Ідэальны спектакль?




Дата канвертавання21.03.2016
Памер24.9 Kb.
Ідэальны... спектакль?

Таццяна Команава
Сталічныя прыхільнікі тэатральнага мастацтва ўжо прызвычаіліся да таго, што прыкладна раз на сезон Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага прапануе ім новы спектакль у пастаноўцы маскоўскага рэжысёра Аркадзя Каца. Штораз асноўнай «інтрыгай» становіцца пытанне: якую ж чарговую «нямодную» п’есу возьме пастаноўшчык Кац і што з гэтага атрымаецца? Сёлета ў тэатральнай афішы горкаўцаў з’явіўся «Ідэальны муж» Аскара Уайльда.
Між іншым, адчуванне актуальнасці гэтай «нямоднасці» не пакідала на працягу ўсяго спектакля. Відаць, камусьці падасца нязначным, але ж мне асабіста надзвычайную асалоду прыносіла магчымасць пачуць абсалютна ўсё, што акцёры намагаліся сказаць са сцэны. І гэта сталася сведчаннем не толькі павагі да гледачоў у зале, але і да саміх традыцый тэатральнай культуры. Зрэшты, для Каца падобнае паважлівае стаўленне і да гледачоў, і да таго драматургічнага матэрыялу, які ён выбірае для чарговага сцэнічнага ўвасаблення, - норма. Пераказваць сюжэт спектакля наўрад ці варта: для тых, хто з п’есай Уайльда не знаёмы, застаецца дадатковая інтрыга, тым жа, хто ведае гэты твор, будзе цікава адчуць, да якой ступені іскрысты гумар англійскага драматурга ХІХ стагоддзя не страціў свайго бляску і вастрыні. Як аказалася, «гендэрная» праблема, надзвычай актуальная на пачатку ХХІ стагоддзя, утрымлівае ў сабе мноства нюансаў і адценняў, за якімі можна пільна сачыць і без сцэнічных «выкрунтасаў». Балазе, гэтаму не перашкаджала нічога, нават даволі статычная і не функцыянальная сцэнаграфія Таццяны Швец са звісаючымі з-пад каласнікоў скульптурамі (як мне падалося, мужчынскага полу). Яны, гэтыя «ўзнёслыя» мужчыны, на працягу спектакля так і не спусціліся з нябёсаў.

Але ж жанчыны, тыя, што хадзілі па зямлі, ім не саступілі. Кожная з жаночых роляў - сапраўдны «рэванш» у бітве полаў, які дазваляе атрымаць асалоду ад майстэрства, з якім яны «паводзяць» сябе ў грамадстве: стрыманасць унутранай уладнасці Місіс Чыўлі (Аксана Лясная) і яе магчымасць нароўні з мужчынамі «варочаць» дзяржаўнымі справамі адцяняюць безапеляцыйную «правільнасць» Лэдзі Чылтэрн (Ганна Маланкіна) і непрымірымасць у адносінах да любых чалавечых слабасцей і недахопаў. А няўрымслівая, прагная да багатага эмацыянальнага жыцця маладосць Міс Мэйбл (Вераніка Пляшкевіч) яшчэ больш падкрэсліваецца, дзякуючы сцэнам з удзелам сапраўднай свецкай «ільвіцы» Лэдзі Маркбі (Бэла Масумян).

Годны «адпор» гэткай жаночай камандзе з мужчын здольны даць хіба што адзін Граф Кавершэм (Аляксандр Ткачонак), кожнае з’яўленне якога на сцэне - бліскучы ўзор акцёрскай ігры, вытанчанай, нюансіраванай і, адначасова, паглынаючай, бы магутны лівень, «паралізуючай» волю ўсіх, хто трапляе ў поле ягонага зроку. Зрэшты, іншыя мужчыны таксама не губляюць сваёй годнасці, і нават тое, што галоўны герой Сэр Роберт Чылтэрн (Аляксей Шадзько) часам пачувае сябе ў смокінгу не вельмі зручна, не ведаючы, куды пакласці рукі і як «эфектна» сесці, выклікае адчуванне ягонай кранальнасці ў такіх мілых праявах мужчынскай «падкаблучнасці». А вось лорд Горынг (Сяргей Чэкерэс), у адрозненне ад першага, надта ж арганічна і - свядома намагаецца выглядаць дурнейшым, чым ёсць на самой справе, аддаючы магчымасць «глабальна» думаць і разважаць жанчынам, а за сабой пакідаць права на ўчынкі, прадыктаваныя ўласным розумам.

У выніку ж перамагла дружба, дакладней, усведамленне таго, што мужчыны павінны заставацца мужчынамі, жанчыны - жанчынамі, і кожны, незалежна ад «гендэрных прыкмет», мае права на невялічкія слабасці, на разуменне і дараванне блізкіх.



Пасля спектакля адна з глядачак, выходзячы з залы, вынесла новай пастаноўцы тэатра наступны «вердыкт»: «Такое адчуванне, нібыта я сама ва ўраўнаважанай, спакойнай атмасферы чытала п’есу, і мне ніхто не перашкаджаў атрымліваць ад гэтага чытання асалоду...»

«Культура», № 20 (838) от 17 мая 2008 г.


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка