Aligatorowate




Дата канвертавання22.04.2016
Памер76.01 Kb.
Źródło: "http://pl.wikipedia.org/wiki/Aligatorowate"

Aligatorowate


Aligatorowate

Aligator amerykański

Systematyka

Domena

eukarioty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

gady

Rząd

krokodyle

Rodzina

aligatorowate

Nazwa systematyczna

Alligatoridae

Gray, 1845



Aligatorowate (Alligatoridae) – rodzina gadów z rzędu krokodyli. Zaliczają się do niej aligatory (podrodzina Alligatorinae z jednym rodzajem Alligator) i kajmany (podrodzina Caimaninae). Zwierzęta te zamieszkują strefę gorącą obu Ameryk i wschodnie Chiny (Alligator sinensis). Południowo-wschodnią część USA zamieszkuje aligator missisipski (Alligator mississippiensis). Kajmany zamieszkują Amerykę Południową aż do Meksyku.


Budowa


W porównaniu do krokodyli właściwych mają krótkie i szerokie pyski. Silnie wystające wzgórki oczne i zadarte nozdrza. Rodzina ta ma charakterystyczny układ zębów. Aligatorowate wyróżniają się od reszty krokodyli bogatszym uzębieniem - 34-40 zębów w górnej, a 44 zęby w dolnej szczęce. Wszystkie zęby żuchwy, również duże "czwórki", są niewidoczne na zewnątrz, ponieważ wchodzą w głębokie zatoki kości międzyszczękowej, co odróżnia aligatorowate od krokodylowatych. Paszcza szeroka, przypłaszczona, na grzbiecie 2-3 grzebieni tarczowych, przechodzących na ogonie w jeden. Brzuch nieosłonięty pancerzem, w górnej części paszczy kostna przegroda nosowa. Grzbiet barwy zgniło zielonej, z ciemnymi plamami, brzuch zaś brudno żółtawy. Aligator sięga od 2,5 do 5,0 m długości.

Tryb życia


Aligatorowate są zwierzętami nocnymi, wyłącznie słodkowodnymi. Żyją w jeziorach, rzekach, stawach i błotach, często przenosząc się z miejsca na miejsce. Znoszą temperaturę poniżej 0 °C. Żywią się głównie rybami, nie gardzą jednak ssakami. Aligator wydaje głos zbliżony do ryku lwa. Samica składa około 100 małych jaj o bardzo twardej skorupie. Młode aligatory oswajają się bardzo łatwo. Aligatory są hodowane ze względu na cenną skórę, która służy głównie do wyrobu obuwia i eleganckiej galanterii. Z tłuszczu aligatorów robiono kiedyś smar do maszyn. Indianie jedli mięso niektórych gatunków aligatorów.
Systematyka

  • Rodzina: aligatorowate

    • Rodzaj Alligator (aligatory)

      • aligator amerykański (Alligator mississippiensis)

      • aligator chiński (Alligator sinensis)

    • Rodzaj Caiman (kajmany)

      • kajman okularowy (Caiman crocodillus)

      • kajman szerokopyski (Caiman latirostris)

      • kajman żakare (Caiman yacare)

    • Rodzaj Melanosuchus (kajmany)

      • kajman czarny (Melanosuchus niger)

    • Rodzaj Paleosuchus (kajmany)

      • kajman karłowaty (Paleosuchus palpebrosus)

      • kajman Schneidera (Paleosuchus trigonatus)


Aligator amerykański, aligator missisipski (Alligator mississipiensis) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

Opis


Grzbiet ciemny oliwkowozielony, plamisty. Brzuch jasnożółty. Pysk krótki i szeroki. Kiedy jest zamknięty, krawędź górnej szczęki zachodzi na zęby w dolnej szczęce, którym odpowiadają zagłębienia w szczęce górnej. Czyli inaczej jak w rodzajach Crocodylus i Gavialis, w którym niższe zęby odpowiednie do zagłębień wystają na zewnątrz górnej szczęki. Pomiędzy oczami na kościach czaszki występuje kostny twór, podobny jaki ma kajman okularowy ale nie jest tak wyraźny. Młode to miniatury dorosłych, różnią się jednak ubarwieniem ponieważ posiadają jasnożółte poprzeczne paski na czarnym tle zapewniające kamuflaż. Z wiekiem stopniowo tracą żółte paski i stają się oliwkowobrązowe i czarne. Obszary wokół szczęk, na szyi i brzuch są śmietankowo białe.

Rozmiary

Długość do ok. 4 – 4,5 – 5,5 m (samce), 3 m (samice)
Masa ciała do kg.

Biotop


Głównie słodkowodne bagna, ale też w rzeki, jeziora i mniejsze zbiorniki.

Pokarm


Ryby, żaby, żółwie, mniejsze ssaki, ptaki i gady w tym małe aligatory, padlina. Przestają pobierać pokarm gdy temperatura spada poniżej 20 do 23°C.

Behawior

Zimuje na lądzie w wygrzebanych przez siebie norach w pobliżu wody.

Rozmnażanie

Samice osiągają dojrzałość przy długości ok. 1,8 m. Zaloty, zaczynają się wiosną kiedy temperatura wzrasta. Samce wydają donośne wibrujące głosy podobne do ryków, na które odpowiadają samice. Wibracje takie o niskiej częstotliwości przenoszą się w wodzie na znaczne odległości. Samce uderzają głowami o wodę, podrywają ciało nad powierzchnię wody oraz wydzielają zapachy z pary gruczołów piżmowych zlokalizowanych pod podbródkiem i przy steku. Pod koniec zalotów pary trą się pyskami. Takie zaloty mogą trwać kilka godzin. Z początkiem lata kiedy jest jeszcze ciepło i wilgotno samica buduje gniazdo na brzegu powyżej poziomu wody w kształcie kopca z błota i szczątków roślinnych. Często w tych samych miejscach co roku. Używając głównie tylnych odnóży wykopuje stożkowaty dołek u szczytu kopca, do którego składa od 20 do 50 jaj i zasypuje je. Gniazdo może mieć ponad 1 m wysokości 2 m szerokości. Samica pozostaje w pobliżu gniazda aby chronić je przez okres wylęgania, który trwa przeciętnie 65 dni co jest też zależne od temperatury. Młode gotowe do wylęgu wołają matkę, która otwiera gniazdo przednimi nogami i szczękami. Następnie przenosi w pysku w torbie z języka od 8 do 10 młodych do wody. W wodzie otwiera pysk i potrząsa nim łagodnie zachęcając młode do wyjścia. Młode pozostają blisko matki najczęściej przez okres roku, ale zdarza się, że i dwa lub nawet trzy lata. Bezbronne młode w razie niebezpieczeństwa wołają matkę na pomoc. Pomimo tej ochrony dużo młodych ginie od takich drapiezników jak szop pracz, duże ryby, ptaki i nawet inne aligatory. Młode mogą zimować w tej samej norze co samica.

Występowanie

Południowo-wschodnie stany USA: Alabama, Arkansas, Karolina Północna i Południowa, Floryda, Georgia, Luizjana, Mississippi, Oklahoma, Teksas. Szacowana dzika populacja wynosi ponad 1,000,000 osobników.

Aligator chiński (Alligator sinensis) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

Opis 


Grzbiet oliwkowo-brązowy, plamisty. Boki tułowia jasnobrązowe z deseniem ciemnych plam. Młode są czarne z jasnożółtymi paskami, podobnie jak młode aligatora amerykańskiego, które jednak mają więcej pasków. W przeciwieństwie też do niego mają kostne płyty powyżej każdej powieki. Koniec pyska ma też nieznacznie zadarty i bardziej zwężony. Zęby są lepiej przystosowane do miażdżenia mięczaków. Brzuszne płytki są skostniałe przez co ich skóra nie miała znaczenia gospodarczego.

Rozmiary 

Długość do ok. 2 m
Masa ciała do 40 kg.

Biotop 


Słodkowodne rzeki i strumienie o spokojnym nurcie oraz jeziora, stawy i bagna. Obszary te znajdują się do 100 m n.p.m. Około 6 do 7 zimnych miesięcy w roku spędzają w norach. Temperatury w norach rzadko spadają poniżej 10 °C.

Pokarm 


Głównie wodne bezkręgowce: skorupiaki, małże, ślimaki oraz ryby. Niekiedy uda im się upolować szczura lub kaczkę.

Behawior 

Zimuje na lądzie w wygrzebanych przez siebie norach w pobliżu wody. Polują głównie wieczorem kiedy temperatura jest już odpowiednio wysoka co przypada na okres między kwietniem a październikiem.

Rozmnażanie 

Samice osiągają dojrzałość w wieku od 4 do 5 lat. Okres godowy zaczyna się wraz ze wzrostem letnich temperatur. Pomiędzy lipcem a sierpniem samica buduje gniazdo na brzegu powyżej poziomu wody w kształcie kopca z błota i szczątków roślinnych podobne jak aligator amerykański ale mniejsze, do którego składa pomiędzy 10 a 50 jaj. Okres wylęgania trwa ok. 70 dni przy temperaturze wylęgania 30°C.

Występowanie 

Stosunkowo niewielki obszar około 433 km² w nad dolnym biegiem rzeki Jangcy w Chinach. Najwięcej na terenie chińskiej prowincji Anhui. Mniejsze populacje żyją w prowincjach Jiangsu i Zhejiang. Szacuje się, że na wolności żyje obecnie mniej niż 200 osobników.

Kajmany (Caimaninae) – podrodzina gadów z rodziny aligatorów, obejmująca gatunki z rodzajów Caiman, Melanosuchus i Paleosuchus. Kajmany mają duże płytki kostne wzmacniające rogowe tarczki brzuszne. Długość dorosłych kajmanów od 1,5 - kajman Schneidera (Paleosuchus trigonatus) do 4,5 m - kajman czarny (Melanosuchus niger). Występują w Ameryce Środkowej i Południowej.

Rodzaje i gatunki 

- Rodzaj Caiman

- kajman okularowy (Caiman crocodillus)

- kajman szerokopyski (Caiman latirostris)

- kajman żakare (Caiman yacare)

- Rodzaj Melanosuchus

- kajman czarny (Melanosuchus niger)

- Rodzaj Paleosuchus

- kajman karłowaty (Paleosuchus palpebrosus)

- kajman Schneidera (Paleosuchus trigonatus)

Kajman okularowy, kajman krokodylowy (Caiman crocodilus) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

Opis


Na dużej masywnej głowie pomiędzy oczami na kościach czaszki pod oczodołami występuje kościsty twór, przypominający poprzeczkę okularów. Podobny kostny twór mają kajman czarny i kajman szerokopyski. Pysk średniodługi. Ubarwienie ciała zazwyczaj ciemnooliwkowe. Młode osobniki są żółte z ciemnymi plamami na ciele i ogonie. Wraz z wiekiem żółty kolor zanika. Podgatunki różnią się między sobą kolorem, rozmiarami i kształtem czaszki.

Rozmiary

Długość ok. 2,5 m (samiec), 1,5 m (samica)

Biotop


Gatunek nizinny łatwo adaptujący się do różnych warunków środowiska. Preferuje obszary ze spokojnymi ciekami wodnymi. Z całej rodziny zajmuje największy obszar. Do pewnego stopnia toleruje zasolenie wody.

Pokarm


Ryby, płazy, gady, ptaki wodne oraz ssaki. Młode żywią się rozmaitymi wodnymi bezkręgowcami: owady, skorupiaki, mięczaki.

Behawior

Kiedy warunki zewnętrzne stają się niekorzystne przeczekuje je ukryty w norze w błocie.

Rozmnażanie

Samice osiągają dojrzałość przy długości 1,2 m, tj. pomiędzy 4 a 7 rokiem życia. Samce przy długości 1,4 m w wieku 4 do 7 lat. Gonady zwiększają się pod koniec pory suchej czyli od kwietnia do maja i osiągają szczyt na początku pory deszczowej czyli między majem i czerwcem. Zaloty i kopulacja mają miejsce między majem a sierpniem. Podczas pory deszczowej pomiędzy lipcem a sierpniem samica buduje gniazdo na brzegu powyżej poziomu wody w kształcie kopca z błota i szczątków roślinnych, do którego składa pomiędzy 14 do 40 jaj. Samice pozostają w pobliżu gniazd, aby chronić jaja przed drapieżnikami. Okres wylęgania trwa ok. 90 dni. Po wylęgu młode trzymają się razem blisko samicy. Bywa, że jedna samica przejmuje pod swoją opiekę młode pochodzące od innych samic.

Występowanie



Ameryka Południowa i Środkowa: Brazylia, Kolumbia, Kostaryka, Ekwador, Salwador, Gujana, Gujana Francuska, Gwatemala, Honduras, Meksyk, Nikaragua, Panama, Peru, Surinam, Tobago, Trynidad, Wenezuela. Na Kubie i w PortoRiko został introdukowany podgatunek Caiman crocodilus fuscus. Szacowana dzika populacja wynosi ponad 1,000,000 osobników.

Kajman szerokopyski (Caiman latirostris) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

Opis 


Pysk szeroki, a w stosunku do długości szerszy niż ma aligator amerykański. Ubarwienie jasnooliwkowe. Grzbiet pokryty płytkami kostnymi.

Rozmiary 

Długość do ok. 2 m

Biotop 


Występuje zarówno w wodzie słodkiej jak i słonej: zarośla mangrowe, bagna. Także wokół przybrzeżnych wysp Oceanu Atlantyckiego wśród mangrowe.

Pokarm 


Głównie wodne bezkręgowce, a przede wszystkim ślimaki, oraz ryby, płazy i inne. Wydaje się, że ich szczęki są przystosowane do zgniatania pancerzy żółwi.

Behawior 

.

Rozmnażanie 



Podczas pory deszczowej samica buduje gniazdo na niedostępnych wyspach rzecznych lub na brzegu powyżej poziomu wody w kształcie kopca z błota i szczątków roślinnych, do którego składa między 20 do 60 jaj w dwóch warstwach, dzięki czemu tworzy się niewielka różnica temperatur pomiędzy nimi co może przyczyniać się do innych płci w embrionach poszczególnych warstw. Okres wylęgania trwa ok. 70 dni. W czasie wylęgu samica otwiera gniazdo pomaga młodym dostać się do wody. Przy budowie gniazda oraz w okresie ochrony młodych w wodzie może pomagać jej samiec.

Występowanie 

Północna Argentyna, Boliwia, południowo-wschodnia Brazylia, Paragwaj, Urugwaj. Szacowana dzikia populacja wynosi od 250,000 do 500,000 osobników


Kajman żakare (Caiman yacare) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

:

Opis

Z wyglądu podobny do kajmana okularowego i do niedawna był uważany za jego podgatunek. Jak u wszystkich kajmanów skórę grzbietu i brzucha pokrywają kostne płytki. Jego nazwa pospolita "kajman piraniowy" nawiązuje do widocznych zębów dolnej szczęki, które wystają na boki szczęki górnej.



Rozmiary

Długość 2,5 do 3 m.


Masa ciała do kg.

Biotop


Słodkowodny. Zajmuje rozmaite siedliska w tym rzeki i jeziora. Ma najdalej na południe wysunięty zasięg spośród wszystkich kajmanów.

Pokarm


Spośród wodnych bezkręgowców głównie ślimaki oraz kręgowce: ryby, płazy, gady.

Behawior

.

Rozmnażanie



Najczęściej w środku pory deszczowej samica buduje gniazdo w kształcie kopca, do którego składa od 21 do 38 jaj. Samica pozostaje w pobliżu gniazda i pomaga młodym przy wylęgu. Młode opuszczają gniazdo w marcu.

Występowanie



Ameryka Południowa: Północna Argentyna, południowa Brazylia i Boliwia oraz Paragwaj. Szacowana dzika populacja wynosi od 100,000 do 200,000 osobników.

Kajman czarny (Melanosuchus niger) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

Opis


Uważany za największego przedstawiciela aligatorowatych. Ciemno ubarwiony. Na dolnej szczęce szare paski, które u starszych osobników stają się brązowe. Na bokach ciała jano-żółte lub białe paski, bardziej wyraziste u młodych zwierząt. Wyglądem odbiega od pozostałych kajmanów, szczególnie czaszka, która ma wyraźnie większe oczy i stosunkowo węższy pysk. Podobnie jak u innych ma kostny twór rozszerzający od oczu w dół pyska.

Rozmiary

Długość co najmniej 4 m.
Masa ciała do kg.

Biotop


Słodkowodny. Rzeki i strumienie o spokojnym nurcie, jeziora i zalewowe obszary podczas pory deszczowej.

Pokarm


Ryby i inne wodne kręgowce, w tym duże kapibary.

Behawior

.

Rozmnażanie



Podczas pory suchej samica buduje gniazdo w kształcie kopca o średnicy ok. 1,5 m, do którego składa od 30 do 65 jaj. Gniazda mogą być usytuowane zarówno w ukrytym ukrytym jak i otwartym miejscu, często w pobliżu gniazd innych samic. Samica pozostaje w pobliżu gniazda. Kiedy młode mają się wylęgać samica odgrzebuje gniazdo i pomaga młodym wydostać sięz niego. Okres inkubacji trwa pomiędzy 42 a 90 dni i zbiega się z początkiem pory deszczowej.

Występowanie



Ameryka Południowa: Boliwia, Brazylia, Kolumbia, Ekwador, Gujana Francuska, Gujana, Peru, Wenezuela (prawdobodobnie). Szacowana dzika populacja wynosi: od 25,000 do 50,000 osobników.

Kajman karłowaty, kajman Cuviera (Paleosuchus palpebrosus) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

:

Opis

Najmniejszy przedstawiciel aligatorowatych i najmniejszy w ogóle ze wszystkich krokodyli. Na grzbiecie i brzuchu ma pancerz z kostnych płyt. Budowa głowy różni się od pozostałych krokodyli, która jest krótka, bardzo gładka i wklęsła z wysoką czaszką i zadartym pyskiem oraz dolną szczęką wyraźnie podniesioną do góry. Kształt czaszki może mieć związek z kopaniem nor, których używają jako schronienia podczas dnia. Młode są brązowe ze słabymi paskami. Dorosłe są ciemniejsze. Głowa barwy czekoladowo-brązowej z takim kolorem tęczówki. Dolna szczęka w białe paski. Znosi chłodniejszą wodę od innych kajmanów.



Rozmiary

Długość 1.5 – 1.6 m (samce), 1.2 m (samice).

Biotop

Rzeki wylewające w porze deszczowej porośnięte nadbrzeżnym lasem pomiędzy Amazonką i Orinoko oraz zalewowe lasy wokół większych jezior. Także małe strumienie i większe rzeki w Boliwii z odsłoniętym brzegiem.



Pokarm

Ryby i wodne bezkręgowce: kraby, mięczaki, krewetki, a także lądowe bezkręgowce. Ich krótkie zakrzywione do tyłu zęby są szczególnie przystosowane do kruszenia skorupiaków. Młode żywią się małymi bezkręgowcami w tym owadami.

Behawior

Kopie nory, w których spędza dzień. Wieczorem odbywa wędrówki nawet na znaczne odległości.

Rozmnażanie

Samica buduje gniazdo w kształcie kopca najczęściej w ukrytym miejscu, do którego składa od 10 do 25 jaj. Okres inkubacji trwa ok. 90 dni. Świeżo wylęgnięty młody nie może wejść od razu do wody, a, dopiero gdy wyschnie warstwa śluzu, którą jest pokryty.

Występowanie

Ameryka Południowa: Boliwia, Brazylia, Kolumbia, Ekwador, Gujana Francuska, Gujana, Paragwaj, Peru, Surinam, Wenezuela. Szacowana dzika populacja wynosi: ponad 1,000,000 osobników
Kajman Schneidera (Paleosuchus trigonatus) – gatunek gada z rodziny aligatorowatych.

Opis 


Jeden z najmniejszych gatunków krokodyli. Głowa wysoka, pysk wydłużony, stosunkowo najwęższy ze wszystkich kajmanów, bez belki kostnej między oczami. Barwa ciała z wierzchu czekoladowo-brązowa, na brzuchu jaśniejsza z ciemnymi plamami.

Rozmiary 

Długość: samce do 170 cm, zwykle tylko do 150 cm, samice zwykle do 125 cm.
Masa ciała kg.

Biotop 


Zamieszkuje wartko płynące rzeki i strumienie o żwirowatym dnie na porosłych dżunglą terenach.

Pokarm 


Żywi się głównie rybami, płazami i bezkręgowcami. Biologia i zwyczaje słabo poznane.

Behawior 

.

Rozmnażanie 



Okres inkubacji jaj dość długi - w temperaturze 28-32°C wynosi ok. 115 dni. Objęty międzynarodową ochroną.

Występowanie 



Pogranicze dorzeczy Amazonki i Orinoko w Ameryce Południowej.






База данных защищена авторским правом ©shkola.of.by 2016
звярнуцца да адміністрацыі

    Галоўная старонка