I. częŚĆ wstępna




старонка11/22
Дата канвертавання24.04.2016
Памер0.7 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   22

5.1. Baza noclegowa

Opierając się na założeniu, że głównymi formami turystyki rozwijanymi w Krainie Żubra będą kameralne formy turystyki specjalistycznej i aktywnej, nie przewiduje się tu budowy dużych obiektów bazy noclegowej, zakładając, że istniejąca liczba obiektów (hoteli, ośrodków wczasowych i wypoczynkowych) jest zasadniczo wystarczająca. Rozwijać natomiast należy wszelkie obiekty służące kameralnym formom turystyki, a więc przede wszystkim kwatery agroturystyczne i niewielkie pensjonaty.

Jedynym dużym i kosztownym obiektem, jakiego brak jest odczuwalny – to duży hotel o średnim standardzie w Hajnówce. Ponieważ przez miasto to prowadzi główny wjazd do Puszczy Białowieskiej, a także planowane jest ono jako siedziba głównego Centrum Informacji i Obsługi Ruchu Turystycznego (CIORT) oraz ośrodek koordynacji rozwoju turystyki dla całego regionu, powstanie takiego obiektu jest rzeczą niezbędną. Dobrym pomysłem jest połączenie hotelu z siedzibą CIORT (patrz wyżej), co pozwoli znacznie zmniejszyć łączne koszty obu niezbędnych inwestycji.

Z innych większych obiektów bazy noclegowej, niezbędny jest jeszcze obiekt typu hotelowego w Bondarach nad zalewem Siemianówka. Obiekt powinien być połączony z restauracją specjalizującą się w daniach rybnych oraz stanicą wodną z wypożyczalnią sprzętu wodnego. Obecnie, pomimo iż rejon Zalewu jest dość popularnym miejscem rekreacji oraz miejscem organizowania zawodów sportowych, nie ma przy nim ani hotelu, ani żadnego większego obiektu gastronomicznego.

Bazę noclegową powinna uzupełnić także sieć zajazdów, ulokowanych przy głównych szosach dojazdowych i przecinających Krainę Żubra (patrz niżej w rozdziale „Gastronomia”).

W pozostałych większych obiektach bazy noclegowej (takich jak np. ośrodki wypoczynkowe w Ploskach czy w Wólce Nadbużnej) należy podnieść ich standard (ewentualnie zlikwidować obiekty substandardowe) i estetykę, zapewnić sprawne odprowadzanie i utylizację ścieków oraz odbiór odpadów, a także dążyć do zamiany obiektów sezonowych w całoroczne.

Najbardziej preferowanymi obiektami bazy noclegowej, których rozwój należy wspierać w całym regionie powinny być kwatery agroturystyczne i niewielkie pensjonaty. W tym przypadku niezbędne jest wprowadzenie systemu zachęt finansowych do adaptacji na kwatery i pensjonaty autentycznych drewnianych domów wiejskich, jako najbardziej pożądanej w Krainie Żubra formy zakwaterowania turystów, która powinna się stać wizytówką regionu. Jeżeli już na kwatery agroturystyczne czy pensjonaty przeznacza się nowo wznoszone budynki, to ich budowa powinna być obwarowana odpowiednimi zaleceniami odnośnie formy architektonicznej, materiału budowlanego, usytuowania w stosunku do drogi itp. tak, aby nie zniszczyć i nie zakłócić zabytkowych układów przestrzennych i zespołów zabudowy wsi, w których powstają te obiekty. Najlepszym wyjściem było by zalecenie wykorzystania projektów ze specjalnie w tym celu opracowanego katalogu projektów nowoczesnych obiektów mieszkalnych i usługowych, wyglądających z zewnątrz jak typowe wiejskie domy z tradycyjną ornamentyką.

Trzeba tu wspomnieć jeszcze o dwu grupach istniejących obiektów, które niewielkim kosztem można by zaadaptować na tanie obiekty bazy noclegowej (schroniska), np. dla wycieczek, młodzieży szkolnej, czy turystycznych grup rajdowych. Obiekty te, to dawne, nieużytkowane obecnie, wiejskie szkoły oraz dawne leśne hotele robotnicze. Należało by sporządzić ewidencję takich obiektów w poszczególnych gminach i nadleśnictwach oraz ocenić możliwości i koszty ich adaptacji na turystyczne schroniska (całoroczne lub sezonowe), a następnie dokonać takiej adaptacji wybranych obiektów. Docelowo w każdej z gmin Krainy Żubra powinno istnieć przynajmniej jedno takie schronisko.


5.2. Budownictwo rekreacyjne
Nieco więcej miejsca poświęcić należy budownictwu rekreacyjnemu, którego żywiołowy rozwój w Krainie Żubra należałoby zdecydowanie ograniczyć. Rozwój działek i domów rekreacyjnych, obserwowany jest przede wszystkim w rejonie Zalewu Siemianówka, a także w dolinach większych rzek: Supraśli, Narwi i Bugu. Domy takie najczęściej odznaczają się koszmarną architekturą, urągającą zasadom estetyki, a wygląd sąsiadujących ze sobą domów nie pasuje do siebie, nie ma też nic wspólnego z tradycją lokalnego budownictwa wiejskiego. Domy te często są także pozbawione sprawnych urządzeń kanalizacyjnych, a ich okolice są zaśmiecone. W rezultacie budownictwo letniskowe jest najpoważniejszym zagrożeniem dla harmonijnego krajobrazu kulturowego Krainy Żubra i przyczynia się do jego dewastacji, czego przykładem są rozległe obszary w okolicach Nowej Łuki i Siemianówki.

Warto podkreślić, że budowa domów rekreacyjnych nie przyczynia się do wzrostu ruchu turystycznego, bowiem korzystają z nich tylko ich właściciele, w regionie preferowane być powinny natomiast kameralne, ogólnodostępne obiekty noclegowe, które w ciągu roku może odwiedzić kilkadziesiąt, czy nawet kilkaset osób. Ponadto budownictwo rekreacyjne, przyczyniając się do dewastacji krajobrazu kulturowego, odstrasza od wielu atrakcyjnych rejonów „prawdziwych” turystów, zainteresowanych przyrodą, krajobrazem i kulturą regionu, którzy już teraz szerokim łukiem omijają okolice Zalewu Siemianówka.

W tym aspekcie niepokojącym zjawiskiem jest fakt, że w wielu gminach Krainy Żubra planuje się budowę niewielkich zbiorników wodnych i rozwój budownictwa rekreacyjnego w ich okolicy. Należy zapobiegać takim tendencjom, bo grozi to powtórzeniem w mniejszej skali tych wszystkich negatywnych skutków, jakie pociągnął za sobą żywiołowy rozwój budownictwa na działkach rekreacyjnych nad Zalewem Siemianówka. Sama budowa zalewu już jest ingerencją w krajobraz, pozbawiająca go naturalności, zaś powstające wokół niego działki i urządzenia rekreacyjne najczęściej są elementem dewastującym krajobraz.

Wśród lokalnych samorządów oraz inwestorów z branży turystycznej ciągle pokutuje przekonanie, że bierny wypoczynek nad wodą to najbardziej pożądana wśród turystów forma rekreacji. Nic bardziej błędnego. Najważniejsze tendencje turystyczne w kraju i zagranicą, a także preferencje wśród samych turystów, świadczą o tym, że największe zainteresowania budzi obecnie turystyka aktywna i specjalistyczna, w tym zwłaszcza przyrodnicza i kulturowa, oparta na unikatowych, specyficznych dla danego regionu atrakcjach. Trzeba sobie zdać sprawę, że turysta przyjeżdża do Krainy Żubra nie po to, żeby sobie poleżeć nad wodą, tylko po to żeby zobaczyć to, co jest tu najbardziej oryginalnego – czyli bogatą przyrodę i unikatową kulturę region. Zalew z otoczeniem jest czynnikiem zakłócającym, zarówno krajobraz naturalny, jak i kulturowy. Poza tym, jeśli turysta z miasta jest już zainteresowany wypoczynkiem nad wodą, to pojedzie raczej na Mazury, czy Suwalszczyznę, gdzie są naturalne jeziora. Zalew przyciągnąć może jedynie osoby z najbliższej okolicy, choć i ci, zapewne mając do wyboru niewielki zbiornik wodny, wybiorą się raczej nad Zalew Siemianówka. Poza tym turyści lokalni na ogół nie korzystają z bazy noclegowej i nie przynoszą zbyt wielkich dochodów gestorom infrastruktury turystycznej.

Aby przyciągnąć do danej gminy najbardziej pożądanych turystów z zewnątrz, czyli przede wszystkim z miast, czy nawet z zagranicy, należy stworzyć i wyeksponować te walory, które są oryginalne, niepowtarzalne i charakterystyczne dla regionu. Zamiast więc inwestować, niemałe w końcu pieniądze, w budowę zalewu rekreacyjnego, czyli w stworzenie mocno wątpliwej i najbardziej banalnej „atrakcji”, powtarzającej się w bardzo podobnych wariantach w wielu regionach Polski, i stanowiącej wraz z otoczeniem zagrożenie dla harmonijnego krajobrazu kulturowego, samorządy powinny raczej zainwestować np. w rewaloryzację unikatowych zespołów zabudowy drewnianej na swoim terenie, które nie mają odpowiednika w całym kraju. Z jednej strony przyczyni się to do ochrony najcenniejszych walorów kulturowych danej gminy i poprawi jej estetykę, a z drugiej – wykreuje oryginalną atrakcję turystyczną i stworzy warunki do adaptacji zrewaloryzowanych budowli dla celów turystycznych (kwatery agroturystyczne, warsztaty rękodzieła ludowego, gospody regionalne, punkty informacji turystycznej itp.) a także dla opracowania w oparciu o te walory atrakcyjnych produktów i ofert turystycznych.

Zamiast budowy nowych domów rekreacyjnych, w regionie powinno się preferować adaptację na takie cele istniejących domów wiejskich, m.in. poprzez stworzenie odpowiednich warunków dla właścicieli oraz wprowadzenie zapisów do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W wielu wsiach istnieją domy niezamieszkane lub nieużytkowane nadające się na takie cele, istnieją też udane przykłady takich adaptacji. Preferowanie takiego rozwiązania ma wiele zalet – pozwala uratować cenne obiekty budownictwa regionalnego przed zagładą i nie powoduje zakłócenia tradycyjnych układów przestrzennych wsi w regionie, które również mają wartość zabytkową.

Jeżeli jednak już gdzieś przeznacza się tereny pod zabudowę letniskową, to musi temu towarzyszyć opracowanie dokładnego miejscowego planu zagospodarowania terenu z precyzyjnym określeniem dopuszczalnych warunków zabudowy, po to, by powstające obiekty harmonijnie wpisywały się w naturalno-kulturowy krajobraz regionu. Osiedla domków letniskowych powinny mieść określony układ przestrzenny, nawiązujący do układów przestrzennych wsi w regionie, a powstające domy powinny mieć parametry (wysokość, kąt nachylenia dachu, materiał) i wygląd zewnętrzny nawiązujący do tradycyjnego wiejskiego domu, przy jednoczesnym nowoczesnym wyposażeniu wnętrza. Można opracować katalog projektów takich domów i zobowiązać właścicieli działek do realizacji wyłącznie projektów z tego katalogu. Przy okazji na zarobek mogłyby liczyć lokalne firmy budowlane specjalizujące się w realizacji takich projektów; takie firmy w regionie już istnieją, a mogłoby ich powstać znacznie więcej.

Innym rozwiązaniem, z powodzeniem stosowanym w niektórych krajach Europy Zachodniej, jest budowa tzw. wiosek turystycznych. Są to osiedla domów rekreacyjnych budowane przez firmy deweloperskie od razu jako całość, w jednolitej formie architektonicznej, przypominającej tradycyjną wieś charakterystyczną dla regionu, z węzłem usług turystycznych, obejmujących np. regionalną restaurację, pensjonat ośrodki turystyki aktywnej (konnej, wodnej, rowerowej itp.) oraz domami przeznaczonymi do wynajęcia przez turystów lub do wykupu jako domy rekreacyjne. Taka wioska turystyczna, starannie zaprojektowana przez architektów i wkomponowana w pejzaż, stanowić może nie tylko atrakcję turystyczną, ale także element estetyzujący i porządkujący krajobraz. Dobrym miejscem na lokalizację takiej wioski turystycznej byłby brzeg Zalewu Siemianówka pomiędzy Siemianówką i Nową Łuką.


5.3. Gastronomia
Gastronomia, z punktu widzenia potrzeb turystyki na obszarze Krainy Żubra rozwinięta jest bardzo nierównomiernie. W większych i częściej odwiedzanych przez turystów miejscowościach, można nieźle zjeść mając do wybory kilka lokali, a także dania kuchni regionalnej (np. Białowieża, Hajnówka, Siemiatycze, Supraśl, Dubicze Cerkiewne). W wielu gminach natomiast nie ma ani jednej godnej polecania turystom placówki gastronomicznej (poza niewielkimi obskurnymi barami). Niemal zupełnie nie ma też, popularnych w innych regionach restauracji i gospód przydrożnych.

Gastronomię i bazę noclegową w Krainie Żubra należy uzupełnić o zajazdy, utrzymane w jednolitym typie architektonicznym, nawiązującym do architektury regionalnej, z miejscami noclegowymi oraz restauracjami specjalizującymi się w daniach kuchni regionalnej. Powinny one powstać przy najważniejszych drogach dojazdowych do Krainy Żubra (i przecinających ją), ale zlokalizowane być powinny raczej poza większymi miejscowościami, co pozwoli wyeksponować estetykę ich architektury. Zajazdy te, oznaczone logo Krainy Żubra i wykorzystujące motywy związane z Żubrem w wystroju zewnętrznym i wewnętrznym, mogłyby pełnić rolę swego rodzaju „gastronomicznych bram” do Krainy Żubra. Zajazdy takie mogłyby powstać np. w Czarnej Białostockiej, na obrzeżach Supraśla, przy szosie Białystok-Bobrowniki, na obrzeżach Narwi i Narewki, w Zbuczu, w Kleszczelach (przy rozwidleniu szos na Bielsk i Hajnówkę. Rolę taką, po odpowiednim remoncie i adaptacji, mogłyby pełnić także istniejące zajazdy w Siemiatyczach i Ploskach.

Niezależnie od tego należy dążyć, aby w każdej gminie Krainy Żubra istniała przynajmniej jedna, niekoniecznie duża, ale schludna i estetyczna gospoda regionalna, specjalizująca się w daniach lokalnych. Za pomocą konkursów na najlepszą gospodę i danie regionalne warto wprowadzić zdrową konkurencję pomiędzy takimi placówkami, co będzie sprzyjało podnoszeniu jakości ich usług. W przyszłości, w oparciu o takie placówki, może rozwinąć się, znana z innych regionów, swoista „turystyka kulinarna”, polegająca na odwiedzaniu przez miłośników oryginalnych dań lokalnych poszczególnych lokali i degustacji serwowanych tam potraw.
5.4. Szlaki turystyczne
Istniejąca sieć znakowanych szlaków pieszych i rowerowych w Krainie Żubra, najbardziej rozwinięta w Puszczach Białowieskiej i Knyszyńskiej, wymaga kilku istotnych uzupełnień, wiążących się z wyznakowaniem dodatkowych szlaków. Najważniejszym z nich będzie pieszy i rowerowy „Szlak Krainy Żubra” (patrz rozdział poświęcony temu szlakowi). Inne ważniejsze piesze szlaki, które powinny uzupełnić istniejąca sieć to szlak z Siemiatycz przez Boćki do Bielska Podlaskiego, Szlak Obrzeża Puszczy Białowieskiej z Narewki przez Hajnówkę do Policznej, Szlak Nadnarwiański z Bondar przez Narew do Plosek i Szlak Wzgórz Sokólskich z Kruszynian przez Krynki do Sokółki. Z wyznakowaniem szlaków wiąże się także ich zagospodarowaniem i wykonanie odpowiednich elementów małej architektury z jednolitym stylu: drogowskazów do atrakcji turystycznych, tablic informacyjnych, wiat, miejsc ogniskowych, pól biwakowych itd.

Ścieżki przyrodnicze i dydaktyczne (edukacyjne) są dodatkową atrakcją, ale również służą podnoszeniu świadomości odwiedzających o wartości poznawanego obszaru. Zazwyczaj są one krótsze od szlaków turystycznych, ale ich wytyczenie i zagospodarowanie wymaga większych nakładów (budowa mostków, kładek, platformy i wieże obserwacyjne, stanowiska dydaktyczne i tablice z ich opisami). W celu uzupełnienia istniejącej sieci ścieżek proponuje się wytyczenie kilku nowych (szczegółowo wymienionych w propozycjach dla poszczególnych gmin). Najważniejsze i najdłuższe z nich to:



  • ścieżka ornitologiczna z Babiej Góry do stacji kolejowej Cisówka, prowadząca wsch. obrzeżem Zbiornika Siemianówka,

  • przyrodnicza ścieżka wzdłuż doliny rz. Leśnej od mostu kolejki do Drogi Olemburskiej,

  • botaniczna ścieżka na nadbużańskich skarpach pod Mielnikiem.


5.5. Turystyka kajakowa
Duże możliwości rozwoju, prawie zupełnie obecnie niewykorzystane ma w Krainie Żubra turystyka kajakowa. Aby można było turystom indywidualnym i grupom zaoferować atrakcyjne oferty i produkty turystyczne związane w wykorzystaniem niezwykle atrakcyjnych kajakowych szlaków wodnych, należy stworzyć wzdłuż nich system stanic wodnych z wypożyczalniami kajaków, pomostami i polami biwakowymi. Stanice takie powinny powstać:

  • na Bugu: w Niemirowie, Mielniku, Wólce Nadbużnej i Drohiczynie,

  • na Narwi: w Bondarach, Narwi i Ploskach,

  • na Narewce: w Narewce,

  • na Supraśli: w Gródku, Nowosiółkach, Supraślu i Wasilkowie,

  • na Słoi: w Talkowszczyźnie,

  • na Sokołdzie: w Straży, Sokołdzie i Surażkowie,

  • na Płoskiej: w Królowym Moście

System stanic umożliwi zorganizowanie zarówno cyklicznych ogólnodostępnych spływów kajakowych, organizację spływów dla grup turystycznych, a także samodzielne organizowanie spływów przez turystów indywidualnych. Innym wyjściem jest utworzenie firmy zajmującej się organizacją spływów (np. jako agendy regionalnej Agencji Turystycznej „Kraina Żubra”) i zapewniających dowóz i odbiór kajaków w określonym miejscu lub też zainteresowanie organizacją spływów w tym rejonie jednej z kilku takich firm, działających na terenie woj. podlaskiego.
5.6. Inne formy turystyki aktywnej
Rozwijaniu coraz bardziej popularnej w kraju turystyki rowerowej służyć będzie sieć istniejących i projektowanych szlaków rowerowych (patrz rozdział o szlakach). Oparcie dla niej powinien stanowić system wypożyczalni rowerów, które należy urządzić przy wszystkich Centrach Informacji i Obsługi Ruchu Turystycznego, oraz niektórych gminnych punktach informacji turystycznej; wypożyczalniami rowerów dysponują także niektóre biura turystyczne, hotele i kwatery agroturystyczne.

Na podobnej zasadzie (szlaki narciarskie, wypożyczalnie nart) rozwijać powinna się turystyka narciarska, z tym, że nie w całej Krainie Żubra, lecz w szczególnie predestynowanych do tego regionach, jak: Puszcza Białowieska, okolice Supraśla, Wzgórza Sokólskie i okolice Mielnika.

W przypadku turystyki konnej obsługa ruchu turystycznego powinna w całości znajdować się w kompetencji prywatnych właścicieli stadnin, koni pod siodło, bryczek, sań itp., którym w gminach należy stworzyć korzystne warunki dla rozwijania tego rodzaju działalności w istotny sposób wzbogacającej ofertę turystyczną regionu. W niektórych rejonach, gdzie obserwuje się wzmożony ruch turystyczny (np. Puszcza Białowieska i Knyszyńska) należy rozważyć możliwość wyznaczenia specjalnych szlaków konnych, po to, aby uniknąć kolizji z innymi formami turystyki aktywnej (piesza i rowerowa).
5.7. Kolej i wąskotorowe kolejki leśne
W celu uatrakcyjnienia pobytu turystów w regionie należy rozważyć możliwość wznowienia ruchu pasażerskiego (choćby tylko w sezonie letnim) na linii kolejowej z Hajnówki do Białowieży (autobus szynowy). Przejazd koleją przez puszczę jest sam w sobie atrakcją turystyczną. Ponadto możliwość dojazdu kolejowego do samej Białowieży pozwoliłaby na pewne ograniczenie stale rosnącego ruchu drogowego na trasie z Hajnówki do Białowieży. Stworzyłoby to także możliwości opracowywania różnego rodzaju wariantów produktów turystycznych, które zakładałyby np. pozostawienie przez autokarów lub samochodów w Hajnówce i podróż do Białowieży koleją, z możliwością powrotu do Hajnówki przez Puszczę Białowieską np. pieszo, rowerem, bryczkami czy kolejką leśną.

Duże możliwości tworzenia atrakcyjnych ofert i produktów turystycznych łączą się z wykorzystaniem istniejącej sieci kolejek leśnych w Puszczy Białowieskiej i Puszczy Knyszyńskiej. Wybrane odcinki kolejek należało by wyremontować, a w niektórych przypadkach nawet zrekonstruować. Dużą atrakcją mogłoby być wydłużenie istniejącej obecnie trasy kolejki leśnej z Hajnówki do Starej Białowieży, z odnogami do Kosego Mostu i Narewki (Świnorojów). W Puszczy Knyszyńskiej atrakcją mogłyby być przejazdy kolejką z Czarnej Białostockiej do Kopnej Góry.


6. „SZLAK KRAINY ŻUBRA” I INNE KLUCZOWE NOWE SZLAKI TURYSTYCZNE PROPONOWANE DO WYZNAKOWANIA ORAZ ICH ZAGOSPODAROWANIE TURYSTYCZNE
6.1. „Szlak Krainy Żubra”
Znakowany „Szlak Krainy Żubra”, prowadzący w większości przez tereny przygraniczne, powinien stać się swego rodzaju osią turystyczną, łączącą najważniejsze atrakcje przyrodnicze, krajobrazowe i kulturowe regionu. Szlak powinien składać się z dwu równoległych do siebie i często się przeplatających, a czasem nakładających się na siebie „nitek”, które tworzyć będą szlak pieszy i szlak rowerowy. Oba szlaki powinny zostać wyznakowane kolorem zielonym (podobnie jak logo Krainy Żubra), a na niektórych ich odcinkach niezbędne będzie włączenie i przeznakowanie fragmentów już istniejących pieszych i rowerowych szlaków turystycznych.

Oba „Szlaki Krainy Żubra” – pieszy i rowerowy, będą miały cztery wspólne terminale. Najważniejszy będzie terminal centralny w Hajnówce, skąd oba szlaki poprowadzą do Białowieży, gdzie rozdzielą się na dwa rozgałęzienia: północne, które zakończy się terminalami w Supraślu i w Sokółce oraz południowe – z terminalem w Siemiatyczach. Uzupełnieniem obu szlaków będą łączące się z nimi już istniejące i nowe szlaki piesze i rowerowe, które będą spełniały rolę sięgaczy, szlaków bocznych i łączników w stosunku do głównego „Szlaku Krainy Żubra”.


Proponowany przebieg pieszego „Szlaku Krainy Żubra” (łączna długość ok. 300 km):
1. Odcinek Hajnówka – Białowieża (ok. 25 km):

Na tym odcinku, z niewielkimi modyfikacjami, wykorzystany powinien zostać istniejący szlak zielony z Hajnówki do Białowieży.


2. Odcinek południowy (ok. 100 km):

Białowieża – rez. „Wysokie Bagno” - Jagiellońskie – Podcerkwa – Przewłoka – rez. Przewłoka – kładka na rzece Leśnej – rez. „Sitki” – rez. „Starzyna” – Wygon – Górny Gród – Starzyna – Jodłówka – Biała Straż – Opaka Duża – Wólka Terechowska – Czeremcha – Stawiszcze – Polowce – Bobrówka – Zubacze – Jancewicze – Wyczółki – Klukowicze – Telatycze – Siemichocze – Werpol – rez. „Grąd Radziwiłłowski” – Radziwiłłówka – Końskie Góry – Grabarka – Szerszenie – Siemiatycze Stacja - Boratyniec Ruski - Siemiatycze


3. Odcinek północny (łączna długość każdego z wariantów ok. 175 km):

Białowieża – Pogorzelce – Stara Białowieża – rez. „Pogorzelce” (na tym odcinku Szlak Krainy Żubra pokrywa się ze szlakiem niebieskim Białowieża – Siemianówka) – Carska Tropina – punkt widokowy nad Narewką (ten odcinek pokrywa się z istniejącym łącznikowym szlakiem czarnym) – Kosy Most – Masiewo (ten odcinek pokrywa się z istniejącym szlakiem zielonym Narewka – Masiewo) – Masiewo – rez. „Siemianówka” – babia Góra – Siemieniakowszczyzna – wieża widokowa nad zalewem Siemianówka – Siemianówka (ten odcinek pokrywa się w dużej części z istniejącymi odcinkami szlaków czerwonego, niebieskiego i zielonego) – grobla przez Zbiornik Siemianówka – stacja Cisówka – Zawiełdaźnik – Brzezina – Zaleszany – Jałówka – Kondratki – Dublany – Mostowlany – Swisłoczany – Gobiaty – Bobrowniki – Chomontowce – Łosiniany – Kruszyniany – Sanniki – Żylicze – Leszczany – Wierszalin - Stara Grzybowszczyzna.


3a. Wariant supraski:

Stara Grzybowszczyzna - Górany – Podlipki – rez. „Góra Pieszczana” – Lipowy Most – Kopna Góra – rez. „Międzyrzecze” – rez. „Budzisk” – Jałówka – rez. „Jałówka – Supraśl.


3b Wariant sokólski:

Stara Grzybowszczyzna – Ostrów Nowy – Poczopek – Kozłowy Ług – Słojka - Słoja – Knyszewicze – Pisarzowce – Samgród – Miszkieniki Wielkie – Wojnowce – Białe Błoto – Malawicze Górne – Malawicze Dolne – Puciłki – Kundzin – Boufałowo – Sokółka.


Proponowany przebieg rowerowego „Szlaku Krainy Żubra” (łączna długość ok. 250 km):
1. Odcinek Hajnówka – Białowieża (ok. 25 km):

Hajnówka – Hajnowski Tryb – rez. Dębowy Grąd” – Budy – Teremiski – rezerwat pokazowy żubrów – Białowieża.


2. Odcinek południowy (łącznie ok. 90 km):

Białowieża – Podolany – Jagiellońskie – Podcerkwa – Olemburska Droga – Topiło – Starzyna – Wojnówka – Białe Straż – Opaka Duża – Wólka Terechowska – Zubacze – Klukowicze – Litwinowicze – Werpol – Sokóle – Grabarka – Siemiatycze Stacja – Siemiatycze.


3. Odcinek północny (łączna długość każdego z wariantów ok. 135 km):

Białowieża – Pogorzelce – ur. Stara Białowieża – Narewka – Gruszki – Masiewo – Babia Góra – Siemianówka – grobla przez Zalew Siemianówka – Cisówka – Nowosady – Jałówka – Dulany – Mostowlany – Swisłoczany – Bobrowniki – Chomontowce – Rudaki – Łosiniany – Kruszyniany (uwaga na odcinku Jałówka – Kruszyniany „Szlak Krainy Żubra” pokrywa się z istniejącym żółtym szlakiem rowerowym)


3a wariant supraski:

Kruszyniany - Górka – Ciumicze – Leszczany – Grzybowszczyzna Stara – Górany – Ostrów Nowy – Sosnowik – Lipowy Most – Łaźnie – Surażkowo – rez. „Krzemienne Góry” Podsupraśl – Supraśl.


3b wariant sokólski:

Kruszyniany – Krynki – Jurowlany – Usnarz Górny – Minkowce – Zubrzyca Mała – Wojnowce – Malawicze Górne – Bobrowniki – Drahle – Sokółka.


Elementy zagospodarowania turystycznego na obu szlakach:

  • wiaty i miejsca odpoczynku,

  • kładki i mostki na niektórych odcinkach szlaku pieszego,

  • opatrzone logo Krainy Żubra tablice informacyjne przy ważniejszych obiektach przyrodniczych i zabytkowych,

  • opatrzone logo Krainy Żubra drogowskazy do najciekawszych obiektów położonych w pobliży trasy (rezerwaty, pomniki przyrody, zabytki, budownictwo drewniane, cmentarze, kwatery agroturystyczne i inne obiekty bazy noclegowej, ścieżki przyrodnicze, wieże widokowe, miejsca ogniskowe itp.).

  • sukcesywne rozwijanie bazy noclegowej (głównie agroturystycznej) i gastronomicznej (kuchnia regionalna) w miejscowościach położonych na „Szlaku Krainy Żubra” lub w jego pobliżu.


6.2. Inne szlaki
Poza głównym „Szlakiem Krainy Żubra” planuje się wyznakowanie kilku innych szlaków pieszych i rowerowych, które uzupełnia istniejąca sieć szlaków w regionie. Szczegółowe propozycje dotyczące tych szlaków znajdują się w rozdziale poświęconym poszczególnym gminom.
Najważniejsze proponowane szlaki piesze to:

  • Szlak Obrzeży Puszczy Białowieskiej z Narewki przez Hajnówkę do Policznej,

  • Szlak Puszczy Ladzkiej z Narewki przez Rybaki do Gnilca,

  • Szlak Doliny Narwi z Bondar przez Puchły do Plosek,

  • szlak z Czeremchy prz Milejczyce do Bociek.

Najważniejsze proponowane szlaki rowerowe to:



  • Szlak Pogranicza Kulturowego z Siemiatycz przez Boćki do Bielska Podlaskiego,

  • Szlak Doliny Nurca z Czeremchy przez Kleszczele do Bociek,

  • Szlak Pereł Architektury Drewnianej z Dubicz Cerkiewnych przez Nowoberezowo do Narwi.


7. OFERTA TURYSTYCZNA ORAZ WYKORZYSTANIE I ROZWÓJ LOKALNYCH PRODUKTÓW TURYSTYCZNYCH
Jednym z podstawowych zadań związanych z rozwojem turystyki w Krainie Żubra jest zdefiniowanie i urozmaicenie oferty turystycznej Krainy Żubra. Oferta ta, zgodnie z zasadami gospodarki wolnorynkowej powinna spełniać trzy, zasadnicze kryteria, a mianowicie:


  • w pełni wykorzystywać i eksponować turystyczne walory regionu,

  • być skierowana do konkretnych grup odbiorców,

  • być atrakcyjna dla potencjalnego klienta,

  • być konkurencyjna w stosunku do innych ofert.

Zakłada się, iż oferta turystyczna Krainy Żubra będzie skierowana przede wszystkim do:




  • ludzi ceniących naturalne, niezdegradowane środowisko naturalne i krajobraz oraz zainteresowanych jego unikatowymi, nie spotykanymi w innych rejonach kraju walorami przyrodniczymi i kulturowymi,

  • ludzi zainteresowanych unikatowa mozaiką etniczno-kulturowo-religijną regionu,

  • młodzieży szkolnej i akademickiej, z kraju i Europy Zachodniej, która zainteresowana jest łączeniem czynnego wypoczynku z szeroko rozumianą edukacją i poznawaniem unikalnych w skali europejskiej walorów przyrodniczych i kulturowych tego terenu,

  • rodzin z dziećmi, przede wszystkim z dużych ośrodków miejskich, szukających czynnego odpoczynku w czystym, naturalnym środowisku, z możliwością poznania życia wiejskiego oraz uczestniczenia w nieznanych im pracach związanych z prowadzeniem gospodarstw wiejskich.

Jak widać z powyższej analizy, podstawowym założeniem oferty turystycznej Krainy Żubra jest szeroko rozumiana turystyka zrównoważona, będąca szczególnie dynamicznie rozwijającą się w ostatnich latach formą spędzania wolnego czasu w kraju i zagranicą. Głównym celem tego typu wypoczynku jest z jednej strony chęć aktywnego spędzenia wolnego czasu, w kameralnym gronie z drugiej nastawienie na poznanie środowiska naturalnego i kulturowego odwiedzanego regionu.

Współcześni turyści preferując wypoczynek czynny, szukają możliwości uprawiania turystyki kwalifikowanej, takiej jak kajakarstwo, wycieczki rowerowe i piesze, jazda konna, zajmują się fotografią przyrodniczą i obserwowaniem zwierząt w ich naturalnym środowisku. Ludzie ci na ogół przykładają mniejszą wagę do standardu zamieszkania lub wyżywienia, mając za to bardzo wysokie wymagania dotyczące estetyki otoczenia w jakim przebywają. Podstawowym motywem przyjazdu jest dla nich chęć wzbogacenia swojej wiedzy o świecie, kontakt z przyrodą oraz ciekawość dziedzictwa kulturowo-historycznego regionu.

W okresie urlopu, bardziej niż komfort, oryginalność i styl urządzenia pensjonatu, hotelu czy ośrodka, liczy się dla nich regionalna kuchnia, możliwość zakupu lokalnych wyrobów rzemieślniczych oraz profesjonalizm usług, takich jak informacja turystyczna, opieka medyczna czy bezpieczeństwo. Wartością szczególną dla tej grupy gości jest możliwość bezpośrednich kontaktów z lokalną społecznością, a także łatwość organizacji aktywnych form wypoczynku (np. dostępne wypożyczalnie kajaków i rowerów). Jak wspomniano wyżej, wielu turystów zainteresowanych przyrodą czy kulturą regionu nie przywiązuje tak dużej wagi do standardu zamieszkania oraz np. infrastruktury komunikacyjnej. Położenie miejscowości czy regionu na uboczu głównych szlaków turystycznych może stanowić wręcz o ich większej atrakcyjności. W tym wypadku znacznie istotniejsza jest np. dostępność ciekawej, zróżnicowanej oferty kulturalnej, prezentującej region, a swoje szczególne zainteresowania ludzie ci kierują w stronę środowiska przyrodniczego odwiedzanego terenu. Najatrakcyjniejsza dla nich jest możliwość kontaktu z nienaruszoną przyrodą i krajobrazem kulturowym o możliwie zróżnicowanym charakterze.

Sprostanie wymaganiom tej grupy turystów nie wymaga dużych nakładów finansowych, tak ze strony sektora publicznego jak i prywatnego, stawia jednak wysokie wymagania lokalnej społeczności. Musi ona przede wszystkim okazywać szacunek swojemu środowisku naturalnemu i tradycji, znać języki obce, a także posiadać dużą wiedzę na temat regionu.

Turystyka zrównoważona, oparta na poznawaniu walorów przyrodniczych i kulturowych regionu może być czynnikiem wydłużania sezonu, w którym można przyjmować gości. Dla miłośników przyrody i kultury można przygotować oferty na każdą porę roku, w zależności od zjawisk zachodzących w przyrodzie, imprez kulturalnych i folklorystycznych a także uroczystości religijnych, odbywających się w różnych okresach.

Bardzo ważne jest także, żeby przygotowywane produkty turystyczne w pełni wykorzystywały unikatowe walory środowiska przyrodniczego i kulturowego regionu. Tę unikatowość trzeba na każdym kroku eksponować w akcji promocyjnej. Wiadomo, ze Puszcza Białowieska, jest jedynym miejscem w Polsce jednoznacznie kojarzącym się z uratowaniem przed zagładą żubra, gdzie znajduje się najstarszy rezerwat pokazowy żubrów, a w rezerwacie ścisłym BPN można zobaczyć las, jakiego nie ma nigdzie indziej w Europie. W tym sensie oferty turystyczne nawiązujące do tych walorów są unikatowe – bo turysta nie zobaczy tego nigdzie więcej. Ale w ofertach i produktach turystycznych można także wykorzystywać i eksponować unikatowość mniej oczywistą – np. noclegi w drewnianych chatach ze zdobieniami, jakich nie ma nigdzie indziej w kraju, zlokalizowanych w pięknych wsiach z drewnianą zabudową, czy możliwość degustacji oryginalnych potraw i spożywania lokalnych, charakterystycznych dla regionu produktów spożywczych.

Przykładowe propozycje lokalnych produktów dostosowane do warunków lokalnych, znalazły się w rozdziale poświęconym poszczególnym gminom. Są to propozycje, które powinny zostać wykorzystane i rozwinięte przez gminy i podmioty zajmujące się organizacją turystyki w regionie. Najciekawsze, unikatowe produkty powinny mieć rangę produktów markowych, czyli najbardziej charakterystycznych, stanowiących wizytówkę regionu. Każda z gmin Krainy Żubra powinna przygotować przynajmniej jeden taki markowy produkt turystyczny. Dobrym pomysłem jest np. urządzanie okresowych giełd produktów turystycznych w obrębie Krainy Żubra, gdzie podczas „burzy mózgów” pomysłodawcy wzajemnie się „zarażają” i inspirują poszczególnymi pomysłami.

Produkty markowe regionu, przy ich właściwym zorganizowaniu oraz promocji mają szansę zaistnieć na krajowym, a niektóre z nich także na europejskim rynku turystycznym. Aby tak się stało, konieczne jest jednak spełnienie poniższych warunków:


  1. utworzenie agencji turystycznej, zajmującego się z jednej strony organizacją pobytu turystów na terenie regionu, z drugiej marketingiem i promocją tego obszaru, jako atrakcyjnego dla gości,

  2. włączenie społeczności lokalnych w działania na rzecz rozwoju turystycznego oraz proces konstruowania oferty i produktów turystycznych, tak, aby stworzyć atmosferę gościnności i upowszechniać wizerunek regionu jako miejsca przyjaznego turyście, a jednocześnie dbającego o swoje szeroko rozumiane środowisko naturalne i kulturowe,

  3. wytworzenie systemu stałej, partnerskiej współpracy sektora publicznego, prywatnego i pozarządowego w działaniach, na rzecz rozwoju funkcji turystycznej regionu i wdrażania KONCEPCJI ROZWOJU TURYSTYKI.

1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   22


База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка