Канцэпцыя праекта Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб культуры Агульныя палажэнні




старонка1/3
Дата канвертавання15.03.2016
Памер443.44 Kb.
  1   2   3


Канцэпцыя праекта Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб культуры
1. Агульныя палажэнні

Нацыянальная культура з пункта гледжання дзяржаўнай палітыкі з'яўляецца неад'емнай часткай суверэнітэту краіны. Культура выступае найважнейшай састаўляючай жыцця дзяржавы і паказчыкам яго цывілізаванасці. Культурны патэнцыял забяспечвае захаванне ідэнтычнасці і самабытнасці народа, дапамагае ўмацаванню нацыянальнай самасвядомасці і патрыятызму, аказвае садзейнічанне ў рэалізацыі творчых здольнасцей і талентаў, а таксама з'яўляецца адным з галоўных паказчыкаў міжнароднага аўтарытэту краіны.

Рэпутацыя Рэспублікі Беларусь як дзяржавы з вялікім духоўным патэнцыялам грамадства, высокім узроўнем развіцця ўсіх форм традыцыйнай і сучаснай культуры дапамагае ўмацаванню аўтарытэту краіны і даверу ёй як да пэўнага партнёра ў палітыцы, эканоміцы і другіх сферах жыцця, станоўча ўплывае на інвестыцыйны клімат, развіццё ўязнога турызму, міграцыйныя працэсы. Стварэнне неабходных умоў для развіцця і рэалізацыі культурнага патэнцыялу кожнай асобы і грамадства ў цэлым становіцца асабліва важным у кантэксце стратэгічнай задачы перахода эканомікі на інавацыйны шлях развіцця. Для дасягнення гэтай мэты не абысціся без сучаснай заканадаўчай базы, якая забяспечвае рашэнне пытанняў захавання і развіцця культуры.

Заканадаўства аб культуры займае пэўнае месца ў сучаснай сістэме заканадаўства Рэспублікі Беларусь. Яго належыць разглядаць як упарадкаваную і ўзаемазвязаную сукупнасць нарматыўных прававых актаў рознага ўзроўню, якія рэгулююць адносіны ў сферы культуры.

Артыкулам 51 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь прадугледжана права кожнага на ўдзел у культурным жыцці. Дадзенае права забяспечваецца агульнадаступнасцю каштоўнасцей айчыннай і сусветнай культуры, якія знаходзяцца ў дзяржаўных і грамадскіх фондах, развіццём сеткі тэатральна-відовішчных і культурна-асветных арганізацый. Асноўны Закон Рэспублікі Беларусь гарантуе свабоду мастацкай, навуковай, тэхнічнай творчасці і выкладання, ахову інтэлектуальнай уласнасці, а таксама абавязвае дзяржаву садзейнічаць развіццю культуры, навуковых і тэхнічных даследаванняў у агульных інтарэсах.

У развіццё канстытуцыйных норм прыняты Закон Рэспублікі Беларусь ад 4 чэрвеня 1991 года ”Аб культуры ў Рэспублiцы Беларусь“ (Ведамасцi Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, 1991 г., № 20, арт. 291; Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2004 г., № 87, 2/1031), а таксама шэраг законаў, якія рэгулююць канкрэтныя аспекты культурнай дзейнасці:

Закон Рэспублікі Беларусь ад 22 сакавіка 1995 года ”Аб бiблiятэчнай справе ў Рэспублiцы Беларусь“ (Ведамасцi Вярхоўнага Савета Рэспублiкi Беларусь, 1995 г., № 20, арт. 238; Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2002 г., № 128, 2/896);

Закон Рэспублікі Беларусь ад 9 ліпеня 1999 года ”Аб народным мастацтве, народных промыслах (рамёствах) у Рэспублiцы Беларусь“ (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 1999 г., № 56, 2/62);

Закон Рэспублікі Беларусь ад 16 снежня 1999 года ”Аб творчых саюзах i творчых работнiках“ (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2000 г., № 4, 2/117);

Закон Рэспублікі Беларусь ад 14 чэрвеня 2004 года ”О кинематографии в Республике Беларусь“ (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь“, 2004 г., № 103, 2/1041);

Закон Рэспублікі Беларусь ад 12 снежня 2005 года ”Аб музеях i Музейным фондзе Рэспублiкi Беларусь“ (Национальный реестр правовых атов Республики Беларусь, 2005 г., № 197, 2/1167);

Закон Рэспублікі Беларусь ад 9 студзеня 2006 года ”Аб ахове гiсторыка-культурнай спадчыны Рэспублiкi Беларусь“ (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2006 г., № 9, 2/1195).

Прызначаныя законы падвяргаліся неаднаразовай карэкціроўцы з улікам практыкі прымянення, змянення заканадаўства, аднак такія ”кропкавыя“ змяненні не ў поўнай меры адпавядаюць сацыяльна-эканамічным працэсам, якія адбываюцца ў жыцці і грамадстве, і узрастаючым патрабаванням, якія прад'яўляюцца да сферы культуры ў сапраўдны час. У пэўнай ступені дадзеныя заканадаўчыя акты ствараюць складанасці ў працэсе правапрымянення і не садзейнічаюць мэтам комплекснага рэгулявання грамадскіх адносін.

Асобныя пытанні сферы культуры знайшлі адлюстраванне таксама ў іншых законах, у тым ліку ў Грамадзянскім кодэксе Рэспублікі Беларусь, Падатковым кодэксе Рэспублікі Беларусь, Законе Рэспублікі Беларусь ад 5 ліпеня 2004 года ”Об архитектурной, градостроительной и строительной деятельности в Республике Беларусь“ (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2004 г., № 109, 2/1049), Законе Рэспублікі Беларусь ад 17 мая 2011 года ”Об авторском праве и смежных правах“ (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2011 г., № 60, 2/1813) і іншых.

Нароўні з законамі сфера культуры рэгламентуецца вялікай колькасцю нарматыўных прававых актаў, прынятых Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, Урадам Рэспублікі Беларусь, Міністэрствам культуры Рэспублікі Беларусь (далей - Міністэрства культуры), мясцовымі выканаўчымі і распарадчымі органамі, а таксама другімі дзяржаўнымі органамі. Пры гэтым з кожным годам лік нарматыўных прававых актаў, якія рэгулююць адносіны ў сферы культуры, павялічваецца адначасова з ростам эканамічных, сацыяльных, палітычных сувязей у грамадскім жыцці.

Актамі Кіраўніка дзяржавы як непасрэдна рэгулююцца грамадскія адносіны, звязаныя з асобнымі напрамкамі культурнай дзейнасці, так і рэгламентуюцца пытанні, якія датычацца стварэння спрыяльных умоў для іх развіцця (напрыклад, заснаваны спецыяльны фонд па падтрымцы культуры і мастацтва, прадастаўлены падатковыя льготы і г.д.).

У развіццё заканадаўчых актаў дзейнічае болей ста пастаноў Урада Рэспублікі Беларусь, болей двухсот актаў Міністэрства культуры і другіх рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання, болей двухсот актаў мясцовых выканаўчых і распарадчых органаў.

Нарматыўныя прававыя акты ў сферы культуры дзейнічаюць працяглы час, носяць устойлівы характар і атрымалі апрабацыю на практыцы. У сапраўдны час назапашаны дастатковы нарматыўны масіў і маецца магчымасць вычлянення абагульняючых норм, у сувязі з чым склаліся ўсе ўмовы для кадыфікацыі заканадаўства аб культуры.

Кадыфікацыя з'яўляецца заканамерным вынікам неперарыўнага развіцця і ўдасканальвання заканадаўчай базы, вынікам аб'ектыўнай патрэбнасці ў рэгуляванні канкрэтнай вобласці грамадскіх адносін. У сілу сваёй юрыдычнай прыроды кодэкс здольны поўна і сістэмна прадставіць сферу адносін, якія сёння складваюцца ў прадмет сферы культуры.

Кодэкс як прынцыпова новы комплексны акт мае несумненныя перавагі перад нарматыўнымі прававымі актамі другіх відаў. Ён дазволіць сістэмна і лагічна аб'яднаць наяўны заканадаўчы масіў і максімальна скараціць колькасць нарматыўных прававых актаў і адсылачных норм, у тым ліку шляхам уключэння прадпісанняў актаў рознай юрыдычнай сілы, якія маюць стабільны характар. Нормы кодэкса прамога дзеяння будуць рэгуляваць адпаведныя грамадскія адносіны без іх канкрэтызацыі ў другіх актах (асобныя адсылачныя нормы будуць утрымлівацца толькі ў часткі грамадскіх адносін, для якіх уласцівы частыя змяненні ў адносна кароткія прамежкі часу).

Уключэнне нарматыўных прававых актаў у сферы культуры ў адзіны заканадаўчы акт дазволіць:

забяспечыць усебаковае сістэмнае прававое рэгуляванне грамадскіх адносін у сферы культуры;

стварыць эфектыўны прававы механізм забеспячэння праў і свабод грамадзян у сферы культуры, у тым ліку канстытуцыйнага права на ўдзел у культурным жыцці;

пераадолець сістэмныя недахопы і вывесці прававое рэгуляванне грамадскіх адносін у сферы культуры на прынцыпова новы ўзровень, вызначыўшы асноўныя прыярытэты і мэты дзяржаўнай палітыкі ў дадзенай сферы на сучасным этапе;

стварыць спрыяльныя прававыя ўмовы для развіцця ўсіх відаў дзейнасці ў сферы культуры, а таксама даступнасці, якасці і разнастайнасці паслуг, якія прадастаўляюцца арганізацыямі культуры ў новых эканамічных умовах, у тым ліку шляхам карэкціроўкі механізма прававога рэгулявання асобных грамадскіх адносін у сферы культуры;

правесці рэвізію заканадаўства аб культуры ў мэтах удакладнення і уніфікацыі тэрміналогіі, выключэння ўстарэлых і нядзеючых норм, ліквідацыі прабелаў і супярэчнасцей у прававым рэгуляванні сферы культуры, вывядзення прававога рэгулявання асобных грамадскіх адносін у сферы культуры на болей высокі ўзровень, забеспячэння суладнасці нарматыўных прававых актаў аб культуры паміж сабой і з іншым заканадаўствам.

Прадметам прававога рэгулявання Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб культуры (далей - Кодэкс аб культуры) павінны з'яўляцца:

грамадскія адносіны па захаванні культурнай і духоўнай спадчыны беларускага народа, свабоднаму развіццю культуры;

правы і абавязкі грамадзян у сферы культуры;

прававыя, эканамічныя, сацыяльныя і арганізацыйныя асновы дзяржаўнай палітыкі ў сферы культуры;

грамадскія адносіны па ўстанаўленню арганізацыйна-прававых гарантый стварэння, захавання, аховы, выкарыстання, распаўсюджвання і вяртання культурных каштоўнасцей;

грамадскія адносіны, звязаныя з ажыццяўленнем і забеспячэннем розных відаў і напрамкаў культурнай дзейнасці (напрыклад, дзейнасць творчых саюзаў, народныя промыслы (рамёствы), бібліятэчная, музейная, кінематаграфічная, канцэртная, тэатральная дзейнасць, а таксама іншыя напрамкі).

Такім чынам, у Кодэкс аб культуры ўвойдуць палажэнні законаў Рэспублікі Беларусь ”Аб культуры ў Рэспублiцы Беларусь“, ”Аб бiблiятэчнай справе ў Рэспублiцы Беларусь“, ”Аб народным мастацтве, народных промыслах (рамёствах) у Рэспублiцы Беларусь“, ”Аб творчых саюзах i творчых работнiках“, ”О кинематографии в Республике Беларусь“, ”Аб музеях i Музейным фондзе Рэспублiкi Беларусь“, ”Аб ахове гiсторыка-культурнай спадчыны Рэспублiкi Беларусь“, а таксама іншых актаў заканадаўства.

У прыватнасці, асобным прадпісанням нарматыўных прававых актаў Урада Рэспублікі Беларусь, якія рэгулююць адносіны ў сферы культуры, будзе нададзена болей высокая юрыдычная сіла (напрыклад, пастаноў Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 18 красавіка 2006 г. № 521 ”Об утверждении Положения о порядке организации и проведения фестивалей на территории Республики Беларусь, финансируемых из республиканского и (или) местных бюджетов“ (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2006 г., № 69, 5/22207), ад 12 сакавіка 2011 г. № 308 ” Об утверждении Положения о попечительском совете организации культуры" (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2011 г., № 33, 5/33472) і інш.

На болей высокі ўзровень прававога рэгулявання будуць таксама пераведзены некаторыя нормы актаў рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання (напрыклад, пастаноў Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь ад 2 лістапада 2004 г. № 22 ”Аб зацвярджэннi Палажэння аб парку культуры i адпачынку ў Рэспублiцы Беларусь“, ад 2 лістапада 2004 г. № 23 ”Аб зацвярджэннi Палажэння аб клубнай установе ў Рэспублiцы Беларусь“, ад 6 лістапада 2008 г. № 38 ”Аб зацвярджэннi Палажэння аб народным (узорным) непрафесiйным (аматарскiм) калектыве мастацкай творчасцi ў Рэспублiцы Беларусь“, ад 1 ліпеня 2011 г. № 28 ”О детской школе искусств “ і інш.).

Адзіны і цэласны механізм прававога рэгулявання павінен выключыць асобныя недахопы ў прававым рэгуляванні, прыняўшы за аснову падыходы дзеючага заканадаўства, і не прадугледжвае сістэмных змяненняў. Адпаведна, прыняцце Кодэкса аб культуры не пацягне неабходнасці істотнай карэкціроўкі нарматыўных прававых актаў, якія рэгулююць сумежныя пытанні (грамадзянскага заканадаўства, заканадаўства аб аўтарскім праве і сумежных правах, аб мовах, аб адукацыі, аб грамадскіх аб'яднаннях, аб бязвыплатнай дапамозе і г.д.). Кодэкс аб культуры павінен стаць найбольш прадуктыўным актам заканадаўства аб культуры і мець большую юрыдычную сілу ў адносінах да другіх законаў, якія ўтрымліваюць палажэнні аб культурнай дзейнасці.

Кодэкс аб культуры павінен садзейнічаць укараненню інавацыйных механізмаў арганізацыі дзейнасці ў сферы культуры, у прыватнасці, закласці асновы прававога рэгулявання дзяржаўна-прыватнага партнёрства ў сферы культуры, а таксама рэгламентацыі праў этнічных беларусаў і суайчыннікаў, якія пражываюць за рубяжом, у мэтах захавання культурных сувязей з гістарычнай радзімай.

Прыняцце Кодэкса аб культуры павінна прывесці да ўдасканальвання праваадносін у дадзенай сферы, завяршыць працэс фарміравання заканадаўства аб культуры як поўнай, лагічна паслядоўнай і эфектыўнай сістэмы прававых норм, здольнай паспяхова вырашаць задачы прававога рэгулявання адносін у сферы культуры, забяспечыць максімальна поўную адпаведнасць гэтых норм сучаснаму развіццю культурнай дзейнасці і пераўтварэнням, якія праводзяцца ў гэтай сферы.

Неабходнасць распрацоўкі Кодэкса аб культуры прадугледжана пунктам 7 раздзела II Праграмы падрыхтоўкі праектаў законаў Рэспублікі Беларусь на 2003-2005 гады і перспектыўнай кадыфікацыі заканадаўства Рэспублікі Беларусь, адобранай Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 12 жніўня 2002 г. № 450 (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2002 г., № 92, 1/3962), а таксама падпунктам 84.5 пункта 84 мерапрыемстваў Дзяржаўнай праграмы ”Культура Беларусi“ на 2011-2015 гады, зацверджанай пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 26 снежня 2010 г. № 1905 (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2011 г., № 11, 5/33091), Праграмай дзейнасці Урада Рэспублікі Беларусь на 2011-2015 гады, зацверджанай пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 18 лютага 2011 г. № 216 (Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь, 2011 г., № 29, 5/33370).

Метадычнай асновай для распрацоўкі Канцэпцыі праекта Кодэкса аб культуры з’яўляюцца Закон Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 2000 года ”Аб нарматыўных прававых актах Рэспублікі Беларусь“ (Национальный реестр правовых актов Республікі Беларусь, 2000 г., № 7, 2/136) і Правілы падрыхтоўкі праектаў нарматыўных прававых актаў, зацверджаныя Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 11 жніўня 2003 г. № 359 ”О мерах по совершенствованию нормотворческой деятельности“ (Национальный реестр Республики Беларусь, 2003 г., № 92, 1/4856).

Пры падрыхтоўцы Канцэпцыі праекта Кодэкса аб культуры былі прааналізаваны навуковыя даследаванні, публікацыі ў сродках масавай инфармацыі, акты заканадаўства замежных дзяржаў, якія рэгулююць культурную дзейнасць. На падставе праведзенага аналізу можна зрабіць вывад, што тэарэтычныя пытанні прававога рэгулявання адносін у сферы культуры пакуль недастаткова даследаваны. У навуковай і навучальнай літаратуры заканадаўству аб культуры ўдзяляецца нязначная ўвага, у асноўным гэта асобныя навуковыя даследаванні савецкага перыяду або работы асобных расійскіх вучоных. Беларускія аўтары ў сваіх артыкулах адлюстроўваюць вузкія пытанні прававога рэгулявання культурнай дзейнасці. Так, напрыклад, імі робяцца вывады аб неабходнасці ўдасканальвання прававога механізма аховы гістарыка-культурнай спадчыны, унясення адпаведных змяненняў у дзеючую сістэму дзяржаўных органаў, якія займаюцца аховай гістарыка-культурнай спадчыны, і т.п. Таксама ў спецыяльнай літаратуры звяртаецца ўвагу на складанасць і мнагапланавасць тэрміна ”культура“, што выклікае цяжкасці ў яго разуменні.

Аналіз актаў заканадаўства замежных дзяржаў не выявіў прыкладаў кадыфікацыі заканадаўства аб культуры, і Кодэкс аб культуры, які прапануецца да распрацоўкі, не мае аналагаў на постсавецкай прасторы.

Што тычыцца нарматыўных прававых актаў у сферы культуры дзяржаў-ўдзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў (далей - СНД), то на іх структуру аказала ўплыў сістэма савецкага заканадаўства, у сувязі з чым можна адзначыць значнае падабенства ў назвах актаў і змесце прававых прадпісанняў. Так, заканадаўства постсавецкіх дзяржаў грунтуецца на групе законаў, цэнтральным з якіх з'яўляецца закон аб культуры. Структура і змест законаў аб культуры дзяржаў-ўдзельніц СНД падобныя паміж сабой і практычна аналагічныя Закону Рэспублікі Беларусь ”Аб культуры ў Рэспублiцы Беларусь“. Пры гэтым заканадаўства гэтых дзяржаў у пэўнай меры наблізілася да рэалізацыі магчымасці кадыфікацыі з улікам наяўнасці ўзаемазвязаных законаў, якія рэгулююць адносіны ў сферы культуры (парламенцкія камісіі Расійскай Федэрацыі і Азербайджанскай Рэспублікі адзначаюць у перспектыве магчымасць распрацоўкі кодэксаў аб культуры).

Палажэнні заканадаўчых актаў дзяржаў далёкага замежжа часцяком накіраваны на дасягненне практычных мэт, у сувязі з чым заканадаўчае рэгуляванне адносін у галіне культуры з'яўляецца не поўным. Так, у краінах Паўночнай Амерыкі і Заходняй Еўропы заканадаўства аб культуры ў форме сістэмы ўзаемазвязаных актаў практычна не вылучана (напрыклад, Канстытуцыя і федэральныя законы Злучаных Штатаў Амерыкі непасрэдна не рэгулююць пытанні культуры, а агульнае рэгуляванне сферы культуры на ўзроўні законаў маецца толькі ў Рэспубліцы Польшча і Фінляндскай Рэспубліцы).

У розных дзяржавах на ўзроўні законаў рэгулююцца правілы ажыццяўлення канкрэтнай культурнай дзейнасці: бібліятэчнай, кінематаграфічнай, музейнай, тэатральнай, цыркавой, дзейнасці творчых работнікаў і творчых саюзаў, народных мастацкіх промыслаў, дзейнасці культурных цэнтраў і мастацкіх устаноў. У дзяржавах далёкага замежжа значнае месца ў заканадаўчым рэгуляванні адведзена пытанням дзейнасці па ахове культурнай спадчыны, помнікаў гісторыі і культуры, а таксама ўвозу і вывазу культурных каштоўнасцей і іх звароту. Асобнымі законамі рэгулюецца прававое палажэнне работнікаў культуры.

У ходзе распрацоўкі Канцэпцыі праекта Кодэкса аб культуры не толькі ўлічаны вопыт замежных дзяржаў, але і прыняты ва ўвагу міжнародныя абавязацельствы Рэспублікі Беларусь (Канвенцыя аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны ад 16 лістапада 1972 года; Канвенцыя аб ахове нематэрыяльнай культурнай спадчыны ад 17 кастрычніка 2003 года; Канвенцыя аб абароне культурных каштоўнасцей у выпадку ўзброенага канфлікту ад 14 мая 1954 года; Пагадненне аб сумеснай фільмавытворчасці ад 14 лістапада 2008 года; Пагадненне аб супрацоўніцтве ў вобласці бібліятэчнай справы дзяржаў - членаў Еўразійскага эканамічнага таварыства ад 28 кастрычніка 2003 года і інш.), а таксама наяўныя мадэльныя заканадаўчыя акты і рэкамендацыі, прынятыя Міжпарламенцкай Асамблеяй СНД і Міжпарламенцкай Асамблеяй ЕўрАЗэс.


2. Прыкладная структура праекта Кодэкса аб культуры

Прэамбула

АГУЛЬНАЯ ЧАСТКА

Раздзел I. Асновы прававога рэгулявання ў сферы культуры

Глава 1. Агульныя палажэнні

Глава 2. Заканадаўства аб культуры і сфера яго дзеяння

Глава 3. Дзяржаўная палітыка і дзяржаўнае рэгуляванне ў сферы культуры

Глава 4. Кантроль у сферы культуры

Глава 5. Меры па развіцці культурнай дзейнасці

Глава 6. Фінансавае і матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне ў сферы культуры

Глава 7. Міжнароднае супрацоўніцтва ў сферы культуры

Раздзел II. Суб'екты адносін у сферы культуры

Глава 8. Агульныя палажэнні аб суб'ектах адносін у сферы культуры

Глава 9. Арганізацыі культуры

Глава 10. Творчыя саюзы

Глава 11. Правы і абавязкі грамадзян у сферы культуры

АСАБЛІВАЯ ЧАСТКА

Раздзел III. Культурныя каштоўнасці

Глава 12. Агульныя палажэнні аб культурных каштоўнасцях

Глава 13. Матэрыяльныя культурныя каштоўнасці

Глава 14. Нематэрыяльныя культурныя каштоўнасці

Глава 15. Выяўленне культурных каштоўнасцей

Глава 16. Археалагічная спадчына

Глава 17. Класіфікацыя і ўлік культурных каштоўнасцей

Глава 18. Захаванне і вяртанне культурных каштоўнасцей

Глава 19. Выкарыстанне і распаўсюджванне культурных каштоўнасцей

Раздзел IV. Культурная дзейнасць

Глава 20. Агульныя палажэнні аб культурнай дзейнасці

Глава 21. Прафесійная культурная дзейнасць

Глава 22. Бібліятэчная дзейнасць

Глава 23. Канцэртная дзейнасць

Глава 24. Музейная дзейнасць

Глава 25. Кінематаграфічная дзейнасць

Глава 26. Тэатральная дзейнасць

Глава 27. Народныя промыслы (рамёствы)

Глава 28. Прысваенне ганаровых званняў

Раздзел V. Заключныя палажэнні

Глава 29. Заключныя палажэнні


3. Асноўныя палажэнні праекта Кодэкса аб культуры

Прэамбула будзе прадугледжваць, што Кодэкс аб культуры накіраваны на ўстанаўленне прававых, арганізацыйных, эканамічных і сацыяльных асноў культурнай дзейнасці, а таксама на рэгуляванне грамадскіх адносін у мэтах захавання і развіцця культурных каштоўнасцей.

Улічваючы складаны і разнастайны характар адносін у сферы культуры, прапануецца выкарыстоўваць структурнае дзяленне Кодэкса аб культуры на Агульную і Асаблівую часткі.

АГУЛЬНАЯ ЧАСТКА.

Агульная частка павінна замацаваць асноўныя прававыя прадпісанні, якія рэгулююць адносіны ў сферы культуры. Асновай для напаўнення дадзенай часткі павінны паслужыць агульныя палажэнні Закона Рэспублікі Беларусь ”Аб культуры ў Рэспублiцы Беларусь“ (з улікам прынятага Міжпарламенцкай Асамблеяй СНД мадэльнага закона ”О культуре“, прынятага Міжпарламенцкай Асамблеяй ЕўрАзЭС тыпавога праекта заканадаўчага акта ”Об основах культурной политики“, рэкамендацый па гарманізацыі заканадаўства дзяржаў - членаў ЕўрАзЭС у вобласці культурнай палітыкі).

Прапануецца выкарыстоўваць структурнае дзяленне Агульнай часткі Кодэкса аб культуры на 2 раздзела і 11 глаў.

Раздзел I ”Асновы прававога рэгулявання ў сферы культуры“ будзе ўтрымліваць базавыя нормы прававога рэгулявання грамадскіх адносін у сферы культуры і складацца з 7 глаў.

У главе 1 ”Агульныя палажэнні“ будуць выкладзены асноўныя тэрміны, якія будуць прымяняцца ў Кодэксе аб культуры, і іх вызначэнні, напрыклад, такія як ”культура“, ”культурнае дабро“, ”культурныя каштоўнасці“, ”культурная дзейнасць“, “сфера культуры”, “паслугі ў сферы культуры” і інш. Пры рашэнні пытання аб размяшчэнні асноўных тэрмінаў належыць кіравацца палажэннем часткі другой пункта 49 Правіл падрыхтоўкі праектаў нарматыўных прававых актаў, у прыватнасці, у Агульнай частцы мэтазгодна даць вызначэнні тэрмінаў, якія з'яўляюцца агульнымі для ўсіх нарматыўных прадпісанняў Кодэкса аб культуры. Тэрміны, якія прымяняюцца толькі ў асобных артыкулах Кодэкса аб культуры (напрыклад, ”арганізацыя культуры“, ”музей“, ”музейная дзейнасць“, ”творчыя работнікі“ і т.п.), будуць раскрыты ў пачатку адпаведных глаў.

Прызначаная глава таксама будзе ўтрымліваць асноўныя прынцыпы, на якіх ствараюцца грамадскія адносіны ў сферы культуры.

Глава 2 ”Заканадаўства аб культуры і сфера яго дзеяння“ вызначыць нарматыўныя прававыя акты, якія рэгулююць грамадскія адносіны ў сферы культуры, сферу дзеяння заканадаўства аб культуры, юрыдычную сілу Кодэкса аб культуры і суадносіны яго палажэнняў з нормамі заканадаўчых актаў другіх галін і палажэннямі міжнароднага права, а таксама будзе ўтрымліваць адсылачныя нормы аб адказнасці за парушэнне заканадаўства аб культуры. Пры неабходнасці ў дадзеным структурным элеменце могуць знайсці адлюстраванне нормы аб дзеянні заканадаўства аб культуры ў часе, у прасторы і па крузе асоб, а таксама аб прымяненні заканадаўства аб культуры па аналогіі.

Асноўныя мэты і напрамкі дзяржаўнай палітыкі ў сферы культуры (напрыклад, садзейнічанне развіццю культуры; забеспячэнне захаванасці культурных каштоўнасцей; забеспячэнне сацыяльна-эканамічных і іншых умоў для эфектыўнай дзейнасці арганізацый культуры; стварэнне ўмоў для эстэтычнага выхавання грамадзян і творчага развіцця асобы; павышэнне культурнага ўзроўню і задавальненне культурных патрэбнасцей беларускага народа; садзейнічанне фарміраванню сучаснай інфраструктуры і інфарматызацыі ў сферы культуры; распрацоўка і рэалізацыя дзяржаўных праграм захавання і развіцця культуры; арганізацыя і правядзенне фундаментальных і прыкладных навуковых даследаванняў і распрацовак у сферы культуры; стварэнне ў адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінках Рэспублікі Беларусь комплексу дзяржаўных арганізацый культуры, якія забяспечваюць задавальненне асноўных духоўных патрэбнасцей насельніцтва, дэцэнтралізацыя кіравання арганізацыямі культуры; садзейнічанне міжнароднаму супрацоўніцтву ў сферы культуры) будуць сфармуляваны ў главе 3 ”Дзяржаўная палітыка і дзяржаўнае рэгуляванне ў сферы культуры“.

Тут жа будуць пералічаны дзяржаўныя органы, якія ажыццяўляюць дзяржаўнае рэгуляванне ў сферы культуры, у тым ліку раскрыты паўнамоцтвы ў сферы культуры Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Міністэрства культуры, мясцовых Саветаў дэпутатаў, выканаўчых і распарадчых органаў. Нормы дадзенай главы яскрава вызначаць кампетэнцыю дзяржаўных органаў у сферы культуры і размяжуюць іх паўнамоцтвы.

  1   2   3


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка