Odradzanie się struktur I działalności kościoła katolickiego na białorusi I w federacji rosyjskiej wykład na Sesji naukowej: „Kościół katolicki w wybranych krajach Europy Środkowo-Wschodniej w okresie przemian społeczno-politycznych”




Дата канвертавання20.04.2016
Памер54.3 Kb.


Arcybiskup Tadeusz Kondrusiewicz

Metropolita Mińsko-Mohylewski


ODRADZANIE SIĘ STRUKTUR I DZIAŁALNOŚCI KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO NA BIAŁORUSI I W FEDERACJI ROSYJSKIEJ
Wykład na Sesji naukowej: „Kościół katolicki w wybranych krajach Europy Środkowo-Wschodniej w okresie przemian społeczno-politycznych” na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Szczecińskiego 20 maja 2010 r.

Ekscelencje, bracia w kapłaństwie, osoby konsekrowane, bracia i siostry!


1. W przeżywanym przez nas wielkanocnym czasie, kiedy chrześcijański świat świętuje zwycięstwo światła nad ciemnością, życia nad śmiercią, błogosławieństwa nad grzechem, Kościół Katolicki w Centralnej i Wschodniej Europie dziękuje Bogu za dar duchowego odrodzenia, obiecanego przez Matkę Bożą w Fatimie w 1917 r. i związanego, przede wszystkim, z imieniem Sługi Bożego Jana Pawła II. Właśnie on w szczególny sposób przyczynił się do upadku totalitarnego reżimu i odzyskania wolności religijnej w regionach, gdzie ona była prześladowana w ciągu długich dziesięcioleci. On, odczytując znaki czasu, przywrócił i ustanowił zakazane w czasach prześladowań struktury Kościoła Katolickiego w wielu stronach tego regionu, w tym na Białorusi i w Rosji.

Ewangelia opowiada, jak kobiety trzeciego dnia po śmierci Jezusa, wczesnym rankiem, gdy było jeszcze ciemno, poszły do jego grobu (por. Mt 28,1-4; J 20,1). Ciemność panowała nie tylko wokół nich, ale także w nich. Ten, który czynił cuda, obiecywał zmartwychwstanie umarłych i życie wieczne, sam leży w grobie. A jak zobaczy je straż? Kto odsunie ogromny kamień? I jakie było ich zdumienie, gdy zobaczyły, że strażnicy są wystraszeni, kamień odsunięty, a Anioł Pański objawił im: „Dlaczego szukacie żywego wśród umarłych? Nie ma go tutaj; zmartwychwstał” (Łk 24,5-6).

W przypadku Rosji i Białorusi historia jakby się powtarzała.

Chociaż na Kremlowskich wieżach jasno świeciły rubinowe gwiazdy, chociaż ponad czterdzieści lat temu właśnie w Związku Radzieckim pierwszy człowiek poleciał w kosmos, chociaż rosyjski balet stał się najlepszym na świecie, chociaż radziecki zespół hokeistów często odnosił zwycięstwo na mistrzostwach świata, chociaż radziecka nauka była na wysokim poziomie - mimo tego panowała ciemność, brakowało światła Ewangelii, niosącego prawdę Chrystusową. Brakowało podstaw moralności, sprawiedliwości i pokoju.

„Wiosna ludów”, która zaistniała jesienią 1989 r. i kolejne wydarzenia w Centralnej i Wschodniej Europie nie pozostały niezauważone. Przeżywano je także w bastionie totalitaryzmu komunistycznego, w Związku Radzieckim, który ostatecznie przestał istnieć 25 grudnia 1991 r. Było to bardzo symboliczne wydarzenie. Boże Narodzenie 1991 r. stało się dniem narodzenia nowego systemu. Dobrze pamiętam ten wieczór. Telewizja włoska „na żywo” transmitowała Mszę św. z kościoła św. Ludwika, który wszystko „widział” i „przeżył”, jeżeli tak można się wyrazić, pod czujnym okiem KGB. Po Mszy św. nastąpiła bezpośrednia relacja z Kremla, gdzie Michaił Gorbaczow wygłosił ostatnie przemówienie, tym samym podając się do dymisji jako prezydent ZSRR. Powoli spuszczono od trzech pokoleń wiszącą na kopule Kremla czerwoną flagę Kraju Rad, a w górę wzbiły się biało-niebiesko-czerwone barwy nowej Rosji.

Jak wiele było wówczas radości i nadziei! Jak dumny był z siebie naród rosyjski, który w dniach 19–22 sierpnia 1991 r. podczas puczu rzeczywiście wykazał się za nowy demokratyczny ustrój i zaczynał nim żyć (przypomnijmy, że 19 sierpnia przypada prawosławna uroczystość Przemienienia Pańskiego, a 22 sierpnia katolickie wspomnienie Matki Bożej Królowej).

Koniec lat osiemdziesiątych i początek dziewięćdziesiątych we Wschodniej Europie i w byłym Związku Radzieckim zapisały się w historii zakończeniem totalitarnego, ateistycznego reżimu i przejściem ku demokracji. Na tę drogę w spokojny sposób weszły Białoruś i Rosja. Rozpoczął się proces ich duchowego odrodzenia. Bramy piekielne nie przemogły Kościoła (por. Mt 16,18). Historia jeszcze raz potwierdziła, że Chrystus to jest Alfa i Omega, Początek i Koniec, że On prosto pisze na krzywych liniach dziejów i stawia ostatnią kropkę nad „i”.
2. Oficjalne państwowe dane statystyczne odnośnie sprawowania posług duchownych mogą służyć pomocą do przeanalizowania skomplikowanej sytuacji Kościoła na Białorusi w czasach wojującego ateizmu. Z pewnością nie są prawdziwe, bo wiadomo, że poważna część faktów sprawowanych sakramentów nie została oficjalnie zapisana.

Po II wojnie światowej na Białorusi nie było żadnego biskupa katolickiego. W tej sytuacji władzę kościelną na Białorusi sprawowali wikariusze generalni mianowani przez arcybiskupa wileńskiego Romualda Jałbrzykowskiego i przez biskupa Pińskiego Kazimierza Bukrabę, a następnie przez biskupów z Białegostoku i Drohiczyna, przez co ich władza trwała do momentu ustanowienia przez Stolicę Apostolską hierarchii katolickiej1.

W roku 1965 na Białorusi było otwartych 129 kościołów przy ogólnej liczbie 84 księży2. Natomiast w 1988 r. istniało otwartych 105 kościołów przy liczbie 62 księży3. Był to dla Kościoła smutny czas wymierania. Świątynie zamieniano na obiekty użyteczności publicznej, zamykano lub burzono. Wówczas zdawało się, że wraz ze śmiercią ostatniego kapłana Kościół przestanie istnieć. Tak wydawało się myśląc ludzkimi kategoriami. Ale ludzkie plany, nie są planami Bożymi.
3. W przedstawionej sytuacji nastąpiła wiosna, której prawie nikt się nie spodziewał. W dniu 25 lipca 1989 r. Sługa Boży Jan Paweł II mianował pierwszego, po ponad czterdziestu latach, biskupa dla katolików Białorusi.

W 1990 r. w ZSSR zostało przyjęte nowe prawo wyznaniowe a za nim nowe prawa wyznaniowe w różnych sowieckich republikach. Było to rzeczywiście bardzo demokratyczne prawo, które dało organizacjom religijnym nowe, nawet niewyobrażalne przedtem możliwości.

Po uzyskaniu niepodległości Białoruś przyjęła nową konstytucję i prawo wyznaniowe. Konstytucja ustanawia, że ideologia partii politycznych, organizacji religijnych czy wspólnotowych nie może być obowiązującą dla obywateli, a religie i wyznania według prawa są równe4.

Aktualnie działające prawo wyznaniowe, deklarując wiodącą rolę Prawosławnej Cerkwi w historycznym stanowieniu i rozwoju duchownych, kulturalnych i państwowych tradycji ludu białoruskiego, jednocześnie przyznaje duchowną, kulturalną i historyczną rolę Kościoła Katolickiego na Białorusi. Ma ono zabezpieczyć i zagwarantować wolność sumienia i wyznania każdego obywatela, sprawiedliwość społeczną, równość. Powinno bronić praw i interesów niezależnie od przynależności religijnej, daje swobodę zrzeszenia w organizacje religijne5.


4. Zaczęto zwracać skonfiskowane kościoły. W okresie mojej półtora rocznej posługi biskupiej na Białorusi, w latach 1989-1991, udało się odzyskać ok. 100 kościołów. Pięćdziesięciu księży z Polski otrzymało oficjalne pozwolenie na pracę na Białorusi. W 1990 r. zostało erygowane Wyższe Seminarium Duchowne w Grodnie, które przygotowało już 170 nowych kapłanów.

Powoli zaczęły rozwijać się stosunki ze Stolicą Apostolską. W 1991 r. arcybiskupa Francesco Colasuonno mianowano pierwszym przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w byłym ZSRR. Pełne stosunki dyplomatyczne pomiędzy Białorusią a Stolicą Apostolską zostały nawiązane w dniu 11 listopada 1992 r.


5. Obecnie na Białorusi istnieją normalne struktury Kościoła Katolickiego.

W dniu 13 kwietnia 1991 r. Ojciec św. Jan Paweł II dokonał aktu reorganizacji struktur diecezjalnych Kościoła na Białorusi. Została utworzona metropolia Mińsko-Mohylewska, w skład której weszła archidiecezja Mińsko- Mohylewska, diecezja Pińska oraz powołana diecezja Grodzieńska. W dniu 13.10.1999 r. Ojciec św. Jan Paweł II utworzył diecezję Witebską.



W 1999 r. została utworzona Konferencja Biskupów Katolickich. Po 62 latach przerwy, w 2001 r., otwarto międzydiecezjalne Wyższe Seminarium Duchowne im. św. Tomasza z Akwinu w Pińsku dla archidiecezji Mińsko- Mohylewskiej, diecezji Witebskiej i Pińskiej. W Pińskim seminarium formację kapłańską odbywają także karmelici. Od czasu otwarcia seminarium przygotowało się w nim 13 kapłanów.
6. W minionych dwudziestu latach Kościół Katolicki na Białorusi szeroko rozwinął działalność wydawniczą. Funkcjonują 4 katolickie wydawnictwa. Już zostały przetłumaczone na język białoruski i wydrukowane wszystkie księgi liturgiczne. Corocznie wydaje się ok. 100.000 książek teologicznych, religijnych, liturgicznych itd., przeważnie w języku białoruskim. Są wydawane następujące czasopisma:

Ave Maria – miesięcznik religijny. Czasopismo poświęcone życiu Kościoła Katolickiego na Białorusi. Zawiera wiadomości ze wszystkich diecezji i z zagranicy, artykuły dotyczące głównych świąt katolickich, rozważania o prawdach wiary, wywiady z księżmi, opowiadania o interesujących osobach.

Nasza wiara – kwartalnik historyczno-kulturalno-religijny. Zawiera informacje o wydarzeniach z życia współczesnego Kościoła, artykuły z zakresu historii Kościoła Katolickiego na Białorusi, artykuły naukowe z historii sztuki, teologii, filologii, historii, poezję i prozę autorów białoruskich i zagranicznych.

Wiadomości Katolickie – biuletyn informacyjny, miesięcznik. Publikuje oficjalne dokumenty Kościoła Katolickiego na Białorusi, Listy Pasterskie, Listy Ojca Świętego, informacje ze Stolicy Apostolskiej, najważniejsze wiadomości z życia Kościoła.

Mały Rycerzyk Niepokalanej – kwartalnik dla dzieci. Zawiera opowiadania dla dzieci, materiały katechetyczne, ciekawe informacje o świętach, modlitwy, konkursy, krzyżówki itd.

Miłujcie się – czasopismo dla młodzieży. Jego zadaniem jest odrodzenie chrześcijańskich i moralnych wartości w naszych rodzinach, środowisku, społeczeństwie. Artykuły czasopisma „Miłujcie się” cieszą się zainteresowaniem młodzieży i osób dorosłych, ludzi wierzących, jak i tych, którzy są daleko od wiary w Boga.

Głos duszy – ogólno chrześcijański tygodnik.

Dialog – czasopismo ogólno chrześcijańskie i ekumeniczne.

Słowo życia – dwutygodnik zawierający materiały z życia Kościoła.
Wielką popularnością i to nie tylko wśród katolików, ale i osób innych wyznań, cieszy się katolicka strona internatowa: www.catholic.by.
Na Białorusi dobrze rozwija się praca charytatywna. Każda diecezja posiada swoją Caritas.
Prawo nie zezwala na prowadzenie lekcji religii w szkole, chociaż na prośbę rodziców i po uzgodnieniu z dyrekcją szkoły można prowadzić wykłady fakultatywne. W związku z powyższym katechizacja dzieci i młodzieży jest prowadzona przy parafiach w tak zwanych niedzielnych szkółkach. Katechizację prowadzą księża, siostry zakonny i katecheci świeccy, których przygotowuje Instytut Katechetyczny w Grodnie i Koledż Katechetyczny w Baranowiczach.

Silnie rozwinął się ruch pielgrzymkowy i duszpasterstwo młodzieży. Na przykład, oprócz cotygodniowych nabożeństw i spotkań dla młodzieży w mińskiej katedrze, corocznie są organizowane dni młodzieży.


Dane statystyczne Kościoła na Białorusi za 2009 r., który liczy ok. 1.500.000, co stanowi ok. 15 % ludności, są następujące:


diecezja

archidiecezja

mińsko-mohylowska

diecezja grodzieńska

diecezja pińska

diecezja

witebska

razem

Kapłani

114

199

48

100

461

Siostry zakonne

73

156

52

53

334

Zarejestrowane parafie

136

170

72

92

470

Wybudowane kościoły
(2002-2008)

29

11

7

29

76

Kościoły w trakcie budowy i remontu

30

7

5

7

49

Z 461 pracujących na Białorusi księży 164 obcokrajowcy, przeważnie z Polski.

Z radością trzeba podkreślić panujący na Białorusi bardzo dobry międzywyznaniowy klimat. Kościół Katolicki prowadzi konstruktywny dialog z Cerkwią Prawosławną i innymi chrześcijańskimi i niechrześcijańskimi wyznaniami. Naturalnym jest fakt, że przedstawiciele Cerkwi Prawosławnej biorą udział w nabożeństwach katolickich i konferencjach organizowanych przez Kościół Katolicki i odwrotnie. Ludzie to sobie bardzo cenią. Na Białorusi istnieje bardzo dużo mieszanych związków małżeńskich. W ramach pracy charytatywnej mamy wiele wspólnych programów. W parosłownym Instytucie Teologii im. Metodego i Cyryla uczą się katolicy i wykładają księża katoliccy.

Środki masowego przekazu często emitują nabożeństwa katolickie. W święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy Msze św. są zawsze na żywo transmitowane. W każdą niedzielę I-szy program państwowego radio transmituje Mszę św. z mińskiej katedry.

Obok wspomnianych bardzo dobrych spraw i osiągnięć Kościół Katolicki boryka się z wieloma problemami. Pierwszym z nich jest brak kościołów, szczególnie w Mińsku, gdzie dla 300.000 katolików znajdują się tylko 4 kościoły i 3 kaplice. W ostatnim czasie władze miasta wydały pozwolenia na budowę nowych kościołów w powstających dzielnicach miasta. Otrzymaliśmy już 6 placów pod budowę. Mam nadzieję, że w tym roku otrzymamy jeszcze 2 następne. Powstaje jednak problem jak je wybudować, ponieważ nie posiadamy finansowych funduszy na budowę nowych kościołów.

Chociaż w dwóch Seminariach Duchownych na Białorusi do kapłaństwa przygotowuje się ok. 90 seminarzystów i jeszcze ok. 60 w różnych zgromadzeniach zakonnych, wciąż niedostateczna jest liczba powołań.

Otwarty pozostaje problem duchowieństwa zza granicy. Praktycznie nie ma możliwości otrzymania pozwolenia na przyjazd do pracy dla nowych księży czy sióstr zakonnych, a tutejszych wciąż jest za mało.

Mimo sporej ilości przetłumaczonych na język białoruski i wydanych materiałów, wciąż brakuje literatury religijnej, teologicznej, katechetycznej, modlitewników itd.

Powoli odradza się też i Kościół Greko-katolicki, na czele którego stoi Apostolski wizytator. Obecnie są zarejestrowane 15 parafii, a w duszpasterstwie pracuje 18 księży.

Tak wygląda aktualna sytuacja Kościoła na Białorusi, po dwudziestu latach jego odrodzenia. Dokonano wiele pozytywnych, dobrych dzieł. Jednocześnie pozostaje sporo problemów do rozwiązania. Mimo wszystko jednak Kościół z nadzieją patrzy w przyszłość.


7. W celu duchowego umocnienia katolików w Rosji Ojciec Święty Jan Paweł II, w dniu 13 kwietnia 1991 r., ustanowił w niej struktury Kościoła Katolickiego. Założył dwie Administratury Apostolskie odpowiednia dla katolików łacińskiego obrządku Europejskiej i Azjatyckiej części Rosji oraz mianował dla nich biskupów. Tym samym ustanowił hierarchię Kościoła Katolickiego w Rosji, która dała podwaliny jego odrodzenia. Później, w 1999 r., zostały założone kolejne dwie Administratury Apostolskie w Saratowie i Irkucku oraz mianowani kolejni biskupi. W roku 2002 czasowe struktury Kościoła Katolickiego w Rosji, jakimi były Administratury Apostolskie, zostały podniesione do rangi diecezji. W związku z czym powstały następujące diecezje: archidiecezja Matki Bożej w Moskwie, diecezja św. Klemensa w Saratowie, diecezja Przemienienia Pańskiego w Nowosybirsku i diecezja św. Józefa w Irkucku tworzące metropolię moskiewską.
8. W minionych prawie dwudziestu latach Kościół Katolicki W Rosji przeszedł znaczącą drogę w procesie swojego odrodzenia i rozwoju. Została utworzona sieć parafii i ośrodków duszpasterskich. W 1991 r. w Rosji było: 10 parafii, 8 kapłanów, 4 kościoły i 2 kaplice. W obecnym czasie istnieje ok. 270 parafii i innych kościelnych struktur, jak na przykład, Caritas, ponad 200 małych nie zarejestrowanych wspólnot i pastoralnych punktów. Liczba księży wzrosła do ok. 270, a sióstr zakonnych do ok. 400. Najwięcej z nich to obcokrajowcy pochodzący z ponad 20 krajów świata.

W 1991 r. został założony Kolegium Teologii Katolickiej im. św. Tomasza z Akwinu, który obecnie przeobraził się w instytut filozofii, teologii i historii im. św. Tomasza, oraz organizacja charytatywna Caritas.

W 1993 r. W Moskwie założono Wyższe Seminarium Duchowne „Maryi Królowej Apostołów”, które w 1995 r. zostało przeniesione do Sankt-Petersburga. W 1999 r. wyświęcono pierwszych po 81 latach przygotowanych w Rosji kapłanów. Do dzisiejszego dnia w seminarium przygotowano ok. 50 kapłanów.

W 1996 r. w Moskwie i w 1997 r. w Sanki-Petersburgu zaczęły nadawać katolickie stacje radiowe „Dar” i „Radio Maryja”. W Nowosybisku działa jedyne w Rosji telewizyjne studio katolickie „TV Kana” Od 1994 r. wydawano tygodnik „Światło Ewangelii”. Niestety, obecnie program radiowy „Dar” i gazeta „Światło Ewangelii” nie funkcjonują.

Obecnie w Rosji działa 6 katolickich wydawnictw. Wydawane są różne czasopisma i gazety parafialne. Przeważnie to czasopisma różnych zgromadzeń zakonnych i ruchów. Franciszkanie wydają kwartalnik „Brat Słońce”, poswiecony duchowości franciszkańskiej, wiadomościom zakonu w Rosji i świecie, problemom Kościoła i społeczeństwa. Na szczególną wagę zasługuje wydanie przez Wydawnictwo franciszkańskie Rosyjskiej katolickiej encyklopedii. Salezjanie wydają dwa młodzieżowe czasopisma „Święta radość” i „Don Bosko. Salezjański biuletyn”. Czasopisma odpowiadają na pytania młodych o wierze, modlitwie, stosunkach pomiędzy mężczyzną i kobietą świetle nauczania katolickiego. Czasopismo „Don Bosko. Salezjański biuletyn” także zajmuję się problemami wychowania. Podejmuje on również problemy eutanazji, aborcji, pedofilii. W ostatnich dwudziestu latach zostało wydanych w języku rosyjskim ponad 600 pozycji teologicznych, religijnych i ksiąg liturgicznych. Salezjańskim wydaniom bliska jest rosyjsko języczka wersja polskiego czasopisma „Miłujcie się”, który podtrzymuje „Ruch czystych serc”, wzywający młodych do zachowania niewinności do ślubu. Ruch Comminione e liberazione wydaje młodzieżowe czasopismo „Slad”, gdzie są publikowane materiały włoskiej wersji wydania o problemach współczesnego świata, o kulturze i historii. Wyższe Duchowne Seminarium „Maria – Królowa Apostołów” w Sanki-Petersburgu wydaje czasopismo „Powolanie”, a Sankt-Petersburgskie centrum rodziny – czasopismo „We dwoje +”. W Kaliningradzie wydają się „Kaliningradskie katolickie wiadomości” i czasopismo dla dzieci „Ziarno”. Archidiecezja Matki Bożej w Moskwie wydaje „Biuletyn informacyjny”. Diecezja Przeminienia Pańskiego w Nowosybirsku – „Syberyjską katolicką gazetę”.

Od 1994 r. działa „Biblioteka duchowna”, która w ciągu roku rozprowadza ok. 140.000 o tematyce religijno-chrześcijańskiej.


9. W 1997 r. Rosyjska Federacja przyjęła nowe prawo o wolności sumienia i religijnych organizacjach. Potwierdza ono prawo każdego do wolności sumienia i swobody wyznania, a także równość prawa niezależnie od wyznawanej religii i wiary. Jednocześnie przyznaje szczególną rolę prawosławia w historii Rosji, tworzenie i rozwój jej duchowości i kultury6. Oprócz tego nieoficjalnie wprowadzono tzw. tradycyjne religie, którymi są: prawosławie, islam, buddyzm i judaizm. Dlatego nie tylko przez rosyjskie, ale i światowe społeczności prawo nie było przyjęte jednoznacznie, natomiast jego nieudolne sformułowania pozwoliły na interpretację, która Kościół Katolicki i wspólnoty protestanckie postawiła w dwuznacznej sytuacji.

W 1999 r. ustanowiono Konferencję Biskupów Katolickich Federacji Rosyjskiej. Powstały istotne, niezbędne dla funkcjonowania Kościoła, struktury.

Katechizacja odbywa się przy parafiach w szkołach niedzielnych. Świeccy wierni coraz częściej włączają się w życie Kościoła. Od 1 kwietnia 2010 r. w 19 regionach Rosyjskiej Federacji zaczęto nauczać podstaw kultury prawosławnej, islamskiej, judejskiej i buddyjskiej, a także historii światowych religii oraz świeckiej etyki. Kościół Katolicki nie otrzymał takiej możliwości, co stało się nowym wyzwaniem dla dzieci z katolickich rodzin. I tutaj rodzi się pytanie – gdzie posłać dzieci?

Przedstawiciele ok. 35 instytutów życia konsekrowanego i wspólnot życia apostolskiego aktywnie pracują na rzecz duchowego odrodzenia. Młodzież wykazuje zainteresowanie życiem Kościoła, co rodzi nadzieję na przyszłość. Regularnie odbywają się diecezjalne i międzydiecezjalne dni młodzieży. Jest to bardzo ważne, ponieważ podczas nich widać, iż mimo nielicznych parafii katolickich w Rosji i tak jest ich niemało.

Kościół Katolicki w Rosji aktywnie uczestniczy w rozwoju chrześcijańskiego i międzyreligijnego dialogu, a także w stosunku do społeczeństwa. Od 1993 r. istnieje tzw. Chrześcijański Międzykonfesyjny Konsultatywny Komitet, który zorganizował cztery ważne konferencje poruszające aktualne współczesne tematy. Niestety, po ustanowieniu normalnych struktur Kościoła Katolickiego w Rosji, w 2002 r. komitet zaprzestał swoją działalność. Natomiast teraz znów rozpoczął funkcjonowanie. Trzeba zaznaczyć, że w ostatnich latach polepszają się relacje między Kościołem Katolickim i Cerkwią Prawosławną. Wyzwania współczesnego czasu są bardzo niebezpieczne, dlatego trzeba na nie wspólnie odpowiadać. Od tego będzie zależała przyszłość chrześcijaństwa.

Rozwijają się również stosunku z Państwem, o cym świadczy również i to, że 4 grudnia 2009 r. Federacja Rosyjska i Watykan ustanowili pełne stosunki dyplomatyczne7.


10. Pomimo wielkiego postępu w rozwoju Kościół Katolicki w Rosji wciąż jeszcze boryka się z wieloma problemami. Najważniejszymi z nich są następujące: wielki brak kościołów i trudności z uzyskaniem pozwoleń na ich budowę; brak księży i problemy wizowe dla obcokrajowców, które ostatnio powoli się rozwiązują; niska liczba powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego; niedostatek religijnej i teologicznej literatury w języku rosyjskim. Problem jest także mniejszość wyznaniowa, ponieważ katolicy stanowią od 0,5 do 1% ludności, co często prowadzi do tego, że Kościół Katolicki jest uważany za Kościół obcokrajowców. Wiele do życzenia pozostawia jeszcze stan dialogu ekumenicznego, szczególnie z Cerkwią Prawosławną oraz integracja w społeczeństwie po siedemdziesięciu latach wojującego ateizmu, gdy o Kościele Katolickim prawie nic nie było słychać.
11. Nie zważając na trudności Kościół Katolicki w Rosji patrzy z nadzieją w przyszłość. Fenomen odradzającego się tutaj duchowego życia, to przede wszystkim młodzież. W zasadzie ona dąży do ożywienia parafii. Ona jest najbardziej aktywna. Ludzie starszego pokolenia, którzy przechowali wiarę i przekazali ją młodemu pokoleniu – za co należy im się szacunek i chwała – obecnie jakby rozpraszają się w Kościele wśród młodych ludzi. To bardzo cieszy i wzbudza nadzieję, szczególnie w miastach.
12. Dzisiaj, patrząc na realny stan Kościoła Katolickiego na Białorusi i w Rosji, z jednej strony należy dziękować Bogu za dar odrodzenia, z drugiej należy włożyć maksymalny wysiłek, aby duchowa pustka odziedziczona po okresie wieloletnich prześladowań, została wypełniona duchem Ewangelii. Jest to fundament, na którym śmiało można budować nową wspólnotę. Rosja i Białoruś, a także cały świat, będą miały swoją przyszłość, jeśli zbudują ją na niezmiennych zasadach moralnych, danych człowiekowi przez Stworzyciela. Pierwsze zadanie Kościoła polega na tym, aby Rosja ponownie stała się „Świętą Rusią”, a Białoruś „Białą”, to znaczy „Czystą Rusią”, gdzie chrześcijanie – chociaż różnych obrządków – uwielbiali jedynego Boga i oddawali cześć jednej niebieskiej Matce – Przeczystej Bogarodzicy, która zgodnie ze swoim fatimskim przesłaniem nie zostawiła nas w ciężkim czasie prześladowań, ale była nadzieją i wyprosiła u swojego Syna, Pana naszego Jezusa Chrystusa, prawdziwą łaskę odrodzenia.
Dziękuję za uwagę.


1 A. H L E B O W I C Z, Kościół w niewoli, Warszawa 1991, c. 9-10.

2 Я Р М У С И К Э.С. Католический Костёл в Беларуси в 1945 – 1990 годах. Гродно 2006. с. 522.

3 J. G L E M P, Tysiąclecie wiary świętego Włodzimierza, Poznań 1991, c. 31.

4 http://www.constitution.ru/

5 Национальный Реестр Правовых Актов Республики Беларусь. Официальное издание № 123. 6 ноября 2002 года. Раздел второй. Законы Республики Беларусь. № 2/886.

6 http://www.base.spinform.ru/show_doc.fwx?regnom=1455

7 http://www.newizv.ru/lenta/118491/



База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка