Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь Установа адукацыі “Гомельскі дзяржаўны універсітэт




старонка11/16
Дата канвертавання14.03.2016
Памер1.37 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16

ЗАРУЧЫНЫ


На заручынах спяваюць:

Ой, чэкель, чэкель,

Пакрой дарогі. 2 р.

У нашага Васенькі

Крывыя ногі.

Подай кульбачку падпіраціся,

Штоб да Валечкі дабіраціся. 2 р.

Як пабегла Валечка па двары,

Два мінаючы, на трэці ды ступаючы.

Ой, я стану ды паслухаю, 2 р.

Што й людзі і гавораць.

А цяпер і не кажыце, 2 р.

Сэрца маё да не сушыце,

Сэрцу жалю да не задавайце, 2 р.

Да от мамкі да не отлучайце.

Як прыйдуць на свадзьбу, то спяваюць. Як пасядуць за стол і ждуць гарэлкі:


А ў нашага пана-свата


Кучерава голова.

Он кудрямі потрасе,

Нам гарэлкі прынясе.

Ему насіці маркотна,

А нам піці ахвотна.

А ў нашага пана-свата

Кучерава голова.

Он кудрямі потрасе,

Нам закускі прынясе.

Ему насіці маркотна,

А нам есці ахвотна.

Спявалі маладым:



Із-пад новага млына

Сера вутайко плыла,

А за ёю серы селезень,

Падплываючы, 2 р.

У вутаўкі пытаючы:

Ты, вутаўка, да серэнькая, 2 р.



Ці полеціш ты з намі, селезнямі?

А яна кажа:

Каб моіх вуцянятак воля,

То я з вамі, селязнямі,

Паляцеці ды радзесенька.

Адкуль выйшла малада Валечка,

А за ёю малады Васілька, 2 р.

На сукенку наступаючы, 2 р.

У Валечкі да путаючы:

Ты, Валечко, молодзенькая, 2 р.



Ці пойдзеш з намі? 2 р.

І з намі да бояраня.

Каб маіх бацькоў іх воля, 2 р.



Поехаці да радзесенька.

Усе госці вылазяць з-за стала. На адном столе ставяць вячэру маладому з маладой і мічалка з свечкамі застаецца з імі. Мічалка – гэта дзеўка з рукі маладого. Яна на вянцы дзержыць свечкі. Адпраўляюць з хаты ды й спяваюць:



Поглянь, мамко, ды на мой пасад, 2 р.

Усе дзявочкі ды й у косах сядзяць,

А на маю імша ўпала, 2 р.

Русу косу да рашчасала,

Рашчасала русу косаньку

Да й праліла горку слёзаньку.

Як вязуць молоду к молодому:

Да на бок, да на бок, урогі,

Да і не пераходзьце дарогі,

Да няхай перайдзе Гаспод Бог,

Да няхай перайдзе бацько твой,

І з усею да радзінаю,

І з долькаю да шчасліваю.

КАРАВАЙ


Вяселле пачынаецца ў суботу з караваю. Спяваюць:

Ды месілі каравая, месілі,

Ды на Дунаі по водзіцу хадзілі,

Ой, той Дунаю адказаў:

Ой, ідзіце по водзіцу ў крыніцу.

Ужо месяць і спяваюць:



Ой, ніхто ж і таго не угадае,

Што ў нашым караваі:

З трох рэчок водзіца,

З трох нівок пшаніца,

У тры долечкі масла,

У тры долечкі шчасна.

Глаўну каравайніцу білі лопатай по плячах, пасля таго, як ўсадзілі ў печ каравай (хрышчона маці). Каравай мясіць не разрашалася ўдаве, разводнай. Можна толькі той жанчыне, што жыве ў пары.



ЗАПОІНЫ


Перад запоінамі, у той дзень, калі іх рабілі, з хаты не можна нікому нічога даваць.

Як едзе молоды з свадзьбаю, штоб ніхто голы насустрэчу не выйшаў.


Запісана ў в.Запясочча Жыткавіцкага р-на


ад Шантар Марыі Пятроўны, 1928 г.н.

студэнткай Бярдзічавец С.
Вяселле як було? Моё вяселле було ўжо по новым порадкам. А от колі я прыйшла замуж, то моя свякруха расказвала про своё вяселле: “Я стою каля вешніцы, а ідзе по вуліцы хлопец. Я поглядзела на яго: ён быў нізкі ростам, худзенькі, світка з плеч з’ехала, чубаты. У зборку хлопец незавідны. Я подумала, кому гэта доля попадзе. Каб хто сказаў, шо тобе, я б з ім спрачацца стала.

СВАТЫ


От, праз некаторы час прыходзяць да маіх бацькоў сваты. Сватаюць мяне за іх сына (а ў іх было восем сыноў). Імя жаніха не ўпаміналася. Я думала, мяне засваталі за Пракопа (малодшага сына), з якім я пасла з дзяцінства коней ды кароў, а мне падсунулі Рыгора. Калі я на яго глянула, то гэто буў мой хлопец, што ішоў по вуліцы”.

Вяселле почыналоса з сватання дзеўчыны. Хлопец з бацькамі выбіраюць дзень і едуць до дзеўчыны і яе бацькоў у сваты.

Ідуць у мясоедныя дні. У пост і посныя дні не ідуць. Звычайна ідуць у суботу ці ў нідзелю. Бяруць з собою хлеб, соль і горелку. Заматваюць у рушнік. Шчэ з собою бяруць старшого свата, то бувае ці хросны бацько, ці дзядзько. Выходзячы з хаты, глядзяць на абразы ды хрысцяцца: “Дай, Божа, час добры, пору добру”.

Калі молода жыве далеко, то едуць, а колі блізко, то ідуць пешшу. Як заходзяць у хату, адразу не кажуць, чого зайшлі, а гавораць, што прыехалі купляць цялушку. Бацькі маладой адказваюць: “Наша цялушка бодліва, крыкліва”. Але сваты згоджаюцца. Тоды ставяць на стол гарэлку, кладуць хлеб, соль, п’юць, гуляюць. Подпіўшы, спяваюць:



На заручынах былі,

Мёд, гарэлочку пілі,

Дваіх дзеток заручалі.

Одно дзіця да рожонае,

А другое да сужонае.

На заручынах бывалі

Да гарэлочку ўлівалі.

Гарэлочка солодзенька,

А дзеўчынонька молодзенька.

ЗАПОІНЫ


А дале булі запоіны (ці хто заве заручыны).

На запоінах договорваліса, колі робіць вяселле. Пілі, гулялі. Затым нявеста подносіць молодому рушнік з хлебом і соллю. Сярэд нядзелі посылаюць от молодой у хату жаніха двух жанчын, каб яны памералі скацерць на стол, рушнік на ікону, уціральнік ды колькі падарункаў дарыць. У молодого іх частавалі.



1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка