Цэнтральны орган кіраўскай сш віцебскага раёна выдаецца з лютага 2002 года




Дата канвертавання18.03.2016
Памер108.45 Kb.

стар.

3 25лістапада 2011 ГОДА

ЦЭНТРАЛЬНЫ ОРГАН КІРАЎСКАЙ СШ ВІЦЕБСКАГА РАЁНА


Выдаецца з лютага 2002 года

Падрыхтавана гуртком ”Камп’ютарная графіка”СУРАЖСКАГА ЦДТ

Нам суму ведаў хочацца спасцігнуць!

Д.Р. Кампахейзен











Дорогие и любимые наши учителя, родители и дети!

 В День рождения нашей школы сердечно поздравляем Вас, шлем самые лучшие пожелания! Учителям и родителям желаем терпения, а ученикам – уважительно относиться к своим учителям и родителям.



Редколлегия

газеты “Пралеска”






З любоўю да мовы

Тыдзень роднай мовы 2 стр

Дзеячы Віцебшчыны

Цяпінскі 3 стр


Святы і абрады

Вяселле 4 стр
Советы психолога

Не бойтесь эмоций

Соцопрос 5 стр
Наш ресторанчик

Пирог “Нежность” 6 стр










Любіце і шануйце родную мову!

У школе праходзіў Тыдзень беларускай мовы.

У рамках тыдня прайшлі КВЗ “Моваведы”, турнір “Дзве зоркі Беларусі”, конкурс сачыненняў, “Свята беларускай кухні”. Самымі лепшымі камандамі былі каманды 5, 6, 9, 11 класаў.

Цікава прайшло свята беларускай кухні, дзе вучні 5-6 класаў падчас спаборніцтваў паказалі свае добрасумленныя адносіны да роднай мовы, культуры і побыту беларускага народа. Напрыканцы свята вучні з бацькамі прадэманстравалі разнастайнасць беларускіх страў.

Адносінамі да роднай мовы мы таксама пацікавіліся ў вучняў і іх бацькоў.

Кулічкова Ж.Ф.. маці Кулічковай Вольгі, вучаніцы 5 класа:— На маю думку, кожны паважаючы сябе беларус павінен ведаць сваю мову. Паважныя адносіны да роднай мовы — гэта паказчык уласнай культуры. На жаль, моладзь зараз не размаўляе на беларускай мове, ды і руская мова, мякка кажучы, у іх «кульгае». А так хочацца, каб беларуская мова выкарыстоўвалася ў штодзённых зносінах, бо больш прыгожую мову знайсці цяжка: мілагучная, паэтычная, вельмі багатая. Я люблю беларускую мову, часта на ёй размаўляю.

Дзяніс Бабуськін, вучань 11 класа:

— Мяне, як і кожнага добрасумленнага беларуса, сёння хвалюе лёс роднай мовы. У нашай краіне беларускую мову паступова выцясняе руская. Як вынік, амаль усе беларусы размаўляюць на так званай трасянцы. Калі так будзе працягвацца, то ў хуткім часе беларускай мовай будуць карыстацца толькі лічаныя адзінкі.



Падрыхтавала:

Софья Варфаламеева,

вучаніца 11 класа







Цяпінскі (Амельяновіч) Васіль Мікалаевіч (1540-1603?)

Беларускі гуманіст-асветнік, пісьменнік і кнігавыдавец. Нарадзіўся ў сям'і дробнага гаспадарскага баярына Полацкага павета Мікалая Амельяновіча. Імя Васіля Цяпінскага разам з братамі Жданам і Іванам Войнамі ўпершыню ўпамінаецца ў дакументальных крыніцах 1560-х гадоў (завяшчанне маці 1563, працэс 1564 з Ю.Осцікавічам, які зрабіў напад на маёнтак Цяпінскіх - Свіраны). Жонка Цяпінскіх Соф'я Данілаўна паходзіла з роду князёў Жыжэмскіх. Цяпінскі меў родавы маёнтак Цяпіна (каля Лепеля), спадчынныя і набытыя ўладанні ў Мінскім, Лідскім, Ашмянскім, Віленскім пав. У 1567 служыў малодшым афіцэрам коннай роты аршанскага старосты Ф.Кміты Чарнабыльскага. Прымаў удзел у Лівонскай вайне 1558-63. Служыў у падканцлера Вялікага княства Літоўскага Астафія Валовіча, пратэктара рэфармацыйнага руху, які падтрымліваў кнігавыдавецкую і асветніцкую дзейнасць на Беларусі і ў Літве. Некаторыя даследчыкі лічаць, што ў пачатку 1570-х ён жыў на Валыні. У канцы жыцця Цяпінскі, відаць, не захаваў за сабой усіх маёнткаў, бо ў студзені 1604 Полацкі гродскі суд разглядаў справу паміж яго сынамі і жонкай пра падзел толькі Цяпіна. Астатнія маёнткі, магчыма, былі прададзены ім на пакрыццё выдаткаў, звязаных з кнігадрукаваннем. Цяпінскі прадоўжыў гуманістычныя і культурна-асветніцкія традыцыі Ф.Скарыны, быў асабіста і ідэйна звязаны з С.Будным, падзяляў яго грамадска-палітычныя і рэлігійныя погляды. Як і С.Будны, ён прыйшоў ад кальвінізму да антытрынітарызму. У кнізе "Пра найважнейшыя артыкулы хрысціянскай веры" С.Будны паведамляў, што ў 1574 у доме "брата мілага Васіля Цяпінскага" адбыўся сінод антытрынітарыяў. У другой сваёй кнізе ён пісаў пра сінод 1578, на якім Цяпінскі адстойваў пазіцыю, што валодаць маёнткамі і зямлёй, а таксама ўдзельнічаць у справядлівых войнах супраць нашэсцяў і пагрозы тыраніі - гэта не грэх і не супярэчыць Бібліі, як даводзілі крайне левыя антытрынітарыі. Такія погляды Цяпінскага супадалі з поглядамі шляхецкага крыла пратэстанцкага руху. У 1570-я гады Цяпінскі на свае сродкі арганізаваў друкарню (знаходзілася, відаць, у Цяпіне) з намерам выдаваць кнігі на беларускай мове. У яго была неблагая бібліятэка, неабходная яму для выдавецкай дзейнасці. Наважыўшыся надрукаваць Евангелле на дзвюх мовах - царкоўнаславянскай і старажытнарускай (беларускай), Цяпінскі распачаў цяжкую і складаную па тым часе работу па яе перакладзе. Зараз вядома толькі адно яго выданне - Евангелле, якое выйшла каля 1570 і змяшчае евангеллі ад Матфея, Марка і часткова ад Лукі (захоўваецца ў Расійскай нацыянальнай бібліятэцы ў Санкт-Пецярбургу). Гэта частка выдання выяўлена ў 19 ст. ў рукапісным зборніку, куды былі ўплецены 62 друкаваныя аркушы Евангелля Цяпінскага. Прадмова да гэтага выдання на 6 аркушах напісана Цяпінскім. Пры перакладзе Евангелля на беларускую мову Цяпінскі апіраўся на стараславянскія пераклады Свяшчэннага пісання асветнікамі Кірылам і Мяфодзіем. Уся перакладчыцкая і друкарская дзейнасць вялася ім з патрыятычных пачуццяў "своей Руси услугуючи". Пра сваё высокае прызначэнне служыць беларускаму народу Цяпінскі пісаў у рукапіснай прадмове да Евангелля. Ён высока цаніў за ный, славный, острий, довстипный" беларускі народ, да якога адносіў і сябе. Занепакоены заняпадам нацыянальнай культуры і асветы, духоўнасці існуючага грамадства, ён звязваў яго з агульным заняпадам навукі і маралі, заклікаў паноў і духавенства дапамагчы паспалітаму люду адкрыш" школы і ўзняць навуку "занедбаную" Падрыхтавала:

Анастасія Андрэева,,

вучаніца 11 класа



(Працяг. Пачатак у №4 ад 20 снежня 2010 года)

ВЯСЕЛЛЕ

Калі хлопцу і дзяўчыне прыйшоў час жаніцца і яны незнаёмы паміж сабой, іх родзічы наймаюць сваху ці сваццю для знаёмства маладых. Сваха звычайна бывае жанчына, якая умее ўгаварыць маладых аб заключэнні паміж імі шлюбу.

Для сватаўства бацькі жаніха разам з сваім сынам пасылаюць да бацькоў нявесты свата (сваццю). Сватам з'яўляецца мужчына, які добра ведае жаніха і можа яго добра расхваліць нявесце, каб яна дала згоду на шлюб.

Сваты, зайшоўшы ў хату да бацькоў нявесты, звычайна не гавораць прама аб іх мэце прыходу. Яны прадстаўляюць сябе гандлярамі або паляўнічымі, або яшчэ кім- небудзь, што прывяло да хаты нявесты знянацку

Калі бацькі нявесты даюць згоду ім дапамагчы ў іх просьбе, тады сваты ставяць на стол тое, што яны прынеслі з сабою: гарэлку і закуску. Абавязкова хлеб і соль для ўдачы. Сват запрашае паглядзець нявесту і расказвае ёй пра ўсе дадатныя рысы жаніха. Калі нявеста дае згоду на шлюб, бацькі жаніха і нявесты дагаворваюцца паміж сабой аб парадку правядзення вяселля.

Збоку нявесты яе бацькі пасылаюць да жаніха сваіх людзей, каб даведацца якая гаспадарка ў жаніха, яго багацце, яго паводзіны сярод сваіх суседзяў, яго працавітасць. Гэта называецца выгляды. Але выгляды праводзяцца не заўсёды, бо могуць даведаюцца ўсё пра жаніха праз яго суседзяў ці іншых людзей, якія добра ведаюць жаніха.

У дзень вяселля госці жаніха і нявесты збіраюцца асобна ў жаніха і нявесты. Шаферкі апранаюць нявесту ў вясельнае адзенне. Шафер жаніха прымацоўвае да грудзей кветнікі.

У царкве поп вянчае жаніха і нявесту. Аб'яўляе іх мужам і жонкай, апранае на іх пальцы персцёнкі, жадае жыць доўга ў каханні і згодзе. Пасля вянчання пра развод паміж мужам і жонкай нельга было і думаць, так як гэты абрад паходзіў ад бога, і каб развесціся трэба было зноў звярнуцца да яго.

Калі жаніх разам са сваім сватам, абвязаным ручніком, шаферамі і родзічамі забіралі з сабой нявесту, то трэба было ім плаціць выкуп за падушкі для нявесты на таргах брату або сястры нявесты.

Нявесту садзілі разам жаніхом на ўпрыгожаныя калёсы - у коней на шыі былі звонкія бубянцы, якія далёка былі чутны, калі ехала вяселле. На шляху язды вяселлю перагароджвалі дарогу, каб лепш разглядзець нявесту і патрабаваць выкуп ад жаніха. Звычайна жаніх адкупліваўся гарэлкай і закускай. Нявесту бацькі жаніха сустракалі перад сваім домам з хлебам і соллю. Пасля чаго запрашалі ўсіх гасцей збоку нявесты і жаніха за стол, дзе працягвалася вяселле з песнямі і гульнямі.

За столом на куцце садзіцца нявеста каля яе шаферкі, кросныя бацька і маці і ўсе родзічы, каб замужам быў дастатак нявесту садзяць на кажух, перавернуты ўверх поўсцю. Бацькі нявесты ставяць на стол перад ёй посуд з падарункамі, пасля чаго ўсе госці кладуць падарункі ад сябе. Госці п'юць, закусваюць, пяюць вясельныя песні. Гасцей збоку жаніха абавязкова абвязвалі вышытымі ручнікамі бацькі нявесты, а збоку нявесты - бацькамі жаніха.

Галоўнай дзеючай асобай і павагай карыстаўся ў час вяселля сват, які быў тамадой яе.

У канцы вяселля музыкант іграў марш кожнаму прысутнаму на вяселлі, за што яго адорвалі грашмі, хто колькі мог.

Звычайна вяселле праходзіла тры дні. Нельга было гуляць вяселле ў пасты і пасныя дні згодна закона Божага.

На другі дзень вяселля жаніх прыходзіў да бацькоў нявесты з бутэлькай гарэлкі абвязанай чырвонай стужкай і запрашаў іх да сябе ў госці.

Каб дапамагчы гаспадару правесці вяселле з меньшай стратай для гаспадаркі, бо людзі жылі бедна, некаторыя блізкія родзічы сваёй вёскі запрашалі гасцей з вяселля да сябе ў госці ў канцы вяселля. Гэтая дзея называлася перазоўкамі. (Працяг будзе)



Падрыхтавала:

Софія Варфаламеева,

вучаніца 11класа




Не бойтесь эмоций!

«Гипертония – самая человеческая из всех человеческих болезней,- говорил известный советский учёный профессор Ф. Андреев. – Она постигает именно таких людей, которые живут очень большой человеческой жизнью, напряжённой и эмоциональной».

Сдерживая эмоции, мы подрываем здоровье, а разряжая их, рискуем поставить себя вне окружающих. Так где же выход? Ответ может быть единственным: нужно уметь управлять эмоциями, не допускать отрицательных эмоций. Если речь идёт о разочаровании, раздражении и даже злости, связанных с невозможностью достигнуть поставленной цели, то нужно убедить себя, что данная цель не единственная, что достижение её не так уж много дало бы вам. Когда вы поставите перед собой новую цель, важность прежней покажется вам уже меньшей.

Деятельность мышц может снять возникшее напряжение. Бездеятельность мышц ослабляет сердечно-сосудистую систему, так что эмоциональное напряжение может вызвать тяжёлые последствия.

Принято считать, что радость возникает в результате удовлетворения потребностей. Если бы это было так, то удовлетворение потребности приводило бы каждый раз лишь к кратковременной радости, а затем к безразличному состоянию. Без новых целей, без новых задач, без процесса решения их, по-видимому, немыслимы и положительные эмоции. Для чувства радости нужны и опасность, и риск, и страх, то есть то, что вызывает отрицательные эмоции.
Эмоции – это выражение жизни, и не иметь их – значит не жить.

Подготовила:

Т.С. Шевцова,

педагог-психолог

Что бы ты сделал, если бы стал директором школы???

Александр Руколь, 5 класс:

Если бы я был директором, я бы не задавал на выходные домашние задания, и чтобы было три выходных дня и четыре рабочих. И ещё я бы двойки сразу ученикам не ставил.

 Роман Руколь, 7 класс:

- Я бы начислял учителям большую зарплату, каждый месяц давал отпуска; отличников и хорошистов почаще отправлял в поездки — они того заслуживают. И ещё построил бы новый стадион, потому что спорт развивается, секций много, да и соревнования на огромном стадионе — это такое зрелище! Ну, просто супер! Вот это мечта!

 Не скажу кто и откуда!:):

- Я бы ,наверное, буфет поставил со сникерсами и твиксами... И персональные шкафчики, хотя понимаю, что тогда слишком много места уйдет под раздевалку — это фактически невозможно.

 А так мне все нравится!!!






Як зварыш, так і з’ясі.

Пирог “Нежность”


  • Ингредиенты: 150 гр. творога (можно протереть через ситечко, результат будет еще лучше),

  • 3 ст.л. сахара,

  • 1 неполный стакан молока (150 мл),

  • 4 ст.л. растительного масла,

  • 250-300 гр. муки,

  • 1 пакетик разрыхлителя (2 ч.л.).

Ингредиенты для начинки:

  • ягоды или фрукты по желанию (обычно 100-300 гр.),

  • 1 пакетик ванильного сахара,

  • 1-2 яйца,

  • 3 ст.л. сахара,

  • сметана 300-350 гр.,

  • 2 ч.л. крахмала.


Приготовление:

Смешиваем все ингредиенты для теста в миске (порядок продуктов не важен), тщательно перемешиваем и формируем из теста шар. В форму (диаметром 25-27 см.) укладываем пергамент или фольгу, смазываем маслом дно и борта. Из теста раскатываем пласт, который по размеру будет немного больше, чем форма. При помощи скалки перемещаем тесто в форму и делаем бортики.



Далее приступаем к приготовлению крема: смешиваем сметану, крахмал, сахар-песок, ванильный сахар, яйца и половину фруктов или ягод. При помощи миксера превращаем все в однородную массу и выливаем в форму, но только так, чтобы крем не вытек за пределы бортиков. Сверху выкладываем оставшиеся ягоды или фрукты и в разогретую до 180 градусов духовку на 40-50 минут.

Пирог готов, когда края подрумянятся, а крем не будет «дрожать», но, если при разрезании середина получилась немного жидковатой, не надо расстраиваться – это нормально. Консистенция сметаны и прочих продуктов всегда разная, поэтому результат может быть неодинаков.



Совет: можно в середину пирога поставить яблочко или грушу, после этого она точно не будет жидкой.
После того, как достали пирог из духовки, ему надо дать постоять минут пять, а только потом аккуратно взяв за края пергамента или фольги вытащить его на решетку, а затем освободить и от самой упаковки.

Вкуснее всего есть этот пирог холодным, так что не поленитесь и подождите, когда он постоит в холодильнике 2-3 часа.



Подготовила:

Дарья Шибека,

ученица 7 класса


Заснавальнік: прэс-цэнтр Кіраўскай СШ.

Галоўны рэдактар:В.М. Зяленя. Ка

мп’ютарная верстка: гурток ”Камп’ютарная графіка”, кіраўнік Кавалеўскі А.А.

Адрас рэдакцыі: Віцебскі раён, в. Кіраўская, УА “Кіраўская дзяржаўная агульнаадукацыйная школа”.




База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка