. 24)

Rzym, Niedziela Palmowa, 5 kwietnia 1998 roku, Homilia

„Droga młodzieży, zostaje dziś do was skierowane przesłanie krzyża. Wam, którzy będziecie dorośli w trzecim tysiącleciu, zostaje powierzony ten krzyż, który za chwilę grupa młodzieży francuskiej przekaże przedstawicielom młodzieży włoskiej. Z Rzymu do Buenos Aires; z Buenos Aires do Santiago de Compostela; z Santiago de Compostela do Częstochowy; z Jasnej Góry do Denver; z Denver do Manili; z Manili do Paryża – krzyż ten pielgrzymował


z kraju do kraju i z kontynentu na kontynent. Wasz wybór, młodzi chrześcijanie, jest jasny: chcecie odnaleźć w Krzyżu Chrystusa sens waszego życia i źródło waszego misyjnego entuzjazmu.

Od dzisiaj ten krzyż rozpocznie pielgrzymkę po diecezjach Włoch, aż do Światowego Dnia Młodzieży w roku 2000, który z okazji Wielkiego Jubileuszu będzie obchodzony w Rzymie. Potem, na początku trzeciego tysiąclecia,


na nowo zacznie wędrować po drogach całego świata, ukazując w ten sposób,
że krzyż idzie z młodymi, a młodzi idą z krzyżem”.

(Jan Paweł II, Rzym, Niedziela Palmowa, 5 kwietnia 1998 roku, Homilia , L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5-6/1998, s. 25)

Rzym, Niedziela Palmowa, 5 kwietnia 1998 roku, Homilia
„Teraz zaś, gdy krzyż symbolicznie przechodzi z Paryża do Rzymu, pozwólcie, że Biskup tego miasta zawoła wraz z liturgią: Ave Crux, spes unica! Witaj nam, krzyżu święty! W tobie przychodzi do nas Ten, którego dwadzieścia wieków temu w Jerozolimie inni młodzi i rzesze ludzi witali śpiewając: «Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie!»”.

(Jan Paweł II, Rzym, Niedziela Palmowa, 5 kwietnia 1998 roku, Homilia , L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5-6/1998, s. 25-26)

Rzym, Niedziela Palmowa, 5 kwietnia 1998 roku,

Rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański»
„Akt, który za chwilę dokona się po raz kolejny na tym placu, ma szczególne znaczenie. Młodzi Francuzi przekażą swoim włoskim braciom wielki krzyż pielgrzymujący, który w sierpniu 2000 r. będzie towarzyszył obchodom Światowego Dnia Młodzieży w Rzymie.

Dzisiaj, drodzy młodzi Francuzi, przekazując młodzieży rzymskiej krzyż Światowego Dnia, wykonujecie gest bardzo znamienny. Przypominacie,


że wiara w Chrystusa i komunia Kościoła urzeczywistniają się przez wzajemną wymianę i przez świadectwo o Tym, który jest naszym zbawieniem, naszą nadzieją i naszym szczęściem:


Pozdrawiam młodzież polską obecną tu, na placu św. Piotra, a także wszystkich młodych w Ojczyźnie. Dziękuję wam za udział w tej wielkiej peregrynacji krzyża Chrystusowego, jaką są Światowe Dni Młodzieży. Postępujcie wiernie i odważnie za tym krzyżem. Bądźcie apostołami nowej ewangelizacji i znakiem nadziei w dzisiejszym świecie”.



(Jan Paweł II, Rzym, Niedziela Palmowa, 5 kwietnia 1998 roku, Rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański», L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5-6/1998, s. 26)

Orędzie na XV Światowy Dzień Młodzieży
„Piętnaście lat temu, na zakończenie Świętego Roku Odkupienia, powierzyłem wam wielki drewniany krzyż, zachęcając was, byście nieśli go przez świat jako znak miłości Pana Jezusa do ludzi i jako orędzie, że zbawienie
i odkupienie jest tylko w Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał. Od tamtego czasu, gdy podjęły go wasze ofiarne ramiona i serca, odbywa on długą
i nieprzerwaną pielgrzymkę przez kontynenty, ukazując, że krzyż idzie
z młodymi, a młodzi idą z krzyżem.

Wokół «krzyża Roku Świętego» narodziła się i rozwinęła inicjatywa Światowych Dni Młodzieży. Są one swoistymi «przystankami» na waszym szlaku młodych chrześcijan oraz nieustannym i naglącym wezwaniem, by budować życie na skale, którą jest Chrystus. Czyż możemy nie błogosławić Boga za liczne owoce, jakie wydały w życiu poszczególnych osób i całego Kościoła Światowe Dni Młodzieży, które w ostatnich latach naszego stulecia wyznaczały rytm wędrówki młodych chrześcijan ku nowemu tysiącleciu?

Przemierzywszy kontynenty, krzyż ten powraca teraz do Rzymu, niosąc
z sobą modlitwę i postanowienia milionów młodych, którzy dostrzegli w nim prosty i święty znak miłości Boga do ludzkości. Jak bowiem wiecie, właśnie Rzym będzie gościł Światowy Dzień Młodzieży Roku 2000, obchodzony
w samym sercu Wielkiego Jubileuszu”.

(Jan Paweł II, Orędzie na XV Światowy Dzień Młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 9-10/1999, s. 16)
Orędzie na XV Światowy Dzień młodzieży
„… tak i my, widząc i kontemplując Ukrzyżowanego, możemy zrozumieć, kim naprawdę jest Bóg, który w Nim objawia miarę swej miłości do człowieka (por. Redemptor hominis, 9), Męka, czyli passio, wskazuje na miłość pełną „pasji”; która oddaje samą siebie bezinteresownie: męka Chrystusa jest zwieńczeniem życia „oddanego” braciom, aby objawić serce Ojca. Krzyż, choć wydaje się wzniesiony na ziemi, w rzeczy­wistości jest zawieszony na niebie niczym obraz ramion Boga, któ­ry przygarnia do siebie świat. Krzyż jawi się jako centrum, sens i cel całej historii i każdego ludzkiego życia” (Evangelium vitae, 50)”.

(Jan Paweł II, Orędzie na XV Światowy Dzień młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 9-10/1999, s. 17)

Orędzie na XVI Światowy Dzień Młodzieży
„Przyjęcie krzyża jest znakiem miłości i całkowitego oddania. Niesienie go za Chrystusem oznacza zjednoczenie się z Nim w ofiarowaniu największego dowodu miłości.

Nie można; mówiąc o krzyżu, nie uwzględniać miłości Boga do nas, skoro Bóg chce nas napełnić swoimi dobrami. Razem z zaprosze­niem: naśladuj Mnie - Jezus nie mówi swoim uczniom wyłącznie: weź Mnie jako wzorzec, ale również: uczestnicz w moim życiu i moich wyborach, poświęć razem ze Mną swoje życie dla miłości Boga i braci. W ten sposób Chrystus otwiera przed nami drogę życia, która nie­stety nieustannie jest zagrożona przez drogę śmierci. Grzechem jest ta droga, która oddziela człowieka od Boga i od bliźniego, stwarzając podziały i osłabiając społeczeństwo od wewnątrz.

Droga życia, która podejmuje i odnawia postawy Jezusa, staje się drogą wiary i nawrócenia; drogą krzyża - właśnie. Jest to droga, któ­ra prowadzi do zaufania Chrystusowi i Jego zbawczemu planowi, do uwierzenia, że On umarł, aby objawić miłość Boga do każdego czło­wieka; to droga, która nie lęka się niepowodzeń, trudności, wyobco­wania i samotności, gdyż wypełnia serce człowieka obecnością Jezusa; to droga pokoju, panowania nad sobą, głębokiej radości serca”.

(Jan Paweł II, Orędzie na XVI Światowy Dzień Młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 4/2001, s.6)

Orędzie na XVI Światowy Dzień Młodzieży
„Droga młodzieży, niech was to nie dziwi, że na początku trzeciego tysiąclecia Papież jeszcze raz wskazuje wam krzyż jako drogę życia
i prawdziwego szczęścia.

Kościół od początku wierzy i wyznaje, że tylko w krzyżu Chrystusa jest zbawienie.

Rozpowszechniona kultura rzeczy ulotnych, która wartościuje to, co się podoba i wydaje piękne, chciałaby, abyście uwierzyli, że aby być szczęśliwym, należy usunąć krzyż. Jako ideał przedstawiony bywa ła­twy sukces, szybka kariera, płciowość oderwana od poczucia odpowiedzialności, wreszcie egzystencja nastawiona na własną afirmację, częstokroć bez poszanowania innych”. (Jan Paweł II, Orędzie na XVI Światowy Dzień Młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 4/2001, s.7)


Toronto, 25 lipca 2002 roku
„Słuchając długiego wyliczania krajów, z których pochodzicie, razem odbyliśmy jakby podróż dookoła świata. W każdym z was widziałem twarze ludzi młodych, waszych rówieśników, których spo­tykałem podczas moich podróży apostolskich, a których wy dziś w pewnym sensie tutaj reprezentujecie. Wyobrażałem sobie, jak idzie­cie w cieniu jubileuszowego krzyża w tej wielkiej pielgrzymce młodzie­ży, która przechodząc z kontynentu na kontynent, pragnie otoczyć świat i objąć go w uścisku wiary i nadziei”.

(Jan Paweł II, Toronto, 25 lipca 2002 roku, Przemówienie powitalne, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 9/2002, s.47)

Toronto, 25 lipca 2002 roku
„Przyjmując teraz Jego chwalebny krzyż, ten krzyż, który towa­rzyszył młodym na drogach świata, pozwólcie, by w ciszy waszych serc rozbrzmiało to pocieszające i wymagające słowo: „Błogosła­wieni...”
Po procesji z krzyżem Ojciec Święty kontynuował:
„Zgromadzeni wokół krzyża Chrystusowego, zwracamy nasze spojrzenie ku Panu: Jezus nie tylko głosił Błogosławieństwa; On nimi żył! Spoglądając na nowo na Jego życie oraz ponownie odczytując Ewangelię, doznajemy zdumienia: najuboższym spośród ubogich, naj­pokorniejszym spośród pokornych, człowiekiem o najczystszym i naj­bardziej miłosiernym sercu jest właśnie On, sam Jezus. Błogosławień­stwa w rzeczywistości są opisem twarzy, Jego twarzy”!

(Jan Paweł II, Toronto, 25 lipca 2002 roku, Przemówienie na rozpoczęcie XVII Światowego Dnia Młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 9/2002, s.49)

Orędzie na XIX Światowy Dzień Młodzieży

„Nie dziwcie się następnie, jeśli na waszej drodze spotkacie Krzyż. Czyż Jezus nie powiedział do swoich uczniów, że ziarno pszenicy musi wpaść


w ziemię i obumrzeć, aby wydać owoc (por. J 12, 23-26)? Wskazał w ten sposób, że Jego życie ofiarowane aż do śmierci stanie się urodzajne. Wiecie to: po zmartwychwstaniu Chrystusa nigdy więcej śmierć nie będzie ostatnim słowem. Miłość jest silniejsza od śmierci. Jeśli Jezus zgodził się umrzeć na krzyżu, czyniąc zeń źródło życia i znak miłości, to nie ze słabości, nie
z upodobania w cierpieniu. To dla zyskania dla nas zbawienia i uczynienia nas już teraz uczestnikami Jego Boskiego życia. To właśnie tę prawdę pragnąłem przypomnieć młodzieży świata, przekazując jej na zakończenie Świętego Roku Odkupienia, w 1984 roku, wielki drewniany Krzyż. Od tamtej pory przemierzył on liczne kraje, przygotowując wasze Światowe Dni. Setki tysięcy młodych modliło się wokół tego Krzyża. Składając u jego stóp ciężary, którymi byli obarczeni, odkryli, że są kochani przez Boga, i wielu z nich znalazło również siłę do przemiany życia. W tym roku, w XX rocznicę tego wydarzenia, Krzyż będzie uroczyście przyjęty w Berlinie, skąd pielgrzymując przez całe Niemcy, dotrze w przyszłym roku do Kolonii. Dzisiaj pragnę powtórzyć wam słowa, które wypowiedziałem wówczas: "Drodzy młodzi, ... powierzam wam Krzyż Chrystusa! Nieście go po całej ziemi jako znak miłości Pana Jezusa do ludzkości i głoście wszystkim, że zbawienie i odkupienie jest tylko w Chrystusie, umarłym i zmartwychwstałym”.

(Jan Paweł II, Orędzie na XIX Światowy Dzień Młodzieży, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 4/2004, s. 14)


Rzym, 1 kwietnia 2004 roku,

Przemówienie do młodzieży Rzymu i regionu Lacjum
„Przed dwudziestu laty, na zakończenie Świętego Roku Odkupienia, powierzyłem młodym krzyż, drzewo, na którym Chrystus został wywyższony ponad ziemię i przeżył tę «godzinę», dla której przyszedł na świat! Od dwudziestu lat ten krzyż pielgrzymuje do miejsc, w których odbywają się Dni Młodzieży, niesiony przez młodych na całym świecie, i głosi miłosierną miłość Boga, wychodzącego na spotkanie każdemu stworzeniu, aby przywrócić mu godność utraconą na skutek grzechu.

Dzięki wam, drodzy przyjaciele, miliony młodych, patrząc na ten krzyż, doznało przemiany i postanowiło żyć tak, jak prawdziwi chrześcijanie.

Drodzy młodzi, trwajcie zjednoczeni z krzyżem! Patrzcie na chwałę, która was czeka. Wasze serca wielokrotnie zostały zranione, najczęściej przez świat dorosłych! Powierzając wam w sposób symboliczny ten krzyż, wzywam was, byście uwierzyli, że wielu wam ufa, że ufa wam Chrystus i że jedynie w Nim jest zbawienie, którego szukacie”!

Jan Paweł II, Rzym, 1 kwietnia 2004 roku, Przemówienie do młodzieży Rzymu
i regionu Lacjum, L’Osservatore Romano, Numer 5/2004, s.34


Rzym, 1 kwietnia 2004 roku,

Przemówienie do młodzieży Rzymu i regionu Lacjum
„Drodzy przyjaciele, w twórczy sposób, natchniony przez Ducha Świętego podczas modlitwy, razem nieście dalej krzyż, który wam powierzyłem przed dwudziestu laty”.

Jan Paweł II, Rzym, 1 kwietnia 2004 roku, Przemówienie do młodzieży Rzymu
i regionu Lacjum, L’Osservatore Romano, Numer 5/2004, s.35


Rzym, Niedziela Palmowa, 4 kwietnia 2004 roku
„Jezus umiera na krzyżu za każdego i każdą z nas. Krzyż jest zatem największym i najbardziej wymownym znakiem Jego miłosiernej mi­łości, jedynym znakiem zbawienia dla każdego pokolenia i całej ludz­kości.
Dwadzieścia lat temu, pod koniec Świętego Roku Odkupienia, przekazałem młodym wielki krzyż tamtego jubileuszu. Wezwałem ich wówczas, aby byli wiernymi uczniami Chrystusa, zmartwychwstałego Króla, który „staje wśród nas jako Ten [...] który człowieka wyzwala od tego, co tę wolność ogranicza, pomniejsza, łamie u samego niejako korzenia, w duszy człowieka, w jego sercu, w jego sumieniu” (Redemp­tor hominis, 12).

Od tamtego czasu krzyż Chrystusa przemierza wiele krajów pod­czas przygotowań do Światowych Dni Młodzieży. Jego szlak prowadzi przez wszystkie kontynenty: niczym pochodnia podawana z rąk do rąk przenoszony jest z jednego kraju do drugiego, jako świetlany znak ufności młodych pokoleń trzeciego tysiąclecia.

Drodzy Młodzi! Pozwólcie, że w dwudziestą rocznicę tej nad­zwyczajnej duchowej przygody dam wam to samo zadanie co wtedy: „powierzam wam [...] Krzyż Chrystusa! Ponieście go w świat jako znak miłości, którą Pan Jezus umiłował ludzkość, i głoście wszystkim, że tylko w Chrystusie umarłym
i zmartwychwstałym jest ratunek i od­kupienie”.

W naszej epoce, w której dobrobyt materialny i wygoda są przed­stawiane


i poszukiwane jako najwyższe wartości, nie jest łatwo zro­zumieć orędzie płynące z krzyża. Ale wy, Drodzy Młodzi, nie lękajcie się głosić Ewangelii krzyża w każdej sytuacji. Nie lękajcie się iść pod prąd”!

(Jan Paweł II, Rzym, Niedziela Palmowa, 4 kwietnia 2004 roku, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5/2004, s.36)

Rzym, Niedziela Palmowa, 4 kwietnia 2004 roku
„Podniosły hymn z Listu świętego Pawła do Filipian przypomniał nam,
że krzyż ma dwa nierozłączne aspekty: jest jednocześnie bolesny i chwalebny. Cierpienie i upokorzenia śmierci Jezusa są ściśle związane z Jego wywyższeniem i chwałą zmartwych­wstania”.

(Jan Paweł II, Rzym, Niedziela Palmowa, 4 kwietnia 2004 roku, L’Osservatore Romano, wyd. polskie, 5/2004, s.36)


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка