Ігар Аліневіч Еду ў Магадан




старонка7/7
Дата канвертавання03.04.2016
Памер1.14 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

Карпарацыя

Беларусь - гэта сямейная карпарацыя са штогадовым прыбыткам у некалькі дзясяткаў мільярдаў даляраў (для параўнання, штогадовы даход Intel -15 млрд даляраў, Apple - 45 млрд даляраў). На чале карпарацыі стаіць савет дырэктароў з міністраў і кіраўнікоў камітэтаў пры Савеце міністраў. Яны - не гаспадары, а ўсяго толькі топ-менеджэры. Любы з іх заўтра можа апынуцца нікім. Рэальны гаспадар толькі адзін - Сям'я. Сярэдняе звяно карпаратыўнага менеджмэнту (узровень выканаўцаў праектаў) складае каля 1000 чалавек. Гэта людзі, у чыіх руках сканцэнтравана хоць нейкая істотная ўлада. Ніжні ўзровень - выканаўчы персанал, тыя, хто забяспечвае палітыку карпарацыі на месцах. Сумарна апарат карпарацыі складае каля 90 тысяч функцыянераў. Гэта і ёсць кіруючы клас краіны. Апарат закліканы выконваць дзве найважнейшыя задачы карпарацыі:

1. Улік, кантроль, збор падаткаў з усёй гаспадарчай дзейнасці ў краіне;

2. Забеспячэнне карпаратыўнай бяспекі і сацыяльнага падаўлення.


Найбольш прыбытковыя галіны карпарацыі - перапрацоўка і продаж расійскай нафты і нафтапрадуктаў, калійных угнаенняў, прадукцыя машынабудавання і мяса-малочнага комплексу, тавары хімічнай прамысловасці.
80 % усёй уласнасці належыць дзяржаве, 20% - прыватным асобам. Прыватны бізнес больш эфектыўны за дзяржпрадпрыемствы, але Сям'я ўсяляк стрымлівае яго рост. Па-першае, дзяржуласнасць прасцей абкрадаць. Найбуйнейшыя кавалкі сыходзяць персанальна Сям'і. Па-другое, інтарэс апарату карпарацыі. Разам з карпаратыўнымі ільготамі і прывілеямі кіруючы персанал жадае атрымліваць сваю долю прыбытку ў абмен на лаяльнасць. У ход ідуць законныя і незаконныя крадзяжы, адкаты, субпадрады, кумаўство і г.д. Схемы крадзяжоў адпрацаваныя да бляску. Сям'я вымушаная з гэтым мірыцца. Па-трэцяе, прыватызацыя, хоць і абяцае імгненныя выгады, вядзе да росту колькасці буржуазіі, г.зн. прыватных юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў. Небяспека ў тым, што буржуазія не жадае (па прыродзе сваёй) дзяліцца з кім бы там ні было, і таму непазбежна жадае скінуць з сябе ярмо сямейнай карпарацыі. Будучы шматлікай, валодаючы здольнасцямі, воляй і сродкамі, буржуазія імкнецца аб'яднацца з ліберальнымі палітычнымі рухамі (апазіцыяй) і/або часткай карпаратыўнага апарату. Мэта - скінуць Сям'ю і ўсталяваць калегіяльны орган кіравання апаратам, г.зн. парламент. Ліквідаваць прыватны сектар цалкам Сям'я не можа, бо камерцыя - рабочы конік, за кошт якога затыкаюць дзіркі ў эканоміцы.
На самым нізе, пад карпаратыўным апаратам і гаспадарчымі суб'ектамі, знаходзіцца народанасельніцтва, якое называецца беларусамі. Яно не валодае абсалютна нічым, бо у асноўным залежыць ад бюджэту і дзяржаўных прадпрыемстваў. Народанасельніцтва - гэта вечны галаўны боль карпарацыі, таму што яно патрабуе забеспячэння ў выглядзе заробкаў, ільгот, медыцыны, транспарту, адукацыі, вольнага часу. Праблемы пачынаюцца тады, калі масы праяўляюць незадаволенасць. Па вялікім рахунку, самі па сабе незадаволенасць і хваляванне насельніцтва для карпарацыі не ўяўляюць пагрозу. Іх з лёгкасцю могуць задушыць сілы бяспекі. Адзін толькі МУС налічвае 14.5 супрацоўнікаў на 1000 чалавек насельніцтва. Аднак, незадаволенасцю могуць скарыстацца буржуазія і ліберальныя палітычныя сілы. Вось чаму Сям'я ўсяляк душыць любыя праявы грамадзянскай супольнасці, не дае фармавацца устойлівым ліберальным сілам, прыхавана рэпрэсуючы актыўных дзеячаў ад буржуазіі і апазіцыі (да прыкладу, адлічэнні і звальненні, праверкі бізнесу і г.д.).
Хваляванні народанасельніцтва - штука перманентная. Па сваёй логіцы ланцужок выглядае так: незадаволенасць - хваляванні - страйкі - бунт - рэвалюцыя. Больш за ўсё астатняе карпарацыя баіцца нават не ліберальнага ўплыву на масы, а расчаравання мас у любых сілах наогул. Калі насельніцтва зразумее, што ўсё вакол створана ім жа, што без звычайных працоўных начальнікі ператвараюцца ў нішто, калі насельніцтва адчуе сваю сілу, то ў гэты момант насельніцтва трансфармуецца ў народ. Народ - гэта соцыум, які ўсведамляе сябе, свае правы і свае інтарэсы. І гора тады любой уладзе!
Усе палітыкі ва ўсе часы з асцярогай глядзяць на “народную карту" ў сваіх гульнях. Адваротны бок гэтай карты - сацыяльная рэвалюцыя. І яе немагчыма ўтаймаваць нічым, акрамя жорсткага тэрору. З гэтым сутыкнуліся банапартыст часоў Французскай Рэвалюцыі, з гэтым сутыкнуліся і бальшавікі. Нездарма Ленін з Троцкім казалі, што народныя паўстанні былі для іх больш небяспечныя, чым усе белыя арміі разам узятыя! А таму карпарацыя робіць усё, каб насельніцтва заставалася абыякавым да палітыкі. Менавіта таму другой функцыяй карпарацыі з'яўляецца ўласная бяспека і сацыяльны прыгнёт.
У карпарацыі існуюць спецыяльныя інстытуты, якія на самай сучаснай навуковай аснове адсочваюць магчымы ўплыў ваганняў эканомікі на настрой думак мас. Шляхам эфектыўнага маніпулявання лічбамі ў галіне сацыяльнай палітыкі ў карпарацыі атрымоўваецца год за годам забяспечваць адносную абыякавасць. Адзін з такіх механізмаў - Камітэт дзяржаўнага кантролю, які атрымлівае канкрэтныя інструкцыі зверху. Але гэта прыватныя выпадкі. У цэлым, сістэма сацыяльнага падаўлення навязвае насельніцтву:

- 1. каштоўнасці канфармізму, калі людзі баяцца і саромеюцца думаць не так, як усе;

- 2. каштоўнасці спажывецтва, калі асабісты рост прывязваецца да ўзроўню выкарыстаных матэрыяльных выгод;

- 3. каштоўнасці нацыянал-патрыятызму, калі праз гіпербалізацыю калектыўнага пачуцця прымушаюць любіць сімвалы карпарацыі, адчуваць адзінства з ёй, атаясамліваць сябе з кіруючым класам, бачыць у насельніцтве іншых краін ворагаў, відавочных і прыхаваных.

Сацыяльны прыгнёт ўключае ў сябе штучнае падтрыманне пастаяннага дэфіцыту (каб ледзь хапала), пачуццё знешняй і ўнутранай пагрозы, каб адцягнуць людзей ад разумення сапраўдных праблем і прычын, якія спараджаюць гэтыя праблемы. Акрамя навязвання разбуральных каштоўнасцяў, акрамя штодзённага абалваньваньня і хлусні праз СМІ, карпарацыя актыўна праводзіць палітыку алкагалізацыі і наркаманізацыі насельніцтва. Першае - легальна, праз манаполію на продаж алкаголю і тытуню. Другое - нелегальна, праз крышаваньне лабараторый, каналаў паставак і дылерскіх сетак (так, менавіта так!). Гэта і вельмі вялікія грошы, і выгадны сацыяльны інструмент.
У ідэале Сям'я хацела б валодаць:

- 1. абсалютна лаяльным і безадмоўным карпаратыўным апаратам;

- 2. пакорлівай буржуазіяй, заўсёды гатовай быць астрыжанай;

- 3. фармальнай нежыццяздольнай апазіцыяй у якасці шыльды «цывізізаванаму» свету;

- 4. паслухмяным быдлам замест народу, які знаходзіцца ў стане поўнай дэградацыі.

Людзі для карпарацыі - расходны матэрыял. Заўсёды знойдзецца патрэбная колькасць беспрынцыповых кар'ерыстаў, гатовых па касцях лезці ўверх і папоўніць кіруючы клас, атрымаўшы для гэтага неабходную адукацыю і адмовіўшыся ад сумлення. Астатнія хай дэградуюць, эмігруюць...



І ўсё ж, нягледзячы на хітрыкі сацыяльнага маніпулявання, культурнага абязасаблення, прывязкі да дзяржсектара, ключавым інструментам падаўлення насельніцтва з'яўляецца карная сістэма, то бок аператыўная распрацоўка, следства, пракуратура, суды, «папраўчыя» установы. Вышэй была падрабязна разабраная судова-следчая механіка. Логіка яе працы патрабуе ўсё новых і новых спраў, што забяспечвае ўласнае бесперапыннае функцыянаванне. Пенітэнцыярная28 сістэма выдае 45% (як мінімум!) рэцыдыву. Відавочна, што сістэма аднаўляе злачыннасць дзеля забеспячэння свайго існавання. Нашы лёсы - гэта паліва карных органаў. Вядома, прыведзенае сцвярджэнне тлумачаць толькі прынцыпы функцыянавання і самападтрымання гэтага механізму. Але ў чым заключаецца падаўленне, які сацыяльны эфект дасягаецца? Здавалася б, органам выгадна мець “хуткі кругазварот”: ад грамадзяніна да статусу зэка, і зноў, і зноў, г.зн. было б выгадна саджаць редцідывістаў на нязначныя тэрміны, каб яны хутчэй вызваляліся, здзяйснялі новае злачынства (ці ім прышывалі чыё-небудзь), распачыналася справа і далей па накатанай. І сапраўды, прафесійныя злачынцы або тыя, хто прыняў злачынны лад жыцця (майстэрствам не валодаюць), і дэбілы-дурні абмяжоўваюцца адносна мяккім пакараннем. Але пры гэтым велізарны лік першаходаў, чыё злачынства не звязана з крыміналам як такім, атрымліваюць велізарныя тэрміны, што ў рамках самой карнай сістэмы немагчыма зразумець. Навошта? Адказ становіцца ясны, калі скласці карціну сацыяльнай палітыкі карпарацыі з карцінай псіхалагічных тыпаў т.зв. «цяжкіх» злачынцаў (ад 3-6 гадоў і вышэй, аж да 20-25 гадоў пазбаўлення волі). У масе сваёй - і гэта кідаецца ў вочы любому - гэта людзі больш актыўныя, больш ініцыятыўныя, больш разумныя, больш арыгінальныя і, самае важнае, больш прынцыповыя, чым звычайны сярэдні абывацель краіны. «Дробязь» атрымліваюць альбо майстры-профі (іх вельмі мала, яны рэдка трапляюцца ), альбо (абсалютная большасць гэтай катэгорыі) душэўныя калекі, якія спіліся, што апусцiлiся, альбо простыя, але недалёкія людзі, якія трапілі па дурасці, непаразуменні або беспределу. Іншымі словамі, «цяжкія» - гэта людзі, у асноўным здольныя на ўчынак, на рызыку, якія ведаюць сабе кошт і гатовыя змагацца за лепшую долю і павагу, хоць бы для саміх сябе. Гэта пасіянарная частка грамадства, якая б заняла ў гэтым самым грамадстве бачнае месца.
Выбарча душыць свядомых грамадзян, патэнцыйную буржуазію, сацыяльных актывістаў, палітычных дзеячаў, працоўных лідэраў - клопатны і ненадзейны працэс. Куды больш эфектыўна для задач сацыяльнага падаўлення душыць актыўныя сілы грамадства ў цэлым, масава. Гэта і дасягаецца праз мікраадбіранне (асуджэнне чалавека на доўгі тэрмін пад добрапрыстойнай падставай) актыўных, у шырокім сэнсе слова, індывідаў. Гэта і карупцыя, і эканамічныя крадзяжы, і славутыя АЗГ (арганізаваная злачынная група), і забойствы. Усе гэтыя людзі патэнцыйна небяспечныя для самой карпарацыі, таму што валодаюць больш моцнымі інтэлектуальнымі і валявымі якасцямі. Дзякуючы ізаляцыі ў лагеры на доўгі час, чалавек выпадае з жыцця і ўжо наўрад ці зможа дасягнуць таго, чаго мог: хтосьці зламаецца, нехта з'едзе, хтосьці падарве здароўе. Ёсць такі тэрмін - «падаўленне інтэлігенцыі» - для абазначэння генацыду народа. Я гэта і маю на ўвазе, толькі разумею некалькі шырэй: падаўленне актыўных сіл грамадства наогул.

Зараз аб масавасці такой методыкі. За 20 гадоў у краіне перасядзела у турмах і лагерах не менш за... паўмільёны мужчын! Усяго праз пенітэрцыярную сістэму, улічваючы «хімікаў» (ссыльных), калоніі-паселішчы і інш., прайшло не менш за 1.2 млн чалавек, у пераважнай большасці мужчын, г.зн. 60-70 тыс. асуджаных штогод. Гэта пры агульнай колькасці працаздольных мужчын 2-2.5 млн у краіне! Гэта значыць, кожны другі мужык сутыкнуўся з сістэмай, а кожны пяты (20%) пацярпеў ад турэмна - зонаўскай апрацоўкі. Нацысты лічылі, што пры ліквідацыі 15% насельніцтва рэпрадуктыўнага ўзросту народ дэградуе. Троцкі, пры падаўленні казацкіх мяцяжоў на Доне, прапаноўваў знішчыць такі ж працэнт дарослага мужчынскага насельніцтва. Як інакш можна тлумачыць такое «супадзенне»? Ці карпарацыя не разумее, што робіць? Усе яны выдатна разумеюць, таму што дзеля ўтрыманьня ўлады гатовыя на ўсё!

Кажуць, беларусы “такія - сякія", нічога нармальнага няма, усё праз адно месца. А як па -іншаму, калі саджаюць і саджаюць пачкамі? Мы можам бачыць, да чаго за 20 гадоў прывялі гэтыя микроадабранні: развіццё грамадства застапарылася, ўбогая культура, паслабленне маральнасці, размыванне прыстойнасці, масавае абыякавасць, адсутнасць супраціву ўладам. Вось ён - духоўны генацыд. Але варта толькі ненадоўга аслабіць хватку, і вы ўбачыце, як дух адраджаецца.

За час існавання карпарацыі карная сістэма перацярпела пэўную эвалюцыю. На дадзены момант яна цалкам аднавіла навыкі і вопыт УНК- ДПУ -НКУС да ўзроўню пачатку 30-х гадоў, гэта значыць пачатку татальных расстрэлаў і найбольш гучных спраў сталінскіх рэпрэсій. Дзіўнае падабенства многіх этапаў развіцця рэпрэсіўных органаў тых гадоў і ў наш час не пакідае сумневаў, што ў аснову палітыкі Сям'я кладзе вопыт і методыкі Сталіна. Зрэшты, захапленне гэтым дзеячам (як і Гітлерам) ніколі і не хавалася.

Сталін пачаў з таго, што разграміў сваіх прамых праціўнікаў, у першую чаргу Троцкага і яго асяроддзе. Некалькі пазней прайшла калектывізацыя і раскулачванне. Т.зв. «кулакоў» асуджалі на смерць у сібірскіх спецпасяленнях, а іх хлеб прадаваўся за мяжу за валюту. У той жа час праводзілася траўля палітычных апанентаў, былых трацкістаў, фракцыяністаў, ухілістаў і т.п. Аднак на той момант усё заканчвалася адносна мякка: ссылка на 3 гады была крайняй мерай, што не ідзе ні ў якое параўнанне з фактычным знішчэннем працоўнага сялянства паралельным курсам. Бліжэй да сярэдзіны 30- х сталі актыўна фігураваць “шкоднікі”, з ходам індустрыялізацыі ўсё больш людзей сталі асуджаць за “псаванне сацыялістычнай уласнасці". Затым “шкоднікі” плаўна перацяклі ў “сабатажнікаў”, махавік стаў раскручвацца. Адметнай рысай сабатажу былі калектыўныя справы тэхнічных спецыялістаў. Заставаўся толькі крок, каб “сабатажнікаў”, “дыверсантаў “, “тэрарыстаў” хтосьці “ўзначаліў” палітычна. Забойства Кірава29 стала такім гучным, нябачным крокам. Пачаліся тыя рэпрэсіі, якія вядомыя пад назвай “37- ы год”: працэсы Прампартыі30, Зіноўева-Каменева, Пятакова-Радэка, чыстка саміх карных органаў (Ягода, Яжоў), затым вайскоўцаў (Тухачэўскі і інш.) Найбольш ужывальныя цэтлікі, якія вешалі на абвінавачаных, - “агенты сусветнага імперыялізму”, “ворагі народа”, “5-я калона” і інш.

Сям'я пачала з ліквідацыі прамых і сапраўды небяспечных супернікаў (Захаранка, Ганчар, Красоўскі)31 і разгрому парламента. Крыху пазней быў разбіты свет арганізаванай злачыннасці. Той, хто глядзеў за Беларуссю - злодзей у законе Шчаўлік - забіты, астатнія атрымалі ультыматум на працягу 24 гадзін пакінуць тэрыторыю краіны. Да гэтага моманту было праведзена вельмі маштабная аперацыя па АЗГ, “светлагорская справа”. Што характэрна, колькасць дзейных асоб для сапраўды шырокай крымінальнай структуры апынулася досыць невялікі - 15 чалавек. Максімальны тэрмін склаў 15 гадоў.

Першае дзесяцігоддзе 21 стагоддзя адзначалася разгонам і цкаваннем апазіцыі, паступовым звужэннем свабоды слова і друку, адлічэннямі удзельнікаў дэманстрацый з універсітэтаў. Прадпрымальнікам абяцалі “паціснуць руку ў 2010 годзе” і абдзіралі як ліпку. У 2006 з'явіліся буйныя палітвязні, а пагроза “хіміі” стала зусім рэальнай. Упершыню былі асуджаныя людзі за дзеянні ад імя незарэгістраванай арганізацыі. Пакуль што разавыя выпадкі. У гэты ж час карныя органы на ўсю моц адпрацоўвалі крымінал. Праўда, незразумела, адкуль ён узяўся на такім узроўні пасля разгромных 90 -х. Гэты час можна смела назваць “эрай АЗГ”. Трэба патлумачыць, што АЗГ - гэта мафія, г.зн. структура, якая складаецца з розных падраздзяленняў са сваёй спецыялізацыяй, ад сілавых груп да юрыстаў і чыноўнікаў. КДБ і УБАЗ вырашылі не затлумляцца і пачалі штампаваць АЗГ дзясяткамі, ушчэнт пераплюнуўшы нават расейскіх сілавікоў. Колькасць спраў зашкальвала. Па адной толькі Гомельскай вобласці “раскрыта” не менш за паўтары дзясяткі АЗГ за 10 гадоў! Хойніцкія, уманаўскія, справа “кідал”, рэчыцкія, марозаўскія, пажарнікі... Калі першыя АЗГ складалі “сціплыя” 5-15 чалавек, то да 2006 г. на лаве падсудных ўжо сядзела па 70 (пажарнікі) і 130 (марозаўскія) чалавек! Адкуль?! Тэрміны фантастычныя - 10-25 гадоў! У поўнай адпаведнасці з тэхналогіяй сталінскіх працэсаў за аснову бяруцца некалькі чалавек, далей нарошчваюць іх кантактных асоб, эпізадычных або зусім выпадковых, такім чынам, справа набывае бачнасць аб'ёмнасці і сур'ёзнасці, становіцца магчымым прымяніць значна больш цяжкія артыкулы. Могуць аб'яднаць незвязаныя адзін з адным, а часам і тыя злачынныя групы, што ваявалі паміж сабой, у адну арганізацыю і заявіць АЗГ. Любыя людзі з кола кантакту target group могуць трапіць пад следства. Практыкуецца паслядоўнае ўзбуджэнне спраў - нібыта незвязаных - каб здушыць і атрымаць паказанні. Напрыклад, справа МТЗ, у якім, каб “ушатаць” галоўнага тэхнолага, распачалі яшчэ 2 справы на зусім іншых людзей, якія ў сілу сваіх прафесійных заняткаў маглі патэнцыйна даць тое, што патрабуецца.

Такі падыход працуе і ў адваротны бок: рэальную АЗГ свядома дробняць на незвязаныя злачынныя групы і асобныя эпізоды. Да прыкладу, справа мытнікаў, што распрацоўваецца следчай групай Байковай. Прокуроршу закрылі, а справа разбілася на мноства самастойных. Сілавікі, якія праходзяць па справе, напэўна абыдуцца вельмі лёгка. І ўсё дзеля таго, каб прыкрыць карані, якія выходзяць на самы верх. Асаблівую ўвагу варта звярнуць на тое, што велізарная колькасць следчых і операў, занятых АЗГ, пасля самі садзяцца на лаву падсудных. Яшчэ большая колькасць следчых звальняецца і адхіляецца ад справы, каб пазбегнуць шуміхі. Гэта гаворыць аб вялікай ўцягнутасці сілавікоў у крымінал. Наркагандаль, даходы з прастытуцыі, рэкет (!), зброя, каштоўнасці - усюды мянты і чэкісты. Злодзеяў разагналі, а братву знішчылі, каб прыбраць канкурэнтаў.

Вынік 2010-2011 гг. заканамерны: масавыя палітычныя працэсы і гучныя карупцыйныя справы. Экс-кандыдаты ў прэзідэнты, намеснікі міністраў, генералы - усё роўна, карная сістэма ўжо разварушылася. Гэта стала магчымым не адразу, а на працягу доўгіх гадоў, калі справа за справай адпрацоўвалася адна методыка - пабудова абвінавачвання на прызнаннях і паказаннях сведкаў. Рана ці позна мы павінны былі прыйсці да гэтага стану: бяспраўя і мянтоўскага свавольства.

Сёння ў зонах і турмах пакутуюць каля 47000 чалавек, у 37-м было 45 000. Дзясяткі тысяч знаходзяцца ў калоніях-паселішчах (“лясы”) і папраўчых установах адкрытага тыпу ("хімія"). Умовы там шмат у чым горш, чым на лагерах. Час назваць рэчы сваімі імёнамі - мы жывем пад акупацыйным рэжымам, які вядзе барацьбу з народам дзеля ўласнага ўзбагачэння і ўсеўладдзя.

На міжнароднай арэне Сям'я звязвае сябе з расейскім рэжымам. Расія на чале з чэкістам Пуціным будуецца на канцэпцыі “petrolium state”, г.зн. паліўнай дзяржавы. Стаўка робіцца на экспарт вуглевадародаў, развіваюцца толькі адпаведныя галіны і вузкі сегмент інфраструктуры. Некалькі буйных фінансавых цэнтраў абслугоўваюць патрэбы элітаў і кваліфікаваных кадраў, у іх забяспечаны высокі ўзровень жыцця, вольны час, забавы, гандаль. Астатняя Расія расейскаму рэжыму не патрэбна. Інтарэс Сям'і заключаецца ў атрыманні долі з транзіту вуглевадародаў на Захад, а таксама самастойная перапрацоўка і перапродаж. Расійская эліта кроўна зацікаўленая ў стабільнасці стратэгічнага транзіту і таму найбольш прымае дакладна такую ​​ж улада ў Беларусі, якой і сама з'яўляецца - улада часовых.

Такое становішча спраў можа захоўвацца аж да вычарпання экспартнага патэнцыялу. Да 2023 чакаецца затрачванне каля 80 % сусветных запасаў нафты. Зразумела, рэнтабельнасць ўпадзе яшчэ раней. У Еўропе гэта разумеюць і актыўна развіваюць альтэрнатыўную энергетыку, заснаваную на выкарыстанні аднаўляльных крыніц энергіі. У прыватнасці, такі індустрыяльны гігант як Германія ўжо цяпер толькі адной энергіяй ветру пакрывае 20% (!) спажыванай электраэнергіі. На змену бензінавым і дызельным рухавікам прыходзяць вадародныя. Развіццё такой тэндэнцыі азначае закат ўлады часовых, яны пойдуць разам з нарабаваным капіталам. А Расею патрасуць сацыяльна-палітычныя змены, што, верагодна, прывядзе да частковага тэрытарыяльным развалу. Таму расійская эліта збліжаецца з ЕС.

Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, Беларусь не знаходзіцца на стыку ўплыву «Расія-Захад», Беларусь адносіцца да расійскай зоны, так было на працягу ўсёй найноўшай гісторыі. Ёсць адна простая прычына: Беларусь эканамічна выконвае ролю першаснай, найбольш экалагічна бруднай, перапрацоўкі сыравіны - нафтапрадукты, газ, пластмасы, харчовыя дабаўкі, даламіт у рудзе, калійныя ўгнаенні, цэлюлозна-папяровая галіна, цэмент і г.д. Як бачым, Еўропа колькі заўгодна можа прымаць рэзалюцыі і рабіць дэкаратыўныя манеўры ў бок дэмакратыі, але фактычна такое становішча рэчаў яе цалкам задавальняе. “Гандляваць можна і з канібаламі» - вось сутнасць еўрапейскай палітыкі. Але Еўропа стараецца "цывілізаваць” Расію, далучыць да сваіх працэсам як партнёра, у гэтым ключы закранаецца і Беларусь. Для пераканаўчасці магу дадаць наступнае: у ЕС ёсць як мінімум два наймагутныя механізмы ўплыву на Беларусь. Гэта візавы рэжым і санкцыі на беларускі экспарт. Калі Еўропа так хоча дэмакратызацыі ў нас, чаму яна не выкарыстоўвае гэтыя рычагі, заўважу, вырашальныя рычагі? Вось яны, нацыянальныя інтарэсы ва ўсёй красе!

Такім чынам, нам няма адкуль чакаць дапамогі, ніхто нас не ўратуе, акрамя нас саміх. Неабходна ўсвядоміць, што справядлівы грамадска-палітычны лад магчымы толькі шляхам самавызначэння народа. Інакш - рабства, тыранія, беднасць, дэградацыя. Улада можа бясконца тэрарызаваць народ ўсім сваім асартыментам рэпрэсіўных сродкаў і тэхналогій. Але ў яе ёсць слабое месца - людзі. Сям'я і ўся карпарацыя ўсё ж такі людзі, ім ўласцівыя тыя ж слабасці і заганы, што і простым смяротным. Гэта страх, паніка, адчай, ірацыяналізм, самаўпэўніванне. Кулямёты і танкі нямоглыя, калі няма волі, калі целам і розумам авалодвае страх за сваю будучыню. Усведамленне ўласнай праваты і гатоўнасць змагацца без кампрамісаў абяззбройвае праціўніка, які звыкся да дамінавання і беспакаранасці. У Амерыканцы я быў ​​сведкам адной карціны, якую запомню на ўсё жыццё. У апошнія дні снежня 2010 г., пасля старту палітыкі прэсавання, на адным з абыходаў да нас у камеру зайшоў дзяжурны. “Маскі” сталі у прамежку насупраць дзвярэй і ўсім выглядам дэманстравалі нянавісць і пагарду да нас. У гэты момант Анатоль Лябедзька стаў ўзірацца ўдалячынь, як бы скрозь іх, здавалася, быццам ён і скрозь маскі разглядае іх асобы. Дзяжурны замер на паўслове, а маскі закруціліся і... расступіліся ў бакі. Калі дзяжурны выйшаў, яны зачынілі дзверы, і ніхто не падняў погляду. Яны былі ўсемагутныя, маглі рабіць, што хацелі (і рабілі), але ўсё роўна спалохаліся. Чым вышэй начальнік, тым большыя абставіны ціснуць на яго. Так што не ўсё так дрэнна, як здаецца. Рэжымы разбураюцца раптоўна, гісторыя таму сведка. Воля больш матэрыяльная, чым эканамічная бязладзіца. Мы бачым, як лівійцы бяруць у рукі зброю, хоць дапамога па беспрацоўі складае 750$. Мы бачым, як сірыйцы штодня выходзяць пад кулі, абы прыбраць ненавіснага тырана. Воля перамагае, калі чалавек кіруецца не імгненнымі інтарэсамі, але высокімі ідэаламі, каштоўнасцямі свабоды і справядлівасці, годнасці і дабрыні. Усё можа быць па-іншаму, няма ніякага лінейнага гістарычнага шляху, усё можна змяніць!




1 Маркелаў Станіслаў Юр'евіч (1974 — 2009) – расійскі адвакат, праваабаронца, прэзідэнт Інстытута вяршэнства права, супрацоўнік Інстытута «Калектыўнае дзеянне». Забіты нацыстамі ў 2009 г.

2 Гісторыя-прызнанне завербаванага КДБ гамельчука Сяргея Гаўрыліна — Т. Ш.

3 У снежні 2008 г. у Афінах паліцэйскімі быў застрэлены 15-гадовы падлетак Алексіс Грыгаропулас. Забойства выклікала бурную рэакцыю грамадскасці: Афіны ахапілі беспарадкі – былі зафіксаваныя дзясяткі падпалаў у розных раёнах горада, а цэнтр грэцкай сталіцы пераўтварыўся ў поле бою з барыкадамі, выбухоўкай, сутыкненнямі з паліцыяй і спецназам.

4 Пераклад з ангельскай Сяргея Шупы.

5 Камера, абабітая гумай і дзерманцінам, для ўціхамірвання буйных.

6 Турма ў Менску, знаходзіцца на вуліцы Валадарскага (жарг.).

7 DIY (ад анг. Do It Yourself — «зрабі гэта сам») — культура навучання карысным навыкам, у часе працы над якім-небудзь вырабам, распрацоўкай ці праектам, які фізічна ажыццяўляльны на якой-небудзь стадыі.

8 Саннікаў Андрэй Алегавіч – былы кандыдат на прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, каардынатар грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь». Затрыманы падчас разгону мітынга 19 снежня 2010 г. У 2011 г. прысуджаны да 5 гадоў пазбаўлення волі калоніі ўзмоцненага рэжыму. Вызвалены ў красавіку 2012 г. пасля падпісання прашэння аб памілаванні. З'ехаў у палітычную эміграцыю, атрымаў прытулак у Вялікабрытаніі.

9 Сацыял-дэмакраты.

10 Страта – элемент сацыяльнай структуры (сацыяльны пласт ці група), аб'яднаны нейкай агульнай сацыяльнай прыкметай (маёмаснай, прафесійнай ці іншай).

11 Аддзел па барацьбе з эканамічнымі злачынствамі

12 Дэпартамент фінансавых расследванняў

13 Байкова Святлана — старэйшы следчы Генеральнай пракуратуры Рэспублікі Беларусь (РБ) была затрыманая супрацоўнікамі КДБ ў лютым 2010 г. Абвінавачвалася па пяці артыкулах КК РБ. Справа атрымала шырокі грамадскі рэзананс. Байкова была прызнаная вінаватай у перавышэнні службовых паўнамоцтваў і была прысуджана да двух гадоў абмежавання свабоды («хатняй хіміі»).

14 Адамовіч Дзмітрый – начальнік упраўлення па расследванні злачынстваў ДФР КДК. Затрыманы ў жніўні 2010 г. Падпалкоўнік фінансавай міліцыі быў абвінавачаны ў здзяйсненні злачынстваў супраць інтарэсаў службы.

15 Група кампаній «Трайпл» - праект беларускага бізнэсмена Юрыя Чыжа, які дзейнічае з 1992 г. Ад сакавіка 2012 г. Чыж унесены ў спіс неўязных у Еўрасаюз за падтрымку беларускага рэжыма, на ААТ «Трайпл» накладзеныя санкцыі.

16 Раманчук Яраслаў Чэслававіч быў вылучаны ад імя Аб'яднанай грамадзянскай партыі кандыдатам на прэзідэнта на выбары 2010 г. Пасля падзеяў 19 снежня зрабіў заяву, у якой асудзіў іншых кандыдатаў за арганізацыю беспарадкаў. За гэта падпаў пад жорсткую крытыку і абвінавачанні ў здрадзе сярод апазіцыі.

17 Рымашэўскі Віталь Анатольевіч быў вылучаны кандыдатам на прэзідэнта ад Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі на выбарах 2010 г. Затрыманы пасля разгону ўладамі мітынгу супраць фальсіфікацый вынікаў прэзідэнцкіх выбараў. 20 траўня 2011 г.. прызнаны вінаватым па арт. 342 КК Беларусі «Арганізацыя групавых дзеянняў, якія парушаюць грамадскі парадак, ці ўдзел у іх» і прысуджаны да 2-х гадоў пазбаўлення волі з адтэрміноўкаю на 2 гады. Некаторымі прадстаўнікамі апазіцыі падазраецца ў супрацы са спецслужбамі.

18 Бамжы, мурзы (жарг.)

19 Мянушка (жарг).

20 “Народныя засядальнікі”.

21 Бяндзёга – невялікая пабудова ці памяшканне: сарай, будка, падсобка, бытоўка, схованка, каморка (жарг.)

23 Маршыруй ці памры (англ.)

24 Адстойнік – памяшканне, дзе праводзяць вобшук асуджаных (жарг.)

25 Перамена месца. Звычайна гэта сітуацыя, калі камера чалавек на сорак адначасова пераводзіцца ў іншую камеру ці ж змешваюцца некалькі камераў (жарг.)

26 Цягнік для перавозкі арыштантаў (жарг.)

27 Суд, які выбіраецца самімі бакамі для вырашэння спрэчкі паміж імі.

28   Крымінальна-выканаўчая сістэма, дзяржаўны інстытут, якi які сочыць за выкананнем крымінальных пакаранняў, накладзеных на грамадзян у адпаведнасці з законам.

29 Праз некалькі гадзін пасля забойства сакратара ЦК ВКП (б) С.Кірава 1 снежня 1934 была падпісана пастанова: ”Следчым уладам - ​​весці справы абвінавачаных у падрыхтоўцы або здзяйсненні тэрарыстычных актаў паскораным парадкам . Судовым органам - не затрымліваць выкананне прысудаў... “Затым пачаліся масавыя рэпрэсіі – “яжоўшчыны “.


30 Справа Прампартыі - буйны судовы працэс у СССР па справе аб шкодніцтве ў прамысловасці , адбыўся 25 лістапада -7 снежня 1930 г.


31 Ю. Захаранка , В. Ганчар і А. Красоўскі знаходзіліся ў камандзе А.Лукашэнкі падчас выбараў 1994 г. У далейшым кожны з іх перайшоў у адкрытую апазыцыю да прэзідэнта РБ. У траўні 1999г. у Мінску бясследна знікае Ю. Захаранка. У верасні - В.Ганчар і А. Красоўскі .

1   2   3   4   5   6   7


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка