Не выйшаў ты і ў гэты раз Мяне спаткаць, паднесці рэчы




Дата канвертавання21.05.2016
Памер11.79 Kb.
Бацьку
Не выйшаў ты і ў гэты раз

Мяне спаткаць, паднесці рэчы...

Ля весніц толькі зноў твой вяз

Крануў галінамі за плечы.


Ты мне не падасі рукі.

Глядзіш удаль з-пад шкла партрэта.

Ці бачыш, вырас сын які?

Скажы хоць слова для прывета.


А я... чакаў з усіх дарог

Цябе ў сорак чацвёртым летам.

Калоны ні адной не мог

Я прапусціць з ахапкам кветак.


Хацелася пачуць: «Сынок...»

I крыкнуць радаснае: «Тата!»

Бацькоўскім быў мне кожны крок...

Усё ішлі, ішлі салдаты...


Каторы раз сыходзіў снег...

Дамоў вярнуліся суседзі.

Я кожнаму насустрач бег

I чуў кароткае: «Прыедзе...»


Калі ж у крыўдзе мне сябры

Гразіліся падчас бацькамі,

Тады хацелася наўзрыд

Заплакаць шчырымі слязамі.


Не плакаў я — усім на злосць,

Бо ў хаце быў адзін — мужчына.

Не йшоў ты...

Маці маладосць

Глыбей заворвалі маршчыны.
I зараз — еду я здалёк,

Чакаю ўсё — зайду, а маці

Мне кажа: «Пазнаеш, сынок?

Вось наша ўся сямейка ў хаце...»


Паверыць цяжка мне таму,

Што больш не прыйдзеш ты дадому.

А шапку я заўжды здыму

Перад магілай невядомай.







База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка